III OSK 2372/24

III OSK 2372/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6262 Radni
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
III SA/Łd 391/24 - Wyrok WSA w Łodzi z 2024-07-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2094
art.27 ust.2
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art.147 §1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 391/24 w sprawie ze skargi Województwa Łódzkiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz Województwa Łódzkiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 391/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Województwa Łódzkiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr PNIK-I.4131.224.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze (pkt 1), a także zasądził od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego Województwa Łódzkiego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 19 stycznia 2024 r. Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wystąpił do Sejmiku Województwa Łódzkiego z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Województwa Łódzkiego – B. O. poprzez odwołanie ze stanowiska.
W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że ze względu na powołanie go z dniem 10 stycznia 2024 r. na stanowisko Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a co za tym idzie zmianę osoby pełniącej tę funkcję, zachodzi konieczność doboru kadry kierowniczej, która w sposób efektywny, poprzez najwłaściwszy dobór metod i środków, będzie dążyła do optymalnego realizowania polityki rolnej państwa w szczególności w zakresie niezakłóconego wspierania przez oddział terenowy KOWR rolników indywidualnych zamieszkałych w gminie, powiecie, województwie przez przekazywanie środków finansowych, organizowanie przetargów na sprzedaż i dzierżawę nieruchomości. Dyrektor podkreślił, że zamiar rozwiązania stosunku pracy nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez radną mandatu.
Sejmik Województwa Łódzkiego uchwałą z 27 lutego 2024 r. nr LXVI/754/24 odmówił wyrażenia zgody na rozwiązanie przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa stosunku pracy z radną Województwa Łódzkiego – B. O.
W uzasadnieniu uchwały sejmik odwołując się do treści art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2094 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.w.") wskazał, że sejmik województwa obligatoryjnie odmawia wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. W pozostałych przypadkach odmowa lub wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym pozostawiona jest swobodnemu uznaniu sejmiku województwa. Wniosek Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa jest lakoniczny, nie wskazuje żadnych uchybień w wykonywaniu pełnionej przez radną funkcji w Ośrodku oraz w wykonywaniu związanych z tą funkcją obowiązków pracowniczych. Nie podano także żadnych istotnych okoliczności faktycznych, czy prawnych dostatecznie uzasadniających konieczność odwołania radnej ze stanowiska. Ponadto, jak wynika ze złożonego przez B. O. oświadczenia - pracodawca nie miał dotychczas żadnych zastrzeżeń do wykonywanej przez nią pracy. W ocenie Sejmiku Województwa brak jest dostatecznych, obiektywnych, uzasadnionych i zgodnych z zasadami współżycia społecznego podstaw do rozwiązania stosunku pracy z radną. W ustalonych okolicznościach sprawy skierowany wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną jest zdaniem Sejmiku Województwa podyktowany wyłącznie względami natury politycznej i ma związek z wykonywaniem mandatu przez radną oraz jej polityczną aktywnością.
W dniu 18 marca 2024 r. Wojewoda Łódzki poinformował organ województwa o wszczęciu postępowania w celu kontroli legalności uchwały.
Wojewoda Łódzki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr PNIK-I.4131.224.2024, na podstawie art. 82 ust. 1 i 4 u.s.w., stwierdził nieważność uchwały nr LXVI/754/24 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 27 lutego 2024 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Województwa Łódzkiego.
Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Województwo Łódzkie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i motywy, którymi kierował się wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy sam wniosek Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa skierowany do Sejmiku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną w swej treści jest bardzo ogólny i nie pozwala ustalić faktycznych, konkretnych przyczyn leżących u podstaw zamiaru rozwiązania z nią stosunku pracy. Wnioskodawca stwierdził jedynie, że w związku ze zmianą osoby pełniącej funkcję Dyrektora, zachodzi konieczność doboru kadry kierowniczej, która w sposób efektywny, poprzez najwłaściwszy dobór metod i środków, będzie dążyła do optymalnego realizowania polityki rolnej państwa w szczególności w zakresie niezakłóconego wspierania przez oddział terenowy KOWR rolników indywidualnych zamieszkałych w gminie, powiecie, województwie przez przekazywanie środków finansowych, organizowanie przetargów na sprzedaż i dzierżawę nieruchomości. Powołane przyczyny rozwiązania stosunku pracy nie zostały w żaden sposób udokumentowane, czy wykazane. Pracodawca nie wskazał także faktów z których wynika, że radna dotychczas nieprawidłowo realizowała zadania w zakresie polityki rolnej państwa czy wspierania lokalnych rolników. Teza ta kłóci się także z podniesionymi przez samą radną okolicznościami dotyczącymi braku zastrzeżeń do wykonywanej przez nią pracy oraz uzyskaniem wyróżnienia w związku z zasługami dla rozwoju rolnictwa. Takie ogólne stwierdzenia jak przedstawione we wniosku uniemożliwiają jego ocenę w świetle przesłanek określonych w art. 27 ust. 2 u.s.w. Wskazane przez organ przesłanki, które stanowiły podstawę złożenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną muszą bowiem być rzeczywiste. Nie jest dopuszczalne, aby składający przedmiotowy wniosek podawał inne powody niż faktycznie te, którymi kierował się podejmując zamiar rozwiązania stosunku pracy i jednocześnie przyczyny te nie podlegałyby kontroli radnych. Tym samym nie jest wystarczające tak jak to uczynił wnioskodawca we wniosku wskazanie, że powód rozwiązania stosunku pracy z radną nie jest związany ze sprawowaniem przez nią mandatu radnego oraz ogólne stwierdzenie, że zachodzi konieczność doboru kadry kierowniczej w zakresie organizacji polityki rolnej Państwa. Zaakceptowanie takiego stanowiska czyniłoby ocenę merytoryczną, jaką powinien przeprowadzić sejmik województwa przed podjęciem uchwały w oparciu o kryteria określone w art. 27 ust. 2 u.s.w. iluzoryczną, tak jak i ochronę stosunku pracy radnego wynikającą z tego przepisu. To nie na radnych wchodzących w skład sejmiku województwa spoczywa obowiązek ustalania, jakie przesłanki przemawiają za przyjęciem, że zmiana na kierowniczym stanowisku w danym zakładzie pracy przyczyni się do osiągnięcia lepszych wyników pracy. Wnioskodawca we wniosku winien przedstawić okoliczności uzasadniające taką zmianę, np. nowe wymagania w stosunku do pracownika co do posiadanych umiejętności w związku z koniecznością realizacji nowych zdań lub dotychczas osiągniętych niezadawalających wyników. To wnioskodawca jako pracodawca posiada w tym zakresie stosowną wiedzę, którą winien przekazać sejmikowi w składanym wniosku (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gp 16/21, CBOSA). Brak uzasadnienia wskazującego na rzeczywiste istnienie podwodów, na które wskazywał pracodawca w złożonym wniosku w istocie uniemożliwił sejmikowi ocenę czy w sprawie wystąpiły przesłanki o których mowa w art. 27 ust. 2 u.s.w. zobowiązujące organ do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązane stosunku pracy z radną.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, to nie sejmik województwa miał obowiązek wykazania zasadności przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radną, a pracodawca. Podejmując swoje rozstrzygnięcie sejmik uwzględnił także oświadczenie złożone przez radną, w którym wskazała ona na czysto polityczny charakter zwolnienia jej z zajmowanego stanowiska. Zatem w tak przedstawionym materiale dowodowym sejmik zasadnie skonstatował, że w sprawie występuje pozorność podstaw wskazanych przez pracodawcę; wniosek o wyrażenie zgody i brak dokumentacji oraz argumenty powołane przez pracodawcę nie wystarczają do przyjęcia tezy, że zamiar rozwiązania stosunku pracy nie jest w żaden sposób związany z wykonywaniem przez radną mandatu. Nie dające się usunąć wątpliwości co do rzeczywistych motywów pracodawcy były w ocenie sądu wystarczające do przyjęcia ich pozornego charakteru i odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną.
W ocenie Sądu nie trafnie także wojewoda zarzucił organowi województwa brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia powodów rozwiązania stosunku pracy z radną. Zwrócić należy uwagę, że sejmik nie ma obowiązku prowadzenia postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania rzeczywistych, uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko sejmiku w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może mieć charakteru blankietowego i winna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy.
Sąd I instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu nadzoru motywy, dla jakich podjęto uchwałę na podstawie art. 27 ust. 2 u.s.w. wynikają z treści jej uzasadnienia. Sejmik uznał, że ogólnikowość wniosku pracodawcy w kontekście nienagannej postawy radnej jako pracownika przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z nią stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego, co wyklucza możliwość wyrażenia na nie zgody przez sejmik.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż nie zachodziły wskazane w nim podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały i dlatego uchylił je na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł (pkt 2 wyroku).
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda Łódzki, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 2 u.s.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ogólnikowość wniosku pracodawcy w kontekście nienagannej postawy radnej jako pracownika przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radną stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnej, co wyklucza możliwość wyrażenia na nie zgody przez sejmik w świetle przesłanek określonych w art. 27 ust. 2 u.s.w.
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Łódzkiego z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr PNIK-I.4131.224.2024, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną, w sytuacji, w której nie zachodziły ku temu przesłanki.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo Łódzkie wniosło o jej oddalenie, przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem kontroli sądowej (skargi do WSA w Łodzi) było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr PNIK-I.4131.224.2024, które zostało uchylone ze względu na naruszenie prawa tj. art. 82 ust. 1 i 4 u.s.w., gdyż nie zachodziły wskazane w nim podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały. Jednak skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów w zakresie wykładni bądź zastosowania tego przepisu. Tym samym strona skarżąca nie zakwestionowała oceny Sądu, iż organ nadzoru naruszył art. 82 ust. 1 i 4 u.s.w. wydając zakwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze.
Odnośnie skargi kasacyjnej przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 2 u.s.w. poprzez jego błędną wykładnię. Zarzut błędnej wykładni tego przepisu nie został szerzej uzasadniony w skardze kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie ograniczył się w zasadzie do stwierdzenia, że art. 27 ust. 2 u.s.w. "zobowiązuje sejmik województwa do odmowy udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym tylko wówczas, gdy podstawą wniosku pracodawcy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego jego mandatu. (...) Możliwość odmowy udzielenia zgody przez sejmik, uzależniona jest wyłącznie od istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem z pracy, a wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Czytając a contrario art. 27 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa, brak takiego związku uniemożliwia sejmikowi odmówienie żądanej zgody. Celem art. 27 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa jest jedynie zapewnienie radnej nieskrępowanej możliwości prezentowania własnych poglądów w trakcie pełnienia mandatu, a nie bezwzględna ochrona jego stosunku pracy. Celem tym nie jest zapewnienie radnej nieusuwalności z pracy jaką wykonuje, gdyż to stawiałoby ją ponad prawami innych pracowników będących w tożsamej sytuacji, godząc tym samym w zasadę równości."
Otóż przedstawione rozumienie tego przepisu nie odbiega od przyjętego przez Sąd I instancji. Jak stwierdził WSA w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "można obecnie uznać za dominujący odmienny pogląd prawny (...), że szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może zatem odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (zob. mi. in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21; z 31 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3615/21, z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2007/21, dostępne w CBOSA). Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. wyrok NSA z 24 października 2018 r.; sygn. akt II OSK 2532/17, dostępny w CBOSA)".
Również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela takie rozumienie art. 27 ust. 2 u.s.w. Szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie art. 27 ust. 2 u.s.w., a uzależniająca rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może zatem odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby sejmik wojewódzki wkraczał w kompetencje sądu pracy i oceniał zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego. Zatem aby gwarancja skutecznego i bezpiecznego sprawowania funkcji publicznej przez radnego i jego ochrona przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodów związanych ze sprawowanym mandatem nie była iluzoryczna, konieczne jest, by pracodawca, występując do sejmiku z wnioskiem opartym na art. 27 ust. 2 u.s.w., precyzyjnie określił i wykazał rzeczywisty charakter powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy. Oczywistym jest bowiem, że pracodawca, zamierzając zwolnić radnego z pracy nie powoła się z reguły w uzasadnieniu wprost na okoliczności związane z wykonywaniem przez niego mandatu. Ograniczenie się przez sejmik do jedynie formalnego badania, czy wśród podstaw rozwiązania stosunku pracy z radnym, wskazanych przez pracodawcę powołano expressis verbis zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego pozbawiałoby jakiegokolwiek znaczenia ochronę wynikającą z art. 27 ust. 2 u.s.w.
Ubocznie jedynie stwierdzić należy, że treść zarzutu oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazują, że skarżący kasacyjnie kwestionuje w istocie niewłaściwe zastosowanie art. 27 ust. 2 u.s.w. w odniesieniu do kwalifikacji i oceny przez Sąd I instancji ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Jako błędne wskazuje bowiem, że "ogólnikowość wniosku pracodawcy w kontekście nienagannej postawy radnej jako pracownika przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radną stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnej" – co zadecydowało o nieprawidłowym zastosowaniu w sprawie wskazanego w treści zarzutu przepisu. Jednak ta postać podstawy kasacyjnej – niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego - nie została podniesiona w analizowanym zarzucie skargi kasacyjnej. Co więcej Sąd I instancji nie stwierdził, że "ogólnikowość wniosku pracodawcy w kontekście nienagannej postawy radnej jako pracownika przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radną stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnej". Prawidłowo jedynie zwrócił uwagę, że to nie sejmik województwa miał obowiązek wykazania zasadności przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radną, lecz pracodawca. Sejmik województwa nie może prowadzić postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko sejmiku w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może być podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę we wniosku, oświadczenia radnego, faktów powszechnie znanych, jak również powinna ona być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Uchwała w sprawie niewyrażenia zgody przez radę na zwolnienie z pracy radnego wymaga przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu (zob. także wyrok NSA z 18 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 3827/21). Zdaniem sejmiku województwa oraz Sądu I instancji ogólność złożonego wniosku o wyrażanie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną uniemożliwiało weryfikację przyczyn rozwiązania stosunku pracy.
Nie zasługuje na uwzględnienie także drugi z podniesionych zarzutów. Otóż wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 147 ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez Sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że Sąd I instancji nie orzekał i nie mógł w niniejszej sprawie orzekać na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć. Podstawą prawną wyrokowania przez Sąd I instancji był art. 148 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku uwzględnienia skargi na akt nadzoru, w tym przypadku na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.