III OSK 2292/21

III OSK 2292/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1016/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-10-17
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 1 § 2, art. 3 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 183 § 1 i 2, art. 188, art. 193, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1313
art. 34c ust. 3 pkt 3, art. 37 c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 74 ust. 3, art. 38 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1016/19 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby I. uchyla zaskarżony wyrok; II. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] stycznia 2019 r. nr [...]; III. zasądza od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz A.K. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "Komendant Główny PSP") z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby – oddalił skargę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "Komendant Wojewódzki PSP") decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] przeniósł Skarżącego z dniem [...] lutego 2019 r. z Komendy Powiatowej PSP w P. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy, której to decyzji na podstawie art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm. – dalej: "k.p.a.") nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
Komendant Główny PSP decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1313 z późn. zm., dalej: "ustawa o PSP") - utrzymał powyższą decyzję w mocy.
Komendant Główny PSP uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że została spełniona przesłanka "posiadania lokalu" w miejscowości pobliskiej, określona w art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP, uprawniająca do przeniesienia funkcjonariusza z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy. Przeniesienie strażaka, na zasadzie wskazanego powyżej przepisu ustawy o PSP, do jednostki organizacyjnej PSP w innej miejscowości jest możliwe i dopuszczalne bez jego zgody, czy też wniosku. Komendant Główny PSP wskazał, że czas dojazdu Skarżącego z miejsca pełnienia służby do miejsca zamieszkania wynosi ok. 35 minut jazdy samochodem lub też ok. 47 minut jazdy publicznymi środkami transportu (tramwaj, pieszo, autobus), co stanowi czas dojazdu, łącznie z przesiadką, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Zaznaczył, że choć czas ten będzie się zmieniał, np. w zależności od natężenia ruchu, jednak w warunkach stołecznych stanowi on średni czas na dotarcie z pracy do domu.
Jako przyczynę przeniesienia Komendant Główny PSP wskazał trudną sytuację kadrową, występującą w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy i potrzebę natychmiastowego zapewnienia wykwalifikowanej kadry do realizacji zadań operacyjnych na odpowiednim poziomie merytorycznym. Stwierdził, że Skarżący posiada wiedzę, kwalifikacje i doświadczenie zawodowe uzyskane w trakcie 20-letniej służby, które pozwalają w pełni na zapewnienie ciągłości służby również w innej jednostce organizacyjnej PSP, gdzie występują pilne potrzeby kadrowe. Komendant Główny PSP wyjaśnił, że według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji (31 stycznia 2019 r.), w Komendzie Powiatowej PSP w P. występowały 4 wakaty, natomiast w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy 12 wakatów. Dodatkowo w 2019 r. do Komendy Miejskiej PSP m.st. Warszawy nie zaplanowano przydzielenia tegorocznych absolwentów szkół PSP. Jednocześnie w 2019 r. prawdopodobne są odejścia 18 funkcjonariuszy na zaopatrzenie emerytalne, zarówno z korpusu aspiranckiego, jak też oficerskiego.
W skardze do WSA na powyższą decyzję Skarżący zarzucił błędną interpretację art. 37c i art. 74 ustawy o PSP, w zakresie jego prawa do pełnienia służby w miejscowości posiadania lokalu mieszkalnego, będącego siedzibą jednostki organizacyjnej PSP w P., a także art. 7 k.p.a. w zakresie jego prawa do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, okoliczności i przyczyn przeniesienia służbowego z KP PSP w P. do KM PSP m.st. Warszawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny PSP wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. WSA wyjaśnił, że wykładnia art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP nie budzi żadnych wątpliwości. Strażak może być przeniesiony z urzędu (a zatem bez jego zgody) do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości, jeżeli posiada lokal mieszkalny w siedzibie tej jednostki lub w miejscowości pobliskiej. Zdaniem WSA nie można skutecznie postawić zarzutu nieprawidłowego ustalenia przez organy czasu dojazdu Skarżącego z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, mającego znaczenie dla ustalenia, czy mieszka on w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, czy też nie, bowiem organy prawidłowo zastosowały jasny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych art. 74 ust. 3 ustawy o PSP. Gdyby ustawodawca chciał uzależnić status miejscowości pobliskiej od faktycznego czasu dojazdu z domu strażaka do faktycznego miejsca pełnienia przez niego służby, inaczej ukształtowałby treść przepisów ustawy o PSP. W przepisie art. 74 ust. 3 powołanej ustawy mowa jest o "miejscowości", z której strażak dojeżdża i "miejscowości", w której wykonuje obowiązki służbowe. Istotą miejscowości pobliskiej jest czas dojazdu między miejscowościami, nie zaś czas dojazdu strażaka z domu do jednostki, w której pełni służbę. Trafnie zatem Komendant Główny PSP uznał, że została spełniona przesłanka "posiadania lokalu", określona w art. 37c ust. 3 ustawy o PSP, uprawniająca do przeniesienia Skarżącego z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy.
