III OSK 2409/21

III OSK 2409/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1250/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-09-04
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1265
art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 88c ust. 1 i 1a, art. 88a ust. 1a pkt 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant sekretarz sądowy Marcelina Pietras po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. sp. z o. o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1250/19 w sprawie ze skargi O. sp. z o. o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 marca 2019 r. nr DRP.VIII.40322.2.6.2019.AP w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 27 grudnia 2018 r., typ A nr 8197/18; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz O. sp. z o. o. z siedzibą w O. kwotę 1287 (słownie: tysiąc dwieście osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1250/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. sp. z o.o.
z siedzibą w O. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 21 marca 2019 r., nr DRP.VIII.40322.2.6.2019.AP, w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z 21 marca 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a.") oraz art. 5a, art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 88f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.; dalej "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez O. sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Opolskiego z 27 grudnia 2018 r., typ A nr [...], orzekającą o wydaniu zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla I. K., obywatelki Ukrainy, na stanowisku operator maszyn.
W uzasadnieniu podał, iż Wojewoda Opolski 27 grudnia 2018 r. wydał ww. zezwolenie na pracę na rzecz pracodawcy użytkownika D. sp. z o.o.
W zezwoleniu organ uwzględnił określoną we wniosku stawkę wynagrodzenia miesięcznego brutto w wysokości 2520,00 zł oraz wskazany wymiar czasu pracy - 1 etat. W odwołaniu strona zakwestionowała sposób określenia wysokości wynagrodzenia w zezwoleniu na pracę i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wynagrodzenia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wskazanie, że "cudzoziemiec I. K. pracować będzie za miesięcznym wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 15 zł brutto za godzinę, około 2520,00 zł brutto miesięcznie (w zależności od faktycznie przepracowanych godzin)".
Minister, stwierdzając, że odwołanie jest nieuzasadnione i nie zasługuje na uwzględnienie, wyjaśnił, że zgodnie z art. 88f ust. 1 ustawy oraz wzorem zezwolenia na pracę stanowiącym załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń (Dz. U. z 2017 poz. 2345) w treści zezwolenia na pracę należy uwzględnić m.in. wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia jakie będzie otrzymywał cudzoziemiec na danym stanowisku oraz wymiar czasu pracy, za który ono przysługuje. Taka konstrukcja przepisów oznacza, że propozycja wynagrodzenia określona we wniosku powinna zostać potraktowana jako kwota, której wypłatę podmiot powierzający pracę gwarantuje cudzoziemcowi w danym wymiarze czasu pracy, nie wykluczając jednocześnie możliwości podwyższenia wysokości wynagrodzenia, wedle uznania podmiotu, przy niezmienionym wymiarze czasu pracy. Organ podkreślił, iż "gwarancja" co do stawki wynagrodzenia ma istotne znaczenie m.in. w kontekście zapewnienia cudzoziemcowi środków dających możliwość utrzymania na terytorium Polski. Z tych też powodów wskazanie wysokości wynagrodzenia jako kwoty orientacyjnej, tj. z uwzględnieniem słowa "około" lub "w zależności od faktycznie przepracowanych godzin" organ uznał za niedopuszczalne. W tym zakresie podmiot, który decyduje się powierzyć pracę cudzoziemcowi, powinien uwzględnić dodatkowe wymogi dotyczące pracy cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Minister stwierdził, że skoro podmiot zadeklarował zamiar powierzenia pracy cudzoziemcowi na podstawie umowy o pracę, to Wojewoda słusznie uwzględnił miesięczną wysokość wynagrodzenia zgodnie z przepisami art. 88f ust. 1 ustawy. Za takim sposobem określenia wynagrodzenia przemawia także mechanizm przyjęty w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177), która odwołuje się zarówno do pojęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę jak i wysokości minimalnej stawki godzinowej. Stosownie do art. 6 powołanej ustawy w przypadku pracownika zatrudnionego w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy stawką referencyjną jest kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę, która w 2019 r. wynosiła 2250 zł brutto. Oznacza to, że wyliczenie stawki godzinowej w zależności od nominalnego czasu pracy w danym miesiącu powinno zostać dokonane w ramach kwoty minimalnego wynagrodzenia. Organ wyjaśnił, iż ze względu na gwarancyjny charakter wynagrodzenia oferowanego cudzoziemcowi, które zgodnie z art. 88c ust.1 pkt 1 ustawy nie może być niższe od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku, należy przyjąć, że podobny mechanizm będzie miał zastosowanie w analizowanej sprawie, ponieważ propozycja spółki dotyczy zamiaru zatrudnienia cudzoziemca na podstawie umowy o pracę w miesięcznym wymiarze czasu pracy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca spółka.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że z analizy treści art. 88f ust. 1 ustawy oraz treści wniosku o wydanie zezwolenia i treści wzoru zezwolenia na pracę jasno wynika, że jeżeli podmiot zatrudnia cudzoziemca na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu, to obowiązany jest określić jego najniższe miesięczne wynagrodzenie.
