III OSK 2278/21

III OSK 2278/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 855/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-10-17
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 1 § 2, art. 3 § 1, art. 183 § 1 i 2, art. 184, art. 188, art. 189, art. 193, art. 204 pkt 1, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1313
art. 28a, ust. 1, art. 36, art. 38
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 855/19 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A.K. na rzecz Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 855/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "Komendant Wojewódzki PSP") z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko – oddalił skargę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Komendant Wojewódzki PSP decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] przeniósł Skarżącego z dniem [...] lutego 2019 r. z Komendy Powiatowej PSP w P. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy, której to decyzji na podstawie art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm. – dalej: "k.p.a.") nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej m. st. Warszawy decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] mianował Skarżącego z dniem [...] lutego 2019 r. na stanowisko starszego specjalisty w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej m.st. Warszawy.
Komendant Wojewódzki PSP decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1313 z późn. zm., dalej: "ustawa o PSP"), utrzymał powyższą decyzję w mocy.
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego PSP mianowanie Skarżącego na stanowisko starszego specjalisty w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy nastąpiło zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami ogólnymi i zawodowymi, jak również stronie nie zmieniły się warunki finansowe, a jedynie zakres wykonywanych obowiązków. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 313 z późn. zm. – dalej: "rozporządzenie MSWiA z 2008 r."), zaszeregowanie stanowiska kierownika sekcji i starszego specjalisty w komendach powiatowych (miejskich) PSP jest identyczne i przypisane jest do tej samej grupy uposażenia zasadniczego, czyli traktowane jest, jako równorzędne w hierarchii stanowisk służbowych.
W skardze do WSA na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie jego praw w związku z błędną interpretacją art. 13a, art. 32 i art. 36 ustawy o PSP w zakresie prawa do stanowiska kierownika sekcji w związku z przeniesieniem służbowym z urzędu bez jego zgody z Komendy Powiatowej PSP w P. do Komendy Miejskiej PSP m.st. Warszawy.
Skarżący podkreślił, że w dacie przeniesienia służbowego był już mianowany na stanowisko służbowe kierownika sekcji w Komendzie Powiatowej PSP w P. kat. III, od [...] kwietnia 2007 r., w służbie stałej PSP. Spełniał więc wszelkie przesłanki do mianowania na stanowisko służbowe kierownika sekcji w Komendzie Miejskiej PSP m. st. Warszawy oraz wszelkie inne warunki z art. 36 ust. 1 ustawy o PSP, w tym rozporządzenia MSWiA z 2008 r. Zaznaczył, że sekcje w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy nie są znacznie większe niż w komendzie kategorii niższej. Zdaniem Skarżącego stanowisko starszego specjalisty, na które został mianowany z dniem [...] lutego 2019 r. w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy, jest traktowane jako niższe w hierarchii stanowisk służbowych od stanowiska kierowniczego, jakim jest kierownik sekcji. Natomiast art. 32 ust. 1 ustawy o PSP, jak również rozporządzenie MSWiA z 2008 r. nie dają podstaw do mianowania na inne stanowisko służbowe bez zgody funkcjonariusza, który został przeniesiony z urzędu poza miejsce zamieszkania, w którym pełnił służbę stałą od [...] sierpnia 2000 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki PSP wniósł o jej oddalenie, wskazując, że przy mianowaniu strażaka na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy, kierowano się treścią rozporządzenia MSWiA z 2008 r., jak również uwzględniono kwalifikacje ogólne i zawodowe strażaka, wynikające z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 maja 2016 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U., poz. 724). Stwierdził, że zgodnie z pierwszym z powołanych rozporządzeń (załącznik nr 2, tabela nr 4), stanowisko kierownika sekcji jest stanowiskiem równorzędnym pod względem zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego (grupa 10), w stosunku do stanowiska starszego specjalisty, zajmowanego wcześniej przez Skarżącego. Różnica polega jedynie na podległości służbowej. Organ powołał się przy tym na uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt. II SA/Wa 2149/10. Odnośnie zaś kwalifikacji ogólnych i zawodowych strażaka, które wynikają z rozporządzenia MSWiA z 20 maja 2016 r. (załącznik nr 3 poz. 9 i 10), to również pomiędzy stanowiskiem kierownika sekcji, a starszym specjalistą nie zachodzą żadne różnice, bowiem w stosunku do obu strażak znajduje się w korpusie oficerskim, musi legitymować się 6- letnim stażem służby oraz posiadać maksymalny stopień mł. brygadiera. Komendant Wojewódzki PSP podkreślił, że mianowanie na nowe stanowisko służbowe nie wymaga zgody strażaka.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. WSA wskazał, że regulacje dotyczące nawiązania, zmiany, ustania stosunku służbowego strażaka PSP, zawarte są ustawie pragmatycznej z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Z jej regulacji wynika, że stosunek służbowy strażaka ma charakter administracyjno-prawny, z którego wynika podporządkowanie i brak równości stron. Stosunek służbowy powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, a to oznacza, że konsensusu stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalanie warunków pełnienia tej służby. Ustalenie warunków pełnienia służby należy do strony służbowej i pragmatyka służbowa nie przewiduje układania się przełożonego ze strażakiem w kwestii warunków służby.
