III OSK 2252/22

III OSK 2252/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1695/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-04-22
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1219
art. 365 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1695/21 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 15 września 2021 r. nr DI-420/1022/2020/kf w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1695/21 oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej skarżąca, strona) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej GIOŚ, organ) z dnia 15 września 2021 r. nr DI-420/1022/2020/kf w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art. 365 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) zwanej dalej P.o.ś., było wstrzymanie w drodze decyzji użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Trafnie wykazały organy obu instancji, iż przesłanki do wstrzymania na ww. podstawie instalacji eksploatowanej przez skarżącą zostały spełnione w niniejszej sprawie. Zarzutów skargi nie można było uwzględnić.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w odniesieniu do obowiązku uzyskania zezwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do odzysku o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych (art. 201 ust. 1 P.o.ś.).
Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (art. 201 ust. 2 P.o.ś.). W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw klimatu uwzględni rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach (art. 201 ust. 3 P.o.ś.). Stosownie do pkt 5 ppkt 3b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169) zwanej dalej także jako "rozp. r.i.m.p.z.z.", instalacją tego rodzaju jest instalacja do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem następujących działań:
- obróbki biologicznej,
- obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania,
- obróbki żużlu i popiołów,
- obróbki w strzępiarkach odpadów metalowych, w tym zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części.
Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy (tj. wyniki kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w zakładzie Spółki w dniach od 3 do 27 lipca 2019 r. stwierdzone protokołem kontroli nr WIOS-[...] 174/2019 z dnia 2 października 2017 r.) jednoznacznie obligował organy obu instancji do uznania, że:
a) eksploatowana przez skarżącą instalacja do wytwarzania paliwa alternatywnego spełnia kryteria instalacji, o której mowa w pkt 5 ppkt 3 lit. b rozp. r.i.m.p.z.z. dla eksploatacji której wymagane jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego,
b) wymaganym pozwoleniem zintegrowanym skarżąca się nie legitymuje (trwające od 2016 r. odrębne postępowanie w przedmiocie udzielenia tego zezwolenia, wszczęte na wniosek skarżącej przed starostą i niezakończone decyzją ostateczną, pozostaje w dalszym ciągu w toku).
W świetle tych okoliczności w ocenie Sądu obowiązkiem organów było wstrzymanie użytkowania instalacji na podstawie art. 365 ust. 1 P.o.ś.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wskazał, że o powstaniu obowiązku uzyskania przez skarżącą stosownego pozwolenia zintegrowanego przesądza fakt, iż w marcu 2019 r. skarżąca zastąpiła wchodzącą dotąd w skład instalacji rozdrabniarkę o wydajności 4-8 Mg/h nową rozdrabniarką o wydajności do 10 Mg/h. Trafnie przyjęły organy, iż w tej sytuacji, uwzględniając godzinową wydajność urządzenia oraz czas jego pracy w ciągu dnia (max 16 h), zdolność przetwarzania odpadów w instalacji wzrosła do ponad 75 ton na dobę, osiągając tym samym pułap ustalony w pkt 5 ppkt 3 lit. b rozp. r.i.m.p.z.z.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ulega przy tym wątpliwości, co wprost zapisano w rozporządzeniu (objaśnienie nr 5), iż podstawę do obliczania zdolności przetwarzania odpadów w danej instalacji stanowi największa ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji. Z tego powodu nie można było uwzględnić argumentacji skarżącej zmierzającej do wykazania, iż parametry stosowanego przez nią oprzyrządowania rozdrabniarki (sito o oczku 40 mm) nie dają możliwości wykorzystywania pełnej mocy całego urządzenia (skarżąca powołała się w tym kontekście m.in. na opinię producenta rozdrabniarki). Nie może ulegać wątpliwości, iż podstawą ustaleń we ww. zakresie jest potencjalnie największa zdolność przerobowa instalacji (tj. zdolność, którą można uzyskać przy całkowitym wykorzystaniu technologicznych możliwości instalacji), nie zaś zdolność przerobowa, którą podmiot przetwarzający odpady faktycznie wykorzystuje w toku kontroli przestrzegania przepisów o gospodarowaniu odpadami, czy też w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie określonym w art. 365 ust. 1 P.o.ś. Rozporządzenie wychodzi zatem z racjonalnego założenia, iż wykorzystywanie przez podmiot przetwarzający odpady jedynie części nie zaś całości mocy przerobowej instalacji, będące wynikiem swobodnej decyzji tego podmiotu, może mieć charakter wyłącznie przejściowy nie zaś stały, w związku z czym sformułowanie prognozy co do rzeczywistego wpływu eksploatacji instalacji na środowisko wymaga przyjęcia hipotetycznego założenia, iż wspomniany podmiot będzie eksploatował instalację przy użyciu całej możliwej do osiągnięcia mocy przerobowej.
Nadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w powołanej przez skarżącą opinii dotyczącej jednoznacznej oceny zgodności wniosku Spółki B. Sp. z o.o., [...], gmina [...] w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego z przepisami prawa, dokumentacją, decyzjami innych organów oraz zgodnie z wytycznymi decyzji SKO w Kielcach znak: SKO.OŚ-60/3209/210/2018 z dnia 5 października 2018 r., sporządzonej na zamówienie Starostwa Powiatowego w Kielcach (na potrzeby prowadzonego wówczas przez Starostę ponownego postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącej pozwolenia zintegrowanego, będącego następstwem wydania przez SKO kasatoryjnej decyzji z dnia 5 października 2018 r.) przez biegłego mgr K. T. jednoznacznie wskazano, co następuje (str. 10): "Przedmiotowa instalacja wnioskodawcy B. wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego ponieważ klasyfikuje się zgodnie z ust. 5 pkt 3 lit. b) załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska (...), do instalacji w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej i obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania".
W rozpoznawanej sprawie Sąd w całości przychylił się do oceny GIOŚ, dotyczącej braku podstaw do utożsamiania (tak jak tego oczekuje skarżąca) decyzji Starosty [...] z dnia 23 października 2014 r., znak: RO-II.6233.33.2014, udzielającej skarżącej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów z pozwoleniem zintegrowanym. Stanowisko GIOŚ w tym zakresie, wyłożone na str. 8-9 zaskarżonej decyzji odwoławczej (i przytoczone w części historycznej niniejszego uzasadnienia) w pełni koresponduje ze stanowiskiem Sądu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. Sp. z o.o. z siedzibą w S., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego w art. 365 ust. 1 P.o.ś., przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, iż art. 365 ust. 1 P.o.ś. może być zastosowany, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 365 ust. 1 P.o.ś.;
2) przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie,
c) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, podczas gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.
W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza wystąpienia w tej sprawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zarówno przepisu prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Tym niemniej okoliczności danej sprawy mogą przemawiać za koniecznością rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego. Powyższe może mieć miejsce szczególnie wówczas, gdy prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego determinuje zakres postępowania dowodowego, jakie winno zostać przeprowadzone przez organ administracji, albo gdy interpretacja ta w inny sposób rzutuje na wywiązanie się przez organ z obowiązków o charakterze procesowym (wyrok NSA z 12 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 597/11. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie niewłaściwego zastosowania art. 365 ust. 1 P.o.ś. polegającego na wadliwym przyjęciu, że w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy może być ten przepis zastosowany.
Zgodnie z art. 365 ust. 1 P.o.ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymuje w drodze decyzji użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Hipoteza normy prawnej zawartej w tym przepisie obejmuje ustalenie użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. W tej sprawie trafnie Sąd pierwszej stwierdził kontrolując zaskarżoną decyzję, że Spółka B. z siedzibą w S. była zobowiązania do uzyskania pozwolenia zintegrowanego na eksploatowanie instalacji do wytwarzania paliwa alternatywnego. Zastępując w dotychczas eksploatowanej instalacji rozdrabiarkę o wydajności 4-8 Mg/h na rozdrabiarkę o wydajności do 10 Mg/h przekroczony został i to znacznie pułap przetwarzania odpadów ponad 75 Mg na dobę.
Wskazana wielkość 75 ton na dobę odzysku lub odzysku i unieszkodliwiania odpadów ma istotne znaczenie w tej sprawie. Minister właściwy do spraw klimatu na podstawie art. 201 ust. 2 P.o.ś. określił w drodze rozporządzenia rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości określającym rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, to tej kategorii zalicza się instalacje w gospodarce odpadami przeznaczone dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych obejmujące odzysk lub kombinację odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem następujących działań: obróbki biologicznej, obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, obróbki żużlu i popiołów, obróbki w strzępiarkach odpadów metalowych, w tym zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części. Pod pojęciem zdolności przetwarzania należy rozumieć największą ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji (pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozp. r.i.m.p.z.z.). Jeżeli nowa rozdrabiarka (Vecoplan VEZ 2500 T) ma wydajność do 10 Mg/h to przyjmując jej pracę przez 16 godzin uzyskuje się zdolność przetwarzania wynoszącą 160 ton na dobę, co oczywiście znacząco przekracza współczynnik 75 ton na dobę.