Sąd ten zauważył, że skarżący w złożonym wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemki podał, że I. K. będzie zatrudniona na podstawie umowy o pracę na pełny etat z wynagrodzeniem określonym jako stawka godzinowa 15.00 zł/godz. brutto, około 2520 zł brutto miesięcznie, dodając przy tym, że ostateczne wynagrodzenie zależy od faktycznie przepracowanych godzin. Skoro we wniosku należy podać najniższe miesięczne wynagrodzenie, to zdaniem sądu zasadnie organ przyjął, że skarżąca spółka określiła wysokość miesięcznego wynagrodzenia brutto należnego cudzoziemce za wykonaną pracę, zatrudnioną na pełny etat - w wysokości 2520 zł. Wobec tego organ stosownie do treści art. 88f ust. 1 ustawy prawidłowo w wydanym zezwoleniu określił, że miesięczne wynagrodzenie brutto nie będzie niższe niż 2520 zł.
W ocenie sądu pierwszej instancji w tych warunkach podniesione w skardze zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Organ stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i wedle zasady z art. 80 k.p.a. dokonał jego oceny, której wynik zawarł w decyzji sporządzonej zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka, zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Nadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 88c ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy oraz rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki społecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wysokość wynagrodzenia wskazana w zezwoleniu typu A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dot. I. K. musi być wskazana jako ryczałtowa kwota miesięczna, bez wskazania stawki godzinowej brutto, co oznacza, że wynagrodzenie to musi być każdorazowo iloczynem stawki godzinowej brutto i 168 godzin pracy miesięcznie cudzoziemca, podczas gdy zgodnie z art. 88c ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy konieczne jest wyłącznie wskazanie wysokości wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem i która nie będzie niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku, a jednocześnie nie będzie niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 15 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych w zw. z art. 19c ustawy o promocji zatrudnienia w zw. art. 32 Konstytucji oraz w zw. z art. 80 Kodeksu pracy i art. 6 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że wynagrodzenie miesięczne cudzoziemca I. K. winno być nie niższe niż 2 520 zł brutto, co powodowało naruszenie zasady równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji:
- ze względu na pochodzenie etniczne lub narodowość osób, dla których agencje zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c, poszukują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, oraz w stosunku do pracowników tymczasowych, w stosunku do których przyjęty jest system wynagradzania w oparciu o zasady właściwe dla pracodawcy użytkownika,
a także konieczność wypłacenia wynagrodzenia cudzoziemcowi I. K. za niewykonaną pracę, podczas gdy przy właściwym zastosowaniu przywołanych przepisów wynagrodzenie za pracę cudzoziemca I. K. musi być ustalone jako stawka godzinowa, tożsama ze stawką godzinową ustaloną dla innych pracowników pracodawcy użytkownika, płatna tylko i wyłącznie w przypadku faktycznego przepracowania godzin w miesiącu, a obowiązkiem pracodawcy w takiej sytuacji winno być zagwarantowanie wynagrodzenia minimalnego.
II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, nie mając na względzie interesu społecznego, jakim byłoby umożliwienie zatrudnienie nowego pracownika przez skarżącą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co doprowadzi do ponoszenia przez skarżącą wyższych kosztów pracy związanych z zatrudnieniem cudzoziemca poprzez wskazanie dolnej granicy wysokości wynagrodzenia brutto w kwocie, która nie odpowiada rzeczywistemu wymiarowi świadczenia pracy przez I. K. i z pominięciem stawki godzinowej stanowiącej podstawę ustalenia wynagrodzenia miesięcznego;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 141 ust. 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia wyroku bez wskazania realnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a nadto poprzez nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze dotyczących naruszenia art. 88c ust. 1 pkt 1 i 1 a ustawy o promocji zatrudnienia, art. 15 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych w zw. z art. 19c ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 32 Konstytucji oraz w związku z art. 80 Kodeksu pracy i art. 6 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać podstawę rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazanie przyczyn niepodzielenia przez sąd podniesionych przez stronę zarzutów.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez sąd pierwszej instancji jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie zasada ta musi zostać odwrócona, gdyż ocena ewentualnego naruszenia przepisów postępowania będzie determinowana wykładnią przepisów prawa materialnego. Jednocześnie konieczne będzie łączne rozpoznanie zarzutu I.1. z zarzutem II.1, gdyż pozostają one ze sobą w związku.
