III OSK 2341/22

III OSK 2341/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Piotr Korzeniowski
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Bk 269/22 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2022-06-02
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 269/22 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] na decyzję PGE Dystrybucja S.A. Oddział Białystok w Białymstoku z dnia 22 grudnia 2021 r. nr RP/KP/W-12870/2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnym w Białymstoku; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 269/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. [...], stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji PGE Dystrybucja S.A. Oddział Białystok w Białymstoku z dnia 22 grudnia 2021 r., nr RP/KP/W-12870/2021 oraz poprzedzającej ją decyzji PGE Dystrybucja S.A. Oddział Białystok w Białymstoku z dnia 19 listopada 2021 r., nr RP/KP/W-11666/2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
[...] Sp. z o.o. [...], wnioskiem z dnia 9 listopada 2021 r. zwróciła się do PGE Dystrybucja S.A. Oddział w Białymstoku, na podstawie art. 2 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 1598, dalej: "u.d.i.p.") o udostępnienie informacji w zakresie:
1. szczegółowej dokumentacji projektowej dotyczącej postępowania przetargowego pn. "Modernizacja stacji elektroenergetycznej 110/15 kV [...] w związku z przyłączeniem Zakładu wytwarzania energii (Farma Wiatrowa [...])" w postaci projektu wykonawczego oraz analizy technicznej, z której wynika konieczność wykonania wszystkich wymienionych prac modernizacyjnych na terenie GPZ w celu przyłączenia Farmy Wiatrowej [...],
2. udzielenia informacji w zakresie konieczności przeprowadzenia prac w celu przyłączenia Farmy Wiatrowej [...], w zakres których według wiedzy wnioskodawcy wchodzą:
a) przebudowa i zmiana zagospodarowania terenu istniejącej stacji 110/15kV [...],
b) budowa nowego budynku rozdzielni 110/15 kV z rozdzielnicą w technologii wnętrzowej GIS o powierzchni użytkowej ok 1170 m (przy planowanym wyburzeniu istniejącego budynku o powierzchni użytkowej 366m2),
c) budowa kilkunastopolowej rozdzielnicy 110kV w technologii GIS,
d) modernizacja węzła telekomunikacyjnego i przebudowę całego okablowania światłowodowego dostępnego po stronie PGE Dystrybucja S.A. istniejącej stacji 110kV,
e) całkowita przebudowa sieci teletechnicznej istniejącej stacji,
f) całkowita modernizacja systemu telemechaniki zdalnej istniejącej stacji,
3. udostępnienia najkorzystniejszej oferty przetargowej złożonej w postępowaniu przetargowym, z której wynikać ma wyższa wartość opłaty przyłączeniowej.
W uzasadnieniu wniosku dotyczącego pozyskania ww. dokumentów i informacji skarżąca Spóła powołała się m.in. na potrzebę analizy zakresu i szacunkowych kosztów prac objętych przetargiem i podjęcie decyzji o akceptacji kosztów związanych z przyłączeniem, wskazując jednocześnie, że "zobowiązuje się do zachowania w tajemnicy poufnych informacji podchodzących od PGE Dystrybucja dotyczącego Postępowania przetargowego w zakresie przebudowy stacji elektroenergetycznej [...]".
PGE Dystrybucja S.A. Oddział w Białymstoku, decyzją z dnia 19 listopada 2021 r., (L.dz./RP/KP/W-11666/2021), na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmówiła wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej w zakresie dokumentacji projektowej dotyczącej przebudowy istniejącej rozdzielni 110kV w stacji 110/15 kV [...], z uwagi na fakt, iż wskazane dokumenty stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa zgodnie z Zarządzeniem Nr 26/15 Prezesa Zarządu PGE Dystrybucja S.A. z dnia 16 października 2015 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorcy PGE Dystrybucja S.A.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, PGE Dystrybucja S.A. w Lublinie Oddział w Białymstoku, decyzją z dnia 22 grudnia 2022r. (L.dz./RP/KP/W-12870/2021), utrzymała w mocy decyzję z dnia 19 listopada 2021 r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że brak jest podstaw dla udostępnienia dokumentacji projektowej z uwagi na to, że informacje w tym przedmiocie stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, która z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączona jest od obowiązku jej udostępnienia.
