III OSK 2400/22

III OSK 2400/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 436/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 64e i art. 151a § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 436/22 w sprawie ze sprzeciwu Z. sp. z o.o. w B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2021 r., nr KOA/3933/Oś/21 w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 9 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 436/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw Z. sp. z o.o.
z siedzibą w B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Warszawie z 20 grudnia 2021 r., nr KOA/3933/Oś/21, w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych
i prawnych:
Decyzją z 19 sierpnia 2021 r., nr OS-WO-III.7253.16.2020.JR, Marszałek Województwa wymierzył Z. sp. z o.o. z siedzibą w B. opłatę za korzystanie ze środowiska stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu zawierającego informacje o zakresie korzystania ze środowiska z tytułu składowania odpadów za 2019 r., złożonego w dniu 16 kwietnia 2020 r. w kwocie 430 950 zł oraz zobowiązał do wpłaty kwoty 684 807 zł wraz z odsetkami.
Decyzją z 20 grudnia 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, powołując się na art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze. zm.; dalej "k.p.a.").
W uzasadnieniu organ przywołał brzmienie obowiązujących w sprawie przepisów oraz wskazał, że decyzja, będąca przedmiotem odwołania, została wydana przez organ pierwszej instancji z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 77 § 1 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy może mieć wpływ na jej rozstrzygniecie. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie ustalił jednoznacznie ilości odpadów składowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Zgodnie bowiem z art. 293 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze. zm.; dalej: p.o.ś), który był podstawą do nałożenia na stronę skarżącą opłaty podwyższonej – "za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,7 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i za każdą dobę składowania". Tym samym, aby taka opłata została wyliczona, musi być dokładnie znana ilość składowanych odpadów. Dopiero wtedy organ może dokonać wyliczeń takiej opłaty w oparciu o algorytm wskazany w ustawie. Jednocześnie taka ilość musi być potwierdzona w drodze odpowiednich środków dowodowych, a nie tylko przyjętych swobodnie założeń organu.
Kolegium wskazało również, że w niniejszej sprawie w decyzji organu pierwszej instancji określono, że składowanych odpadów było około 50 mg. Z uzasadnienia decyzji nie wynika na jakiej podstawie organ przyjął ilość składowanych odpadów.
Z zeznań świadków, na które powoływał się organ, wynika jedynie, iż przedmiotowych odpadów było nie więcej niż 50 ton. Nie wiadomo również na jakiej podstawie świadkowie oszacowali ilość odpadów. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż Marszałek rozpoznał niniejszą sprawę z obrazą art. 77 § 1 k.p.a., nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając decyzję organu odwoławczego w części dotyczącej uzasadnienia decyzji.
W odpowiedzi na sprzeciw organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz wniósł o oddalenie sprzeciwu.
Oddalając sprzeciw Sąd pierwszej instancji wskazał, że kontrolując decyzję kasatoryjną organu sąd ocenia ją w kontekście ustalenia, czy organ odwoławczy wydający tę decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji
i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej "p.p.s.a.") Sąd doszedł do przekonania, że nie można zaskarżonej decyzji zarzucić naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Szczególnie, że skarżąca neguje jedynie część uzasadnienia i to w zakresie nie ujętym w jego treści. Kontrolując rozstrzygnięcie wydane na podstawie ww. przepisu sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, lecz wnosi o zmianę jego uzasadnienia. W związku z powyższym, oceniając zaskarżoną decyzję, której sentencja jest korzystna dla skarżącej, Sąd miał na uwadze zasadę reformationis in peius (art. 134 § 2 p.p.s.a. Oceniając uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia zgodności z prawem Sąd nie dopatrzył się istnienia podstaw do jego uchylenia.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji uzasadnienie należy badać przez pryzmat rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest niewątpliwie korzystne dla strony skarżącej, gdyż organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w sposób właściwy postępowania i nie wyjaśnił wszystkich niezbędnych w sprawie okoliczności koniecznych dla prawidłowego wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a skarżący w odwołaniu nie wnosił o przeprowadzenie tego postępowania przez organ odwoławczy zgodnie z art. 136 § 2 i 3 k.p.a.
Jak wynika bowiem z akt sprawy i co słusznie zostało zauważone przez organ odwoławczy, a co jak wynika również z treści samej skargi podnosi także skarżąca, organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie wyjaśniające, nie wyjaśnił niezbędnych okoliczności pozwalających na ustalenie, że istnieją podstawy do wydania decyzji wymierzającej skarżącej opłatę za korzystanie ze środowiska za rok 2019 z tytułu składowania odpadów.
