III OSK 246/25

III OSK 246/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
658
Hasła tematyczne
Inne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SAB/Lu 19/24 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2024-12-10
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Lu 19/24 w sprawie ze skargi M. Z. na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty Włodawskiego w zakresie ujawnienia w Systemie Informacji Oświatowej nowego zawodu opiekun medyczny postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. oddalić wniosek Starosty Włodawskiego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem
z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Lu 19/24, na podstawie
art. 58 § 1 pkt 1 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935.; dalej zwanej p.p.s.a.), odrzucił skargę M. Z. na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty Włodawskiego w zakresie ujawnienia w Systemie Informacji Oświatowej nowego zawodu opiekun medyczny.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że
badanie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej związanej z wykonywaniem przez organ administracji publicznej zadań określonych w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 152 z późn. zm., dalej jako "ustawa o systemie") należy powiązać z zakresem właściwości sądów administracyjnych wyznaczonych katalogiem skarg na wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Jak wskazał dalej Sąd I instancji, katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Natomiast zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (a także bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu) oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym - zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - skarga podlega odrzuceniu.
WSA w Lublinie uznał, że skoro zamieszczenie wpisu w Systemie Informacji Oświatowej nie mieści się w katalogu spraw z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., ani tych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., to niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.) w przedmiocie zaniechania rozpoznania wniosku skarżącej.
W tym zakresie Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do stanu faktycznego sprawy. WSA w Lublinie stwierdził, że skarżącą domagała się od Starosty Włodawskiego ujawnienia w Systemie Informacji Oświatowej informacji o kształceniu przez Publiczną Szkołę [...] w zawodzie opiekun medyczny. Z akt sprawy wynikało, że w tej Szkole kształci się od dnia 1 września 2023 r. słuchaczy przygotowujących się do pracy w zawodzie opiekuna medycznego. Według zezwolenia udzielonego skarżącej miała ona prawo do kształcenia w zawodach – terapeuta zajęciowy, technik bezpieczeństwa i higieny pracy, technik administracji, opiekunka środowiskowa. Szkoła rozpoczęła działalność z dniem 1 września 2022 r. i kształciła na wyżej wymienionych 4. kierunkach.
Zdaniem Sądu I instancji, załatwienie podania skarżącej z dnia 14 września 2023 r. (ponowionego wnioskiem Dyrektora tejże Szkoły z dnia 26 września 2023 r. o dokonanie wpisu nowego kierunku kształcenia ‘opiekun medyczny") i ewentualne ujawnienie przez organ rejestrujący w Systemie Informacji Oświatowej informacji o kształceniu przez Publiczną Szkołę [...] w tym nowym zawodzie miałoby charakter czysto techniczny. W konsekwencji wszelkie akty i czynności podejmowane przez organ rejestrujący w związku z dokonywaniem wpisu w SIO, jak i bezczynność w tym zakresie (ewentualnie przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej), nie mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że ustawa o systemie nie wskazuje na uprawnienia strony do żądania zamieszczenia zawnioskowanego wpisu.
Sąd I instancji zaznaczył również, że w świetle przepisów ustawy o systemie wniosek o dokonanie wpisu nie jest załatwiany w drodze ani decyzji, ani postanowienia, czy też poprzez podjęcie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dokonanie wpisu nie ma charakteru władczego i nie rozstrzyga indywidualnej sprawy podmiotu prowadzącego publiczną szkołę, w której kształci się osoby przygotowujące się do wykonywania zawodu opiekuna medycznego. Tego rodzaju stanowisko nie jest sprzeczne z zasadami finansowania zadań oświatowych w tym z mechanizmem ustalania wysokości dotacji, jak i ich przekazywania uprawnionym do tego podmiotom.
Sąd uznał, że dokonanie wpisu następuje w procedurze uproszczonej, w której organ nie rozstrzyga sporu o prawo, ani nie decyduje o sytuacji prawnej podmiotu prowadzącego szkołę. Organ rejestrujący podejmuje zatem czynność faktyczną, o charakterze technicznym. Umieszczenie wpisu ma oczywiście znaczenie w obrocie prawnym, ale o charakterze porządkującym (deklaratoryjnym) i potwierdzającym zaistniały stan.
Jednocześnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że według ustawy o finansowaniu zadań oświatowych czynności organu udzielającego dotacji szkołom stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i jako takie poddane są kognicji sądów administracyjnych. WSA w Lublinie wyjaśnił przy tym, że uzyskanie wpisu do Systemu Informacji Oświatowej nowego kierunku kształcenia zawodowego (tu – opiekuna medycznego) nie łączy się z uzyskaniem przez skarżącą uprawnień. Sąd dodatkowo podkreślił, że ani z ustawy Prawo oświatowe, ani z przepisów ustawy o systemie nie wynika, aby dokonany wpis do SIO uprawniał skarżącą do otrzymania dotacji. W tej części uzasadnienia Sąd I instancji przypomniał, że w art. 25 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych uregulowano zagadnienie udzielania dotacji na ucznia w przypadku niesamorządowych szkół publicznych. Ze wspomnianego przepisu wynika, że prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz osoby fizyczne publiczne szkoły, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, niebędące szkołami specjalnymi otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym, w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego (ust. 3). Powyższe oznacza, że dotacja przysługuje na ucznia. Jej udzielenie nie jest uzależnione od ujawnienia w bazie danych oświatowych Powiatu Włodawskiego nowego kierunku kształcenia. Zasadą ogólną w przypadku finansowania zadań publicznych z zakresu oświaty jest, że wysokość środków przekazywanych do jednostek samorządu terytorialnego tytułem części oświatowej subwencji ogólnej, jak też dotacji do podmiotów bezpośrednio prowadzących placówki oświatowej, obliczana jest w oparciu o liczbę uczniów/podopiecznych/słuchaczy.
W końcowej części uzasadnienie Sąd zauważył ponadto, że z akt rozpoznawanej sprawy wynikało ponadto, że po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym cofnięto zezwolenia na prowadzenie ww. Szkoły przez Skarżącą i ostateczną decyzją Lubelskiego Kuratora Oświaty w Lublinie z dnia 25 czerwca 2024 r. utrzymano w mocy decyzję Starosty Włodawskiego z dnia 12 grudnia 2023 r. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w sierpniu 2024 r. Wypada zauważyć, że założenie szkoły wymaga zezwolenia właściwego organu samorządu terytorialnego – zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (rozporządzenie to wydano na podstawie art. 88 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe) określa, że jednym z elementów wniosku o udzielenie zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej jest - w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - wskazanie zawodu lub zawodów, w jakich szkoła będzie kształcić (§ 3 ust. 1 pkt 3 lit. d/ cyt. rozporządzenia).
Natomiast zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej, jak wskazał Sąd, określa w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - zawód lub zawody, w których kształci szkoła (§ 5 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia). Zgodnie z jego § 7 ust. 2 pkt 4 zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej może być cofnięte w przypadku prowadzenia przez szkołę prowadzącą kształcenie zawodowe kształcenia w zawodzie innym niż wskazany w zezwoleniu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 6.
W rezultacie Sąd uznał, że w świetle powołanych wyżej przepisów istnieje związek pomiędzy zawnioskowanym żądaniem skarżącej o ujawnienie informacji w bazie danych oświatowych Powiatu Włodawskiego nowego kierunku kształcenia i rozstrzygnięciem organu rejestrującego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na założenie Publicznej Szkoły [...]. Wpisanie nowego kierunku kształcenia zawodowego – opiekun medyczny (czego dotyczył pierwotny wniosek z dnia 14 września 2023 r. byłoby czynnością powiązaną z zakresem udzielonego, ale cofniętego obecnie zezwolenia z dnia 7 marca 2022 r. na założenie tejże Szkoły. Zdaniem Sądu I instancji, oceny tej nie może podważać stanowisko skarżącej zaprezentowane w piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2024 r., w którym zasygnalizowano, że skarga zarzuca ewentualne przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie spornego wpisu do SIO, natomiast w świetle przepisów ustawy o SIO organ nie musi prowadzić postępowania administracyjnego w tym zakresie i przedmiot skargi w niniejszej sprawie nie pokrywa się w ogóle z przedmiotem sprawy administracyjnej (przedmiotem cofnięcia zezwolenia). Podobnie należy ocenić okoliczność, że postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 18 października 2024 r. sygn. akt III SA/Lu 538/24 wstrzymano wykonanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na założenie szkoły publicznej. Sprawa objęta sygn. akt III SA/Lu 538/24 została wywołana skargą M. Z. na ostateczną decyzję Lubelskiego Kuratora Oświaty z dnia 25 czerwca 2024 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia.