Kwestionując prawidłowość oceny dokonania subsumpcji ustalonego w tej sprawie przez organy stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej wynikającej z powołanego art. 365 ust. 1 P.o.ś. strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że nowa rozdrabiarka jest częścią instalacji i przy zastosowaniu sita o oczku 40 mm w zakresie produkcji paliwa alternatywnego maksymalna wydajność tej rozdrabiarki wynosi 4-4,5 tony na godzinę. To zaś oznacza, że maksymalna zdolność przetwarzania na dobę wynosi 72 tony i nie przekracza 75 ton. Argumentacja ta nie jest zasadna. Podstawą odmiennych ustaleń przyjętych w tej sprawie przez organy administracyjne i zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji była kontrola przeprowadzona w lipcu 2019 r. obejmująca instalację do produkcji paliwa alternatywnego zlokalizowaną na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], eksploatowaną przez stronę skarżącą kasacyjnie. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli nr WIOS-[...] 174/2019 wydajność nowej maszyny rozdrabniającej zależała od właściwości odpadów, ich gęstości i stanu noży tnących. Tym samym możliwe było osiąganie maksymalnej wielkości wydajności wynoszącej 10 ton na godzinę. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że wpływ na wadliwość dokonania prawidłowej subsumpcji miało nieuwzględnienie opinii biegłego inż. K. T. z września 2019 r., podtrzymanej kolejną opinią tej osoby. Także i ta argumentacja nie może uzasadnić niewłaściwe zastosowanie art. 365 ust. 1 P.o.ś. Z tych opinii wynika, że o ile korzystanie z poprzedniej maszyny rozdrabniającej MeVa UG 1608 o wydajności 4-8 Mg/h wymagało uzyskania pozwolenia sektorowego, to już zastąpienie w instalacji tej rozdrabiarki końcowej nową rozdrabiarką o wydajności do 10 ton na godzinę wymaga pozwolenia zintegrowanego (strona 7 ww. opinii z września 2019 r.).
Jeżeli dana maszyna będąca częścią instalacji pozwala na osiągnięcie wydajności w znacznej mierze przekraczającej zdolność przetwarzania wymaganą do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego, to nie mają znaczenia okoliczności wskazujące na wykorzystywanie przez podmiot eksploatujący taką instalację w mniejszym zakresie. Przeczyłoby to celowi regulacji nakładającej na przedsiębiorców obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Skoro prawodawca przesądził, że sama potencjalna możliwość przetwarzania danej ilości odpadów stanowi wyznacznik klasyfikacji takiej instalacji jako mogącej powodować znaczne zanieczyszczenie środowiska lub potencjalnych elementów przyrodniczych, to argumentowanie niższej niż ten próg eksploatacji (przerabiania) nie może skutkować wyłączeniem spod nakazu uzyskania pozwolenia zintegrowanego.
Nie można dojść do innej konkluzji w tej sprawie biorąc dodatkowo pod uwagę i to, że sama strona skarżącą starała się w czasie prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego.
Tym samym skoro Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił w tej sprawie spełnienie hipotezy normy prawnej, to także i dyspozycja tej normy nakazująca wydanie decyzji o wstrzymaniu użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego nie budzi wątpliwości. Art. 365 § 1 P.o.ś. nakazuje wstrzymanie użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego (tak też np. NSA w wyroku z 11 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 5277/21; NSA w wyroku z 9 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 2088/21).
Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie obejmującym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegający na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jego dowolnej ocenie nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak bowiem sformułowany zarzut nie spełnia wymogów wynikających z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Postawą prawną postępowania przed sądami administracyjnymi są przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kodeks postępowania administracyjnego stosują zaś organy administracji. Przepisy tego Kodeksu podlegają analizie przed sądem administracyjnym tylko w takim zakresie, w jakim Sąd kontroluje zgodność przeprowadzonego postępowania z tymi normami. Naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym może nastąpić jedynie pośrednio, to jest na skutek uwzględnienia skargi lub jej oddalenia w następstwie błędnej oceny, iż zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie organu administracji zapadło z naruszeniem ewentualnie bez naruszenia przepisów Kodeksu, w sposób mający wpływ na wynik sprawy (tak też NSA w wyroku z 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1688/08). W przypadku, gdy strona skarżącą chce w skardze kasacyjnej zarzucić Sądowi pierwszej instancji nieprawidłowość w zakresie oceny zastosowania przez organ administracji przepisów K.p.a., to powinna w zarzutach powołać się na przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których naruszenie doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku. Braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny.
Nie może też odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, podczas gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Zarówno art. 151 P.p.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. są normami o charakterze wynikowym, regulującym samo rozstrzygnięcie Sądu, a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Wyrok oddalający skargę nie jest skutkiem jedynie zastosowania art. 151 P.p.s.a., tak jak i wyrok uchylający zaskarżoną decyzję nie jest skutkiem zastosowania jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w jeden z ww. sposobów przez wojewódzki sąd administracyjny jest wynikiem ustalenia braku naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej lub ich naruszenia. Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. powinien zostać w skardze kasacyjnej połączony ze wskazaniem innych przepisów materialnych i proceduralnych regulujących rozstrzyganie sprawy, ustalanie jej stanu faktycznego i prawnego lub uzasadnienie rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 27 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1130/16; wyrok NSA z 19 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3495/15). Tego skarga kasacyjna w tej sprawie nie zawiera. Ponadto w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., a tym samym także i z tego powodu nie można zarzucić naruszenie przepisu, którego Sąd nie stosował.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się zasadny, to skarga ta podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.