III OSK 2217/21

III OSK 2217/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Jezielska
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1239/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-09-25
Skarżony organ
Komendant Żandarmerii Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 330
art. 94 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 95 pkt 2 i 3, art. 96 ust. 10
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Beata Jezielska Protokolant sekretarz sądowy Marcelina Pietras po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1239/19 w sprawie ze skargi W.W. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia 1 kwietnia 2019 r., nr 136/2019 w przedmiocie przyznania należności pieniężnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W.W. na rzecz Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 września 2019
r., II SA/Wa 1239/19 oddalił skargę W.W. na decyzję
Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z 1 kwietnia 2019 r., nr 136/2019 w przedmiocie przyznania należności pieniężnych.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Na podstawie kontraktu nr 14 zawartego 1 lutego 2017 r. pomiędzy W.W. (dalej: "skarżący") i Komendantem [...] Oddziału
Żandarmerii Wojskowej [...] (dalej: "Komendant [...]OŻW" lub "organ pierwszej instancji") skarżący pełnił nieprzerwanie służbę wojskową od 1 lutego 2017 r. do 31 grudnia 2019 r., tj. przez dwa lata. Wobec niezawarcia kolejnego kontraktu, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330), z 31 stycznia 2019 r. skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy.
Decyzją z 14 stycznia 2019 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 94
ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 95 pkt 2, 3 i 5, art. 96 ust. 10 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przyznał skarżącemu następujące należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej:
a) odprawę w wysokości 100% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej,
b) dodatkowe uposażenie roczne za 2018 r. w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za które dodatkowe uposażenie przysługuje,
c) dodatkowe uposażenie roczne za 2019 r. w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za które dodatkowe uposażenie przysługuje,
d) ekwiwalent pieniężny za 16 dni urlopu wypoczynkowego za 2018 r., 5 dni urlopu wypoczynkowego dodatkowego za 2018 r., 26 dni urlopu wypoczynkowego za 2019 r., 5 dni urlopu wypoczynkowego dodatkowego za 2019 r., niewykorzystanego w roku zwolnienia ze służby; łącznie: 52 dni,
e) gratyfikację urlopową za rok 2019 należną żołnierzowi, jego żonie, córce i synowi.
Powyższą decyzję skarżący zaskarżył odwołaniem w zakresie wysokości przyznanej odprawy emerytalnej, domagając się przyznania tego świadczenia w wymiarze 480%.
Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej (dalej: "Komendant GŻW" lub "organ odwoławczy") decyzją z 1 kwietnia 2019 r., nr 136/2019, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - do okresu pełnienia czynnej służby wojskowej (na potrzeby ustalenia prawa i wysokości odprawy w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej) nie zalicza się okresu pełnienia służby w Policji, nawet jeżeli poprzedzał on bezpośrednio zawodową służbę wojskową. Powyższe Komendant GŻW wywiódł z brzmienia art. 17a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zaakcentował, iż przewidziane w tym przepisie zaliczanie okresu służby w innych niż Siły Zbrojne formacjach do uprawnień związanych ze stażem służby wojskowej ma charakter wyjątku od zasady; należy go interpretować ściśle - zarówno co do stażu służby w ściśle określonych formacjach, jak i w zakresie rodzaju uprawnień, do których staż ten się zalicza. Podnoszona przez skarżącego okoliczność nieotrzymania odprawy w Policji pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organu wojskowego, ponieważ art. 118 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) nie znajduje zastosowania do ustalania uprawnień żołnierza zawodowego w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Niewypłacenie odprawy policjantowi w związku ze zwolnieniem go z tej służby bezpośrednio przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej, nie czyni okresu służby w Policji okresem równorzędnym z czynną służbą wojskową. Trafnie więc Komendant [...]OŻW pominął okres pełnienia służby w Policji przy ustalaniu okresu uprawniającego do odprawy w związku ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
Skarżący, nie zgadzając się z powyższą decyzją, zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że organy obu instancji
prawidłowo uznały, że fakt bezpośredniego przejścia skarżącego ze służby w Policji
do służby w Żandarmerii Wojskowej - bez otrzymania odprawy w Policji - nie może mieć wpływu na uprawnienie tego rodzaju w służbie wojskowej.
Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w zw. w zw. z art. 94 ust 1 pkt 3 w z zw. z art. 94 ust 3 oraz w zw. z art. 17a ust 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie w stosunku do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, polegające na uznaniu, że zaliczenie służby w Policji dla celów długoletniej służby w wojsku nie mogło mieć wpływu na uprawnienie skarżącego do otrzymania odprawy w wysokości odpowiadającej łącznemu okresowi służby w wojsku i w Policji, gdy tymczasem skarżący ze służby w Policji przeszedł w sposób "płynny" bezpośrednio do służby w wojsku, w konsekwencji czego nie otrzymał odprawy, o której mowa w art. 114 ustawy o Policji, ponieważ stoi na przeszkodzie
tego uprawnienia treść art. 118 ustawy o Policji.
2. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 115 ust. 1
i 2 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji nierówne potraktowanie byłego funkcjonariusza Policji w stosunku do pozycji byłego żołnierza zawodowego w zakresie ich uprawnienia do odprawy emerytalnej, w sytuacji gdy jeden z nich nie otrzymał odprawy przy zwolnieniu ze służby oraz w konsekwencji czego nieuzasadnione pozbawienie skarżącego prawa do odprawy emerytalnej za okres pełnienia służby w Policji, gdy tymczasem żołnierz zawodowy, który przeszedł
do służby w Policji i nie otrzymał przy zwolnieniu ze służby odprawy emerytalnej, po zwolnieniu ze służby w Policji otrzymuje odprawę w pełnej wysokości również za okres pełnienia służby jako żołnierz zawodowy.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie w całości na podstawie art. 188 § 1 p.p.s.a. - zaskarżanego wyroku i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. a w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z póżn. zm.) - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego za obie instancje w wysokości łącznej 6300,00 złotych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą
na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasadzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu
prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt
1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ
na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej.
Stan faktyczny sprawy nie jest między stronami sporny.
W skardze kasacyjnej zgłoszony został jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 94 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 94 ust.3 oraz w zw. z art. 17a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 115 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przez ich niezastosowanie w sprawie. W ocenie skarżącego do okresu pełnienia czynnej służby wojskowej, stanowiącego podstawę do ustalenia wysokości odprawy, zalicza się okres pełnienia służby w Policji. W ocenie skarżącego, niezaliczenie przy ustalaniu
wysokości odprawy do okresu zawodowej służby wojskowej jego służby w Policji, podczas gdy w sytuacji odwrotnej takie zaliczenie miałoby miejsce, stanowi naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i nie mogła stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.
Odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej jest świadczeniem szczególnym, przysługującym zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej żołnierzowi zawodowemu, po spełnieniu przez niego ściśle określonych w przepisach pragmatyki warunków, w wysokości uzależnionej od okresu pełnienia czynnej służby wojskowej. Stanowi formę gratyfikacji za wieloletnią, nieprzerwaną czynną służbę wojskową.
Kwestię ustalenia prawa i wysokości odprawy żołnierza zawodowego związanej ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej reguluje całościowo art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do ust. 1 tego przepisu żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, odprawa w wysokości: 1) po roku służby - 100%, 2) po pięciu latach służby
- 200%, 3) po dziesięciu latach służby - 300% - kwoty uposażenia zasadniczego wraz
z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600% (art. 94 ust. 2 ustawy).
Do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące
przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (art. 94 ust. 3 ustawy).
Z powyższego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że ustalenie prawa i wysokości odprawy żołnierzowi zawodowemu uzależnione jest od długości pełnienia przez niego czynnej służby wojskowej.
Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem "czynna służba wojskowa". Jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, aby określenie to mogło obejmować także okres pełnienia służby w Policji. Brak definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub danej gałęzi prawa oznacza, że w przypadku istnienia jego definicji w innym akcie prawnym lub w innej gałęzi prawa należy oprzeć się na definicji legalnej (por. uchwała SN z 9 czerwca 1976 r. VI KZP 13/75; wyrok SN z 15 stycznia 1993 r., III AAN 89/92; wyrok TK z 19 października 1994 r., K 2/94). Zgodnie z definicją zawartą w art. 59 ust. 1 ustawy z
dnia 17 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1541 ze zm.), żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, są osoby, które odbywają lub pełnią następujące jej rodzaje: 1) zasadniczą służbę wojskową; 2) przeszkolenie wojskowe; 3) terytorialną służbę wojskową; 4) ćwiczenia wojskowe; 5) służbę przygotowawczą; 6) okresową służbę wojskową; 7) służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Obecnie kwestie te uregulowane są w ustawie z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. 2022
r., poz.2305). Stosownie do art. 129 ustawy służba wojskowa dzieli się na: 1) czynną służbę wojskową; 2) służbę w rezerwie. Zgodnie zaś z art. 130 ust. 1 ustawy czynna służba wojskowa polega na pełnieniu: 1) zasadniczej służby wojskowej; 2) terytorialnej służby wojskowej; 3) służby w aktywnej rezerwie w dniach tej służby oraz odbywaniu ćwiczeń wojskowych w ramach pasywnej rezerwy; 4) zawodowej służby wojskowej; 5) służby w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
Przywołane regulacje w sposób jednoznaczny wskazują, że ani w obecnie obowiązującym, jak też w poprzednim stanie prawnym, okres służby w Policji, jak też
w innych formacjach mundurowych, nie jest i nie był uznawany za okres równoznaczny z okresem służby pełnionej w wojsku dla potrzeb ustalenia prawa do odprawy.
Przy określeniu należnej skarżącemu odprawy nie może być wzięty pod uwagę przepis art. 17a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z jego treści wprost bowiem wynika, że okresy służby w formacjach mundurowych, tj. Policja, Straż Graniczna, Biuro Ochrony Rządu, Służba Ochrony Państwa, Państwowa Straż Pożarna, Służba Więzienna, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Służba Wywiadu Wojskowego, Służba Kontrwywiadu Wojskowego lub Urząd Ochrony Państwa, zalicza się jedynie do okresów, od których są uzależnione uprawnienia wymienione w art. 62 ust. 4 i art. 80 ust. 1 pkt 3 (tj. odpowiednio uprawnienia do: dodatkowego urlopu wypoczynkowego, dodatku za długoletnią służbę wojskową). Przepis ten w sposób precyzyjny wskazuje, kiedy służba w Policji uwzględniana jest przy ustalaniu uprawnień żołnierza pozostającego w czynnej służbie wojskowej. Powinien zatem być interpretowany ściśle do wskazanych w nim uprawnień, do których staż ten się zalicza. Dlatego też, skoro ww. przepis w żaden sposób nie odwołuje się do art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a tym samym do uprawnień żołnierza związanych z odprawą z tytułu zwolnienia ze służby, brak jest podstaw do jego zastosowania w niniejszej sprawie.
Na powyższe stanowisko bez wpływu pozostaje przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zgodnie z którym jako równorzędne ze służbą w Policji traktuje się okresy służby wojskowej, uwzględniane przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej. Przepis ten nie odnosi
się do żołnierzy zawodowych.
Zwrócić należy uwagę, że żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej przysługują uprawnienia emerytalne określone w przepisach ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jako równorzędne ze służbą wojskową w Wojsku Polskim traktuje się okresy służby uwzględniane przy ustalaniu prawa do emerytury policyjnej.
Powyższe ustawy regulują sytuację prawną emerytów wojskowych i policyjnych oraz zawierają tożsame rozwiązania, co do wprowadzenia wzajemności uznawania zawodowej służby wojskowej i służby w Policji. Okoliczność, że takie rozwiązania zostały wprowadzone w zakresie uprawnień emerytalnych nie może stanowić
podstawy do ich przeniesienia, w drodze analogii, do świadczeń związanych z
odprawą żołnierzy. Kwestia ustalania odprawy żołnierzy zawodowych została bowiem uregulowana w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tym samym nie
ma podstaw do odnoszenia się do innych świadczeń przysługujących żołnierzom zawodowym.
Również zarzuty naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Zasada równości w odniesieniu do legislatywy rozumiana jest w ten sposób,
najogólniej rzecz ujmując, że "wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oceniając regulację prawną z punktu widzenia zasady równości, należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy można wskazać wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie podmiotów prawa. Ustalenie to wymaga analizy celu i treści aktu normatywnego, w którym zawarta została kontrolowana norma prawna" (zob. wyrok
TK z 23 lutego 2010 r., P 20/09, OTK-A 2010/2/13). Przenosząc to na płaszczyznę stosowania prawa, zarzut naruszenia zasady równości i zakazu dyskryminacji można byłoby uznać za zasadny tylko wówczas, gdyby podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), z punktu widzenia danej regulacji prawnej, zostały potraktowane odmiennie przez organ stosujący prawo. Tak jednak w niniejszej sprawie nie było.
W konsekwencji uznać należy, że art. 94 ust. 1-3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sposób całościowy reguluje uprawnienia zwalnianych żołnierzy zawodowych w zakresie przyznawania im odpraw, co oznacza, że nie powinien być interpretowany łącznie z art. 17a ust. 4 tej ustawy. Skoro art. 94 ww. ustawy nie stanowi, że okres służby w Policji winien zostać wzięty pod uwagę przy ustaleniu prawa do odprawy żołnierza zawodowego, uprawnione jest stanowisko, iż w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo przy wydawaniu decyzji nie uwzględniły służby skarżącego w Policji przy określaniu okresu uprawniającego do należnej mu odprawy.
Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 115 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.
Kwestie ustalania odprawy żołnierzy zawodowych i policjantów zostały uregulowane w odrębnych ustawach. Każda służba ma zamknięty katalog przepisów, zaś celem ustawodawcy było niekiedy odmienne uregulowanie obowiązków i przywilejów funkcjonariuszy różnych służb wobec na przykład zakresu i specyfiki ich zadań (por. wyrok NSA z 5 października 2010 r. , I OSK 540/10). Przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i przepisy ustawy o Policji zawierają rozłączne regulacje prawne, które mają charakter komplementarnych rozwiązań pragmatycznych, a więc rozłączność ta wyklucza możliwość posiłkowania się w analizowanej sprawie regulacjami pragmatyki policyjnej. Zróżnicowanie to nie stanowi naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa, bowiem odnosi się do różnych grup zawodowych, a nie do osób charakteryzujących się wspólną istotną cechę relewantną.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.