III OSK 2244/21

III OSK 2244/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Stasikowski
Sławomir Pauter
Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 964/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-10-02
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 205, art. 254 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2183
art. 197 ust. 4 i art. 195 ust. 4a w zw. z art. 207 ust. 1
Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 964/19 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie z dnia 11 lutego 2019 r. w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 2 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 964/19) oddalił skargę W. W. na decyzję Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie z 11 lutego 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów .
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2018 r. Kierownik Studiów Doktoranckich Kolegium Zarządzania i Finansów na podstawie § 18 ust. 3 pkt 2 Regulaminu studiów doktoranckich w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie z 12 kwietnia 2017 r. (załącznik do uchwały nr 133 Senatu SGH z 12 kwietnia 2017 r. – zwanego dalej Regulaminem) w związku z art. 197 ust. 4 i art. 207 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm. – zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym) skreślił W. W. z listy uczestników IV edycji niestacjonarnych studiów doktoranckich w Kolegium Zarządzania i Finansów w dyscyplinie nauki o zarządzaniu (z dniem [...] grudnia 2018 r.). Organ podał, że W. W., który nie zaliczył w trakcie III roku studiów doktoranckich (rok akademicki 2016/2017) egzaminu z przedmiotu "Zarządzanie zasobami ludzkimi" i został warunkowo wpisany ma IV rok niestacjonarnych studiów, w terminie do [...] września 2018 r. (termin warunku) nie zaliczył tego przedmiotu.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. W., podnosząc, że w piśmie z [...] grudnia 2018 r., po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia go z listy studentów, zwrócił się do organu I instancji o wyrażenie zgody na warunkowy wpis na następny rok studiów i wyznaczenie egzaminatora z niezaliczonego przedmiotu. Odwołujący się dodał, że w dniu [...] września 2018 r. zwrócił się o przedłużenie okresu studiów.
Decyzją z [...] lutego 2019 r. Rektor Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i § 23 Regulaminu podtrzymał decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, skarżący nie dochował wyznaczonego "warunkowego" terminu zaliczenia przedmiotu, zaś jego twierdzenia, że we wrześniu 2018 r. nie mógł skontaktować się z egzaminatorem nie znajdują potwierdzenia, ponieważ egzaminator ten był zatrudniony na uczelni do 30 września 2018 r. Z kolei wniosek skarżącego z 27 września 2018 r. o przedłużenie okresu studiów został rozpatrzony negatywnie 1 października 2018 r. z uwagi na niezaliczenie "warunku".
Skargę na powyższą decyzję złożył W. W..
W piśmie z 12 sierpnia 2019 r. skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 w zw. z art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., podnosząc, że organ odwoławczy nie ustalił, czy "osoba delegowana do przeprowadzenia egzaminu wywiązała się ze swojego obowiązku", mimo że skarżący podnosił, że egzaminator nie był obecny na wyznaczonych konsultacjach. Nadto skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 10 § 2 w związku z art. 140 K.p.a., art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., art. 15 K.p.a. art. 197 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym.
W piśmie z 13 września 2019 r. Rektor Szkoły Głównej Handlowej podniósł, że skarżący aż do otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie zgłaszał problemów z niemożnością uzyskania brakującego zaliczenia. Wyjaśnił, że konsultacje wykładowców odbywają się w okresie od 1 października do początku sesji w pierwszym terminie tj. do czerwca roku akademickiego, a zatem ustalenie, czy wykładowca pojawiał się na konsultacjach we wrześniu 2018 r. jest bezprzedmiotowe. Nadto przepisy nie przewidują możliwości powtarzania roku, natomiast przedłużenie okresu studiów jest dopuszczalne w ściśle określonych przypadkach, które w przypadku skarżącego nie występują.
Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że skarżący nie zaliczył III roku studiów (2016/2017) z powodu niezaliczenia jednego z przedmiotów objętych programem studiów doktoranckich na tym roku. Uzyskał jednak wpis warunkowy na IV rok studiów, w roku akademickim 2017/2018 i został zobowiązany do zaliczenia tego przedmiotu do 30 września 2018 r., zgodnie z § 17 ust. 3 i 4 Regulaminu. Tego warunku w wyznaczonym terminie nie spełnił, ale wystąpił 11 grudnia 2018 r. z wnioskiem o warunkowy wpis na następny rok studiów w oparciu o § 18 ust. 3 pkt 1 Regulaminu. Został jednakże skreślony z listy studentów decyzją z [....] grudnia 2018 r.
Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle Regulaminu studiów doktoranckich nie jest dopuszczalne udzielenie studentowi wpisu warunkowego na następny rok studiów, jeżeli nie zaliczył on jeszcze roku poprzedzającego rok, którego niezaliczenie uprawnia do uzyskania wpisu warunkowego. Z treści § 17 ust. 3 i 4 Regulaminu wynika, że przesłanką uzyskania wpisu warunkowego jest niezaliczenie roku (jednego) studiów wskutek niezaliczenia nie więcej niż dwóch przedmiotów z tego roku. Skarżący, będąc warunkowo na IV roku studiów, nie miał prawa domagania się warunkowego wpisu na kolejny rok (V) w sytuacji, gdy nie zaliczył roku III-go. W świetle Regulaminu nie wchodzi oczywiście w rachubę uzyskanie kolejnego wpisu warunkowego na ten sam rok (w przypadku skarżącego IV) z powodu niespełnienia na roku IV warunku zaliczenia przedmiotu z roku III-go. Z § 18 ust. 3 pkt 1 Regulaminu wynika, że wpis warunkowy jest dopuszczalny jedynie na następny rok po roku, który nie został zaliczony. Rok następny to rok bezpośrednio przypadający po roku niezaliczonym. Skarżący, nie zaliczając III roku studiów, mógł więc jedynie uzyskać wpis warunkowy na IV rok. Wobec niezaliczenia roku III do końca IV roku, nie miał prawa uzyskania wpisu warunkowego na rok następny, przypadający po roku IV. Regulamin studiów doktoranckich nie przewiduje również przedłużenia terminu uzyskania zaliczenia warunkowego ponad okres roku akademickiego, na którym student studiuje warunkowo. Nie przewiduje w związku z tym możliwości jakiegokolwiek usprawiedliwienia niezachowania terminu wynikającego z § 17 ust. 4 Regulaminu.
W tym stanie prawnym usprawiedliwienia skarżącego wskazujące przyczyny niespełnienia warunku nie mają znaczenia prawnego. Nadto skarżący nie wykazał, że dołożył wszelkich starań, aby uzyskać kontakt z Profesorem i zdać wymagany egzamin. Zdaniem Sądu organom obu instancji nie można zarzucić naruszenia art. 7 w zw. z art. 9, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Skarżący jak sam przyznał w piśmie z 11 grudnia 2018 r., zaległy egzamin zamierzał zdać pod koniec wyznaczonego terminu (30 września 2018 r). Zarzucanie organowi, że nie wykazał, że egzaminator we wrześniu był obecny na konsultacjach nie jest uzasadnione. Skarżący w ciągu całego roku akademickiego powinien zabiegać o to, aby umówić się z wykładowcą na "warunkowy" egzamin, niekoniecznie w terminach konsultacji, zwłaszcza, że jak wynika z wyjaśnień organu, odbywają się one do początku sesji letniej. Tymczasem dopiero po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie (i po upływie terminu warunku) zwrócił się do organu I instancji o wyznaczenie egzaminatora z niezaliczonego przedmiotu z uwagi na nieobecność dotychczasowego egzaminatora.
Skarżący nie wykazał również w jaki sposób zostało naruszone jego prawo do czynnego uczestnictwa w postępowaniu, a zarzut taki może odnieść skutek tylko, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W ocenie Sądu wadliwe niezawiadomienie skarżącego o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie, a zawiadomienie to, stosownie do § 18 ust. 5 Regulaminu, zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o prawie złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W wyznaczonym terminie złożył pismo z 11 grudnia 2018 r. Co prawda organ I instancji wydał decyzję [...] grudnia 2018 r. (pismo wpłynęło 18 grudnia 2018 r.), jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a prawa skarżącego nie zostały naruszone. W piśmie tym nie przedstawił bowiem żadnych dowodów, że z przyczyn od niego niezależnych nie mógł zaliczyć przedmiotu.
Jako niezasadny ocenił Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i art. 11 K.p.a., gdyż organ II instancji wyjaśnił w sposób dostateczny przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera także uzasadnienie prawne z powołaniem podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również że to, iż organ II instancji nie powołał się w zaskarżonej decyzji na § 18 ust. 3 pkt 2 Regulaminu jako podstawę skreślenia doktoranta z listy studentów, ale na art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym oraz na § 23 Regulaminu nie narusza zasady z art. 15 K.p.a. W zaskarżonej decyzji powołano nieprawidłowo art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., jednak mając na uwadze treść rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji oraz jej uzasadnienie, Sąd uznał, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie w toku przedmiotowej sprawy polegające na przedstawieniu przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, w szczególności poprzez zaaprobowanie stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji jako prawidłowego, podczas gdy organ administracji pominął istotne dla sprawy okoliczności, takie jak fakt nieobecności pracownika naukowego na uczelni w czasie wyznaczonych konsultacji jak i samodzielnego uzyskania przez skarżącego zapewnienia o możliwości złożenia egzaminu przed innym prowadzącym, co nie zostało zrealizowane z uwagi na przedwczesne wydanie decyzji w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy doktorantów, zanim mógł on dopełnić formalności związanych ze złożeniem egzaminu,
2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia odpowiadającego wymogom przepisanych prawem, tj. obligatoryjnych elementów, jakimi są uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne. Organ nie wskazał na podstawie jakich dowodów doszedł do przekonania, że skarżący nie spełnił kryteriów umożliwiających zaliczenie roku jak i nie odniósł się do nieprawidłowości po stronie zatrudnionego pracownika (nieobecność, pomimo rzeczywistego zatrudnienia), a także nie odniósł się do zarzutów, dowodów i tłumaczeń zawartych w odwołaniu strony - w szczególności, że decyzja organu została wydana przed doręczeniem odpowiedzi skarżącego,
