III OSK 2265/24

III OSK 2265/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 53/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-05-21
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art.3 ust.1 pkt 1 i pkt 2 , art.4 ust.1 pkt 4, art.7 ust.1 pkt 3, art.14, art.18 i 19
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art.61 ust.1-4
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2024 poz 935
art.141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 53/24 w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych z siedzibą w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. W. na rzecz Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych z siedzibą w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 53/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W. (dalej: "skarżąca") na bezczynność Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych z siedzibą w Warszawie (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W dniu 15 czerwca 2023r. skarżąca poprzez drogę elektroniczną (e-puap) złożyła do Polskiego Klubu Wyścigów Konnych w Warszawie (dalej: "Klub") wniosek o udostępnienie nagrań z posiedzeń Rady Klubu z 5, 17 kwietnia i 15 czerwca 2023 r., stosownie do art. 14 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."). Skarżąca poprosiła o przesłanie ww. informacji w plikach lub w postaci transferu danych na adres e-mail, ewentualnie w przypadku niemożliwości technicznej udostępnienia ich na ww. adres email, przesłanie nośników nagrań pocztą na podany we wniosku adres.
Organ w odpowiedzi z 28 czerwca 2023 r. poinformował skarżącą, że protokoły z posiedzeń Rady Klubu sporządzane są w formie pisemnej i po ich zatwierdzeniu zamieszczane na stronie www.pkwk.pl. Pod ww. adresem dostępne są już protokoły z posiedzeń Rady Klubu, które odbyty się w 5 i 17 kwietnia 2023 r. (treść protokołów załączono do pisma). Protokół z posiedzenia, które odbyło się 14 czerwca 2023 r., zostanie opublikowany na ww. stronie internetowej po jego zatwierdzeniu na kolejnym posiedzeniu Rady Klubu.
Skarżąca w piśmie z 26 grudnia 2023 r. ponagliła organ.
Prezes Klubu w piśmie z 2 stycznia 2024 r. podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi z 28 czerwca 2023 r..
Do sądu administracyjnego zaskarżono bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. W ocenie Sądu pierwszej instancji nagrania z posiedzenia Rady Klubu nie stanowią informacji publicznej, lecz są jedynie materiałem pomocniczym przy sporządzaniu protokołu, stanowiąc tym samym dokument wewnętrzny, który nie podlega udostępnieniu.
Sąd podniósł, że z art. 18 ust. 1 u.d.i.p. nie wynika obowiązek nagrywania posiedzeń, ani tym bardziej obowiązek ich udostępnienia w przypadku sporządzenia i ujawnienia protokołu posiedzenia.
Zdaniem Sądu, skoro organ nie został ani w świetle u.d.i.p. ani w świetle przepisów ustawy z 18 stycznia 2001r. o wyścigach konnych (Dz.U. z 2020r., poz. 1354, zwana dalej "u.w.k.") zobowiązany do udostępnienia materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych, to nie można mu czynić zarzutu bezczynności, tym bardziej, że udzielił skarżącej odpowiedzi na ww. wniosek o informację publiczną w terminie przewidzianym w u.d.i.p. i uczynił to w sposób wyczerpujący. Sąd zauważył, że skoro podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są protokoły, a zapisy audio stanowią formę subsydiarną, służącą wewnętrznym celom, to nie można ich uznać za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w drodze u.d.i.p. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje bowiem przez dostęp do protokołów, które Klub udostępnia na stronie internetowej, wskazanej w odpowiedzi organu z 28 czerwca 2023 r.
U.d.i.p. nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej obowiązku nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania informacji na nośniku teleinformatycznym.
W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że skoro w realiach sprawy, zgodnie z wyjaśnieniami organu, sporządzone nagranie z posiedzeń Rady Klubu nie posiadało przymiotu oficjalności, to należało przyjąć, że możliwe było przyjęcie przez Prezesa Klubu, że nagranie miało roboczy charakter i nie miało waloru informacji publicznej.