Z tych powodów Sąd I instancji uznał, że zachodzą również podstawy do odrzucenia skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi w tej sprawie w rozumieniu ww. przepisu Sąd uznał wydanie przez Starostę Włodawskiego rozstrzygnięcia w sposób kończący postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na założenie Publicznej Szkoły [...]. W ocenie Sądu I instancji rozstrzygnięcie powyższe czyni bezprzedmiotowym badanie kwestii bezczynności Starosty Włodawskiego w zakresie ujawnienia zawnioskowanej przez skarżącą informacji w bazie danych oświatowych. Uwaga ta, jak stwierdził WSA w Lublinie, odnosi się również do zagadnienia przewlekłego prowadzenia tej sprawy przez organ rejestrujący.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca, reprezentowana przez adwokata. Skarżąca kasacyjnie zaskarżyła postanowienie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o: 1) przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie sprawy do ponownego rozpoznania, wraz z pozostawieniem temu Sądowi orzeczenia kosztach postępowania za instancję kasacyjną, w tym o kosztach zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; a ewentualnie o 2) orzeczenie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności Starosty Włodawskiego oraz zasądzenie od strony przeciwnej skarżącej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wniosła też o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła, zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe stosowanie, a to:
1) art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 754 z późn. zm.; dalej: "u.f.z.o.") – poprzez jego błędną wykładnię, która polegała na przyjęciu, że udzielenie przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego dotacji dla publicznej szkoły policealnej nie jest uzależnione od ujawnienia w bazie danych oświatowych właściwego powiatu nowego kierunku kształcenia, mimo że zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o., który to przepis został przez Sąd pierwszej instancji bezzasadnie pominięty, jednym z warunków uzyskania dofinansowania jest przekazanie danych do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września roku bazowego, co nie jest możliwe bez dokonania wpisu zawodu, w którym kształci dotowana publiczna szkoła policealna;
2) § 3 ust. 1 pkt 3 lit. d i § 5 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 31; dalej: "rozp. MEN") w zw. z art. 68 ust. 7 i art. 88 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737 z późn. zm.; dalej "pr. ośw.") – poprzez błędną wykładnię w ten sposób, że w ocenie Sądu wpis nowego zawodu do Systemu Informacji Oświatowej nie mógł nastąpić bez wydania decyzji, a związek pomiędzy cofnięciem zezwolenia na założenie szkoły a wpisem jest tego rodzaju, że wydanie decyzji cofającej zezwolenie, mimo wstrzymania jej wykonalności przez sąd, czyni zbędnym żądany wpis zawodu.
Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również, w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez zakwalifikowanie przedmiotu skargi jako leżącego poza zakresem jurysdykcji sądów administracyjnych, mimo że wpis zawodu, w którym kształci szkoła, wypełnia znamiona innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających
z przepisów prawa;
2) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez zakwalifikowanie skargi jako niedopuszczalnej "z innych przyczyn", jedynie ze względu na wydanie decyzji cofającej zezwolenie na utworzenie szkoły publicznej, mimo że chodzi o odrębną od decyzji czynność materialno-techniczną, która wywołuje skutki prawne w sferze praw Skarżącej, a wpis zawodu kształcenia nie wymaga uprzedniej zmiany udzielonego zezwolenia w formie decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Wystąpił również o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadniając tak sformułowany wniosek, podniósł m.in., że w orzecznictwie przesądzone zostało, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. (uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. Jednakże o tym, czy w tego rodzaju sprawie skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie, decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności sprawy oraz przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty nie uzasadniają przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie.
