III OSK 2394/24

III OSK 2394/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /sprawozdawca/
Mariusz Kotulski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SAB/Gl 22/24 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-03-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art, 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 19 lutego 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 marca 2024 r. sygn. akt III SAB/Gl 22/24 w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 27 marca 2024 r. sygn. akt III SAB/Wa 22/24, oddalił skargę J. M. (dalej: "skarżący") na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Wnioskiem z 3 grudnia 2023 r. J. M. (dalej: "skarżący"), skierował do Wojewody Śląskiego (dalej: "organ"; "Wojewoda") wniosek o przesłanie poprzez epuap informacji na temat: (1) działań w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na rondzie im. [...] zrealizowanych i zaplanowanych w okresie od marca 2023 r.; (2) wyniku oceny nowego projektu organizacji ruchu (sporządzonego w 2023 r.); (3) elektronicznej wersji dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami. Skarżący nie wskazał podstawy prawnej świadczącej o konieczność potraktowania tego wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej. Wobec braku sprecyzowania podstawy prawnej wniosku organ potraktował wniosek jak każde podanie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi organ przekazał skarżącemu informację Naczelnika Wydziału Transportu Urzędu Miasta Katowice zawartą w piśmie nr T-I.72Ż6.255.2023.GZ z 19 grudnia 2023 r. o sposobie wykorzystania przez organ zarządzający ruchem i sformułowanych w wyniku tej oceny zaleceń Wojewody. Do udzielonej na wniosek z 3 grudnia 2023 r. odpowiedzi załączona została elektroniczna wersja dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z przeprowadzaną oceną organizacji ruchu, a w tym:
formularz l-a nr IFIV.8l70.l.65.2023 obejmujący dane źródłowe dot., organizacji ruchu na rondzie im. [...] w Katowicach wraz z dokumentacją projektową, opinią KMP w Katowicach i MZUiM w Katowicach, otrzymane od Prezydenta Miasta Katowice,
formularz t-b nr IFIV.8170.L65.2023 obejmujący uwagi z wizji w terenie,
formularz I-c nr IFIV'8L70.l.65'Ż023 obejmujący ocenę organizacji ruchu i zalecenia,
informację Urzędu Miasta Katowice T-L7Ż26.255'2023.GZ z 19 grudnia 2023 r.
Dodatkowa odpowiedź na wniosek z 3 grudnia 2023 r. została skarżącemu udzielona pismem nr IFIV.817O.Ż.8.2O23 3 stycznia 2024 r. z zachowaniem miesięcznego terminu określonego w art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W udzielonej odpowiedzi skarżący poinformowany został o czynnościach, jakie podjęto w ramach przeprowadzonej oceny organizacji ruchu, a w tym m.in: o dokonanej analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji w tym dokumentacji technicznej stanowiącej podstawę jej zatwierdzenia, przeprowadzonej wizji w terenie, wynikach analizy projektowanych rozwiązań organizacji ruchu oraz wynikach oceny organizacji ruchu funkcjonującej w terenie (rondo im. [...] w Katowicach). Dodatkowo skarżącemu udzielono wyjaśnień w jakim trybie i w jakim zakresie organ nadzoru może odnosić się do projektowanej organizacji ruchu mając na względzie regulacje § 3 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784).
