III OSK 2438/24

III OSK 2438/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Wojciech Jakimowicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SAB/Gd 39/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-05-28
Skarżony organ
Burmistrz Miasta~Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 133 § 1, art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2024 r. sygn. akt III SAB/Gd 39/24 w sprawie ze skargi T. S. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 28 maja 2024 r. sygn. akt III SAB/Gd 39/24 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a." zobowiązał Burmistrza S. do rozpoznania wniosku skarżącego, datowanego na dzień 17 października 2023 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Burmistrza S. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałej części (pkt 3) oraz zasądził od Gminy S. na rzecz skarżącego 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4).
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że wnioskami z 17 października 2023 r. oraz 7 listopada 2023 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji:
1. o dacie zatrudnienia D. P. w Urzędzie Miejskim w S., zakresu jego obowiązków na poszczególnych stanowiskach i wysokości wynagrodzenia ze wszystkimi dodatkami,
2. w jakim wymiarze czasu i na jakim stanowisku zatrudniony jest D. P., charakteru zawartej z nim umowy oraz stawki wynagrodzenia łącznie ze wszystkimi dodatkami, a także wszelkich kontraktów zawartych z nim w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jeżeli zostały podpisane.
Sąd I instancji częściowo uwzględniając skargę wskazał, że w odpowiedzi na wniosek organ wydał 6 grudnia 2023 r. decyzję nr POIN.1431.01.2023.1, odmawiającą udostępnienia informacji publicznej dotyczącej tego, w jakim wymiarze czasu i na jakim stanowisku zatrudniony jest D. P., charakteru zawartej z nim umowy oraz stawki wynagrodzenia łącznie ze wszystkimi dodatkami, a także wszelkich kontraktów zawartych z nim w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jeżeli zostały podpisane, czyli informacji wskazanej we wniosku z 7 listopada 2023 r. Decyzja ta nie może być kontrolowana w postępowaniu ze skargi na bezczynność, bowiem przysługuje od niej odwołanie do organu wyższego stopnia. Ocena, czy żądana w niniejszej sprawie informacja jest informacją przetworzoną, jest elementem instancyjnej kontroli decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej z powodu niewykazania przez wnioskodawcę, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Natomiast zdaniem Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie w części dotyczącej wniosku skarżącego z 17 października 2023 r., dotyczącego informacji o dacie zatrudnienia D. P. w Urzędzie Miejskim w S., zakresu jego obowiązków na poszczególnych stanowiskach i wysokości wynagrodzenia ze wszystkimi dodatkami. Wbrew stanowisku organu ww. decyzja z 6 grudnia 2023 r. nr POIN.1431.01.2023.1 nie dotyczy treści wskazanej przez skarżącego w ww. wniosku.
Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji uznał, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 17 października 2023 r., co uzasadniało zobowiązanie organu do rozpoznania tego wniosku. Jednocześnie zdaniem Sądu, organowi nie można było przypisać celowej bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego w omawianej części, ponieważ nierozpoznanie wniosku było niezamierzonym przeoczeniem organu.
Skargę kasacyjną wniósł organ, zaskarżając powyższy wyrok w części, tj. co do pkt 1, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 133 § 1 oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy oraz zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentów, co doprowadziło do zaniechania rozpoznania istoty sprawy,
2. art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do wydania wadliwego wyroku.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty organ wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Ponadto wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowego za postępowanie przed sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Jednocześnie organ wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zestawienia wniosków o udzielenie informacji publicznej z 2023 r., na fakt wykazania braku wpływu do organu wniosku skarżącego na dzień 17 października 2023 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że wniosek w zakresie podania daty zatrudnienia, zakresu obowiązków oraz wysokości wynagrodzenia D. P. nigdy nie wpłynął do organu. Tym samym w ocenie skarżącego kasacyjnie doszło do wydania przez Sąd I instancji wyroku z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie brak potwierdzenia wpływu do organu wniosku z 17 października 2023 r. sprawił, że w sprawie pojawiły się wątpliwości wymagające wyjaśnienia i przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu, bowiem akta sprawy, na których Sąd I instancji oparł swój wyrok, były niekompletne. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu wobec nieotrzymania wniosku skarżącego zaskarżony wyrok w zakresie pkt 1 jest niewykonalny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Obydwa podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, tj. naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do zarzucenia Sądowi I instancji niedopełnienia obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy oraz zaniechania przeprowadzenia z urzędu dowodów uzupełniających z dokumentów, skutkujących wadliwym ustaleniem stanu faktycznego, tj. ustaleniem, że wniosek skarżącego z 17 października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Urzędu Miasta w S., w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, taki wniosek do organu nie wpłynął. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są uzasadnione.
Stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawa prawną. Natomiast w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Trzeba tu wyjaśnić, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego z wyjątkiem sytuacji wskazanych w art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a., bowiem opiera się na ustaleniach organów administracji i tylko kontroluje czy są one prawidłowe. Odmienna sytuacja ma miejsce w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. To do Sądu I instancji należy ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i ich ocena. Sąd dokonuje tego na podstawie przekazanych przez organ akt sprawy i po ewentualnym przeprowadzeniu uzupełniającego postepowania dowodowego w trybie art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.
Na gruncie zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy odpowiedzieć na pytanie, czy Sąd I instancji był zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. celem ustalenia czy wniosek skarżącego z 17 października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Urzędu Miasta w S., jest to bowiem okoliczność, bez stwierdzenia której skarga na bezczynność organu nie mogłaby być uwzględniona.
Wyjaśnić zatem należy, że skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2024 r. zarzucił bezczynność Burmistrza S. w rozpoznaniu wniosku z 17 października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Do skargi załączył ten wniosek. Wniósł w nim o udostępnienie informacji o następującej treści "proszę o podanie daty zatrudnienia D. P. w Urzędzie Miejskim w S., proszę o podanie zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach, proszę o podanie wysokości wynagrodzenia ze wszystkimi dodatkami". Burmistrz S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i dołączył akta administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku skarżącego z 17 października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że "Pismem z dnia 17 października 2023 r. (data wpływu w dniu 08 października 2023 r.) skarżący zwrócił się do Urzędu Miejskiego w S. o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie "proszę o podanie daty zatrudnienia D. P. w Urzędzie Miejskim w S., proszę o podanie zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach, proszę o podanie wysokości wynagrodzenia ze wszystkimi dodatkami". Dokonując analizy przedmiotowego wniosku Organ rozważył, iż żądana przez Wnioskodawcę informacja posiada charakter informacji przetworzonej. Wobec tego w odpowiedzi na powyższy wniosek Urząd Miejski w S. wystosował w dniu 20.11.2023 r., wezwanie do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. (...) Jednocześnie stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadomiono Skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu do rozpatrzenia wniosku do dnia 29.12.2023 r. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 27.11.2023 r. Wezwanie Organu pozostało bez odpowiedzi ze strony Skarżącego. Wobec czego organ był zobowiązany do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w żądanym we wniosku z dnia 17 października 2023r. zakresie, co uczynił decyzją nr POIN.1431.02.2023.1, z dnia 6 grudnia 2023 r."
Z zacytowanej odpowiedzi na skargę wprost wynika, że wniosek skarżącego z 17 października 2023 r. o treści identycznej z treścią wniosku dołączonego do skargi przez skarżącego, wpłynął do organu 8 listopada 2023 r. i po przeprowadzeniu postępowania, został zdaniem organu, rozpoznany. Organ w toku postępowania sądowego nie kwestionował podanych w odpowiedzi na skargę okoliczności, nie zgłaszał także żadnych wniosków dowodowych. W szczególności nie zaprzeczał aby wniosek skarżącego z 17 października wpłynął do organu. Natomiast w skardze kasacyjnej organ zarzuca, że wniosek ten nigdy do organu nie wpłynął i w związku z tym nie mógł być rozpoznany i na tym oparł zarzuty kasacyjne. Przy czym wskazać trzeba, że na okoliczność niewpłynięcia wniosku z 17 października 2023 r. do urzędu, wskazał tylko jeden dowód "Zestawienie wniosków o udostępnienie informacji publicznej 2023 r."
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro ze zgromadzonych w postępowaniu przed Sądem I instancji dowodów wynikało, że wniosek z 17 października 2023 r. znajdujący się w aktach sprawy, według organu, wpłynął do urzędu 8 listopada 2023 r., to brak było podstaw do podjęcia przez Sąd I instancji z urzędu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy wniosek ten rzeczywiście tak było. Konstatacji tej nie niweczy, dołączony do skargi kasacyjnej dowód w postaci "Zestawienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej 2023 r." Po pierwsze, zestawienie te nie jest przez kogokolwiek podpisane. Po wtóre, podane wyżej okoliczności mogą wskazywać na to, że niezamieszczenie w owym zestawieniu wniosku skarżącego z 17 października 2023 r. mogło wynikać z wielu innych przyczyn niż jego niewpłynięcie do urzędu, choćby z zagubienia tego wniosku, który był jednym z kilku wniesionych w tym okresie przez skarżącego. Zatem, także w skardze kasacyjnej nie wskazano dowodów, z których wynikałoby, że wniosek skarżącego z 17 października 2023 r. nie wpłynął do urzędu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji nie naruszając art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy i orzekł na podstawie wystarczającego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Nie można zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł mimo niekompletnych akt sprawy lub pominął część tych akt. Sąd ten oparł swoje ustalenia na dowodach i faktach znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Ustalone na tej podstawie okoliczności faktyczne, były wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, w szczególności na rozpoznanie jej istoty. Zatem Sądowi I instancji nie można również zarzucić naruszenia przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a.
Końcowo, w odniesieniu do twierdzenia autorki skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie ma żadnych przeszkód aby wykonać punkt 1 zaskarżonego wyroku, w którym zobowiązano organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 17 października 2023 r. Wniosek ten znajduje się w aktach niniejszej sprawy a jego treść wynika również z odpowiedzi na skargę. Natomiast odmienne od Sądu stanowisko organu, co do wpłynięcia tego wniosku do Urzędu Miasta w S., jest irrelewantne dla obowiązku wykonania prawomocnego wyroku Sądu przez Burmistrza S.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.