WSA wyjaśnił, że przepis art. 37c ust. 3 ustawy o PSP, uprawniający do przeniesienia strażaka z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, nie określa powodów, dla jakich właściwy organ może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie. Oznacza to, że każda przyczyna, o ile wiąże się z uzasadnioną potrzebą przeniesienia, może stanowić przesłankę podjęcia decyzji na podstawie tego przepisu. W przedmiotowej sprawie Komendant Główny PSP, jako przyczynę wskazał trudną sytuację kadrową występująca w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy i potrzebę natychmiastowego zapewnienia wykwalifikowanej kadry do realizacji zadań operacyjnych na odpowiednim poziomie merytorycznym. Rozstrzygnięcie wydane w oparciu o tę okoliczność nie narusza zasady przekonywania, zasady wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ wskazał, jaki jest stan faktyczny sprawy oraz jakie argumenty wzięto pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy.
WSA zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Głównego PSP, iż służba w PSP jest zawsze powiązana z dyspozycyjnością i podporządkowaniem służbowym. Jest też życiowym wyborem. Strażak, podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w PSP, musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje, które mogą oddziaływać na sferę jego życia prywatnego. Przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego strażaka. W sytuacji zatem, gdy z uwagi na konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez Komendę Miejską PSP m.st. Warszawy zaistniała potrzeba wzmocnienia stanu kadrowego tej jednostki, przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu strażaka był interes służby, w tym wypadku tożsamy z interesem społecznym.
Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- błędną wykładnię art. 37 ustawy o PSP przez przyjęcie, iż przeniesienie strażaka może nastąpić bez jego zgody,
- błędne zastosowanie art. 34c ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o PSP poprzez przyjęcie, że Skarżący spełnia wymóg zamieszkiwania w pobliskiej miejscowości w rozumieniu tego przepisu,
2) naruszenie przepisów postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niedostrzeżenie ewidentnego naruszenia przepisów ustawowych przez organ administracji co spowodowało wydanie w tej sprawie nietrafnego orzeczenia;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a.- przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie naruszała przywołanych przepisów procedury administracyjnej.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów, wskazując ponadto, że organy pominęły potrzeby jednostki, w której Skarżący dotychczas pełnił służbę. Nie przedstawiono również informacji czy były rozważane także kandydatury innych osób, na stanowisko, na które został przeniesiony Skarżący i czy ewentualnie zostały one odrzucone przez jednostkę przyjmującą. Ponadto w uzasadnieniach decyzji nie przedstawiono sposobu wyliczenia czasu dojazdu Skarżącego z miejsca zamieszkania do Komendy Miejskiej PSP m.st. Warszawy, zaś w jego ocenie czas ten jest znacznie zaniżony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty podlegały uwzględnieniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., albowiem nie ustalił w sposób należyty okoliczności faktycznych istotnych z perspektywy zastosowania art. 37c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o PSP.
W sprawie nie ma sporu, że Skarżący został przeniesiony z Komendy Powiatowej PSP w P. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy w trybie art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP. W uzasadnieniu kwestionowanej skargą decyzji wyjaśniono, że Skarżący posiada lokal mieszkalny w P., a więc w miejscowości pobliskiej względem miejscowości, w której znajduje się siedziba jednostki organizacyjnej, w której ma pełnić służbę – m. st. Warszawy.