Zarzut I.1 i II.1 są uzasadnione.
Kluczowe dla ich rozpoznania jest rozważenie dwóch kwestii. Po pierwsze, czy zezwolenie winno obligatoryjnie określać wynagrodzenie miesięczne i przyjętą stawkę godzinową, po drugie czy wystarczające jest określenie wynagrodzenia miesięcznego, a tym samym czy dopuszczalne jest pominięcie stawki godzinowej i uzależnienie ostatecznego wynagrodzenia miesięcznego od faktycznie przepracowanych przez cudzoziemca godzin. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała bowiem, iż nie kwestionuje wskazania w decyzji miesięcznego wynagrodzenia, lecz to, iż nie wskazano w nim stawki godzinowej.
Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przepisów art. art. 88c ust. 1 ustawy wynika, że w przypadku. o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli:
1) wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem nie będzie niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku;
1a) wysokość miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1, nie będzie niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Wykładnia powyższych przepisów winna uwzględniać również treść przepisu art. 88a ust. 1aa pkt 4 ustawy określającego elementy formalne wniosku składanego przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, zgodnie z którym wniosek o wydanie zezwolenia na pracę obejmuje informacje dotyczące pracy oferowanej cudzoziemcowi: w tym wskazane w podpunkcie f) - wysokość wynagrodzenia określoną stawką godzinową lub miesięczną. Bez wątpienia przepisy art. 88c ust. 1 pkt 1 i 1a pełnią funkcję gwarancyjną względem cudzoziemca mającego podjąć zatrudnienie na terenie RP, zapewniając mu równe traktowanie z pracownikami wykonującymi prace porównywalne lub na porównywalnym stanowisku oraz gwarantując uzyskiwanie przynajmniej minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w danym okresie.
W przypadku wydania zezwolenie na pracę na podstawie umowy o pracę, tak wniosek o jego wydanie, jak i zezwolenie winny określać wysokość miesięcznego wynagrodzenia, które zgodnie z art. 88c ust. 1 pkt 1a ustawy, nie może być niższe niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przepis art. 88c ust. 1 pkt 1a ustawy odnosi się zatem wyraźnie i w sposób nie budzący wątpliwości na gruncie językowym do wysokości wynagrodzenia (które jednakowoż nie może być niższe niż wynagrodzenie minimalne), a nie sposobu jego określenia. Skoro zgodnie z art. 88a ust. 1aa pkt 4 ustawy dopuszczalne jest złożenie wniosku wskazującego wysokość wynagrodzenia określonego stawką godzinową lub miesięczną, to dopuszczalne jest wydanie zezwolenia z miesięcznym określeniem wynagrodzenia określonego w analogiczny sposób. Oznacza to, iż za prawidłowe uznać należy zezwolenie na pracę cudzoziemca, które wskazywać będzie wynagrodzenie: a) w stawce godzinowej, b) kwotowo, c) w stawce godzinowej i kwotowo. Istotne jest, aby w ten sposób ustalone wynagrodzenie odpowiadało wymogom wynikającym z przepisów art. 88c ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy, w tym aby cudzoziemiec zatrudniony na podstawie umowy w pełnym wymiarze czasu pracy otrzymywał co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę i był traktowany równo. Na tych właśnie zagadnieniach koncentruje się zakres postępowania dowodowego organu, który bada m.in. te dwie okoliczności w toku postępowania wyjaśniającego. Samo zaś określenie w zezwoleniu wysokości wynagrodzenia stawką godzinową, kwotowo albo łącznie ma w tym sensie zasadniczo charakter wtórny - zasadniczo, co oznacza, że nie we wszystkich przypadkach. Otóż, oczywiste jest, iż ilość godzin pracy w poszczególnych miesiącach roku kalendarzowego jest różna, co oznacza, że w przypadku osób otrzymujących wynagrodzenie ustalone w umowie o pracę kwotowo za miesiąc pracy, stawka godzinowa będzie różna w miesiącach różniących się ilością dni roboczych. W przypadku zaś ustalenia wynagrodzenia kwotowego na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę w ogóle nie będzie możliwe jednoczesne ustalenie wynagrodzenia według stawki godzinowej i kwotowo, gdyż stawka godzinowa w miesiącach z mniejszą ilością dni roboczych będzie wyższa niż w miesiącach z większą ilością dni roboczych.
