III OSK 2227/22

III OSK 2227/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 768/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-06-20
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 58 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 132 ust. 3 pkt 1 i 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 768/22 w sprawie ze skargi T. W. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia 28 listopada 2017 r. nr: 50 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 768/22, oddalił skargę T. W. (dalej: "skarżący") na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z 28 listopada 2017 r., nr 50 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Komendant Główny Policji (dalej: "organ", "Komendant Główny" lub "KGP") orzeczeniem dyscyplinarnym z 2 listopada 2017 r. nr 43, działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy o Policji (Dz.U z 2016 poz. 1782 z późn. zm. dalej "ustawa o Policji"), wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, uznając go winnym tego, że:
1) 1 kwietnia 2017 r. nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, że założył działalność gospodarczą "U." z siedzibą w K. ul. [...] w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą, a następnie od 1 maja 2017 r. wykonywał pracę na stanowisku ratownika medycznego w wymiarze 1/2 etatu w ramach umowy o pracę zawartej ze Szpitalem [...] im. S. Ż. SPZOZ w K. ul. [...], pomimo nieuzyskania zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który odmownie rozpatrzył jego raport z 24 stycznia 2017 r. o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą na stanowisku ratownika medycznego w wymienionej placówce opieki zdrowotnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji;
2) 9 grudnia 2016 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że odmówił bez podania uzasadnionej przyczyny wykonania polecenia służbowego wydanego przez podinsp. K. L., Zastępcę Naczelnika Wydziału w K. Biura Spraw Wewnętrznych KGP dotyczącego kierowania samochodem służbowym 16 grudnia 2016 r. w trakcie przejazdu na spotkanie służbowe do Prokuratury Rejonowej w Miechowie, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji;
3) w okresie od dnia wpływu akt do Wydziału w K. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji (dalej także: "BSW KGP") do 4 stycznia 2017 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że zaniechał obowiązku niezwłocznej rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji BSW KGP przydzielonych mu dwóch spraw: śledztwa o sygn. akt 4 Ds.35.2016 prowadzonego w Prokuraturze Kraków – Krowodrza (data wpływu do Wydziału w Krakowie BSW KGP w 21 marca 2016 r.) oraz śledztwa o sygn. akt 3 Ds. 170.2016 prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Nowym Sączu (data wpływu do Wydziału Biura Spraw Wewnętrznych KGP w 15 lipca 2016 r.), do czego był zobowiązany i dokonał rejestracji obydwu spraw dopiero 4 stycznia 2017 r., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 12 ust. 1 decyzji nr 127 Komendanta Głównego Policji z 5 kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych BSW KGP (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 30).
Po ponownym rozpoznaniu sprawy orzeczeniem z 28 listopada 2017 r., nr 50 KGP utrzymał w mocy swoje wcześniejsze orzeczenie.
Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z 7 listopada 2018 r., II SA/Wa 167/18 uchylił oba zaskarżone orzeczenia KGP.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 kwietnia 2022 r. uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
NSA swym orzeczeniem postawił dwie tezy, w oparciu o które Sąd pierwszej instancji winien był procedować. Po pierwsze odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia służbowego jest uzasadniona wyłącznie w przypadkach opisanych w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji. We wszystkich pozostałych przypadkach obowiązkiem policjanta jest wykonanie rozkazu lub polecenia, a ewentualna odmowa ich wykonania stanowi przypadek naruszenia dyscypliny służbowej, o jaki mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.
Po drugie podjęciem działalności zarobkowej w rozumieniu przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o Policji jest już tylko samo zarejestrowanie przez policjanta działalności gospodarczej, bez względu na to czy przynosi ona faktycznie policjantowi dochód, gdyż działalność gospodarcza prowadzona jest w celu zarobkowym, a jego nieosiągnięcie nie oznacza, że działalność nie została podjęta lub nie była prowadzona.
