III OSK 2467/22

III OSK 2467/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Przemysław Szustakiewicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Lu 75/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-07-26
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 75/22 w sprawie ze skargi Gazety [...] na bezczynność M. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 75/22 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gazety [...] na bezczynność M. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej "p.p.s.a." zobowiązał M. Spółkę Akcyjną z siedzibą w L. do rozpoznania pytania pierwszego wniosku Gazety [...] z 4 maja 2022 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I), stwierdził, że bezczynność M. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), orzekł o niewymierzeniu organowi grzywny (pkt III) oraz zasądził od M. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz Gazety [...] kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV).
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z 4 maja 2022 r. skarżąca zwróciła się do M. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L., dalej zwanej "Spółką", z wnioskiem o udzielenie informacji: "proszę o udzielenie informacji prasowej nt. reklam "A. R." na meczu klubu. Kto wykupił reklamę, za jaką kwotę, na jaki czas? Ile kosztowałoby wykupienie jednego takiego banera na jeden mecz przez naszą gazetę?". Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, zdaniem której warunki finansowe ww. umowy zostały objęte tajemnicą handlową i nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) dalej zwanej "u.d.i.p." Zdaniem Sądu, Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, a żądana informacja stanowi informację publiczną. Odwołując się do treści art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest informacja o dochodach i stratach spółki handlowej, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą, WSA w Lublinie uznał, że dochody Spółki uzyskiwane w ramach umowy sponsorskiej stanowią dochody w rozumieniu ww. przepisu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu I instancji Spółka powołując się na "tajemnicę handlową" powinna była rozważyć przy odwołaniu się do przesłanki, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby Spółka odmówiła udostępnienia informacji w przewidzianej prawem formie, Sąd zobowiązał ją do rozpoznania pytania pierwszego wniosku.
Skargę kasacyjną złożyła Spółka, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1) art. 138 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145a § 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim rozstrzygnięcie Sądu zobowiązuje M. S.A. do rozpoznania pytania pierwszego wniosku w sytuacji, gdy wniosek nie zawiera numeracji pytań, zaś zdanie drugie wniosku ma charakter wielokrotnie złożony i zawiera pytania o trzy informacje, zaś w treści uzasadnienia wyroku brak jest wskazania, czy M. ma odpowiedzieć na pytanie w zakresie danych podmiotu wykupującego reklamę, kwoty za jaką reklama została wykupiona, czy czas na jaki została wykupiona, co w konsekwencji powoduje, że treść sentencji wyroku nie jest jasna i nie sposób z niej odczytać w jakim zakresie ma zostać wykonana;
2) art. 138 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145a § 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim rozstrzygnięcie Sądu zobowiązuje M. S.A. do udzielenia odpowiedzi na pytanie, na jaki okres została zawarta umowa, w sytuacji gdy spółka udzieliła odpowiedzi na tak zadane pytanie, zaś w treści uzasadnienia wyroku brak jest wskazania z jakich przyczyn ponowne udzielenie odpowiedzi jest konieczne;
3) art 133 § 1 w zw. z art 134 § 1 w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w sytuacji gdy dane te były objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, zastrzeżoną w umowie z podmiotem, którego zapytanie dotyczyło, zaś zapytanie dotyczyło jednej konkretnej reklamy A. R., wobec której Fundacja [...] powiązana z Gazetą [...] zainicjowała postępowanie o wygaszenie mandatu radnej;
4) art 133 § 1 w zw. z art 134 § 1 w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku wszechstronnego i pełnego rozpatrzenia sprawy, wskutek niedostrzeżenia przez WSA w Lublinie, że wniosek Gazety [...] o udostępnienie informacji publicznej obejmował wyłącznie reklamy na bandach ledowych, nie stanowiących majątku publicznego i mienia spółki i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że udzielenie informacji ma charakter publiczny objęty obowiązkiem ujawnienia informacji o stanie majątku spółki i jej dochodach - wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, że WSA w Lublinie nie dokonał oceny sprawy w oparciu o całe akta sprawy, a w konsekwencji dokonał błędnej oceny prawnej wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p. przez bezpodstawne zakwalifikowanie informacji w zakresie obejmującej dane podmiotów, z którymi spółka M. S.A. zawarła umowy o świadczenie usług, a także dochody uzyskiwane z tytułu wynagrodzenia z tych umów jako informacji publicznej, w sytuacji gdy kontrahenci ci zastrzegli w zawartych umowach konieczność zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie w całości i stwierdzenie, że M. S.A. nie dopuściła się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek, ewentualnie uchylenie wyroku WSA w Lublinie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania "organowi". Ponadto wniosła o zasądzenie od Gazety [...] na rzecz M. S.A. zwrotu kosztów postępowania, wedle norm ustanowionych w stosownych rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości.
