III OSK 2331/23

III OSK 2331/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś
Maciej Kobak
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 192/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-05-15
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
ART.156 §1 PKT 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 192/23 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 28 października 2022 r. nr DOM1.1125.110.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. R. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 192/23, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako "p.p.s.a.") oddalił skargę J. R. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 28 października 2022 r. nr DOM1.1125.110.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Szef KAS utrzymał w mocy decyzję z 25 lipca 2022 r. nr D0M1.1125.58.2022.EDE, którą organ stwierdził z urzędu nieważność decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. nr 1801-IPK-2.111.103.2021 z 20 sierpnia 2021 r., będącej dla skarżącego propozycją określającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w R. U podstaw stwierdzenia nieważności propozycji pełnienia służby legło ustalenie, iż decyzja jest niewykonalna, ponieważ wobec skarżącego wydano orzeczenie lekarskie, z którego wynika, że wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, posiada on kategorię zdrowia "C", oznaczającą trwałą niezdolność do pełnienia służby.
Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko organu i wskazał, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych jej wykonania, bądź istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Przedmiotowa decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania, w dacie przyjęcia propozycji służby przez skarżącego i niewykonalność ta ma charakter trwały. Trwały charakter niewykonalności przedmiotowej decyzji wynika z faktu wydania przez [...] Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczenia z 16 kwietnia 2019 r., stwierdzającego trwałą niezdolność skarżącego do służby w Służbie Celno- Skarbowej kat. "C", co jest jednoznaczne z niezdolnością do służby w Służbie Celno-Skarbowej. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja była prawidłowa. Oceny tej nie zmieniała podnoszona przez skarżącego okoliczność czasowego inwalidztwa, ponieważ nie wpływa to na fakt otrzymania przez skarżącego kategorii "C".
Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez niezasadne zaakceptowanie zaskarżonej decyzji Szefa KAS o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej: DIAS) z 20 sierpnia 2021 (nr 1801-IPK-2.111.103.2021) w sytuacji, w której nie występowała druga z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji w tym trybie, tj. decyzja nie była na stałe niewykonalna (Sąd ani Szef KAS nie mieli podstaw stwierdzić występowanie tej przesłanki).
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie obu poprzedzających go decyzji administracyjnych Szefa KAS. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że o ile decyzja, której dotyczy przedmiotowe postępowanie "unieważnieniowe" może być ewentualnie uznawana za niewykonalną w chwili jej wydania, to niewykonalność ta nie miała charakteru trwałego. Stwierdzenie, że niezdolność skarżącego do służby ma takowy charakter była swoistym "wyjściem przed szereg" ze strony Szefa KAS, albowiem inwalidztwo skarżącego oznaczone było jako czasowe, a następne badania miał wyznaczone na 14 marca 2022 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef KAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż w sprawie zaistniała wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji będącej propozycją określającą warunki pełnienia służby. W ocenie Szefa KAS, wobec posiadania przez skarżącego kat. "C"- trwałej niezdolności do służby, ponowne skierowanie go na komisję lekarską MSWiA było niecelowe, zaś decyzja Szefa KAS w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji DIAS w R. nr 1801-IPK-2.111.103.2021 z 20 sierpnia 2021 r., wydana została 25 lipca 2022 r., zatem już po dacie 14 marca 2022 r., na którą wskazuje skarżący. Wbrew stanowisku skarżącego to właśnie przywrócenie do służby funkcjonariusza uznanego przez komisję lekarską za trwale niezdolnego do służby tworzy stan niezgodny z wymogami przewidzianymi w pragmatyce służbowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). Zatem, Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., II OSK 2724/12).
W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano w związku z powyższym, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2321/11). Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., II FSK 2021/12).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r., II FSK 3133/16). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., FSK 1657/04; 12 października 2005 r., I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., II GSK 18/06; 4 października 2006 r., I OSK 459/06, 24 września 2021 r., I GSK 290/21). Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko NSA zawarte w wyroku z 22 października 2021 r., sygn. akt II GSK 879/21, w którym podniesiono, że "autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest zatem uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Musi ono zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych". Należy też zaznaczyć, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Pełnomocnik zawodowy reprezentujący skarżącego nie wszystkim wskazanym wymogom sprostał. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego braki w powyższym zakresie nie uzasadniają wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika. Przedstawione niżej uchybienia pełnomocnika skarżącego co prawda nie uniemożliwiają rozpoznania skargi kasacyjnej ale znacznie ograniczają możliwość odniesienia się do tak sformułowanych zarzutów.