Pismem z 29 grudnia 2023 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając naruszenie:
a) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja") w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
b) art. 10 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku zrealizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 3 grudnia 2023 r. o przesłanie poprzez epuap informacji na temat: (1) działań w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na rondzie im. [...] zrealizowanych i zaplanowanych w okresie od marca 2023 r.; (2) wyniku oceny nowego projektu organizacji ruchu (sporządzonego w 2023 r.); (3) elektronicznej wersji dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami; oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ powinien był udostępnić mu przedmiotową informację publiczną w terminie 14 dni od złożenia wniosku, czyli do 18 grudnia 2023 r., czego nie uczynił, mimo że był zobowiązany do udostępnienia informacji w sposób i w formie wskazanej przez wnioskodawcę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wyrażone stanowisko przedstawił stan faktyczny sprawy podnosząc, że skarżący we wniosku nie wskazał podstawy prawnej swojego żądania i z tej przyczyny udzielono skarżącemu odpowiedzi w oparciu o przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
W piśmie z 17 marca 2024 r. skarżący doprecyzował, że: "(...) Wojewoda Śląski dokonał nieprawidłowej kwalifikacji mojego wniosku z 3 grudnia 2023 r. jako wniosku o informację publiczną". Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych wnioskodawca nie ma obowiązku wskazywać podstawy prawnej. To organ, jak dalej podał skarżący, powinien w prawidłowy sposób zakwalifikować wniosek i "załatwić go w odpowiednim trybie, a co za tym idzie - we właściwym terminie". Dalej skarżący zmodyfikował skargę w pkt 1 w ten sposób, że w "miejsce dotychczasowego brzmienia wnoszę o stwierdzenie bezczynności na dzień przekazania skargi" (por. karta nr 42 akt sądowych).
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie było sporne, że adresatem wniosku skarżący uczynił podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że Wojewoda Śląski jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Sad I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, skarżący wystąpił do organu o przesłanie poprzez epuap informacji na temat: (1) działań w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na rondzie im. [...] zrealizowanych i zaplanowanych w okresie od marca 2023 r.; (2) wyniku oceny nowego projektu organizacji ruchu (sporządzonego w 2023 r.); (3) elektronicznej wersji dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami. Następnie wystąpił z wnioskiem o jej uzupełnienie w którym ponownie nie wskazał na jakiej podstawie opiera swój kolejny wniosek, a w szczególności, że wnosi o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów u.d.i.p.
W ocenie Sądu sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że żądanie oczywiście niejasne, niezrozumiałe czy ogólne nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17; wyrok WSA w Olsztynie z 19 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/OI 4/22). Sąd, bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, oddala skargę. Założeniem przepisów u.d.i.p. jest niewątpliwie udzielenie wnioskodawcom żądanej informacji publicznej, o ile jest to możliwe i leży w zakresie kompetencji organu.
Sądu I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ, udzielił skarżącemu odpowiedzi, przy czym wobec braku wskazania podstawy prawnej wniosku przez skarżącego uczynił to z zachowaniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 35 k.p.a. Sąd wskazał, że to skarżący zainicjował postępowanie, był jego wnioskodawcą, a zatem powinien sprecyzować nie tylko czego się domaga, ale również na jakiej podstawie prawnej. Jeśli natomiast tego nie uczynił, organ miał prawo potraktować wniosek jak każde podanie/wniosek inicjujące postępowanie administracyjne. Przy czym w piśmie z 17 marca 2024 r. skarżący wprost wskazał, że: cyt. "Wojewoda Śląski dokonał nieprawidłowej kwalifikacji mojego wniosku z 3 grudnia 2023 r. jako wniosku o informację publiczną". Tym samym organ nie naruszył art. 61 Konstytucji, skoro udzielił informacji skarżącemu, a także nie naruszył art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 12 ust. 2 pkt. 2 u.d.i.p., gdyż jak wyraźnie wynika z pisma z 17 marca 2024 r. skarżący ostatecznie nie żądał informacji w tym trybie (por.: karta nr 42 akt sądowych).
Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ wskazał przy tym na inną możliwość zapoznania się przez skarżącego z interesującymi go dokumentem. Poinformował, że organem zarządzającym ruchem na ulicy [...] (tj. w ciągu, której zlokalizowane jest rondo im. [...] w Katowicach) jest Prezydent Miasta Katowice, a dodatkowe informacje z zakresu zarządzania można uzyskać kontaktując się z ww. organem. Dodatkowo skarżącemu udzielono wyjaśnień w jakim trybie i w jakim zakresie organ nadzoru może odnosić się do projektowanej organizacji ruchu mając na względzie regulacje wynikające z § 3 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784).