Wniesiona skargi kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu z poniższych względów.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd I instancji dokonał bowiem prawidłowej kwalifikacji prawnej dokonania wpisu nowego zawodu, w którym kształci szkoła jako czynności stricte technicznej, która nie wywołuje skutków prawnych i nie zmienia sytuacji prawnej skarżącej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy o systemie, system informacji oświatowej stanowią baza danych systemu informacji oświatowej, zwana dalej ,,bazą danych SIO'', oraz system teleinformatyczny. Z kolei cele sytemu SIO został określony przez ustawodawcę w przepisie art. 1 ust. 1 tejże ustawy. Ustawodawca zaliczył do tych celów m.in.: 1) prowadzenia polityki oświatowej państwa na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, w tym wspomagania zarządzania oświatą oraz 2) efektywnego funkcjonowania systemu finansowania zadań oświatowych na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym. W odniesieniu do tego ostatniego celu trzeba wyjaśnić, że ustawodawca wyraźnie stanowi o finasowaniu ogólnym na trzech zbiorczych szczeblach, a nie jak usiłuje wywieść skarżącą kasacyjne w ramach pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, finasowania skonkretyzowanego odnoszącego się do ściśle określonej szkoły zawodowej.
Te cele są zbieżne z celami wymienionymi przez ustawodawcę w delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 115 ust. 2 ustawy o systemie dotyczącej rozporządzenia wykonawczego obejmującego m.in. szczegółowy zakres danych gromadzonych w bazach danych oświatowych. I tak, cele te określono jako potrzebę zapewniania organom administracji publicznej koordynującym i realizującym politykę edukacyjną państwa aktualnych informacji niezbędnych do realizowania zadań w tym zakresie, a także planowania środków budżetowych niezbędnych do finansowania zadań oświatowych oraz konieczność dostosowania terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych do terminów przygotowywania projektu budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego.
Z tego też powodu Sąd I instancji przytoczył treść art. 25 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, ponieważ ustawa ta pozostaje w związku systemowym i celowym z ustawą o systemie i potwierdza trafność kwalifikacji wpisu w kontekście wniesionej skargi na bezczynność i przewlekłość. WSA w Lublinie nie stosował jednak tego przepisu w sprawie. Sąd nie rozpoznawał sprawy w przedmiocie dotacji budżetowej. Tym samym Sąd I instancji nie był również zobowiązany do stosowania przepisu art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.
W tej zaś sytuacji w pełni prawidłowa była ocena Sądu I instancji, wedle której wniosek o dokonanie wpisu nie jest załatwiany w drodze ani decyzji, ani postanowienia, czy też poprzez podjęcie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. To z kolei wyłączało dokonanie wpisu spod kognicji sądów administracyjnych i prowadziło do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W ocenie NSA, słuszne było powołanie się przez Sąd I instancji na zastrzeżony zarówno przez ustawodawcę w art. 88 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737), jak też przez prawodawcę, w wydanym w oparciu o ten przepis, rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publiczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 31), tryb administracyjnoprawny – jako tryb właściwy dla kwestii kształcenia w nowych zawodach. Kwestie te rozstrzygane są bowiem w zezwoleniu (decyzji administracyjnej).
Jak trafnie stwierdził WSA w Lublinie, w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. d tego rozporządzenia prawodawca wprowadził wymóg, że wniosek o udzielenie zezwolenia musi - w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - zawierać wskazanie zawodu lub zawodów, w jakich szkoła będzie kształcić. Prawodawca pozostaje w tym zakresie konsekwentny i w § 5 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia postanawia, że to zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej określa w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - zawód lub zawody, w których kształci szkoła. Co więcej, prowadzenie przez szkołę prowadzącą kształcenie zawodowe kształcenia w zawodzie innym niż wskazany w zezwoleniu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, jest przesłanka do cofnięcia zezwolenia (§ 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia). Jest to zatem wyrażony wprost w powszechnie obowiązujących przepisach argument normatywny potwierdzający prawidłowość kwalifikacji wpisu do bazy jako czynności wyłącznie technicznej. W rezultacie potwierdza on także prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji oceny co do charakteru prawnego zaskarżonego skargą na przewlekłość i bezczynność wpisu.
Sąd I instancji natomiast, stosując przesłankę niedopuszczalności skargi konkurencyjną wobec prawidłowo zastosowanej przesłanki z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w sposób wadliwy przyjął, że w sprawie zaistniała podstawa do odrzucenia skargi z innych przyczyn, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przesłanka
z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma oczywiście szerszy zakres niż przesłanka z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jednakże uchybienie to, przy prawidłowym odrzuceniu skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie miało istotnego wpływ na wynik sprawy, ponieważ zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania stwierdzić należy, iż brak było podstaw prawnych do uwzględnienia tego wniosku. W myśl uchwały NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, LEX nr 341205, przepisy art. 203 i 204 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Zgodnie z p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie.