III OSK 2422/22

III OSK 2422/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne
Inspekcja pracy
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1702/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-04-29
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 183 § 1-2, art. 174 pkt 1-2, art. 141 § 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2003 nr 169 poz 1650
§ 1 ust. 1 i 4
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i  higieny pracy - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. sp. z .o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 1702/21 w sprawie ze skargi F. sp. z .o.o. z siedzibą w B. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia 23 września 2021 r. nr KR-PPR-A.5112.7.2021.3 w przedmiocie zobowiązania pracodawcy do usunięcia stwierdzonych w czasie kontroli nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1702/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej także "skarżąca") na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia 23 września 2021 r., nr KR-PPR-A.5112.7.2021.3 w przedmiocie zobowiązania pracodawcy do usunięcia stwierdzonych w czasie kontroli nieprawidłowości, skargę oddalił.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Okręgowy Inspektor Pracy (dalej "OIP") decyzją z dnia 23 września 2021 r. nr KR-21-41936, KR-PPR-A.5112.7.2021.3 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735), art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 1251 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżącej w zakresie punktu 1 nakazu, utrzymał w mocy pkt 1 nakazu Inspektora Pracy z dnia 8 sierpnia 2021 r. nr 070039-53-K003-Nk01/21 przedmiocie zobowiązania pracodawcy do usunięcia stwierdzonych w czasie kontroli nieprawidłowości.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Po przeprowadzonych w dniach 9, 11, 14, 21, 25 czerwca oraz 2 lipca 2021 r . kontroli w F. Sp. z o.o. z siedzibą w B., zakończonej protokołem kontroli z dnia 2 lipca 2021 r. nr rej. 070039-53-K003-Pt/21, Inspektor Pracy wydał decyzję administracyjną nazwaną nakazem z dnia 8 sierpnia 2021 r. nr rej. 070039-53-K003-Nk01/21, zawierający 12 punktów nakazowych dotyczących szeregu obowiązków związanych z bhp. Na mocy ww. nakazu zobowiązano m.in. w pkt 1 pracodawcę do zorganizowania służby bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z wymogami prawa, tj. do zatrudnienia w niej co najmniej 1 pracownika służby bhp na każdych 600 pracowników. Na zrealizowanie powyższego obowiązku organ wyznaczył termin do 30 listopada 2021 r.
Od powyższej decyzji odwołanie do Okręgowego Inspektoratu Pracy w Krakowie wniosła skarżąca, domagając się uchylenie decyzji w zakresie punktu 1. Wskazała, że możliwość wydania nakazu, o którym mowa w art. 237 § 4 Kodeksu pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm., dalej "k.p.") zachodzi jedynie wtedy, gdy uzasadnione to jest stwierdzonymi zagrożeniami zawodowymi u pracodawcy. W ocenie strony skarżącej normy bhp są skrupulatnie przestrzegane, a zwiększenie zatrudnienia w sektorze bhp nie wpłynie na poprawę warunków pracy, a jedynie obciąży pracodawcę finansowo poprzez wygenerowanie kosztów zatrudnienia.
Po rozpatrzeniu odwołania Okręgowy Inspektor Pracy wydał opisaną na wstępie decyzję.
W swoich rozważaniach Okręgowy Inspektor Pracy nie podzielił argumentów strony skarżącej, że Inspektor pracy błędnie zastosował art. 237 § 4 Kodeksu pracy w sytuacji braku stwierdzenia zagrożeń zawodowych. W ocenie organu II instancji wskazany powyżej przepis może być podstawą decyzji Inspektora pracy nakazującej utworzenie służby bhp albo zwiększenie liczby pracowników tej służby niejako ponad obowiązujące minimum. Dodatkowo wskazano, że pkt 1 decyzji obejmuje podstawowy zakres zatrudnienia pracowników służby bhp wymagany przepisem § 1 ust. 4 ww. rozporządzenia w sprawie służby bhp (Dz. U. z 2004 r. nr 246, poz. 2468 ze zm.).
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie punktem spornym jest fakt zobligowania skarżącej spółki do zatrudnienia co najmniej 1 pracownika służby bhp na każdych 600 pracowników. Skarżący w sumie w 96 sklepach zatrudnia 2194 pracowników, co zostało stwierdzono stosownym, podpisanym przez skarżącego protokołem. Ze stanu faktycznego wynika, że skarżący utworzył zakładową służbę bhp. W służbie tej zatrudnia 2 pracowników w pełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem skarżącego powołany wyżej §1 ust. 4 rozporządzenia w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy nie ma charakteru bezpośrednio zobowiązującego, ale wyznacza jedynie pewna sferę powinności, a generalnym celem przepisów w zakresie bhp jest zapewnienie efektywności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higienicznych warunków pracy. Zdaniem skarżącej spółki ta efektywność jest zagwarantowana przy zatrudnieniu jedynie 2 pracowników służby bhp.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej spółki. W rozporządzeniu w sprawie służby i bezpieczeństwa pracy wyraźnie wskazuje się, że pracodawca zatrudnia, a nie że "powinien zatrudnić". Nie jest więc ten przepis ukształtowany jako powinność zależna od określonych przesłanek, ale jako bezpośredni nakaz podjęcia określonych kroków. Tak tez przepis ten jest interpretowany w orzecznictwie Sądów Administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12.10.2011 r., II SA/Wa 937/11, LEX nr 1043943). W powołanym orzeczeniu podkreślono, iż w przepisie tym wyraźnie mówi się o konieczności zatrudnienia pracowników.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) na podstawie art. 174 pkt. 1 i art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
- art. 23711 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy oraz § 1 ust 1 i 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. nakazanie innego zorganizowania służby bezpieczeństwa i higieny pracy niż ten funkcjonujący w Spółce F. Sp. z o.o. z siedzibą w B., w sytuacji gdy spełnia on swoje funkcje, tj. zapewnia właściwą formę ochrony przed potencjalnymi zagrożeniami zawodowymi,
- § 1 ust. 4 rozporządzenia z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służb bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez niewłaściwe uznanie, iż skarżąca jest zobowiązana zatrudnić w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej jednego pracownika służby bhp na każdych 600 pracowników, w sytuacji gdy przepis ten wyraźnie mówi się o konieczności zatrudnienia pracowników w taki sposób aby wypełniane były normy zapewniane przez przepisy dotyczące bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.
2) na podstawie art. 174 pkt. 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że system służby bezpieczeństwa i higieny pracy panujący w skarżącej nie jest wystarczający do zapewnienia właściwej formy ochrony przed potencjalnymi zagrożeniami zawodowymi,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy polegające na nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie i dokonanie na jego podstawie błędnych ustaleń faktycznych.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia 23 września 2021 r., KR- PPR-A.5112.7.2021.3;
2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych;
3) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Okręgowy Inspektor Pracy w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sąd upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez sąd I instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł dwa zarzuty naruszenia prawa procesowego. W obu zarzucono naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzuty te są nieuzasadnione.
Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku:
a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego,
b) prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz
c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.
Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA).
Ze względu na zawartość normatywną przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego w gruncie rzeczy techniczny charakter odnoszący się do etapu po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego i wydaniu wyroku za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, gdyż względy chronologiczne wskazują, że czynności te miały miejsce przed wydaniem wyroku, naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nastąpić może już po wydaniu wyroku – na etapie sporządzania jego pisemnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie treść obu zarzutów nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, iż autor skargi kasacyjnej przez zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. podejmuje trud zakwestionowania stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania. W pierwszym zarzucie wskazuje bowiem na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a w drugim wskazuje na nieprawidłową ocenę materiału dowodowego. Cele te nie mogą zostać zrealizowane w drodze podniesienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.
Zarzuty oparte na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. są nieuzasadnione.
Zarzut pierwszy w części dotyczącej naruszenia art. 237 (11) k.p. jest nieuzasadniony. Należy przypomnieć, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że art. 237 (11) k.p. zbudowany jest z pięciu paragrafów, a niektóre z nich są złożone z punktów. Implikuje to po stronie obowiązek autora skargi kasacyjnej do wskazania precyzyjnie wewnętrznej jednostki redakcyjnej, która została naruszona przez Sąd pierwszej instancji. W związku z niewykonaniem tego obowiązku zarzut pierwszy w tej części nie mógł okazać się uzasadniony.
Oba zarzuty zostały skonstruowane z przepisów § 1 ust. 1 i 4 Rozporządzenia z 1997 r.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z 1997 r. Służbę bezpieczeństwa i higieny pracy, zwaną dalej "służbą bhp", stanowią wyodrębnione komórki organizacyjne jednoosobowe lub wieloosobowe.
2. Liczbę pracowników służby bhp ustala, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, pracodawca, biorąc pod uwagę stan zatrudnienia oraz występujące w zakładzie warunki pracy i związane z nimi zagrożenia zawodowe, a także uciążliwości pracy.
3. Pracodawca zatrudniający od 100 do 600 pracowników tworzy wieloosobową lub jednoosobową komórkę albo zatrudnia w tej komórce pracownika służby bhp w niepełnym wymiarze czasu pracy.
4. Pracodawca zatrudniający ponad 600 pracowników zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej 1 pracownika służby bhp na każdych 600 pracowników.
Wykładnia powyższych przepisów z zastosowaniem metod językowych prowadzi do jednoznacznego rezultatu. Zgodnie z nim pracodawca pozbawiony został uprawnienia do samodzielnego decydowania o liczbie osób w służbie bhp w zakresie wymogów minimalnych. Może on zatrudniać więcej pracowników w służbie bhp, niż wynika to z § 1 ust. 3 i 4 Rozporządzenia, lecz nie ma uprawnienia do zatrudniania mniej niż wynika z obu przepisów. Wykładnia powyższych przepisów przyjęta przez Sąd pierwszej instancji i organ jest zatem prawidłowa. Odwoływanie się do kryterium zapewnienia właściwej formy ochrony pracowników przed potencjalnymi zagrożeniami zawodowymi przez zatrudnianie mniejszej liczby pracowników służby bhp niż wymóg wynikający z tych przepisów jest prawnie irrelewantne, gdyż zapewnienie właściwej ochrony nie jest okolicznością egzoneracyjną wyłączającą stosowanie przepisów § 1 ust. 3 i 4.
Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie przywołanych w treści zarzutu przepisów. W pierwszym zarzucie uczynił to wyraźnie, w drugim – przez użycie sformułowania "niewłaściwe uznanie". Przypomnieć należy, że podnosząc a następnie uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa zakłada zatem akceptację dla dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie, chyba że jest połączony z zarzutem naruszenia prawa procesowego w tym właśnie zakresie. Wówczas jednak, jeśli okaże się skuteczny zarzut procesowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa uznawany jest za przedwczesny. Z kolei bezzasadność zarzutu procesowego prowadzi a limine do nieskuteczności zarzutu materialnego, o czym poniżej.
Analiza treści rozpoznawanych zarzutów wskazuje, iż autor skargi kasacyjnej oponuje w ten sposób przeciwko nieuwzględnieniu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania okoliczności zapewnienia przez służbę bhp w niezgodnym z prawem stanie liczebnym właściwej ochrony przed potencjalnymi zagrożeniami zawodowymi. Kwestionowane są zatem w drodze zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ustalenia faktyczne Sądu I instancji. W związku z bezzasadnością zarzutów procesowych wskazać należy, iż w drodze zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa nie jest skuteczne wzruszenie ustaleń faktycznych. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za nieprawidłowy (por. wyroki NSA: z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; z 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może zatem następować w ten sposób (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2327/1), a ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyroki NSA: z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). W związku z tym podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się nieuzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł
o oddaleniu skargi kasacyjnej.