W rozpoznawanej sprawie w miesiącu lutym 2019 r. ilość dni roboczych wynosiła 20, w marcu 21 dni, w kwietniu 21 dni (22 kwietnia - Wielkanocny Poniedziałek), ale już w lipcu 2019 r. – 23 dni robocze. Przy sztywnym ustaleniu stawki godzinowej wynagrodzenie osiągnięte w miesiącu lutym byłoby niższe niż kwota 2520 zł brutto, jak wskazano w zezwoleniu. Najwyższe byłoby zaś w miesiącach z najwyższą liczbą dni roboczych (np. lipiec 2019 r.). Oznacza to, iż określenie wynagrodzenia za pracę przy łącznym posłużeniu się stawką godzinową i kwotą wynagrodzenia za miesiąc wymaga uelastycznienia jednego z tych wskaźników w odpowiedni sposób. Nie da się zatem ustalić i stawki godzinowej i kwoty w sposób absolutnie sztywny w obu przypadkach.
Zwrócić dalej należy uwagę, że ustawa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę posługuje się dwoma pojęciami prawnymi: minimalnym wynagrodzeniem za pracę oraz minimalną stawką godzinową, którą definiuje w art. 1 pkt 1a, jako minimalną wysokość wynagrodzenia za każdą godzinę wykonania zlecenia lub świadczenia usług, przysługująca przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu usługi. Zastrzega zatem wyraźnie tę kategorię pojęciową do świadczenia pracy do umów cywilnoprawnych. W odniesieniu do umów o pracę właściwe jest posługiwanie się pojęciem minimalnego wynagrodzenia za pracę. Tym samym uwzględniając zawartość normatywną tej ustawy bardziej poprawne jest posługiwanie się w odniesieniu do zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca na podstawie umowy o pracę wynagrodzeniem określonym kwotowo, jeśli ma ono odpowiadać wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Brak jest z kolei przeciwwskazań prawnych do posługiwania się stawką godzinową, jeśli jest ona ustalona w takiej wysokości, iż będzie prowadzić ona do ustalenia wysokości wynagrodzenia w każdym miesiącu na poziomie wyższym od minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy, wskazać należy, iż skarżąca we wniosku o wydanie zezwolenia (k. 32 akt administracyjnych) zaproponowała wypłatę wynagrodzenia brutto: "15 zł/h brutto, około 2520 zł brutto miesięcznie (ostateczne wynagrodzenie zależy od faktycznie przepracowanych godzin)". Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2019 r. wynosiło 2250 zł brutto. Tym samym wniosek pracodawcy zawierał propozycję korzystniejszą. Takie określenie proponowanego wynagrodzenia dalekie jest jednak od precyzji. Kierując się tylko stawką godzinową wynagrodzenie w lutym 2019 r. wyniosłoby 2400 zł brutto, zaś w lipcu 2019 r. – 2760 zł. Liczba dni roboczych w innych miesiącach przedstawiałaby się następująco: marzec 2019 r. – 22, kwiecień – 20, maj, czerwiec, wrzesień, listopad– po 21, sierpień – 22, październik – 23, grudzień – 19. Kwota 2520 zł brutto odpowiada przepracowaniu 168 godzin (tj. 21 dni roboczych w miesiącu) za stawkę 15 zł brutto na godzinę. Określenie w wydanym zezwoleniu, iż wynagrodzenie musi wynieść co najmniej 2520 zł brutto miesięczne prowadzi do nieuprawnionego pokrzywdzenia pracodawcy w tych miesiącach, w których liczba dni pracy jest niższa niż 21. W rozpoznawanej sprawie będą to zatem miesiące luty, kwiecień i grudzień. Z kolei kierowanie się przez organ samym tylko określeniem "2520 zł brutto miesięcznie (ostateczne wynagrodzenie zależy od faktycznie przepracowanych godzin)" nie pozwala na jednoznaczne ustalenie woli wnoszącego wniosek o wydanie pozwolenia na zatrudnienie cudzoziemca co do wysokości proponowanego wynagrodzenia, gdyż z tego sformułowania nie wynika ani wysokość wynagrodzenia ustalona kwotowo, ani stawka godzinowa. Z innych dokumentów (oświadczenie, k. 27 akt administracyjnych) złożonych przez skarżącą wynika, że cudzoziemiec ma być zatrudniony przez 160 godzin miesięcznie za stawkę 15 zł. Całość prowadzić zaś do wniosku, iż nie jest możliwe ustalenie jednoznacznej woli skarżącego podmiotu co do wysokości proponowanego wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę treść złożonego wniosku i dalszych dokumentów, obowiązkiem organu było ustalenie jednoznacznej woli składającego wniosek w zakresie wynagrodzenia za jakie miał cudzoziemiec świadczyć pracę na terytorium RP. Z pewnością treść wniosku nie pozwalała organowi na przyjęcie, iż jego wolą było zatrudnianie cudzoziemca za wynagrodzenie ustalone w kwocie co najmniej 2520 zł brutto miesięcznie – tak jak wskazał to organ w poddanym kontroli zezwoleniu. Jakakolwiek interpretacja wniosku nie mogła prowadzić do takiej konkluzji. Jednocześnie brak było podstaw, aby przyjąć, że zamierza on zatrudniać cudzoziemca za kwotę niższą niż 2520 zł brutto miesięcznie, gdyż we wniosku wskazał