Sąd zauważył, że sprawa dotycząca wymierzenia skarżącemu opłaty jest rozstrzygana na podstawie ustawy prawo ochrony środowiska. W świetle powołanej ustawy podmiot korzystający ze środowiska zobligowany jest do wnoszenia opłaty za to korzystanie (art. 273 ust.1 w zw. z art. 275 p.o.ś.). Jest on również zobowiązany do ustalenia we własnym zakresie należnej opłaty i do wniesienia jej na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego ze złożeniem stosownego wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska, które były wykorzystane do ustalenia wysokości tej opłaty oraz o wysokości tej opłaty (art. 184 w zw. z art. 286 ust. 1 p.o.ś.). Przepisy art. 288 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy określają jednocześnie, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska, będąc do tego obowiązanym, przedłożył wykaz zawierający informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnej opłaty, ale zamieścił w nich informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia – marszałek wymierza w drodze decyzji, na podstawie własnym ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłata należną a wynikającą z wykazu. Marszałek ustaleń własnych dokonuje na podstawie pomiarów dokonanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłaty lub innych danych technicznych i technologicznych. Zgodnie z art. 293 ust.3 p.o.ś. za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nie przeznaczony podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,7 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i za każdą dobę składowania.
W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadnie SKO przyjęło, że organ pierwszej instancji winien był ustalić jaka ilość odpadów została zeskładowana w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. W ocenie organu pierwszej instancji jest to wielkość 50 ton, podczas gdy z przesłuchanych przez organ świadków – protokoły w aktach, jak również z protokołu WIOŚ z 4 lutego 2019 r. nr 229/2018 oraz ze wskazań samej skarżącej, co potwierdza również treść skargi, wynika iż wielkość ta to ok. 50 ton. A zatem nie ulega wątpliwości, że wielkość przyjęta przez organ pierwszej instancji do wyliczenia należnej opłaty nie została w sposób jednoznaczny ustalona, co niewątpliwie wpływa na poczynione w oparciu o takie ustalenia wyliczenia opłaty, czyniąc je wątpliwymi. Wskazania te nie są jednak negowane przez skarżącą. W ocenie skarżącej SKO nie rozważyło bowiem pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, co spowodowało wydanie błędnego rozstrzygnięcia.
Sąd ten zauważył, że choć niewątpliwie Kolegium dopuściło się uchybienia przepisom postępowania w szczególności art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie i niezawarcie w zaskarżonej decyzji stanowiska względem wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą, to jednak mając na względzie fakt, iż organ ten prawidłowo wskazał, iż istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz prawidłowo wskazał, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w ocenie Sądu nie można uznać, iż są to tak istotne wady, które winny spowodować uchylenie prawidłowego co do istoty rozstrzygnięcia
w sprawie. Tym samym nie można uznać, iż wady zaskarżonego orzeczenia Kolegium mogą spowodować jego uchylenie.
Sąd pierwszej instancji nadto wyjaśnił, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie wiąże organu pierwszej instancji. A zatem organ pierwszej instancji po otrzymaniu orzeczenia uchylającego decyzję i przekazującego mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, kierując się wytycznymi wskazanymi w tym orzeczeniu, może przeprowadzić postępowanie nie tylko we wskazanym zakresie, ale również, gdy są podnoszone przez stronę i inne kwestie lub składane są dodatkowe dokumenty, które mają lub mogą mieć wpływ na wynik sprawy dokładnie je rozważyć, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji oddalił sprzeciw, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzekła się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przez Sąd orzekający przepisów postępowania: art. 151a § 2 w zw. z art. 64e p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu sprzeciwu i nieuchyleniu decyzji organu drugiej instancji, podczas gdy decyzja, od której wniesiono sprzeciw, została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., gdyż organ drugiej instancji nie wskazał w zaskarżonej decyzji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz uchybił przepisom postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie i niezawarcie w zaskarżonej decyzji stanowiska względem wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka odniosła się do powyższych zarzutów.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym
i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Przepis art. 64e p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w 138 § 2 k.p.a. Natomiast z treści art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej ponownym rozpatrzeniu.
Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. przyjmuje jako przesłankę jej wydania "wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".
A zatem, żeby postępowanie mogło zostać zakończone decyzją kasacyjną z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, muszą wystąpić dwie przesłanki - po pierwsze, postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania; po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wymaga to wykazania na podstawie regulacji materialnoprawnej (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 16. wydanie, Warszawa 2019, str. 786).
Wniesienie sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., uruchamia więc postępowanie sądowe szczególnego rodzaju, którego zakres jest ograniczony do jednej kategorii decyzji ostatecznych organu odwoławczego. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. - ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.), ale czyni to przez pryzmat przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie, określających zakres postępowania wyjaśniającego i pozwalających ustalić konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy. Ustawodawca wąsko zakreślił wobec tego zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji kasacyjnej.