Odnosząc się do nieprecyzyjnie sporządzonej skargi kasacyjnej, stwierdzić trzeba, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej podniesiono jeden zarzut, nie podając, czy jest to zarzut naruszenia prawa materialnego czy naruszenia przepisów postępowania. Z tym, że jako podstawę prawną podniesionego zarzutu wskazano art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co oznaczałoby, że zarzucono naruszenie przepisów postępowania. Pierwsza część zarzutu dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów nie był wykładany ani stosowany przez Sąd I instancji, ponieważ Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zatem przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie mógł być naruszony. Jeśli chodzi o naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. to przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Z oczywistych względów ten przepis również nie mógł być zastosowany przez Sąd I instancji co do zaskarżonej decyzji, ponieważ zarówno w skardze jak i w skardze kasacyjnej nie podnoszono uchybień zaskarżonej decyzji kwalifikujących ją jako nieważną z powodu okoliczności wskazanych w art. 156 k.p.a. Przedmiotem sprawy jest bowiem decyzja stwierdzająca nieważność decyzji z 20 sierpnia 2021 r. Z tego powodu argumentacja skarżącego zmierza do obalenia istnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., w oparciu o którą stwierdzono nieważność decyzji z 20 sierpnia 2021 r. Zatem również art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie został naruszony przez Sąd I instancji.
W związku z nieskutecznością podniesionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak lub nieskuteczność tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.
W pozostałej części wskazanej w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten nie jest przepisem postępowania lecz przepisem prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał czy chodzi o jego błędną wykładnię czy o niewłaściwe zastosowanie. Naruszenia tego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w niezasadnym zaakceptowaniu zaskarżonej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora IAS w R. z 21 sierpnia 2021 r. w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego nie występowała przesłanka stałej niewykonalności tej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono argumentacji zmierzającej do podważenia wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz skąpą argumentację wskazującą na niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Dokonując oceny tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaszły przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ decyzja Dyrektora IAS w R. z 21 sierpnia 2021 r. była niewykonalna już w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W tym zakresie należy w całości podzielić stanowisko Sądu I instancji i przedstawioną przez ten Sąd argumentację na jego poparcie. Dlatego zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. należy uznać za niezasadny.
Odnosząc się do stanowiska skarżącego należy przypomnieć, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia niewykonalności decyzji w momencie jej wydania (istnienia tej przesłanki skarżący nie kwestionuje w skardze kasacyjnej) oraz trwałego charakteru tej niewykonalności. W orzecznictwie, co do zasady, przyjmuje się możliwość stwierdzenia nieważności zarówno z powodu niewykonalności faktycznej, jak i prawnej. Niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych jej wykonania, bądź istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Inaczej rzecz ujmując niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Niewykonalność faktyczna decyzji to natomiast trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym. Ocena wykonalności decyzji nie może wiązać się tylko z datą wydania tej decyzji, lecz musi uwzględniać także okoliczności zachodzące później. Istotne jest zatem, że jako miarodajny należy przyjąć stan rzeczy istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji Szefa KAS.
Z niepodważonego w skardze kasacyjnej stanu faktycznego ustalonego przez organ i zaakceptowanego przez Sąd I instancji wynika, że w kwestionowanym rozstrzygnięciu stwierdzono nieważność decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. nr 1801-IPK-2.111.103.2021 z 20 sierpnia 2021 r., będącej dla skarżącego propozycją określającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, które miały obowiązywać od 1 grudnia 2021 r. Skarżący powracając do Służby Celno-Skarbowej powinien spełniać odpowiednie warunki zdrowotne. [...] Rejonowa Komisję Lekarską podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w R. orzeczeniem z 16 kwietnia 2019 r., stwierdziła trwałą niezdolność skarżącego do służby w Służbie Celno-Skarbowej kat. "C".
Zgodzić należy się zatem z Sądem I instancji, że skoro skarżący otrzymał kategorię "C", co jest jednoznaczne z niezdolnością do służby w Służbie Celno-Skarbowej, jeszcze przed wydaniem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z 20 sierpnia 2021 r., to decyzja ta była niewykonalna w dacie jej wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały. Skarżący ze względu na stan zdrowia nie może bowiem podjąć służby w Służbie Celno-Skarbowej.
Stwierdzone w tym orzeczeniu czasowe inwalidztwo jest irrelewantne dla trwałej niezdolności do służby i ustalonej kategorii "C". Należy bowiem odróżnić część orzeczenia RKL odnoszącą się do niezdolności do służby od części orzeczenia odnoszącej się do inwalidztwa skarżącego i związanej z tym częściowej niezdolności do pracy oraz ustalonym przez komisję terminem badania kontrolnego. Ustalenie tego terminu nie dotyczy orzeczenia o trwałej niezdolności do służby w Służbie Celno-Skarbowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wobec posiadania przez niego kat. "C" – trwałej niezdolności do służby, ponowne skierowanie go na komisję lekarską MSWiA było niecelowe. Ponadto, decyzje Szefa KAS zostały wydane 25 lipca 2022 r. i 28 października 2022 r. tj. już po dacie 14 marca 2022 r. (data badania kontrolnego), na którą powołuje się skarżący.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zatem argumentacja powołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej oparta na sprawiedliwości, słuszności czy konieczności naprawienia krzywdy wyrządzonej skarżącemu bezprawnym zwolnieniem, jest irrelewantna dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w której stwierdzono nieważność decyzji (propozycji służby) z 20 sierpnia 2021 r. na podstawie przesłanek wskazanych w przepisie powszechnie obowiązującym, jakim jest art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem skarżący ze względu na stan zdrowia nie mógł powrócić do służby. Szef KAS wydając zaskarżoną decyzję działał na zasadzie związania a nie uznania.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz Szefa KAS ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.