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. M.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
a) przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż wnioskowana przez Skarżącego informacja pomimo, że jest informacją publiczną nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p., albowiem skarżący nie wskazał w swoim wniosku podstawy prawnej swojego żądania;
- art. 10 ust. 1 u.d.i.p. oraz 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie Organ nie miał obowiązku rozpoznania wniosku Skarżącego w terminie wskazanym w przepisach u.d.i.p., albowiem Skarżący nie wskazał jako podstawy prawnej swojego żądania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy Organ powinien z urzędu ustalić, że żądana informacja przedmiotowo mieści się w zakresie przepisów u.d.i.p. i w konsekwencji ją zastosować, a w razie wątpliwości wezwać Wnioskodawcę do podania podstawy prawnej swojego wniosku;
b) przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez przekroczenie przez WSA w Warszawie granic orzekania, poprzez dowolną ocenę okoliczności w sprawie i uznanie, że skoro wniosek złożony przez skarżącego nie zawierał wskazanej podstawy prawnej w postaci ustawy o dostępie do informacji publicznej, Organ mógł zastosować do niego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, w przypadku określonym w treści art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od Wojewody Śląskiego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych..
Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie stwierdził, że zakres wniosku mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy. Skoro tak, to okoliczność, że wniosek nie zawierał odesłania do ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może stanowić usprawiedliwienia dla działania organu, które zostało podjęte z pominięciem przepisów u.d.i.p. Zdaniem skarżącego kasacyjnie jeżeli Wojewoda miał wątpliwości w jakim trybie wniosek powinien zostać rozpoznany, to powinien był się zwrócić niezwłocznie do skarżącego o sprecyzowanie żądania. Podkreślił, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest wysoce odformalizowane, a minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą jedynie obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Niezbędne jest jedynie wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw.
Pierwszym z zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej był zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż wnioskowana informacja pomimo, że jest informacją publiczną nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p., albowiem skarżący nie wskazał w swoim wniosku podstawy prawnej swojego żądania. Z zarzutem tym ściśle związany był także zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
W ocenie NSA, zarzuty takie nie były uzasadnione.
W orzecznictwie (por. wyrok NSA z 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17) wskazuje się, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostepnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08).
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu rozpoznawanego przez Sąd I instancji stanowiła ocena, czy na organie administracji ciążył obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku strony i rozpoznania go we właściwym trybie oraz czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie, w sytuacji gdy:
- skarżący w piśmie adresowanym do Sądu I instancji z 17 marca 2024 r. wskazał, że: "(...) Wojewoda Śląski dokonał nieprawidłowej kwalifikacji mojego wniosku z 3 grudnia 2023 r. jako wniosku o informację publiczną";
- skarżący wystąpił do organu o przesłanie poprzez e-puap informacji na temat: działań w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na rondzie im. [...] zrealizowanych i zaplanowanych w okresie od marca 2023 r.; wyniku oceny nowego projektu organizacji ruchu (sporządzonego w 2023 r.); elektronicznej wersji dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami;
- skarżący wystąpił również z wnioskiem o uzupełnienie informacji nie wskazując ponownie, na jakiej podstawie prawnej opiera swój kolejny wniosek;
- w odpowiedzi na takie wnioski organ przekazał skarżącemu informację Naczelnika Wydziału Transportu Urzędu Miasta Katowice zawartą w piśmie z 19 grudnia 2023 r. o sposobie wykorzystania przez organ zarządzający ruchem i sformułowanych w wyniku tej oceny zaleceń Wojewody; do udzielonej na wniosek z 3 grudnia 2023 r. odpowiedzi załączona została elektroniczna wersja dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z przeprowadzaną oceną organizacji ruchu; organ dodatkowo odpowiedział skarżącemu pismem z 3 stycznia 2024 r. (z zachowaniem miesięcznego terminu określonego art. 35 k.p.a.).
W ocenie NSA, zasadnie przyjął Sąd I instancji, że organ w przedmiotowej sprawie, faktycznie udzielił skarżącemu odpowiedzi na żądane informacje. Przy czym wobec braku wskazania podstawy prawnej wniosku przez skarżącego - uczynił to z zachowaniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 35 k.p.a. Stanowisko Sądu I instancji było zasadne z kilku powodów.