Wskutek ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 20 czerwca 2020 r, II SA/Wa 768/22 oddalił skargę.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji odwołał się do dyspozycji art. 190 p.p.s.a., który wskazuje, że sąd rozpoznający sprawę związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Sąd pierwszej instancji po szczegółowym odniesieniu się do poszczególnych zarzutów skarżącego przedstawionych w treści skargi doszedł do przekonania, że przedstawiony przez organy orzekające stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W szczególności WSA w Warszawie wskazał, że KGP wziął pod uwagę wszystkie dyrektywy wymiaru kary, o których mowa w art. 134h ustawy o Policji. Stanowisko w tym przedmiocie znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, gdzie przywołano okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego; jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby (pozostawanie w służbie policjanta, który nie potrafi poddać się dyscyplinie służbowej i lekceważy przepisy prawa, który nie chce świadczyć służby i okazuje to w sposób ostentacyjny i przemyślany); rodzaj i stopień naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków (nieprzestrzeganie dyscypliny służbowej, nieefektywne pełnienie służby zgodnie z ustalonymi obowiązkami); pobudki działania (lekceważenie podstawowych obowiązków służbowych oraz decyzji swoich przełożonych i ambiwalentny stosunek do wydawanych poleceń służbowych); zachowanie policjanta po zaistniałych zdarzeniach (nieprzyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów, brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jego służby.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższe okoliczności zasadnie skłoniły organy Policji do uznania, że zachowanie i postawa skarżącego zasługują na negatywną ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle, co rodzi konieczność poniesienia przez niego surowych konsekwencji dyscyplinarnych. Przy czym w zachowaniu skarżącego nie dopatrzono się okoliczności łagodzących, a ponadto zwrócono uwagę na negatywny odbioru zaistniałych zdarzeń przez innych funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych KGP.
Sąd pierwszej instancji podkreślił przy tym, że służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii podlegająca szczególnej dyscyplinie służbowej. Popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych spowodowało utratę zaufania do jego osoby ze strony przełożonych, a także jest negatywnym przykładem zachowania dla innych policjantów Biura Spraw Wewnętrznych. Wobec tego postępowanie skarżącego zostało ocenione szczególnie krytycznie, bowiem jako doświadczony policjant powinien postępować w taki sposób, aby dawać rękojmię, że spełnia wymagania jakie stawia przed nim służba w Policji. Uznano w konsekwencji, że kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinie sprawcy.
Jednocześnie zdaniem Sądu pierwszej instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie wskazuje na przekroczenie 90-dniowego terminu przewidzianego przepisem art. 135 ust. 3 ustawy o Policji na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zarzucając wyrokowi:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2022 r.poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
• art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a., poprzez dokonanie wadliwej kontroli postępowania wyższego przełożonego dyscyplinarnego policjanta, a także niedokonanie wszechstronnej i prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, co skutkowało oddaleniem skargi;
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt. 3 i art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez:
a) bezpodstawne pominięcie oceny każdego z dwóch czynów popełnionych przez skarżącego oddzielnie — pod kątem ustalenia stopnia zawinienia skarżącego oraz umyślności i skutków popełnienia w odniesieniu do każdego z czynów oddzielnie. Przyjmując za NSA, że "z opisu powyższego zarzutu rzecznika dyscyplinarnego wynika, iż niedopełnienie obowiązku służbowego polegało na nieuzyskaniu zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych na podjęcie działalności zarobkowej, a znamiona tego przewinienia dyscyplinarnego wypełniały dwa czyny skarżącego’' - konieczne było dokonanie przez Sąd pierwszej instancji oceny każdego z czynów oddzielnie - wadliwie zostały one ocenione przez Sąd pierwszej instancji łącznie. Inaczej należało bowiem ocenić zawarcie umowy o pracę na stanowisku ratownika medycznego mimo odmownego rozpatrzenia raportu skarżącego - a inaczej brak zwrócenia się do przełożonego o wyrażenie zgody na podjęcie działalności zarobkowej w formie prowadzenia działalności gospodarczej i jej faktyczne (w ocenie Sądu) podjęcie;
b) bezpodstawne pominięcie okoliczności, że skarżący nie miał obowiązku zwrócenia się do przełożonego o dodatkowe czy równolegle wyrażenie zgody na podjęcie działalności zarobkowej w formie prowadzenia działalności gospodarczej - gdyż treść "zwrócenia się do przełożonego o wyrażenie zgody na podjęcie działalności zarobkowej" - co skarżący uczynił, mimo otrzymanej odmowy — nie mówi o wymogu formalnym wskazania sposobu (formy prawnej) podjęcia działalności zarobkowej - gdyż termin zajęcie zarobkowe powinien być: "rozumiany szeroko i obejmować wszelkie formy zatrudnienia połączone z uzyskiwaniem dochodów", w tym umowę cywilnoprawną i prowadzenie działalności gospodarczej połączone ze świadczeniem usług na rzecz jednego — wskazanego wyraźnie podmiotu (szpitala);