WSA wskazał, że Skarżący został przeniesiony z dniem [...] lutego 2019 r. do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP na podstawie art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP. Decyzja przenosząca strażaka do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej PSP, w innej miejscowości, nie mianuje go na stanowisko służbowe w tej jednostce, lecz jedynie stanowi akt nadrzędnego organu służbowego, obligujący organ podległy organizacyjnie do podjęcia aktu mianowania. Oznacza to, że do mianowania strażaka przeniesionego, konieczne jest wydanie odrębnej decyzji mianującej go na konkretne stanowisko służbowe.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o PSP, mianowanie lub powołanie strażaka na określone stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego wykształcenia ogólnego, kwalifikacji pożarniczych oraz stażu służby albo pracy. Stanowiska służbowe w PSP dzieli się na oficerskie, aspiranckie, podoficerskie i szeregowe (art. 36 ust. 2 ustawy o PSP). Powyższe przepisy wskazują kryteria, którymi powinien kierować się organ służbowy, mianując strażaka na konkretne stanowisko służbowe.
WSA zauważył, że sądowa kontrola tego rodzaju decyzji personalnych (tj. mianowania na stanowisko służbowe w PSP) jest ograniczona, ponieważ sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian kadrowych i organizacyjnych w jednostkach PSP, jak również nie może ingerować w politykę kadrową tej formacji. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych jest ograniczona do sprawdzenia, czy wydana decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego, czy podjęta decyzja nie jest dowolna i została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. W ocenie WSA w rozpoznawanej sprawie, warunki te zostały zachowane. Kontrolowana decyzja, wskazuje na przesłanki, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji o mianowaniu Skarżącego na stanowisko starszego specjalisty w jednostce PSP Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy, w szczególności na jego kwalifikacje ogólne i zawodowe. Zdaniem WSA stanowisko starszego specjalisty, na które mianowano Skarżącego, jest stanowiskiem równorzędnym wobec dotychczas zajmowanego w Komendzie Powiatowej PSP w P. stanowiska kierownika sekcji, zarówno pod względem warunków finansowych, tj. zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego (grupa 10), jak również wymaganego wykształcenia, kwalifikacji oraz stażu służby. Oba te stanowiska znajdują się bowiem w korpusie oficerskim przy wymaganym posiadaniu 6 letniego stażu służby oraz stopnia mł. brygadiera.
Powyższe w ocenie WSA powoduje, że kontrolowana decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie nosi cech dowolności. Zarówno jej uzasadnienie spełnia podstawowe wymogi art. 107 § 1 i 3 k.p.a., jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują powody mianowania strażaka na stanowisko służbowe starszego specjalisty i tym samym określenia dla niego konkretnego przydziału służbowego w nowej jednostce, do czego przełożeni są zobowiązani ustawowo.
Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 32 ust. 1 ustawy o PSP, poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten pozwala przełożonemu strażaka na dowolne mianowanie go na niższe od dotychczas zajmowanych, stanowiska służbowe,
- art. 36 ustawy o PSP poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten stanowi jedną podstawę uprawniającą organ do mianowania strażaka na niższe stanowisko służbowe,
- błędną wykładnię art. 38 ustawy o PSP przez niezastosowanie tego przepisu do sytuacji Skarżącego, przez co został mianowany na niższe stanowisko służbowe,
2) naruszenie przepisów postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niedostrzeżenie ewidentnego naruszenia przepisów ustawowych przez organ administracji co spowodowano wydanie w tej sprawie nietrafnego orzeczenia;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. - przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie naruszała przywołanych przepisów procedury administracyjnej.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów, wskazując ponadto, że organy pominęły potrzeby jednostki, w której Skarżący dotychczas pełnił służbę. Nie przedstawiono również informacji, czy były rozważane także kandydatury innych osób, na stanowisko, na które został przeniesiony Skarżący i czy ewentualnie zostały one odrzucone przez jednostkę przyjmującą. Ponadto w uzasadnieniach decyzji nie przedstawiono sposobu wyliczenia czasu dojazdu Skarżącego z miejsca zamieszkania do Komendy Miejskiej PSP m.st. Warszawy, zaś w jego ocenie czas ten jest znacznie zaniżony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do pozytywnej weryfikacji zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1, art. 36 i art. 38 ustawy o PSP. Naruszenia powołanych przepisów Skarżący upatruje w fakcie nieuprawnionego mianowania go na niższe stanowisko służbowe. Należy odnotować, że w swoim orzeczeniu WSA przyjął, iż Skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne. Ocena ta nie została zakwestionowana w skardze kasacyjnej, a w każdym razie nie w sposób jednoznaczny, wynikający z konstrukcji sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 32 ust. 1 ustawy o PSP poprzez przyjęcie, że na jego podstawie można dowolnie mianować strażaka na niższe stanowisko służbowe, albowiem w ocenie Sądu, stanowisko, na które mianowano skarżącego na podstawie zaskarżonej decyzji, jest równorzędne do tego, jakie zajmował uprzednio. Analogicznie, nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że wadliwie sformułował ocenę prawną co do możliwości mianowania Skarżącego na niższe stanowisko służbowe wyłącznie w oparciu o art. 36 ustawy o PSP, bez uwzględnienia treści art. 38 tej ustawy, gdyż w ocenie Sądu w sprawie w ogóle nie zachodził taki układ faktyczno-prawny – w ocenie WSA skarżącego mianowano na stanowisko równorzędne.
Kwestionowanie prawidłowości materialnoprawnej podstawy mianowania Skarżącego na niższe stanowisko służbowe bez jednoczesnego zakwestionowania przyjętej przez WSA oceny o równorzędności stanowisk Kierownika Sekcji i Starszego Specjalisty, nie może odnieść oczekiwanych skutków procesowych.
Niezależnie od powyższego zwraca uwagę fakt, że zarzut naruszenia art. 36 i art. 38 ustawy o PSP został sformułowany wadliwie. Zarówno art. 36, jak i art. 38 ustawy o PSP dzieli się na ustępy, a niektóre z ustępów dzielą się również na punkty. Każda z wyodrębnionych jednostek reakcyjnych stanowi odrębny przepis prawa, na podstawie którego można zrekonstruować samodzielną normę prawną, a więc dyrektywę znajdującą zastosowanie w autonomicznie określonych okolicznościach faktycznych i wyrażającą konkretne, właściwe dla tej dyrektywy skutki prawne. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego odtwarzanie intencji skarżącego kasacyjnie i konstruowanie w jego zastępstwie podstaw kasacyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już wyrażano ocenę co do wadliwości konstrukcyjnej zarzutu, eksponującego naruszenie przepisu prawa, poprzez odwołanie się do jednostki redakcyjnej aktu prawnego - artykułu (art.), który dzieli się na kolejne, podrzędne wypowiedzi normatywne, stanowiące samodzielne dyrektywy postępowania. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony, gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia - vide: wyroki NSA z 29 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 2034/06 i z 10 maja 2011 r., sygn. II OSK 2520/10.
Kolejną kwestią wpływającą na negatywne rozpatrzenie zarzutu naruszenia art. 38 ustawy o PSP jest wadliwe wskazanie formy tego naruszenia. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że WSA dokonał "błędnej wykładni" art. 38 ustawy o PSP poprzez "niezastosowanie tego przepisu". Przypomnieć należy, że zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, w swym systemowym paradygmacie, wyraża się w wadliwym odtworzeniu normy prawnej z przepisu aktu prawnego. Błąd w wykładni prawa materialnego ma więc charakter abstrakcyjny, niezależny od ustaleń faktycznych w sprawie. Odnosi się on do tego etapu stosowania prawa, w którym ustala się znaczenie norm prawnych, stanowiących strukturę kwalifikującą wobec weryfikowanego stanu faktycznego. Wadliwe zastosowanie prawa materialnego jest z kolei skorelowane z decyzją organu stosującego prawo o wywołaniu bądź też nie, skutków prawnych przewidzianych w normie prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia, w związku z wystąpieniem okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania. Sąd pierwszej instancji nie mógł wadliwie zinterpretować art. 38 ustawy o PSP, gdyż w ogóle go nie stosował. Ma on zastosowanie w tych układach, w których dochodzi do przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe, do czego w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło.