Sąd w związku z powyższym przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o bezczynności organu, który w terminie przewidzianym w art. 13 u.d.i.p. udzielił skarżącej odpowiedzi na ww. wniosek z 15 czerwca 2023 r. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika ponadto, że skarżąca miała dostęp na stronie internetowej Klubu do pisemnych protokołów z posiedzenia Rady Klubu, więc również z tego względu nie mogła skutecznie żądać udostępnienia nagrań z przebiegu posiedzenia. Udostępnienie żądanych informacji oraz poinformowanie o sposobie uzyskania protokołu z 14 czerwca 2023r. nastąpiło w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Powyższy wyrok w całości zakwestionowała skarżąca, zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
a) art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 - 4 Konstytucji poprzez błędną ich wykładnię i bezpodstawne uznanie, że żądana informacja w postaci nagrań z posiedzeń Rady Klubu, podczas których głosowano nad kandydaturami na sędziów wyścigowych nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu;
b) art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne uznanie, że organ nie dopuścił się bezczynności nie udzielając skarżącej żądanej informacji publicznej, podczas gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, a udostępnienie pisemnych protokołów nie zastępuje obowiązku udostępnienia materiałów audio zgodnie z wnioskiem podmiotu występującego o informację;
c) art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne uznanie, że organ mógł dowolnie odmówić udostępnienia nagrania, w sytuacji, gdy udzielił informacji w formie protokołu pisemnego, podczas gdy zgodnie z przepisami ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, a skarżąca wnosiła o udostępnienie materiałów w formie audio;
2. naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zapisy audio z posiedzeń Rady Klubu stanowią formę subsydiarną, służącym wewnętrznym celom, mimo że stanowią one formę utrwalania informacji związanych z działalnością organu, któremu ustawą przyznano zadania z zakresu władztwa i jako informacja publiczna powinny podlegać udostępnieniu;
b) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wyjaśnienia w uzasadnieniu, dlaczego materiały audio z posiedzeń Rady Klubu Sąd uznaje za pomocnicze i subsydiarne o charakterze roboczym, przy czym Sąd w uzasadnieniu ograniczył się do powielenia stanowiska organu, a w konsekwencji błędne uznanie, że nie podlegają one udostępnieniu jako informacja publiczna.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności a ponadto o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącej niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia wydania orzeczenia, rozpoznanie skargi na rozprawie, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Ponadto w związku z pojawieniem się nowych okoliczności w sprawie (skarżąca uzyskała o nich wiedzę w dniu 8 lipca 2024 r.), wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentu: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 688/24 wraz z uzasadnieniem, którym NSA uwzględnił złożoną przez skarżącą skargę kasacyjną od postanowienia WSA w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Klubu w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie sędziów wyścigowych na okoliczność wsparcia argumentacji skarżącej, że element władczy następuje na etapie podjęcia uchwały przez Radę Klubu, uchwały Rady Klubu w przedmiocie rekomendacji kandydatów na sędziów wyścigowych podlegają zaskarżeniu, a celem zrealizowania praw skarżącej do złożenia odwołania konieczne jest zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, przy czym skarżąca nie ma możliwości uzyskania dostępu do protokołu w innym trybie niż poprzez dostęp do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna
z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Wszystkie zarzuty kasacyjne, niezależnie od ich normatywnej stylizacji zmierzają do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, w ramach którego przyjęto, że nagrania audiowizualne z posiedzenia Rady Klubu nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, gdy pisemne protokoły posiedzenia podlegają upublicznieniu poprzez dostęp na stronie internetowej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Rozważając w tym kontekście zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 - 4 Konstytucji trzeba uwzględnić, że art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP określa zakres i charakter prawa do informacji publicznej. Zgodnie jednak z art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Zatem zakres prawa do informacji publicznej został określony w Konstytucji RP poprzez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji, zaś unormowania dotyczące trybu jej udzielania stanowią materię ustawową. Zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Regulacja ta znajduje odzwierciedlenie w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., który stanowi że udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Unormowanie to określa zatem formę uzyskiwania informacji o działalności podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Informacją publiczną jest zatem informacja o działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów realizowanej w czasie ich posiedzeń, a formami dostępu do takiej informacji są: wstęp na posiedzenia powyższych organów oraz dostęp do materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. W związku z tym prawo dostępu do informacji publicznej o działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, realizowanej w czasie ich posiedzeń, jest zrealizowane w sytuacji, gdy zainteresowany podmiot uzyskuje wiedzę na temat tej działalności w jakikolwiek ze sposobów przewidzianych w ustawie. Regulacje te nie kreują samodzielnych roszczeń formalnych niezależnych od materialnego roszczenia o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 505/17). W związku z tym WSA słusznie uznał, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w zakresie nagrań z posiedzenia organu kolegialnego następuje w trybie art. 18 i 19 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 19 u.d.i.p, organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Zatem na organie spoczywa obowiązek udostępnienia protokołów lub stenogramów obrad organów kolegialnych, z którego jest zwolniony jedynie w przypadku "sporządzenia i udostępnienia materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych rejestrujących w pełni te obrady". Przy czym "sporządzenie i udostępnienie materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych" nie jest obowiązkiem organów wynikającym z powyższego przepisu. Skoro zaś taki obowiązek nie wynika ani z przepisów ustawy o wyścigach konnych, ani z aktów wewnętrznych organów Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, to samo sporządzenie materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych rejestrujących obrady nie rodzi obowiązku ich udostępnienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępniania informacji. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje zatem przez dostęp do protokołów. Są to dokumenty, które sporządza określona osoba, potwierdzając zapisaną treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności (por. wyrok NSA z 24 listopada 2009 r., I OSK 852/09, z 17 maja 2012 r., sygn. akt: I OSK 356/12). Skoro zatem nawet w przypadku kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów, adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym, co wynika wprost z brzmienia art. 19 u.d.i.p., to tym bardziej obowiązku udzielenia wskazanej wyżej informacji w obydwu formach nie można nałożyć na inne kolegialne organy, w tym Radę Klubu. Ponadto jeżeli przepisy prawa nie wymagają sporządzenia materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych z obrad, wówczas materiały te stanowią materiały wewnętrzne, pomocnicze, niepodlegające udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 26 października 2018 r. sygn. akt I OSK 331/17). Powyższe zapatrywanie uwzględnia, że prawo dostępu do posiedzeń organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., winno być rozumiane szeroko, zarówno jako prawo wstępu na te posiedzenia, jak i udostępnianie materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 88, por.s. 327), a jednocześnie w warstwie funkcjonalnej nie zniechęca, aby dla zachowania wierności protokołów czy stenogramów osoby je sporządzające mogły korzystać z pomocy technicznych przez dokonywanie niewymaganych prawem nagrań. Przyjęcie istnienia powinności udostępniania także nagrań nieobowiązkowych prowadzić by mogło wszak niekiedy do unikania korzystania z nowoczesnych technologii, nie tylko wciąż nie zapewniając zainteresowanym podmiotom dostępu do nagrań (albowiem wówczas nie zostałyby stworzone), ale ponadto do trudności
w sporządzaniu protokołów, czy stenogramów oraz utrudnień w zapewnieniu ich zgodności z rzeczywistym przebiegiem obrad. Skoro zatem sporządzenie nagrania
z posiedzenia Rady nie wynikało z obowiązku nałożonego przepisami prawa, to materiał ten nie posiada przymiotu oficjalności i jako taki nie podlega udostępnieniu
w trybie i na zasadach u.d.i.p. (por.m.in. wyrok NSA z 24 listopada 2023 r., sygn. akt
III OSK 2587/22 wyrok NSA z 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1681/14; wyrok NSA z 31 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2770/13; wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12). Nagranie takie stanowi materiał roboczy, który podlega wyłączeniu z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej, gdyż w takim przypadku nagranie audiowizualne czy teleinformatyczne służy jedynie zgromadzeniu niezbędnych materiałów do sporządzenia protokołu czy stenogramu. (por. wyrok TK z 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12, OTK-A 2013, Nr 8, poz. 122; wyrok NSA z 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2914/13). Zatem powołany wyżej zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony.
Całkowicie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Powołany przepis przesądza, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są
podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Jest więc to przepis, który współtworzy normatywne ramy podmiotowe obowiązku udostępnienia informacji publicznej. W sprawie nie jest kwestionowane, że Prezes Polskiego Klubu Wyścigów Konnych jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Spór prawny w niniejszej sprawie kształtowany jest na gruncie innych przepisów niż art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
Nie można również zasadnie twierdzić, że WSA błędnie zinterpretował art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do powołanego przepisu udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Sąd pierwszej instancji nie podważał dyrektyw wynikających z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Stwierdził natomiast, że wnioskowana informacja ma charakter wewnętrzny, roboczy, pomocniczy i z tego względu nie stanowi informacji publicznej, a zatem nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. w tym, na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p.
Negatywnej weryfikacji podlegał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jest to przepis określający obowiązkowe elementy strukturalne i treściowe uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Zalicza do nich: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie wymienione elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarty w nim stan sprawy oraz oceny prawne w pełni racjonalizują rozstrzygnięcie wyroku. Sąd pierwszej instancji szeroko, z powołaniem się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że nagranie z obrad Rady Klubu nie stanowi informacji publicznej, a stanowi jedynie materiał roboczy. Nie można zgodzić się, że w tym zakresie wyłącznie powielił stanowisko organu. Kwestia prawidłowości ocen prawnych formułowanych przez WSA w odniesieniu do charakteru wnioskowanych informacji nie może być rozważana w ramach weryfikacji zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Szerokie wywody skargi kasacyjnej odnoszące się do ograniczenia skarżącej prawa do zaskarżenia uchwały Rady Klubu w przedmiocie przedstawienia wniosku
o powołanie sędziów wyścigowych nie mają w sprawie znaczenia. Zgodność z prawem przedmiotowej uchwały będzie podlegać kontroli w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z powołanym w skardze kasacyjnej postanowieniem NSA z 28 maja 2024 roku, sygn. II GSK 688/24. Dopuszczalność legalnościowej kontroli przedmiotowej uchwały przez sąd administracyjny nie ma jednak żadnego wpływu na zakres pojęcia informacji publicznej w tym i na to, czy przymiot takiej informacji należy przypisać zapisom audiowizualnym z posiedzenia, na których tę uchwałę podjęto. Jak wyżej podano, to pisemny protokół z posiedzenia stanowi urzędowe potwierdzenie przebiegu posiedzenia Rady Klubu i to ten dokument powinien odzwierciedlać prawnie istotne czynności podjęte przez ten organ w tym i te, które rzutują na ocenę legalności uchwały w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie sędziów wyścigowych.
Z wyłożonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r. poz. 1935 ze zm.).