III OSK 240/23

III OSK 240/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Teresa Zyglewska
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 542/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-10-27
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.134 par.11, art.141 par.4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 11 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 542/22 w sprawie ze skargi M. Z. na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Z. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 542/22 oddalił skargę M. Z. (dalej także jako: skarżący) na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także jako: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Skarżący pismem z dnia 3 lipca 2022 r., w odpowiedzi na pismo organu z dnia 15 czerwca 2022 r. w sprawie jego pytania o okoliczności pojawienia się na portalu pacjent.gov.pl artykułu, pt. [...] i zdjęcia go po krótkim czasie, wniósł o podanie podstaw prawnych odmowy udzielenia informacji w zakresie personaliów osoby odpowiedzialnej za przedmiotową publikację oraz konsekwencji jakie ją spotkały za dokonanie tej czynności z pominięciem akceptacji dyrektora departamentu. Niezależnie od powyższego, skarżący wskazał, że zwraca się do organu o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy osobę odpowiedzialną za publikację artykułu bez zgody dyrektora departamentu spotkały za ten czyn konsekwencje natury służbowej?;
2. Na jakim stanowisku i na podstawie jakiego rodzaju umowy była zatrudnia rzeczona osoba w momencie publikacji artykułu?;
3. Czy w momencie udzielania odpowiedzi na niniejszy wniosek stosunek pracy w jakim pozostawała ww. osoba uległ zmianie w stosunku do momentu publikacji?;
4. Jeśli odpowiedź na pytanie trzecie brzmi tak, na czym polegała ta zmiana?
W piśmie z dnia 14 lipca 2022 r. organ poinformował skarżącego, że personalia wskazanego we wniosku pracownika oraz informacje dotyczące jego zatrudnienia nie są informacją publiczną bowiem dotyczą indywidualnej sprawy danej osoby o prywatnym charakterze (personalia, podstawa zatrudnienia, ewentualne konsekwencje służbowe), nie zaś sprawy publicznej, a więc niemożliwe jest ich udostępnienie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W piśmie z dnia 3 sierpnia 2022 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zarzucając Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, a także art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, tj. odpowiedzi na pytania: 1) Czy osobę odpowiedzialną za publikację artykułu [...] na portalu pacjent.gov.pl bez zgody dyrektora departamentu spotkały za ten czyn konsekwencje natury służbowej?; 2) Na jakim stanowisku i na podstawie jakiego rodzaju umowy była zatrudnia rzeczona osoba w momencie publikacji artykułu?; 3) Czy w momencie udzielania odpowiedzi na powyższe pytania stosunek pracy, w jakim pozostawała rzeczona osoba uległ zmianie w stosunku do momentu publikacji?; 4) Jeśli odpowiedź na pytanie trzecie brzmi tak, to na czym polegała to zmiana?, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że odmowa udostępnienia informacji publicznej nie została przez organ przekonująco uzasadniona, bowiem sprowadzała się do stwierdzenia, że odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytania wykraczają poza zakres informacji publicznej, a jako potwierdzenie powyższego organ zacytował treść art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informację publiczną stanowi "każda informacja o sprawach publicznych". Z kolei w ocenie skarżącego powyższe tylko potwierdza podstawę prawną złożonego przez niego wniosku, bowiem okoliczności usunięcia ważnego społecznie i potrzebnego artykułu stanowią sprawę publiczną. Skarżący wskazał także, że żądane przez niego informacje nie dotyczą konkretnej, indywidualnej sprawy danej osoby, szczególnie o charakterze prywatnym, bowiem odnoszą się do poniesienia ewentualnych konsekwencji przez osobę zatrudnioną w ramach publicznych środków i realizującą publiczne zadania. W związku z powyższym skarżący podkreślił, że żądane przez niego informacje mieszczą się w zakresie informacji o działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, czy innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a więc stanowią informację publiczną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek skarżącego, dodając jednocześnie, że nie każdy pracownik instytucji publicznej jest automatycznie osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie organu wskazany przepis ustawy zasadniczej odnosi się tylko do takich stanowisk i funkcji, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Natomiast w niniejszej sprawie, jak wskazał organ, skarżący domaga się udzielenia informacji (danych personalnych oraz danych dotyczących podstawy oraz przebiegu zatrudnienia) dotyczących pracownika organu, który to przed publikacją wymienionego we wniosku artykułu zobowiązany był do uzyskania akceptacji jego treści przez dyrektora komórki organizacyjnej organu. W związku z powyższym - w ocenie organu - jeżeli podejmowane przez ww. pracownika działania wymagają uprzedniej akceptacji, czy też zgody bezpośredniego przełożonego, to nie można nawet przyjąć domniemania, że mógłby on zostać uznany za osobę pełniącą funkcję publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 542/22 oddalił skargę M. Z. na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, jednak informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1797/10), zaś żądanie objęte wnioskiem skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r., w szczególności dotyczące wskazania personaliów osoby odpowiedzialnej za publikację na portalu pacjent.gov.pl artykułu pt. [...] (następnie zdjętego) oraz podania konsekwencji jakie spotkały tę osobę za publikację artykułu z pominięciem akceptacji dyrektora departamentu, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie dotyczą sfery faktów i danych publicznych związanych z działalnością skarżonego organu i tym samym nie mieszczą się w zakresie art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji zauważył, że organ wykazał, że wymieniona we wniosku skarżącego osoba nie posiada kompetencji do podejmowania działań władczych w ramach organu, a podejmowane przez nią działania wymagały uprzedniej akceptacji bezpośredniego przełożonego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji stwierdził, że w związku z tym, że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną, to organ nie miał obowiązku ani dokonania czynności materialno-technicznej, ani też wydania decyzji administracyjnej, bowiem z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w takiej sytuacji organ powinien wyłącznie poinformować wnioskodawcę zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych w ustawie terminów, co też w niniejszej sprawie uczynił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze, nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącego i orzeczenie o kosztach postępowania, rozpoznanie sprawy w drodze samokontroli przez WSA w Warszawie na podstawie art. 179a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, przeprowadzenie rozprawy, rozpoznanie sprawy poza kolejnością w związku z art. 21 ust. pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wyjście poza granice skargi i rozpoznanie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej w związku z innym wnioskiem skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r. niż ten, który był objęty jego skargą, co pozostaje w bezpośrednim związku z niewłaściwym sprawozdaniem z dotychczasowego przebiegu postępowania, które WSA w Warszawie zawarł w wyroku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób rażący uchybił temu obowiązkowi.
Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że skarżący w dniu 3 lipca 2022 r. skierował do organu dwa odrębne wnioski o dostęp do informacji publicznej. Jak wskazała strona skarżąca kasacyjnie pierwszy z wniosków dotyczył udostępnienia: "1. personaliów osoby odpowiedzialnej za publikację tego artykułu bez wymaganej akceptacji dyrektora, 2. informacji, jakie konsekwencje spotkały tę osobę za publikacje artykułu z niezastosowaniem procedury właściwej dla tego typu sytuacji, 3. uzasadnienia konsekwencji wspomnianych w pkt 2, 4. załączenia do odpowiedzi dokumentów regulujących politykę/procedury/zasady publikacji artykułów na portalu pacjent.gov.pl, z których wynika, że omawiany artykuł powinien był uzyskać akceptację dyrektora". Z kolei drugi wniosek miał następującą treść: "Wnoszę o podanie podstaw prawnych odmowy udzielenia informacji w zakresie: personaliów osoby odpowiedzialnej za przedmiotową publikację; konsekwencji, jakie ją spotkały za dokonanie tej czynności z pominięciem akceptacji dyrektora departamentu (...) Czy osobę odpowiedzialną za publikację artykułu bez zgody dyrektora departamentu spotkały za ten czyn konsekwencje natury służbowej? Na jakim stanowisku i na podstawie jakiego rodzaju umowy była zatrudnia rzeczona osoba w momencie publikacji artykułu? Czy w momencie udzielania odpowiedzi na niniejszy wniosek stosunek pracy, w jakim pozostawała rzeczona osoba uległ zmianie w stosunku do momentu publikacji? Jeśli odp. na pytanie 3 brzmi tak, na czym polegała ta zmiana?". W związku z tym strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zdaje się twierdzić w uzasadnieniu wyroku, że skarżący złożył tylko jeden wniosek o udostępnienie informacji publicznej, niejako na raty, zaś zmiany w jego treści mają wyłącznie charakter stylistyczny. Tymczasem, jak wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, już proste porównanie treści obu wniosków pozwala na stwierdzenie, iż ich treść nie jest tożsama i dotyczą one odrębnych, chociaż zbliżonych do siebie tematycznie treści.
Następnie strona skarżąca kasacyjnie zacytowała treść wniosku zawartego w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj.: "Wobec powyższego wnoszę o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 03-07-2022 w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, tj. odpowiedzi na pytania 1. Czy osobę odpowiedzialną za publikację artykułu [...] na portalu pacjent.gov.pl bez zgody dyrektora departamentu spotkały za ten czyn konsekwencje natury służbowej? 2. Na jakim stanowisku i na podstawie jakiego rodzaju umowy była zatrudnia rzeczona osoba w momencie publikacji artykułu? 3. Czy w momencie udzielania odpowiedzi na powyższe pytania stosunek pracy, w jakim pozostawała rzeczona osoba uległ zmianie w stosunku do momentu publikacji? 4. Jeśli odp. na pytanie 3 brzmi tak, na czym polegała ta zmiana?". W ocenie strony skarżącej kasacyjnie wnikliwa analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala na stwierdzenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajmował się tak ujętą sprawą bezczynności organu, a wręcz przeciwnie, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji badał bezczynność organu w rozpoznaniu poprzedniego wniosku skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r. O powyższym świadczy w ocenie strony skarżącej kasacyjnie następujący fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku: "Zdaniem Sądu w ramach dostępu do informacji publicznej, żądanie objęte wnioskiem z dnia 3 lipca 2022 r., w szczególności dotyczące wskazania personaliów osoby odpowiedzialnej za publikację na portalu pacjent.gov.pl artykułu: [...] (następnie zdjętego) (..) nie dotyczy sfery faktów i danych publicznych związanych z działalnością skarżonego organu i tym samym nie mieści się w zakresie art. 1 ust. 1 u.d.i.p.".
Biorąc powyższe pod uwagę strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajmował się w istocie inną sprawą niż ta, której dotyczyła skarga skarżącego na bezczynność organu, a zatem Sąd I instancji rozpoznając w zaskarżonym wyroku inną przedmiotowo sprawę - dotyczącą bezczynności w związku z innym wnioskiem o dostęp do informacji publicznej, niż wniosek, którego dotyczyła skarga skarżącego, naruszył art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako pozbawionej uzasadnionych podstaw, zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie jakoby skarżący w dniu 3 lipca 2022 r. złożył dwa odrębne wnioski o udostępnienie informacji publicznej organ uznał za daleko idącą nadinterpretację, co wynika z literalnego brzmienia wniosku. Organ podkreślił, że skarżący w drugiej części wniosku z dnia 3 lipca 2022 r. starał się jedynie doprecyzować, czy też rozwinąć swój pierwotny wniosek, poprzez uszczegółowienie dotychczas zadawanych pytań, przy czym jego pytania stale i niezmiennie odnosiły się do uzyskania informacji o sytuacji pracownika organu, niebędącego osobą publiczną. W związku z powyższym w ocenie organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał żadnych podstaw do przyjęcia, że pismo skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r. zawierało dwa odrębne wnioski.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie jeden zarzut naruszenia przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wytyka Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., którego upatruje w wyjściu poza granice skargi i rozpoznaniu bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej w związku z innym wnioskiem skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r. niż ten, który był objęty jego skargą, co pozostaje w bezpośrednim związku z niewłaściwym sprawozdaniem z dotychczasowego przebiegu postępowania, które Sąd I instancji zawarł w wyroku. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a" wskazać należy, że przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę, w której skarżący wprost zarzucił bezczynność organu w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 3 lipca 2022 r. w części dotyczącej następujących pytań: "1. Czy osobę odpowiedzialną za publikację artykułu [...] na portalu pacjent.gov.pl bez zgody dyrektora departamentu spotkały za ten czyn konsekwencje natury służbowej?; 2. Na jakim stanowisku i na podstawie jakiego rodzaju umowy była zatrudnia rzeczona osoba w momencie publikacji artykułu?; 3. Czy w momencie udzielania odpowiedzi na powyższe pytania stosunek pracy, w jakim pozostawał rzeczona osoba uległ zmianie w stosunku do momentu publikacji?; 4. Jeśli odp. na pytanie 3 brzmi tak, na czym polegała to zmiana?", co zostało zresztą wprost przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, niewątpliwie orzekał w granicach sprawy. Sąd I instancji oceniając czy organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 3 lipca 2022 r. w ww. zakresie, nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Podkreślenia przy tym wymaga, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, nie wynika, aby skarżący w dniu 3 lipca 2022 r. złożył dwa odrębne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, lecz – jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjnej – złożono wyłącznie jedno pismo datowane na ten dzień, w którego części drugiej skarżący doprecyzowuje treść swojego żądania. Bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania tej części wniosku oceniał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku. Z kolei wniosek dotyczący udostępnienia: "1. personaliów osoby odpowiedzialnej za publikację tego artykułu bez wymaganej akceptacji dyrektora, 2. informacji, jakie konsekwencje spotkały tę osobę za publikacje artykułu z niezastosowaniem procedury właściwej dla tego typu sytuacji, 3. uzasadnienia konsekwencji wspomnianych w pkt 2, 4. załączenia do odpowiedzi dokumentów regulujących politykę/procedury/zasady publikacji artykułów na portalu pacjent.gov.pl, z których wynika, że omawiany artykuł powinien był uzyskać akceptację dyrektora", którego treść przywołuje strona skarżąca kasacyjnie, został złożony do organu w dniu 2 czerwca 2022 r., nie zaś – jak twierdzi skarżący kasacyjnie - w dniu 3 lipca 2022 r. Natomiast ze skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wprost wynika, że jej przedmiotem uczyniono bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 3 lipca 2022 r., nie zaś z dnia 2 czerwca 2022 r.
Co do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przypomnieć należy, że zarzut ten może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga na bezczynność nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Dlatego omawiany zarzut naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł odnieść skutku.
Skoro więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.