wyraźnie że zamierza wypłacać wynagrodzenie w wysokości około 2520 zł brutto. Zatem jednoczesne wskazanie stawki godzinowej 15 zł/h i kwotowe określenie wynagrodzenia miesięcznego na około 2520 zł brutto nie pozwalało na niebudzące wątpliwości ustalenie jego woli w tym istotnym zakresie. Organ, realizując obowiązki wynikające z przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a., powinien był oświadczenie w tej części rozważyć przez pryzmat okoliczności sprawy, tj. wskazanego okresu zatrudnienia. Wynikało z tego, że liczba roboczogodzin w niektórych miesiącach okresu na które wydawane było zezwolenie nie pozwalałaby na uzyskanie miesięcznego wynagrodzenia w kwocie 2520 zł brutto miesięcznie przy zastosowaniu wnioskowanej stawki godzinowej 15 zł brutto.
Zgodzić należy się tym samym ze skarżącym kasacyjnie, iż doszło do naruszenia w sprawie przepisów wskazanych w zarzucie I.1. skargi kasacyjnej przez błędną wykładnię a następnie ich zastosowanie i jednocześnie do naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w zarzucie II. 1, gdyż nie doszło do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy. Organ nie dostrzegł braków formalnych złożonego wniosku, które powinny być usunięte przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy. Kwestia wysokości wynagrodzenia cudzoziemca pozostaje poza zakresem władczej oceny organu, jeśli deklarowane we wniosku wynagrodzenia odpowiada przepisom art. 88c ust.1 pkt 1 i 1a ustawy. Musi być ono jednak sformułowane przez wnioskodawcę w sposób nie pozostawiający najmniejszych wątpliwości co do proponowanej wysokości. Brak precyzji w tym zakresie wymaga usunięcia rodzących się wątpliwości na etapie poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Zarzut II. 2 jest uzasadniony. Z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten jest zatem przepisem stricte procesowym, określającym niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu doszło jednakże tylko do wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej lakonicznego wyjaśnienia, na podstawie którego nie jest możliwe pełne odtworzenie procesu myślowego sądu pierwszej instancji. Istotne jest jednak i to, że sąd ten dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji błędnie uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego w toku postępowania jurysdykcyjnego. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za zasadny.
Zarzut I.2 jest nieuzasadniony. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyroki NSA: z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl.; z 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; z 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; z 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; z 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; z 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; z 8 września 2017 r., I OSK 3080/15 – publik. CBOSA). Zarzut taki mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej, zarzucając niezastosowanie określonego przepisu, jednocześnie wskazał przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Bezzasadność tego zarzutu pozostaje bez wpływu na ostateczny wynik postępowania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za uzasadnione zarzuty podniesione w punktach I.1 i II.1, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. w związku z przepisami szczegółowo wskazanymi w zarzutach I.1 i II.1, rozpoznał skargę, uznając, że zawiera ona w zakresie rozważonym powyżej uzasadnione podstawy, skutkiem czego konieczne jest uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji (również ze względu na zasadność zarzutu naruszenia przepisów wskazanych w II.2.) oraz uchylenie poddanej kontroli decyzji organu drugiej instancji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie podjęcie działań wynikających z treści niniejszego uzasadnienia, a zatem jednoznaczne ustalenie wysokości proponowanego wynagrodzenia. Dopiero ustalenie tej okoliczności pozwoli na merytoryczne rozważenie wniosku i wydanie wnioskowanej decyzji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opat za czynności adwokackie. Koszty te wynoszą 1287 zł. Na koszty te składają się: koszty wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącej kasacyjnie spółki za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie (240 zł), wynagrodzenia dla pełnomocnika strony skarżącej za udział w pierwszej instancji (480 zł) oraz zwrot kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, a także wpis od skargi w kwocie 300 zł, wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 150 zł oraz opłata za wniosek o uzasadnienie wyroku w kwocie 100 zł.