W skardze kasacyjnej Spółka wniosła także o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci wydruku wskazanych tam artykułów, na okoliczność i stwierdzenia faktów skierowania zapytania celem realizacji partykularnych interesów, niedziałania skarżącej w celu realizacji celu publicznego, a także z dokumentu w postaci umowy z 1 września 2020 r., na okoliczność charakteru nośnika reklamowego, braku wykorzystania mienia publicznego do realizacji usługi, braku charakteru publicznego dla złożonego zapytania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że nie podziela stanowiska Sądu w zakresie przedmiotowej kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej. Sam fakt, że większość akcji spółki jest własnością Gminy Lublin i nie powoduje, że wszystkie posiadane przez nią informacje mają walor publiczny. Wskazała również, że wniosek o udostępnienie informacji nie zawierał numeracji, zaś jego literalna konstrukcja jest wielokrotnie złożona, zatem brak jest możliwości odkodowania czy rozstrzygnięcie WSA dotyczy wyłącznie informacji kto wykupił reklamę czy też dalszych pytań tj. za jaką kwotę i pytania trzeciego z tego samego zdania, tj. na jaki czas.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny z braku przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski zgłoszone w skardze kasacyjnej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów. Dowody te nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Pierwsza okoliczność, na którą zawnioskowano te dowody, tj. "stwierdzenie faktów skierowania zapytania celem realizacji partykularnych interesów, niedziałania skarżącej w celu realizacji celu publicznego" nie ma znaczenia dla wyniku sprawy bowiem stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ponadto część tych dokumentów powstała po wydaniu zaskarżonego wyroku. Natomiast charakter nośnika reklamowego, który miałby świadczyć o braku wykorzystania mienia publicznego do realizacji usługi, w kontekście podniesionych zarzutów jest irrelewantny dla oceny tych zarzutów, w tym dla oceny stanowiska Sądu I instancji co do publicznego charakteru złożonego zapytania.
W pierwszej kolejności należało dokonać oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Przy czym trzeba tu zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej próżno szukać nawiązania do treści regulacji zawartych w przepisach art. 138, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145a § 1 p.p.s.a., których naruszenie zarzucono. To znaczenie utrudnia szczegółowe odniesienie się do tych zarzutów. Uzasadnienie tych zarzutów w zasadniczej jego części zmierza do podważenia kwalifikacji żądanej informacji publicznej w kontekście przepisów prawa materialnego, w postaci art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. tj. braku publicznego charakteru żądanej informacji w powiązaniu z ograniczeniem prawa do informacji publicznej wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Takie stanowisko autorki skargi kasacyjnej jest wynikiem oczywiście błędnego poglądu, jakoby kwalifikacja informacji jako informacji publicznej była uzależniona od podmiotu, który jest adresatem wniosku oraz od tego czy udostępnianie tej informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wbrew twierdzeniu zawartemu na str. 3 skargi kasacyjnej dla zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., nie jest niezbędne spełnienie kryterium podmiotowego lecz tylko kryterium przedmiotowego wskazanego przez autorkę skargi kasacyjnej. To pierwsze kryterium, wynikające z art. 4 ust. 1, 2 i 3 u.d.i.p., jest niezbędne do ustalenia czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. W skardze kasacyjnej nie podważa się, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanej informacji publicznej. Dodatkowo należy tu przypomnieć, że zarzutami naruszenia przepisów postępowania nie można skutecznie podważać stanowiska Sądu I instancji co do wykładni i zastosowania prawa materialnego, do czego zdaje się zmierza autorka skargi kasacyjnej w uzasadnieniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Natomiast Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji autorki skargi kasacyjnej i korygowania lub uzupełniania podniesionych zarzutów.
Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów należy wskazać, że oczywiście chybiony jest zarzut naruszenia art. 145a § 1 p.p.s.a., z którego treści jasno wynika, że ma on zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest decyzja lub postanowienie. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu, który nie wydał takich orzeczeń. Niezasadnie zarzucono też naruszenie art. 138 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy jakie powinna zawierać sentencja wyroku, w szczególności powinna zawierać rozstrzygnięcie. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sentencja zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w tym przepisie elementy, w tym orzeczenie. To, że rozstrzygnięcie nie jest zgodne z oczekiwaniami organu, nie może stanowić o naruszeniu tego przepisu. Wątpliwości co do treści wyroku rozstrzyga Sąd, który wydał wyrok w trybie art. 158 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie organu, treść sentencji jest jasna i można z niej odczytać w jakim zakresie ma zostać wykonana. Wniosek z 4 maja 2022 r. składa się z dwóch zdań pytających: "Kto wykupił reklamę, za jaką kwotę, na jaki czas? Ile kosztowałoby wykupienie jednego takiego banera na jeden mecz przez naszą gazetę?". Każde pytanie kończy się znakiem pytającym (pytajnikiem) "?". Pierwsze pytanie dotyczy trzech powiązanych ze sobą informacji "kto wykupił reklamę", "za jaką kwotę", "na jaki czas". Takie rozumienie zakresu zobowiązania Spółki do rozpoznania pytania pierwszego wniosku Gazety [...] z 4 maja 2022 r. potwierdzają wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zatem niezasadnie zarzucono również w punkcie 1 skargi kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nietrafny jest również zarzut 2, naruszenia art. 138 w zw. z art. 141 § 4 i w zw. z art. 145a § 1 p.p.s.a., którego to naruszenia autorka skargi kasacyjnej upatruje w zobowiązaniu organu do udzielenia odpowiedzi na pytanie na jaki okres została zawarta umowa, w sytuacji gdy Spółka udzieliła odpowiedzi na tak zadane pytanie. Niezasadność naruszenia art. 138 i art. 145a § 1 p.p.s.a. potwierdza argumentacja odnosząca się do tych przepisów przedstawiona już wyżej. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że skarżący kasacyjnie podważa stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji. Tymczasem z orzecznictwa NSA wynika, że nie można skuteczne podważać ustaleń Sądu I instancji zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem przepis ten wskazuje jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Wszystkie wymienione w nim elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera. Zarzutu tego nie powiązano z naruszeniem przez Sąd przepisów regulujących ustalanie stanu faktycznego np. art. 133 § 1 lub art. 134 § 1 p.p.s.a. A skoro Sąd ustalił, że odpowiedzi na pytanie pierwsze nie udzielono, to oczywiste jest, że w uzasadnieniu nie podał z jakich przyczyn ponowne udzielenie odpowiedzi jest konieczne.
Niezasadny jest także zarzut 3, naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Pierwsze dwa przepisów stanowią, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy. Co prawda naruszenia tych przepisów autorka skargi kasacyjnej upatruje w błędnym ustaleniu stanu faktycznego, jednak zarzut ten uzasadnia nieuprawnionym przyjęciem przez Sąd, że żądane informacje stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. Zatem przede wszystkim należy tu wskazać, że o ile art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. regulują ustalanie stanu faktycznego przez Sąd I instancji w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu, to kwalifikacji żądanych informacji jako publicznych Sąd dokonuje się na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu omawianego zarzutu nie podano, które ustalenia Sądu są nieprawidłowe. Natomiast polemizuje się z kwalifikacją żądanej informacji jako publicznej dokonaną na podstawie poczynionych przez Sąd ustaleń. Jednak taką kwalifikację należałoby podważać zarzutem naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Omawiane tu kwestie nie mają związku z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., zatem trudno dopatrzeć się naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji w postaci wskazanej w tym zarzucie.