c) bezpodstawne przyjęcie, że skarżący podjął w formie założenia (zarejestrowania) działalności gospodarczej "zajęcie zarobkowe" - skoro zarejestrowanie (założenie) działalności nie było połączone z uzyskiwaniem dochodów, która to przesłanka powinna występować łącznie, skoro termin zajęcie zarobkowe powinien być: "rozumiany szeroko i obejmować wszelkie formy zatrudnienia połączone z uzyskiwaniem dochodów" — skoro imiesłów przymiotnikowy bierny tej definicji ("połączone") wskazuje na konieczność łącznego podjęcia się zajęcia zarobkowego i (koniunkcja) uzyskania dochodu — podczas, gdy nie udowodniono, że z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej skarżący uzyskał jakikolwiek dochód - wręcz przeciwnie, poniósł stratę w postaci opłacenia składki ZUS i zawiesił działalność gospodarczą;
d) bezpodstawne przyjęcie, że podejmowanie każdego zajęcia zarobkowego jest szczególną postacią czynności (zajęcia) oraz zawsze jest jednocześnie czynnością (zajęciem) podważającą zaufanie do Policji, podczas gdy praca w charakterze ratownika medycznego oceniana winna być jako czynność budująca zaufanie do Policji, zwłaszcza, że w aktach sprawy zalegają pisma jakie skarżący otrzymał od Komendanta, który zawód ratownika medycznego traktował jako wręcz pożądany dla służby i zrefundował skarżącemu jeden z semestrów nauki. Pozbawionym logiki jest karanie skarżącego mimo tego, że swoim zachowaniem przekroczył normę sankcjonowaną (określającą bezprawność) - to jednak nie stworzył prawnie potępianego niebezpieczeństwa dla tych wartości, którym owa norma służy;
• art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z art. art. 75 § 1 k.p.a. oraz art 75 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, iż czyn zarzucany skarżącemu w zarzucie nr 2, ma charakter zawiniony, podczas gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób obwinionemu przypisać zamiaru ani też świadomości rzekomego naruszenia dyscypliny służbowej — zwłaszcza, że ustalenie to zostało dokonane wbrew treści art. 75 § 1 k.p.a. w oparciu wyłącznie o zeznania świadków, podczas gdy dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe (ZUS oraz lekarza) w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a mianowicie, że 16 grudnia 2016 r. skarżący był niezdolny do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim, które nie zostało zakwestionowane w drodze procedury z art 121e ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Okoliczność, że skarżący oświadczył, że jest to działanie celowe (co wskazali świadkowie) nie stanowi "przeciwdowodu" przeciwko treści zgromadzonych dokumentów w rozumieniu art. 75 § 3 k.p.a. i ustalenia przez lekarza, iż skarżący 16 grudnia 2016 r. był niezdolny do pełnienia służby;
• art 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. i art 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 12 ust. 1 decyzji nr 127 KGP z 5 kwietnia 2013 r. w zw. z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż przełożony dyscyplinarny skarżącego w zakresie zarzucanego mu czynu w zarzucie 2 i 3 wszczął postępowanie dyscyplinarne po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, co w przypadku tych dwóch zarzutów miało miejsce. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zostało wydane 26 maja 2017 r. - zatem po upływie 90 dni od uzyskania wiedzy przez przełożonych dyscyplinarnych skarżącego o czynach zarzucanych mu w punkcie 2 i 3 zaskarżonego orzeczenia - zaś z zeznań świadka L. wynika, że wiedzę o tych czynach przełożony uzyskał: w odniesieniu do zarzutów 2 i 3 - w 2016 r.;
• art 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, zwłaszcza zaś w zakresie dowodów przedstawionych postępowania przed organem pierwszej instancji - w tym dowodów z treści przesłuchania skarżącego, zeznań powołanych przez niego świadków oraz treści dokumentacji (w tym pism z pochwałami skarżącego za jego wiedzę ratownika medycznego oraz pozytywnej opinii służby skarżącego) - przez co nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości dyrektywy wymiaru kary zastosowanej wobec skarżącego oraz okoliczności wpływających na miarkowanie tej kary;
• art 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art 80 k.p.a., poprzez ograniczenie pierwszoinstancyjnego postępowania kontrolnego do niestwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, wadliwości postępowania organów obu instancji pomimo tego, że ich decyzje oparte zostały na nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym skutkującym niewyjaśnieniem w sposób obiektywny stanu faktycznego sprawy, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (materialnej) z powodu niezrealizowania przez organy obu instancji obowiązku dokonania ustaleń zgodnie ze rzeczywistym (obiektywnymi) stanem i w konsekwencji w sposób dowolny, aprioryczny z pominięciem i bez poszanowania słusznego interesu funkcjonariusza oraz bez odniesienia się w sposób indywidulany do oceny spełnienia ww. przesłanek odpowiedzialności dyscyplinarnej i oceny stopnia zawinienia;
• art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez ograniczenie pierwszoinstancyjnego postępowania kontrolnego do niestwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji wadliwości postępowania organów pomimo naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz z powodu nieuwzględnienia żądania strony skarżącej w przedmiocie przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające znaczenie dla sprawy.
2. Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
• art. 134f oraz art. 134g i 134 h ustawy o Policji, przez niezasadne orzeczenie wobec obwinionego kary wydalenia z Policji, poprzez pominięcie rozważań dotyczących tego, że kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby - które to nie zostały w żaden sposób uwzględnione przez organ prowadzący postępowanie;
• art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z art. art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, iż czyn zarzucany skarżącemu w zarzucie nr 2, ma charakter zawiniony, podczas gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób obwinionemu przypisać zamiaru ani też świadomości rzekomego naruszenia dyscypliny służbowej - zwłaszcza, że ustalenie to zostało dokonane wbrew treści art. 75 § 1 k.p.a. w oparciu wyłącznie o zeznania świadków, podczas gdy dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe (ZUS oraz lekarza) w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a mianowicie, że 16 grudnia 2016 r. skarżący był niezdolny do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim, które nie zostało zakwestionowane w drodze procedury z art. 121e ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Okoliczność, że skarżący oświadczył, że jest to działanie celowe (co wskazali świadkowie) nie stanowi "przeciwdowodu" przeciwko treści zgromadzonych dokumentów w rozumieniu art. 75 § 3 k.p.a. i ustalenie przez lekarza, iż skarżący 16 grudnia 2016 r. był niezdolny do pełnienia służby;
• art. 132 ust. 3 pkt. 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że podejmowanie każdego zajęcia zarobkowego jest szczególną postacią czynności (zajęcia) zawsze jest jednocześnie czynnością (zajęciem) podważającą zaufanie do Policji, podczas gdy praca w charakterze ratownika medycznego oceniana winna być jako czynność budująca zaufanie do Policji, zwłaszcza, że w aktach sprawy zalegają pisma jakie skarżący otrzymał od Komendanta, który zawód ratownika medycznego traktował jako wręcz pożądany dla służby i zrefundował skarżącemu jeden z semestrów nauki. Pozbawionym logiki jest karanie skarżącego mimo tego, że swoim zachowaniem przekroczył normę sankcjonowaną (określającą bezprawność) - to jednak nie stworzył prawnie potępianego niebezpieczeństwa dla tych wartości, którym owa norma służy;
• art. 135 g ustawy o Policji, poprzez bezpodstawne pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego - a to; przebiegu jego dotychczasowej służby (17 letniej!), dowodu z zaświadczenia lekarskiego wydanego 16 grudnia 2016 r. i powodującego, że obwiniony w tym dniu nie był w pracy i z tego powodu z przyczyn obiektywnych nie był w stanie wypełnić polecenia służbowego (co zarzucono mu w zarzucie nr 2), przedawnienia karalności za zarzut nr 3 zaskarżonego orzeczenia, wpływu jaki na kwalifikacje obwinionego miała praca w charakterze ratownika medycznego, jak również to, w jakim czasie przed 24 lutego 2016 r. skarżący sprawował równolegle obowiązki Policjanta i ratownika medycznego oraz czy kiedykolwiek w czasie wykonywania uprzednio tych czynności równolegle doszło do zdarzenia sugerującego, że kolidują one ze sobą czy wzajemnie się wykluczają;
• art. 135 i ustawy o Policji, przez pominięcie dokonania oceny prawnej zaniechania organów zapoznania obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy - mimo wniosków składanych przez obwinionego w tym celu oraz braku powiadomienia go o zakończeniu czynności dowodowych jak tez o tym, że w oparciu o tak zebrany materiał dowodowy zostanie wydane orzeczenie;
• art. 135 f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 135 f ust. 2 ustawy o Policji, przez bezpodstawne uznanie, że nie stanowi naruszenia prawa okoliczność, że obwiniony nie uzyskał prawa i zgody na przeglądanie akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, nie mógł z tego prawa skorzystać — wobec pominięcia okoliczności faktycznej polegającej na tym, że pismem z 14 lipca 2017 r. obwiniony poinformował o zmianie adresu do doręczeń, co zostało pominięte i zlekceważone przez rzecznika dyscyplinarnego, który nie odpowiedział również na dwa wnioski z prośbą o wyznaczenie terminu obwinionemu do zapoznania się z aktami sprawy. Wbrew art. 135 f ust. 2 ustawy o Policji obwiniony nie otrzymał postanowienia odmawiającego udostępnienia akt, na które przysługuje zażalenie;