Stosownie do postanowień art. 74 ust. 3 ustawy o PSP "[z]a miejscowość pobliską uważa się miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Do czasu tego nie wlicza się dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której strażak dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe." Ustalenie, że strażak posiada lokal w miejscowości pobliskiej wymaga więc potwierdzenia, że podróż z domu do pracy i z powrotem, przy wykorzystaniu środków publicznego transportu, nie zajmuje mu więcej niż dwie godziny. Ustawodawca zastrzegł jednocześnie, że miarodajny jest nie dojazd rzeczywisty, lecz dojazd przewidziany zgodnie z rozkładem jazdy. Faktem notoryjnym jest stwierdzenie, że środki transportu publicznego w przekroju dobowym nie przemieszczają się z taką samą intensywnością oraz szybkością. Niewątpliwie połączenia są intensywniejsze w dni pracujące, w godzinach rannych i popołudniowych, gdy ludzie przemieszczają się do pracy i z pracy. W tych porach dnia szybkość przemieszczenia się publicznych środków transportu jest zazwyczaj mniejsza, z uwagi na ruch drogowy. Z tego też względu, przy obliczaniu czasu dojazdu do miejscowości, którą weryfikuje się jako pobliską należy uwzględnić te połączenia w rozkładzie jazdy, które są adekwatne do rozkładu czasu pracy strażaka. Czas dojazdu ustalony w oparciu o połączenia dowolne, nieskorelowane z godzinami pracy strażaka, przykładowo w porze dnia, gdy nie ma ruchu i przejazd odbywa się szybko, może znacząco odbiegać od tego czasu dojazdu, który został przewidziany w rozkładzie jazdy dla połączeń adekwatnych dla godzin służby strażaka. W takim skonfigurowaniu, ustalenie czasu dojazdu będzie wadliwe. Należy wyeksponować, że prezentowany sposób obliczania czasu dojazdu do miejsca pełnienia służby, na potrzeby ustalenia, czy dana miejscowość posiada normatywny przymiot pobliskości jest przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2023 r. poz. 171 ze zm.) – zob. wyroki NSA z 10 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 1647/18, z 16 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 932/19, z 14 czerwca 2022 r., sygn. III OSK 5255/21. Powołany przepis posiada analogiczną treść, jak art. 74 ust. 3 ustawy o PSP, stąd w ujęciu systemowym powinien być wykładany w taki sam sposób.
Na gruncie niniejszej sprawy kwestia ta nie została w ogóle wyjaśniona. Zarówno Organy, jak i Sąd pierwszej instancji nie powiązały czasu dojazdu Skarżącego do miejsca pełnienia służby z godzinami jego służby. Z akt sprawy wynika, że czas dojazdu Skarżącego do miejsca pełnienia służby ustalono w oparciu o połączenia z godzin 12.10 – 13.06. Po pierwsze, w żaden sposób nie powiązano tych godzin z godzinami służby Skarżącego, a po drugie, oparto się wyłącznie na połączeniu w jedną stronę: z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Art. 74 ust. 3 ustawy o PSP wymaga uwzględnienia czasu dojazdu w obie strony, na podstawie rozkładu jazdy. Zachowanie dwugodzinnego limitu czasu na przemieszczenie się pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem pełnienia służby i z powrotem musi więc zostać ustalone na podstawie godzin przejazdu zgodnych z rozkładem jazdy, a zatem oddzielnie dla podróży w każdą stronę. Duplikacja czasu dojazdu w jedną stronę nie pozwala na ustalenia realizujące wymogi wynikające z hipotezy normy wywiedzionej z art. 74 ust. 3 ustawy o PSP.
W kontekście poczynionych ocen prawnych należy również zauważyć, że z ustaleń czynionych przez organy powinno wynikać, że czas przejazdu wynikający z rozkładu jazdy środków transportu publicznego uwzględnia okres czasu na przemieszczenie się pomiędzy stacją (przystankiem) najbliższą miejsca pełnienia służby a stacją (przystankiem) najbliższą miejsca zamieszkania strażaka. W aktach sprawy powinny więc znaleźć się dowody, a w uzasadnieniu decyzji ustalenia, z których będzie jednoznacznie wynikać, że przystanek początkowy i końcowy są zlokalizowane, odpowiednio, najbliżej miejsca pełnienia służby i najbliżej miejsca zamieszkania strażaka. Na gruncie niniejszej sprawy zarówno WSA, jak i organy, takich ustaleń nie poczyniły.
W tym stanie rzeczy należało zgodzić się ze Skarżącym kasacyjnie, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 li. c p.p.s.a., gdyż nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Naruszenie to niewątpliwie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W takim układzie zastosowanie wobec Skarżącego art. 37c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o PSP należy ocenić jako przedwczesne.
Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 37 ustawy o PSP. Wzmiankowany przepis stanowi podstawę wydania dokumentów osobistych potwierdzających pełnienie służby w PSP. Sąd pierwszej instancji, podobnie jak i Organy, nie stosował art. 37 ustawy o PSP przy wydawaniu kwestionowanych decyzji, stąd też zarzut jego naruszenia nie mógł zostać uwzględniony. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na supozycję, że skarżący kasacyjnie w istocie zmierzał do skonstruowania zarzutu w formule naruszenia (błędnej wykładni) art. 37c ustawy o PSP. Wytyka bowiem Sądowi pierwszej instancji, że wadliwie przyjął, iż przeniesienie strażaka do jednostki organizacyjnej PSP w innej miejscowości może nastąpić bez jego zgody. Skarżący myli się twierdząc, że norma odtworzona z treści art. 37c ust. 1 ustawy o PSP ma charakter wiodący w strukturze całego art. 37c tej ustawy, determinując treść jego ustępu 2 i 3. Przepisy ustępów od 1 do 3 art. 37c ustawy o PSP mają charakter normatywnie autonomiczny, co oznacza, że każdy z nich stanowi podstawę rekonstrukcji oddzielnej i kompletnej normy prawnej. W art. 37c ust. 1 ustawy o PSP przewidziano możliwość przeniesienia strażaka do pełnienia służby w innej miejscowości jedynie na jego wniosek lub za jego zgodą. W art. 37c ust. 3 ustawy o PSP ustawodawca przewidział natomiast trzy układy faktyczne, w których przeniesienie to może nastąpić z urzędu, a więc bez zgody strażaka. Zasadą wyrażoną w art. 37c ust. 1 ustawy o PSP jest stabilność terytorialna pełnienia służby przez strażaka, która może być zniesiona jego wyraźnym oświadczeniem – wnioskiem lub zgodą. Wyjątkiem od tej zasady są natomiast trzy układy faktyczne, w których ustawodawca stwierdził, że ochrona stabilności terytorialnej pełnienia służby przez strażaka nie znajduje uzasadnienia. Są to: 1) posiadanie lokalu mieszkalnego w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej, w której ma pełnić służbę, albo w miejscowości pobliskiej; 2) brak możliwości przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach określonych w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o PSP (wymierzenie kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe; zawiniona utrata uprawnień koniecznych do wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku); 3) pełnienie służby w tej samej jednostce organizacyjnej przez małżonków albo osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia, jeżeli między tymi osobami istnieje stosunek podległości służbowej.
Z treści kwestionowanej skargą decyzji wynika, że Skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości – m. st. Warszawy, w trybie art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP, a więc z uwagi na fakt, że posiada lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej – P. Zgoda skarżącego na przeniesienie nie była więc wymagana.
Naczelny Sąd Administracyjny negatywnie zweryfikował zarzut naruszenia art. 34c ust. 3 pkt 3 ustawy o PSP. W strukturze ustawy o PSP w ogóle nie ma przepisu art. 34c ust. 3 pkt 3, a treść uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala na korektę ewentualnej omyłki redakcyjnej przy formułowaniu tego zarzutu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Art. 3 § 1 p.p.s.a. wyraża ustrojową kompetencję sądów administracyjnych do kontroli administracji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem. W realiach niniejszej sprawy jest bezsporne, że WSA skontrolował działalność organu administracji publicznej, a wydając orzeczenie sformułował zwrot stosunkowy, co do jej zgodności z prawem. Do naruszenia powołanych przepisów zatem nie doszło. Wytykany w skardze kasacyjnej brak dostrzeżenia przez WSA oczywistych naruszeń prawa przez Komendanta Wojewódzkiego nie przekłada się na zasadność twierdzenia, że Sąd ten, kontrolując wydaną przez niego decyzję, stosował inne kryterium niż zgodność z prawem.
Mając na uwadze przedstawione oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił w całości zaskarżony wyrok. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, pozwalając na merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 193 p.p.s.a. uchylił również w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] marca 2019 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] stycznia 2019 r. nr [...].
Na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r. poz. 1800 ze zm.) zasądzono od Organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 377 złotych. Na przedmiotową kwotę złożyło się wynagrodzenie fachowego pełnomocnika (360 zł.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł.).