Nie można zgodzić się też z zarzutem 4, tj. naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Autorka skargi kasacyjnej twierdzi, że Sąd nie dostrzegł, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmował wyłącznie reklamy na bandach ledowych, niestanowiących majątku publicznego i mienia Spółki. Po pierwsze, Sąd I instancji orzekł w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy, którymi dysponował Sąd I instancji nie wynikało, kto jest właścicielem nośników reklamy a Spółka okoliczność tą podniosła dopiero na etapie postępowania kasacyjnego. Po wtóre, Sąd I instancji w zakresie kwalifikacji żądanej informacji uznał, że jest informacją publiczną, mając na uwadze treść art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest informacja o dochodach i stratach spółki handlowej, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych. W ocenie Sądu I instancji bezsprzecznie dochody uzyskiwane w ramach umowy sponsorskiej stanowią dochody w rozumieniu ww. przepisu. W rezultacie wobec braku podważenia tej kwalifikacji w skardze kasacyjnej przez skarżącą kasacyjnie Spółkę (o czym będzie poniżej), irrelewantne pozostaje to, czyją własność stanowiły nośniki reklamy. Według Sądu I instancji żądana informacja publiczna jest związana z uzyskaniem dochodów przez Spółkę w ramach umowy sponsorskiej, a nie z wykorzystaniem nośników reklamy, które jak twierdzi Spółka nie były jej własnością.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p., którego autorka skargi kasacyjnej upatruje w bezpodstawnym zakwalifikowaniu informacji w zakresie danych podmiotu, z którym Spółka zawarła umowy o świadczenie usług a także dochodów uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia z tych umów jako informacji publicznej, w sytuacji gdy kontrahenci ci zastrzegli w zawartych umowach konieczność zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa. W skardze kasacyjnej profesjonalny pełnomocnik nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 175 § 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie podał czy naruszono te przepisy przez ich błędną wykładnię czy przez ich niewłaściwe zastosowanie, a w uzasadnieniu tego zarzutu nie nawiązał do treści tych przepisów, co znacznie utrudnia odniesienie się do tego zarzutu.
Jak już podano wyżej, kwalifikacja informacji jako publicznej nie jest dokonywana przez pryzmat podmiotu do którego zwrócono się o udostępnienie tej informacji. W uzasadnieniu omawianego zarzutu w ogóle nie nawiązano do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., w którym ustawodawca wskazał podmioty, które są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej. Ponadto, na wstępie skargi kasacyjnej wskazano, że słusznie Sąd przyjął, że Spółka co do zasady jest zobowiązana do udostępniania posiadanej informacji publicznej, natomiast skarżąca kasacyjnie nie podziela argumentacji Sądu w zakresie kryterium przedmiotowego. Zatem nie sposób dopatrzeć się naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
Wcześniej również wskazano, że kwalifikacji informacji jako publicznej dokonuje się na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Posiłkowo stosuje się art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przy czym nie tworzy on zamkniętego katalogu źródeł informacji publicznej. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Autorka skargi kasacyjnej nie dostrzegła, że podstawą kwalifikacji żądanej informacji jako publicznej był art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p. Sąd nie kwalifikował żądanej informacji na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p. i ich nie stosował. Zatem nie mógł ich naruszyć.
Końcowo należy stanowczo podkreślić, że błędne jest łączenie kwalifikacji informacji jako publicznej z sytuacją gdy zachodzi tajemnica przedsiębiorstwa (którą należy odróżnić od tajemnicy przedsiębiorcy), którą kontrahenci zastrzegli w zawartych umowach. Okoliczność ta jest irrelewantna dla kwalifikacji informacji żądanej w pytaniu pierwszym wniosku z 4 maja 2022 r., jako informacji publicznej. Jak to prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, okoliczność ta może tylko stanowić podstawę ograniczenia dostępu do żądanej informacji publicznej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Jednak ta podstawa odmowy udostępnienia informacji publicznej może być przywołana tylko w decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. lub art. 17 ust. 1 u.d.i.p., mającej na względzie ochronę wolności i praw innych osób niż wnioskująca o informację publiczną i odpowiednio uzasadnionej, która to decyzja może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.