• art 135 ust 3 ustawy o Policji, w zakresie zarzucanego skarżącemu czynu w pkt 2 i 3, gdyż wszczęcie postępowania nie może nastąpić po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, co w przypadku tych dwóch zarzutów miało miejsce. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zostało wydane 26 maja 2017 r. - zatem po upływie 90 dni od uzyskania wiedzy przez przełożonych dyscyplinarnych skarżącego o czynach zarzucanych mu w puncie 2 i 3.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą jego zdaniem wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie w całości oraz zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dodatkowo oświadczono o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Ta zasada nie ma bezwzględnego charakteru. W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego są powiązane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania, dlatego wszystkie zarzuty zostaną rozpoznane łącznie.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, zasadnym jest zatem przypomnienie, zwłaszcza wobec treści skargi kasacyjnej, że wykładnia prawa o jakiej mowa w artykule 190 p.p.s.a. obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest podstawą oceny w zakresie wykładni przepisów postępowania i w tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (por. wyrok NSA z 9 marca 2023 r., II OSK 1618/19).
Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, nadto ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe (por. wyrok z 28 marca 2023 r., II FSK 2317/20).
Adresatami art. 190 p.p.s.a. są zarówno wojewódzki sąd administracyjny, któremu w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, jak i wnoszący skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie sądu administracyjnego pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, oparcie skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z przyjętą wykładnią/oceną prawną w tym zakresie kwalifikuje ten środek zaskarżenia jako bezzasadny (por. wyrok NSA z 17 maja 2022 r., I FSK 507/21).
Uwzględnienie powyższego pozwala na uznanie, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 i art. 62 ust. 1 ustawy o Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 kwietnia 2022 r. uznał, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 62 ust. 1 ustawy o Policji i przyjął, że już tylko samo zarejestrowanie działalności zarobkowej bez względu na to czy przynosi ono faktycznie policjantowi dochód, jest podjęciem, w rozumieniu tego przepisu, działalności zarobkowej. W konsekwencji przesądził niewykonanie przez skarżącego obowiązku o jakim mowa w powyższym przepisie. Niedopełnienie obowiązku służbowego łączyć należało bowiem z obowiązkiem służbowym zwrócenia się przez policjanta do przełożonego o uzyskanie zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego, a jest niewątpliwym, iż takiego wniosku o wyrażenie zgody na założenie działalności gospodarczej skarżący nie składał. Nie ulega także wątpliwości, iż wykonywał on pracę zarobkową na stanowisku ratownika, pomimo nieuzyskania zgody swojego przełożonego. Zasadnie zatem organy dyscyplinarne przyjęły, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w sposób przewidziany w art. 132 ust.3 pkt 3 ustawy o Policji.
Podważanie powyższej oceny w ramach omawianego zarzutu nie może zostać uznane za skuteczne. Tezy przedstawione w ramach tego zarzutu stanowią w istocie nieuprawnioną polemikę ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z 13 kwietnia 2022 r.
Niezasadne są te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem przepisy te nie znajdują zastosowania w ramach postępowania dyscyplinarnego regulowanego przepisami ustawy o Policji.
Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza Policji ma charakter postępowania represyjnego. Przepisy ustawy o Policji (art. 132-144a) zawierają regulację materialnoprawną i procesową postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zgodnie bowiem z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Kwestia braku możliwości stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest ugruntowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki NSA z: 5 grudnia 2006 r., I OSK 472/06; 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 527/06). Żaden ze wskazanych w zarzutach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł i w rzeczywistości nie był stosowany przez organ, a następnie kontrolowany przez Sąd pierwszej instancji. Nie mogły tym samym zostać naruszone w toku kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd jednoznacznie wskazał, że do postępowań dyscyplinarnych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniem skargi kasacyjnej kontrolowane orzeczenie dyscyplinarne nie stanowiło decyzji uznaniowej, i wszelkie wywody odnoszące się do tego typu decyzji, pozbawione są doniosłości prawnej.
Niezasadność powyższych zarzutów naruszenia przepisów postępowania oznacza, że w sprawie nie zostały skutecznie podważone poczynione w niej ustalenia faktyczne i to one stanowią podstawę do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 12 ust. 1 decyzji nr 127 KGP z dnia 5 kwietnia 2013 r. w zw. z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji.
Postępowanie dyscyplinarne w sprawie policjantów wszczyna właściwy przełożony dyscyplinarny (art. 134i ustawy o Policji). Przełożonym dyscyplinarnym, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 133 ustawy o Policji, jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, czyli przełożony właściwy w sprawach osobowych. Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie (art. 133 ust. 6 ustawy o Policji). Postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (art. 134i ust. 1 ustawy). Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego następuje z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 134i ust. 5 ustawy o Policji). Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 ustawy o Policji).
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że obowiązek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego co do zasady powstaje wówczas, gdy przełożony dyscyplinarny powziął uzasadnione przypuszczenie o naruszeniu przez jego podwładnego dyscypliny służbowej oraz że wszczęcie takiego postępowania może nastąpić tylko w nieprzekraczalnym, 90-dniowym terminie od uzyskania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Po upływie tego terminu następuje przedawnienie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne cechuje zasada szybkości represji dyscyplinarnej, bowiem zarówno uruchomienie postępowania, jak i zastosowanie sankcji dyscyplinarnych może nastąpić jedynie przed upływem wyznaczonych przez ustawodawcę terminów. Ponadto oznacza to również, że o dopuszczalności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie może decydować powzięcie jakichkolwiek zastrzeżeń co do postawy policjanta ani dotarcie takich informacji do dowolnego pracownika czy funkcjonariusza macierzystej jednostki Policji. Uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to taka sytuacja lub taki zestaw okoliczności, które dają przełożonemu dyscyplinarnemu podstawy do subiektywnego osądu, iż dany policjant rzeczywiście naruszył dyscyplinę służbową. Nie mogą to być przypuszczenia, że przewinienie dyscyplinarne nastąpiło. Natomiast pojęcie "powzięcie wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego" należy rozumieć jako uzyskanie wiadomości na tyle wiarygodnych, że pozwoliły one przełożonemu dyscyplinarnemu nabrać uzasadnionego przekonania, że określone zachowanie policjanta może wyczerpywać znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Zatem w omawianym zakresie istotny jest fakt powzięcia wiadomości, które umożliwiają dokonanie oceny działania lub zaniechania policjanta oraz data dotarcia takich wiadomości do właściwego podmiotu, to jest do przełożonego dyscyplinarnego, ewentualnie innych, określonych osób, o ile posiadają one pisemne upoważnienie, o jakim mowa w art. 133 ust. 6 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., I OSK 2106/16).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, że Komendant Główny Policji powziął informacje dotyczące czynów opisanych w pkt 2 i 3 orzeczenia KGP nr 50 z 28 listopada 2018 r. z raportu Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji 2 marca 2017 r., postępowanie dyscyplinarne zostało natomiast wszczęte postanowieniem nr 327 Komendanta Głównego Policji 26 maja 2017 r. Te ustalenia faktyczne nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie podważone, a to zaś pozwala na przyjęcie, że nie został przekroczony 90 dniowy termin przewidziany przepisem art. 135 ust. 3 ustawy o Policji na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.
Nie został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, oraz gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyroki NSA z: 18 września 2014 r., II GSK 1096/13; 27 listopada 2014 r., II GSK 584/13, 12 lutego 2015 r., II OSK 200/15; 3 marca 2015 r., II GSK 56/14; 11 marca 2015 r., II GSK 810/14, 27 sierpnia 22021 r., II GSK 1417/18).
Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Przy czym prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3831/18). Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., II GSK 5181/16).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób wystarczający, umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi, zwracając uwagę na związanie oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez NSA (art. 190 p.p.s.a.) i wyjaśnił, z jakich przyczyn podzielił stanowisko organów dyscyplinarnych co do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Odniósł się do podnoszonej przez skarżącego konieczności uzupełnienie materiału dowodowego, zasadnie uznając, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały dostatecznie ustalone. Ta ocena w skardze kasacyjnej nie została skutecznie podważona.
Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia szeregu wskazanych w jego treści przepisów kwestionuje prawidłowość dokonanej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego orzeczenia.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma więc tylko charakter ustrojowy. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Nie wiadomo na czym miałoby polegać naruszenie przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., co pozwala na uznanie zarzutu naruszenia tego przepisu za nieuzasadniony.
W skardze kasacyjnej nie zostało również wyjaśnione w czym skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. Pomijając, że wskazany artykuł składa się tylko z jednego paragrafu, to normuje on zakres obowiązywania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma charakter ogólnoustrojowy nie może być ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż określa zakres regulacji Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 138 ustawy o Policji orzeczenia oraz postanowienia kończące postępowanie dyscyplinarne zostały poddane kontroli sądu administracyjnego, co oznacza że WSA w Warszawie był uprawniony do zbadania legalności zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Zarzut naruszenia powyższego przepisu jest zatem nieuprawniony.
Podobnie należało ocenić zarzut art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. reguluje powinność sądu administracyjnego orzekania generalnie na podstawie akt sprawy, uprawniając do przeprowadzenia określonych dowodów tylko w organicznym zakresie, i zamknięcia rozprawy w wyniku uznania wyjaśnienia sprawy do rozstrzygnięcia. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dojść mogłoby zatem wtedy, gdyby sąd wyrokując dokonał własnych ustaleń na podstawie przeprowadzonych przed nim dowodów innych niż określone w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a., jak również wtedy, gdyby zaniechał przeprowadzenia takiego dowodu, jeżeli dowód ten miałby istotne znaczenie dla dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a przede wszystkim gdyby nie podjął rozstrzygnięcia na podstawie akt sprawy postępowania administracyjnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Zarzuty naruszenia art. 134f, art. 134g, art. 134h, art. 135g i art. 135i ustawy o Policji zostały skonstruowane w sposób uniemożliwiający odniesie się do nich.
W judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego prawidłowe podanie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 p.p.s.a. wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z wyszczególnieniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Powołanie się na całość przepisu nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia, a zatem uchybienie w tym zakresie stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 9 lutego 2006 r., I GSK 1348/05). Sąd odwoławczy, jakim jest Naczelny Sąd Administracyjny, jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Brak wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej uniemożliwia merytoryczna kontrolę ww. zarzutu, gdyż nie wyznacza kierunku w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. wyroki NSA z: 9 lutego 2006 r., I GSK 1348/05, 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/140). Przywołane przez skarżącego przepisy mają rozbudowaną treść, zaś poszczególne ustępy zawierają różne regulacje normatywne, co nie pozwala na ustalenie granic zaskarżenia i odniesienie się do nich. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
Można jedynie wskazać, że NSA w wyroku z 13 kwietnia 2022 r. przesądził, że organy orzekające w pierwszej i drugiej instancji wyjaśniły przyczyny zastosowania względem skarżącego kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zważyć także można, że skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił jakie dowody ważkie w sprawie zostały pominięte, w sytuacji gdy mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 135f ust. 2 ustawy o Policji.
Stosownie do art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek lub fotokopii, zaś w myśl ust. 2 rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Uzasadniając powyższy zarzut skarżący kasacyjnie poza przedstawieniem szerokich rozważań teoretycznych, nie przywołał żadnej konkretnej sytuacji, w jakiej zostałby pozbawiony przysługujących mu uprawnień. Sąd pierwszej instancji ustosunkowując się do tożsamego zarzutu zgłoszonego w skardze kierowanej do WSA w Warszawie wskazał, że skarżący w toku całego postępowania dyscyplinarnego mógł aktywnie w nim uczestniczyć, złożył obszerne wyjaśnienia, mógł składać wnioski dowodowe, przeglądać akta dyscyplinarne, jednakże z uprawnień tych nie skorzystał, pomimo że był zawiadamiany o możliwości skorzystania z przysługujących mu uprawnień. Nie jest zatem tak, jak podnosi skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli podniesionego w tym zakresie zarzutu. Jego ocena nie została natomiast przez skarżącego skutecznie podważona.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.