Skarżący nie zauważa, że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe następuje zawsze w ramach tej samej jednostki organizacyjnej PSP. Stosownie do postanowień art. 28a ust. 1 w zw. z art. 31 ustawy o PSP strażak pełni służbę w jednostce organizacyjnej PSP z dniem mianowania. Mianowania strażaka na stanowisko służbowe dokonuje odpowiedni przełożony. Również przełożony jest uprawniony do przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe – art. 32 ust. 1 w zw. z art. 38 ustawy o PSP. Przeniesienie strażaka do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości w trybie art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP – tak jak miało to miejsce wobec skarżącego na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] stycznia 2019 r. nr [...] – powoduje, że jego uprzednie mianowanie traci moc prawną. Nie można bowiem przyjąć, że decyzja o mianowaniu strażaka na dane stanowisko służbowe, podjęta przez przełożonego jednostki organizacyjnej PSP, w której pełnił on dotychczasową służbę, będzie wiążąca dla przełożonego nowej jednostki organizacyjnej PSP, do której strażak został przeniesiony. W takim skonfigurowaniu nie dochodzi więc do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w oparciu o postanowienia art. 38 ustawy o PSP, lecz do nowego mianowania przez przełożonego właściwego dla jednostki organizacyjnej PSP, do której strażak został przeniesiony. Podstawą prawną decyzji w tym przedmiocie będzie odpowiedni przepis art. 36 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o PSP.
Skarżący kasacyjnie bardzo zwięźle uzasadnił zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. Zasadniczo zarzucił jedynie, że Organ nie wyjaśnił, z jakich przyczyn Skarżący nie został mianowany na dotychczas zajmowane stanowisko Kierownika Sekcji. Naczelny Sąd Administracyjny tej oceny nie podziela. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji Organ podał, że mianowanie na stanowisko Kierownika Sekcji w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy powinno być poprzedzone oceną dotychczasowej służby, posiadanej wiedzy merytorycznej, umiejętności i predyspozycji do kierowania zespołem ludzkim, który jest znacznie większy od tego, jakim Skarżący kierował w Komendzie Powiatowej PSP w P. Z powyższego wynika więc, że Organ ujawnił argumenty uzasadniające brak mianowania skarżącego na Kierownika Sekcji w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy. Motywy kształtujące decyzję Organu korelują z normatywnymi kwantyfikatorami wyboru stanowiska, określonymi w art. 36 ust. 1 ustawy o PSP. Zarówno organy, jak i Sąd a quo wyjaśniły, że stanowisko Kierownika Sekcji jest równorzędne ze stanowiskiem Starszego Specjalisty. Zgodnie z załącznikiem nr 3 poz. 9 i 10 do rozporządzenia MSWiA z 20 maja 2016 r. oba stanowiska wymagają 6 lat służby, codziennego rozkładu czasu służby i posiadają ten sam maksymalny stopień przypisania – młodszy brygadier. Stosownie do załącznika nr 2 Tabela 4 poz. 18 i 20 rozporządzenia MSWiA z 2008 r. stanowisko Kierownika Sekcji i Starszego Specjalisty ma to samo zaszeregowanie grupy uposażenia zasadniczego – grupa 10. Są to więc stanowiska różnorzędne. W tym stanie rzeczy nie można zasadnie twierdzić, że w sprawie nie zostały wyjaśnione okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Art. 3 § 1 p.p.s.a. wyraża ustrojową kompetencję sądów administracyjnych do kontroli administracji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem. W realiach niniejszej sprawy jest bezsporne, że WSA skontrolował działalność organu administracji publicznej, a wydając orzeczenie sformułował zwrot stosunkowy, co do jej zgodności z prawem. Do naruszenia powołanych przepisów zatem nie doszło. Wytykany w skardze kasacyjnej brak dostrzeżenia przez WSA oczywistych naruszeń prawa przez Komendanta Wojewódzkiego nie przekłada się na zasadność twierdzenia, że Sąd ten, kontrolując wydaną przez niego decyzję, stosował inne kryterium niż zgodność z prawem.
Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.