3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 10 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, a w konsekwencji zaaprobował zaskarżoną decyzję, wyrażając pogląd, według którego wydanie przez organ decyzji przed wpłynięciem pisma skarżącego nie ma żadnego znaczenia, podczas gdy w tych okolicznościach niewątpliwie doszło do naruszenia podstawowej zasady jakim jest prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego - przed wydaniem merytorycznego orzeczenia,
4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 197 ust. 4 i art. 195 ust. 4a w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez błędną wykładnię, która doprowadziła do uznania, że przekroczenie okresu trwania studiów doktoranckich powoduje automatyczne wygaśnięcie statusu doktoranta i skreślenie z listy uczestników studiów doktoranckich, co doprowadziło do niezbadania przez organ administracji publicznej - w ramach prowadzonego postępowania o skreślenie z listy doktorantów, wszystkich przestanek uzasadniających skreślenie z listy doktorantów jak i okoliczności w związku z którymi doszło do zaniechania.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyznaczenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, jako niezasadny z przyczyn formalnych należało uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 1). Stwierdzić trzeba, że z art. 3 § 1 P.p.s.a. wynika, że "[s]ądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tym samym wskazane przepisy mają charakter ustrojowy, w sposób najbardziej ogólny i generalny określają zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Podobnie przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym i stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję. Jego naruszenie, podobnie jak przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., jest zawsze następstwem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji innych przepisów, co ma tę konsekwencję, że nie może on stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. wyroki z: 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10, z 4 marca 2014r., sygn. akt II OSK 2387/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA). Faktycznie przepis te mógłby być naruszony tylko w przypadku art. 145 § 1 gdyby wojewódzki sąd administracyjny przyjął, że decyzje naruszają prawo i oddalił skargę, a w przypadku art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a, gdyby sąd rozpoznający sprawę uchylił się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Powiązanie ww. przepisów z art. 141 § 4 P.p.s.a., który określa wymagania prawidłowego uzasadnienia wyroku, które kontrolowany w sprawie wyrok spełnia, nie pozwala również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera natomiast wszystkie wymagane prawem elementy, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn dla których Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko zaprezentowane w sprawie przez organ odwoławczy. Podkreślić natomiast należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 141 § 4 P.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z tego przepisu, ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera niedające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. W przedmiotowej sprawie nie można natomiast mówić o wystąpieniu takiej sytuacji tym bardziej, że Sąd pierwszej instancji dokonał oceny argumentacji strony skarżącej i jej wypływu na sprawę odnośnie nieobecności pracownika naukowego we wskazanym czasie, która uniemożliwiła mu – w ocenie skarżącego – zdanie egzaminu. Jej ocena wykracza zaś poza zakres tak przedstawionego zarzutu.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w zw z art. 10 K.p.a. (zarzut 2) oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku art. 10 K.p.a. (zarzut 3). Przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola wydanych w sprawie decyzji administracyjnych prawidłowo wykazała, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a więc odpowiada wymogom stawianym przez art. 107 § 3 P.p.s.a. Odnośnie argumentacji skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie bezspornie wykazano, że "kryterium uniemożliwiającym skarżącemu zaliczenie roku" był brak zdania w terminie egzaminu z przedmiotu objętego programem studiów, na zaliczenie którego skarżący otrzymał warunkowy wpis na IV rok studiów. Sąd pierwszej instancji również prawidłowo przyjął, że zaskarżona decyzja zawiera wyjaśnienia odnośnie zarzucanych organowi nieprawidłowości w zakresie kontaktu z pracownikiem naukowym celem zaliczenia egzaminu, wydania decyzji przez organ I instancji przed doręczeniem odpowiedzi skarżącego oraz naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Ocena ta nie została z kolei podważona w rozpoznawanej skardze kasacyjnej.
Nie zasługiwał wreszcie na uwzględnienie zarzut naruszenia błędnej wykładni art. 197 ust. 4 i art. 195 ust. 4a w zw. z art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym (zarzut 4), przede wszystkim z uwagi na, że Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni ww. przepisów. Podkreślić natomiast należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie była zakwestionowana podstawa skreślenia skarżącego z listy uczestników studiów doktoranckich, a więc niezaliczenie egzaminu, na który otrzymał warunkowy wpis na następny rok. Podnosząc w rozpoznawanym zarzucie, że skreślenie skarżącego z listy uczestników studiów doktoranckich uniemożliwiło zbadanie "wszystkich przesłanek uzasadniających skreślenie z listy doktorantów jak i okoliczności w związku z którymi doszło do zaniechania", skarżący nie podał żadnych okoliczności, które Sąd pierwszej instancji pominął, przeprowadzając kontrolę niniejszej sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za sporządzoną i wniesioną skargę kasacyjną, albowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 P.p.s.a.