Ponadto podniesiono, że żądane dokumenty są przechowywane w archiwach z ograniczonym do nich dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników. Dlatego też należy uznać, iż żądane informacje mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w doktrynie utożsamiana jest nie z subiektywnym przekonaniem przedsiębiorcy o wartości posiadanej informacji, lecz z możliwością wykorzystania danej informacji przez innego przedsiębiorcę. Dodatkowo wskazano, że żądane materiały dotyczą sieci elektroenergetycznej w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorcy w zakresie funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora systemu dystrybucyjnego. Tajemnica wynika zatem również ze znaczenia materiałów dla prawidłowości funkcjonowania sieci także dla Państwa, tj. wobec okoliczności, że PGE Dystrybucja S.A. objęta jest treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz.U. Nr 198, poz. 1314 ze zm.).
Z powyższą decyzją nie zgodził się wnioskodawca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który postanowieniem z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 142/22, przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
W odpowiedzi na skargę PGE Dystrybucja S.A. wniosła o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z 19 listopada 2021 r. wydane zostały bez podstawy prawnej, co stanowi o wystąpieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. W sytuacji gdy wniosek nie dotyczy informacji publicznej, wówczas wydanie decyzji administracyjnej odmownej jest zbędne – wystarczy pismo informacyjne.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca Spółka, zwracając się do PGE Dystrybucja S.A. o udostępnienie informacji w zakresie dokumentacji projektowej dotyczącej przebudowy istniejącej rozdzielni 110kV w stacji 110/15 kV [...], nie kierowała się troską o sprawy publiczne. Z treści wniosku oraz skargi wprost bowiem wynika, że dane których zażądała skarżąca od PGE Dystrybucja S.A. są jej potrzebne, albowiem powzięła uzasadnione wątpliwości co do zakresu robót przedstawionych do wyceny w ramach postepowania przetargowego. Postępowanie przetargowe zostało zaś ogłoszone w związku z obciążającym PGE Dystrybucja S.A., publicznoprawnym obowiązkiem przyłączenia do sieci, którego istnienie potwierdzają warunki przyłączenia z dnia 25.07.2019 r. oraz umowa z dnia 27 września 2019 r. o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej obiektu Farma Wiatrowa [...]. Żądana dokumentacja bezpośrednio odnosi się zatem do realizacji przez PGE Dystrybucja S.A. instalacji, które wykraczają poza sferę spraw wewnętrznych PGE Dystrybucja S.A. Ponadto podmiotem przyłączanym jest skarżąca i to właśnie ona w złożonym wniosku zwróciła uwagę PGE Dystrybucja S.A. na fakt znacznej rozbieżności co do spodziewanej opłaty przyłączeniowej przewidzianej w łączącej strony umowie z dnia 27 września 2019 r. o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej obiektu Farma Wiatrowa [...], a wysokością najkorzystniejszej oferty złożonej w postępowaniu przetargowym.
Ponadto, jak wyraźnie zaznaczono w skardze, przedmiotem wniosku jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów skarżącej. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Stąd też decyzja PGE Dystrybucja S.A. o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Skoro z żądania udostępnienia informacji publicznej powinien wynikać interes obiektywny, a wniosek z dnia 9 listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej odnosi się wprost do informacji, które mają posłużyć do załatwienia indywidualnej, subiektywnej sprawy skarżącej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to nie ulega wątpliwości, że w sprawie nie mamy do czynienia z informacją publiczną. Konsekwencją zaś uznania, że objęte wnioskiem informacje nie stanowią informacji publicznej jest wyłączenie działania przepisu art. 16 u.d.i.p. Ma to ten skutek, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane bez podstawy prawnej, co wypełnia przesłankę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dając podstawę do stwierdzenia ich nieważności.
W dniu 1 sierpnia 2022 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodła [...] Sp. z o.o. [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 19 listopada 2021 r. i bezzasadne uznanie, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca została wydana bez podstawy prawnej w sytuacji, gdy w sprawie nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności, a organ powinien był uchylić decyzje zgodnie z żądaniem skarżącej;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 19 listopada 2021 r., w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wszechstronnego rozważenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono dostatecznie podstaw rozstrzygnięcia odmownego;
3. art. 134 § 1 w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów podniesionych w skardze oraz zaniechanie odniesienia się do takich zarzutów w uzasadnieniu wyroku;
4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie należytego wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności zaś poprzez: (i) brak wskazania podstawy prawnej przyjęcia przez Sąd kryterium ograniczającego możliwość uznania żądanej informacji za informację publiczną, a przejawiającego się w uznaniu, że z żądania udostępnienia informacji musi wynikać interes obiektywny, (ii) brak wskazania, z jakich przyczyn Sąd przyjął, że informacje objęte wnioskiem z dnia 9 listopada 2021 r. o udostępnieniu informacji publicznej miały znaczenie wyłącznie w indywidualnej sprawie skarżącej, co - jednocześnie - wskazuje na niedostateczne rozważenie tej kwestii przez Sąd;
5. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:
✓ kwalifikacji informacji jako publicznej decyduje cel, w jakim wnioskodawca żąda udostępnienia oznaczonej informacji;
✓ jakikolwiek związek żądanej informacji z indywidualną sprawą wnioskodawcy lub wpływ takiej informacji na sytuację wnioskodawcy wyklucza możliwość kwalifikacji żądanej informacji jako publicznej z uwagi na istnienie interesu subiektywnego w uzyskaniu takiej informacji; podczas gdy organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest upoważniony do badania interesu prawnego i faktycznego wnioskodawcy; co było ponadto sprzeczne z art. 61 ust. 1, 2 oraz 3 Konstytucji RP z uwagi na nieuzasadnione zawężenie prawa do informacji publicznej i zastosowanie pozaustawowych kryteriów ograniczających dostęp do informacji publicznej;
6. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2. ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. poprzez ich wadliwą wykładnię, i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że żądane informacje nie mają przymiotu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, podczas gdy żądane informacje dotyczą spraw publicznych, gdyż odnoszą się do:
✓ realizacji przez organ zadań publicznych powierzonych PGE Dystrybucja S.A. jako przedsiębiorstwu energetycznemu w rozumieniu art. 3 pkt 12) ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne i pozostających w związku z pełnieniem przez organ funkcji operatora systemu dystrybucyjnego i wypełnianiem przez organ obowiązków określonych w art. 9c ust. 3 tej ustawy;
✓ rozbudowy sieci dystrybucyjnej poprzez przyłączenie do sieci nowego źródła energii odnawialnej, zaś funkcjonowanie i rozbudowa systemu energetycznego mają znaczenie dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP;
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2. ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo jej wydania z naruszeniem powołanych przepisów prawa materialnego, co przejawiało się w przyjęciu, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu z uwagi na potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, podczas gdy w odniesieniu do wnioskowanej informacji publicznej nie zostały spełnione ani formalne, ani materialne przesłanki warunkujące możliwość odmowy jej udostępnienia z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, w szczególności zaś wnioskowane informacje nie mieszczą się w zakresie definicji tajemnicy przedsiębiorstwa określonej w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
W odpowiedzi na skargę PGE Dystrybucja S.A. wniosło o jej oddalenie jako niezadanej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że NSA nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest częściowo usprawiedliwiona.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Tymczasem przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny wskazuje na to, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. pozwalających Sądowi I instancji na uznanie, że w sprawie wniosek skarżącej kasacyjnie o udostępnienie informacji, nie dotyczył informacji publicznej. Wyrażona zaś w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, co miało miejsce w sprawie , a zatem wydane w niej rozstrzygniecie nie naruszało norm zawartych w art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie można zatem Sądowi I instancji postawić skutecznie zarzutu naruszenia powołanych przepisów, gdyż nie dopuścił się naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.