Po pierwsze - to skarżący zainicjował postępowanie, był jego wnioskodawcą (gospodarzem), a zatem powinien sprecyzować nie tylko czego się domaga, ale również na jakiej podstawie prawnej składa wniosek. Jeśli natomiast tego nie uczynił, organ miał prawo potraktować wniosek jak każde podanie inicjujące postępowanie administracyjne. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy dodatkowo w piśmie z 17 marca 2024 r. skarżący wprost wskazał, że: "(...)Wojewoda Śląski dokonał nieprawidłowej kwalifikacji mojego wniosku z 3 grudnia 2023 r. jako wniosku o informację publiczną". Tym samym organ nie naruszył art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. To sam skarżący w piśmie z 17 marca 2024 r. ostatecznie nie żądał informacji w trybie u.d.i.p. (por.: karta nr 42 akt sądowych).
Po drugie – w niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, organ wskazał na inną możliwość zapoznania się przez skarżącego z interesującymi go dokumentami. Poinformował, że organem zarządzającym ruchem na ulicy [...] (w ciągu, której zlokalizowane jest rondo im. [...] w Katowicach) jest Prezydent Miasta Katowice, a dodatkowe informacje z zakresu zarządzania można uzyskać kontaktując się z tym organem. Dodatkowo skarżącemu udzielono wyjaśnień w jakim trybie i w jakim zakresie organ nadzoru może odnosić się do projektowanej organizacji ruchu mając na względzie regulacje wynikające z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784).
Po trzecie - jednym z trybów udostępniania informacji publicznej jest jej udostępnianie "na wniosek". Wniosek o udostępnienie informacji publicznej może złożyć każdy, jego przekazanie nie nakłada jednak na adresata obowiązku automatycznego udzielenia informacji publicznej. Jest to możliwe dopiero po weryfikacji, że w danym przypadku spełniono zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p. W sytuacji zatem, gdy wnioskodawca w sposób wyraźny wskazał, że jego wniosek nie jest wnioskiem "o udzielenie informacji publicznej" w trybie u.d.i.p. to nie można twierdzić, że załatwienie żądania wnioskodawcy w trybie ogólnym wynikającym z k.p.a. było niezasadne. Oczywistym jest to, że okoliczność, że wniosek nie zawierał odesłania do u.d.i.p. nie może stanowić usprawiedliwienia dla bierności organu (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/22). W niniejszej sprawie nie można było zatem twierdzić, że organ pozostawał w bezczynności, skoro przesłał wnioskodawcy dokumenty traktując, co prawda wniosek jako "wniosek złożony w trybie k.p.a." a nie złożony w trybie u.d.i.p. Nie można jednak zapominać o tym, że takie było właśnie wyraźne żądanie wnioskodawcy w tym zakresie. Organ nie domniemywał tego żądania, gdyż było ono jasno sprecyzowane w odrębnym piśmie. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 32/22). W sytuacji jednak, gdy wnioskodawca w sposób wyraźny wskazuje, że jego wniosek nie jest wnioskiem w trybie u.d.i.p. to zasadnie wskazał Sąd I instancji, że zarzuty skarżącego w zakresie bezczynności organu były całkowicie bezzasadne.
Po czwarte – niezrozumiały jest zarzut wskazany w skardze kasacyjnej związany z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez: "(...) przekroczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie granic orzekania, poprzez dowolną ocenę okoliczności w sprawie i uznanie, że skoro wniosek złożony przez skarżącego nie zawierał wskazanej podstawy prawnej w postaci ustawy o dostępie do informacji publicznej, Organ mógł zastosować do niego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". W pierwszej kolejności NSA zauważa, że wyrok w niniejszej sprawie wydał WSA w Gliwicach a nie WSA w Warszawie. Dodatkowo, dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 §1 p.p.s.a. należy wykazać, że sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 963/23). Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy zatem od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
3. Mając na uwadze podane argumenty, stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.