III OSK 2311/25

III OSK 2311/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II SA/Wa 224/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-08-19
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.61 §3, art.125 §1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej B.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 224/25 w sprawie ze skargi B.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej postanawia: 1. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 2. odmówić zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 sierpnia 2025 r., II SA/Wa 224/25, po rozpoznaniu skargi B.O. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z 22 listopada 2024 r. nr [...], w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej, oddalił skargę.
Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na postępowanie zawisłe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w przedmiocie skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 15 stycznia 2021 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 10 marca 2025 r., II SA/Wa 224/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji z 31 lipca 2024 r., nr [...]. W tym zakresie należy odnotować, że zgodnie z art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
W myśl art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. W niniejszej sprawie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 sierpnia 2025 r., II SA/Wa 224/25 oddalające skargę, zostało zakwestionowane przez skarżącego, poprzez złożenie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że do chwili rozpatrzenia ww. środka zaskarżenia, wyrok Sądu Wojewódzkiego nie stanie się prawomocny, a w konsekwencji aktualne pozostaje postanowienie Sądu Wojewódzkiego z 10 marca 2025 r. o wstrzymaniu wykonania wskazanych aktów. W takiej sytuacji, złożony przez skarżącego wniosek, należy uznać za bezprzedmiotowy, gdyż oczekiwany przez niego skutek został już osiągnięty, a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do wstrzymania wykonania decyzji, której wykonanie zostało już wcześniej skutecznie wstrzymane.
Odnosząc się natomiast do wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego, w przedmiocie skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 15 stycznia 2021 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby należy podkreślić, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ma charakter fakultatywny i może nastąpić jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. orzeczenia NSA z: 8 lipca 2008 r., II OSK 792/07, 26 października 2005 r., I FSK 230/05, 13 stycznia 2011 r., I GZ 460/10, 28 lipca 2011 r., II OZ 660/11, 17 listopada 2011 r., II FZ 673/11, 29 listopada 2011 r., II GSK 1176/10).
Związek postępowań, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., musi być realny, rzeczywisty, faktyczny, bezpośredni, bo wtedy zależą one od siebie. Wpływ pośredni nie jest przesłanką zawieszenia postępowania w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 9, 2025, art. 125).
Dla sądu kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem materialnym albo czy przed wydaniem tego aktu nie doszło do uchybień formalnych, które mogłyby mieć wpływ na jego treść (por. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2014 r., II FZ 289/14).
Przekładając powyższe ustalenia na stan faktyczny niniejszej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić twierdzenia skarżącego, zgodnie z którym ewentualne rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, poprzez uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych, spowodowałoby bezprzedmiotowość rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego oraz poprzedzających je decyzji organów obu instancji, w sprawie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu.
Zakończenie wskazanego przez skarżącego postępowania nie ma prejudycjalnego charakteru dla niniejszej sprawy. Nie budzi wątpliwości, że skarżący został zwolniony ze służby, a rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ewentualne uchylenie lub stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636, dalej: "ustawa o Policji), stanowiłoby podstawę do przywrócenia skarżącego do służby na stanowisko równorzędne, a więc wywołałoby skutki na przyszłość. Oczekiwane przez skarżącego rozstrzygnięcie Sądu nie miałoby zatem bezpośredniego wpływu na ocenę faktu rzeczywistego pozostawania przez skarżącego poza służbą w międzyczasie, a w tym na związane z pełnieniem służby uprawnienia, w szczególności do zajmowania kwatery tymczasowej.
Zważywszy na powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie zawisłe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w przedmiocie skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 15 stycznia 2021 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, nie ma prejudycjalnego znaczenia dla postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej. Uznając taki stan rzeczy należało stwierdzić brak spełnienia przesłanek do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.