Nie jest zasadny zarzut obrazy art. 134 § 1 w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a. Przypomnieć należy, że art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 P.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną należy podkreślić, że Sąd I instancji nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. Natomiast w sytuacji, w której WSA uznał, że zaskarżone decyzje są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, która nie została dostrzeżona w zarzutach skargi, nie musiał odnosić się szczegółowo do jej zarzutów (s. 5 uzasadnienia).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. stwierdzić należy, że jest on nieusprawiedliwiony. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym pełniącym dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc skutecznie zaskarżyć wyrok Sądu I instancji musi poznać przyjęty przez sąd stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku pozwalające na należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Zatem do sytuacji, kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronach 5-8 zawarto wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia. Natomiast to, że zaskarżone orzeczenie nie odpowiada skarżącemu kasacyjnie – nie oznacza samo w sobie, że jest ono niejasno sformułowane lub nie zawiera wszystkich wymaganych przez P.p.s.a. elementów.
Jako niezadany należy również uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2. ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i przyjęcie, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu z uwagi na potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Zarzut ten nie odnosi się do treści zaskarżonego orzeczenia, ponieważ Sąd I instancji w ogóle nie rozważał w motywach zaskarżonego orzeczenia kwestii związanych z tajemnicą przedsiębiorcy. WSA w Białymstoku uznał bowiem, że żądane we wniosku z dnia 9 listopada 2021 r. dane – nie stanowią informacji publicznej.
Natomiast należy uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., które sprowadzają się do wykazania, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż w sprawie dane żądane przez skarżącą kasacyjnie nie stanowią informacji publicznej.
Należy wskazać, że błędne jest - wobec jednoznacznego brzmienia art. 2 u.d.i.p. – stanowisko WSA w Białymstoku, że dla uznania określonych danych za informację publiczną znaczenie ma cel indywidulany, dla którego ma być ona pozyskana. Tymczasem treść tego przepisu u.d.i.p w sposób niebudzący wątpliwości określa, że nie ma znaczenia prawnego w świetle przepisów u.d.i.p. cel, dla którego skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym również okoliczność, że zdobyte dane mogą zostać wykorzystane do własnej działalności wnioskodawcy. Przypomnieć bowiem należy, że zainteresowani, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie muszą wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest im potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślono, że "klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy zatem od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada" (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 548/21). Gospodarzem postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej jest wnioskodawca. On bowiem określa jakie informacje chce uzyskać oraz w jakim celu. Treść art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zabrania organom żądania wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego lub faktycznego, tym bardziej, że często naruszanie interesu indywidualnego (jednostkowego) skłania wnioskodawców do podjęcia szerszych działań na rzecz pewnej grupy osób czy społeczności.
Dodać również należy, że wobec braku w polskim systemie prawnym ustawy statuującej system powszechnej jawności dokumentów mających znaczenie dla obywateli tryb pozyskiwania danych ustalony w u.d.i.p. może być wykorzystany dla własnych potrzeb wnioskodawcy (por. wyroki NSA z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 314/14 i z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2532/13). Brak jest zatem podstaw prawnych, aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądał lub samodzielnie ustalał przyczyny, dla których został złożony wniosek na podstawie u.d.i.p. (poza sytuacją określoną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. gdy żądanie dotyczy informacji przetworzonej).
Wobec tego, że WSA w Białymstoku nieprawidłowo przyjął, że żądane we wniosku z dnia 9 listopada 2021 r. dane nie stanowią informacji publicznej i nie rozpoznał skargi co do istoty - Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.