W niniejszej sprawie bezspornym jest to, że decyzja organu pierwszej instancji jest na tyle wadliwa, że powinna zostać uchylona, a organ ten powinien sprawę rozpoznać ponownie, o czym prawidłowo orzekł organ drugiej instancji. Przedmiotem sporu jest natomiast treść uzasadnienia decyzji Kolegium – w ocenie skarżącej spółki organ ten nie wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz uchybił przepisom postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie i niezawarcie w zaskarżonej decyzji stanowiska względem wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Kolegium dopuściło się uchybienia przepisom postępowania
w szczególności art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie i niezawarcie w zaskarżonej decyzji stanowiska względem wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą, to jednak mając na względzie fakt, iż organ ten prawidłowo wskazał, iż istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz prawidłowo wskazał, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, to nie można uznać, iż wady zaskarżonego orzeczenia mogą spowodować jego uchylenie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to jest prawidłowe.
Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Kolegium wskazało w zaskarżonej decyzji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ drugiej instancji przytoczył bowiem mający w jego ocenie zastosowanie w sprawie przepis prawa materialnego - art. 293 ust. 3 p.o.ś., podnosząc że organ pierwszej instancji nie ustalił jednoznacznie ilości odpadów składowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Nadto w tym kontekście wskazał, że aby opłata, o której mowa w ww. przepisie, została wyliczona, musi być dokładnie znana ilość składowanych odpadów. Dopiero wtedy organ może dokonać wyliczeń takiej opłaty w oparciu o algorytm wskazany w ustawie. Taka ilość musi być potwierdzona w drodze odpowiednich środków dowodowych, a nie tylko przyjętych swobodnie założeń organu. Kolegium wskazało również, że z uzasadnienia decyzji nie wynika na jakiej podstawie organ przyjął ilość składowanych odpadów - około 50 mg. Z zeznań świadków, na które powoływał się organ, wynika jedynie, iż przedmiotowych odpadów było nie więcej niż 50 ton. Nie wiadomo również na jakiej podstawie świadkowie oszacowali ilość odpadów. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż Marszałek rozpoznał niniejszą sprawę z obrazą art. 77 § 1 k.p.a., nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych wywodów organu odwoławczego można w sposób jednoznaczny wywieść na co organ pierwszej instancji powinien zwrócić uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nadto, na co trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, organ pierwszej instancji może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w szerszym zakresie, niż przez wyłącznie odniesienie się do wytycznych organu. Co istotne, a ze skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca spółka tego nie dostrzegła, Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że Kolegium dopuściło się uchybienia przepisom postępowania w szczególności art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie i niezawarcie w zaskarżonej decyzji stanowiska względem wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Niemniej Sąd ten doszedł do wniosku, że w okolicznościach sprawy wada ta nie powinna skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w sytuacji, w której organ drugiej instancji uwzględnił odwołanie i uchylił decyzję organu pierwszej instancji zgodnie z wolą odwołującej się spółki.
Podkreślenia wymaga, że decyzja organu odwoławczego, wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, ale stanowi wręcz przeszkodę do jego ostatecznego ukształtowania. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem pierwszej instancji. Ponowne postępowanie, jakie się będzie przed nim toczyć, nie jest jednak dalszym ciągiem ani "przedłużeniem" postępowania odwoławczego. Sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku. Na nowo zostaje ustalony stan sprawy, zarówno faktyczny, jak i prawny.
Z tego też powodu oceny wyrażone w decyzji organu drugiej instancji, uchylającej decyzję i kierującej sprawę do ponownego rozpoznania, nie wiążą organu pierwszej instancji w omawianym aspekcie (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, LEX 2315542). W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało podzielić zdanie Sądu pierwszej instancji, że wady decyzji kasacyjnej Kolegium nie mogły skutkować jej uchyleniem, bowiem organ ten przedstawił wystarczające przyczyny uchylenia decyzji Marszałka Województwa oraz
w wystarczający sposób wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – w kontekście przepisów prawa materialnego, na które powołało się w uzasadnieniu Kolegium, a także Sąd pierwszej instancji. Uchylenie zaskarżonej sprzeciwem decyzji, tak jak tego żąda skarżąca spółka, spowodowałoby wyłącznie niepotrzebne przedłużenie postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151a § 2 w zw. z art. 64e p.p.s.a. w sposób określony w skardze kasacyjnej okazał się bezzasadny.
Na marginesie należy zwrócić uwagę, że sposób sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej przez spółkę uniemożliwił w istocie bardziej szczegółową kontrolę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej nie powiązał bowiem wskazanych w tym zarzucie przepisów p.p.s.a. oraz k.p.a.
z odpowiednimi przepisami prawa materialnego, które to wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego i pozwalają ustalić konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy. Gdyby skarżąca spółka podała stosowne przepisy prawa materialnego
w kontekście tego, jakie jej zdaniem okoliczności powinien wziąć pod uwagę organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, czego nie wskazał organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej, a tego uchybienia nie dostrzegł lub błędnie ocenił Sąd pierwszej instancji, wówczas Naczelny Sąd Administracyjny mógłby się odnieść do takich zarzutów skargi kasacyjnej.
Z tych względów, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną..