III OSK 2213/22

III OSK 2213/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Mirosław Wincenciak /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1579/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-02-25
III OZ 610/22 - Postanowienie NSA z 2022-10-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2081
art.62 ust.1 pkt 1 i2, art.63 ust.1, art.64 ust.1 pkt 1 i 2, art.84 ust.1 i art.85 ust.2 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1579/21 w sprawie ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 lipca 2021 r. nr KOC/6985/Oś/19 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1579/21 oddalił skargę S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 lipca 2021 r. nr KOC/6985/Oś/19 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2018 r. J.H. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, z funkcją usługową w części parteru w jednym budynku, garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi, wraz z miejscami postojowymi, elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną, na działce o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...], w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie rażąco oddziaływać na środowisko, tj. zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha oraz garaży i parkingów samochodowych, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha.
Po uzyskaniu stanowisk organów współdziałających, postanowieniem z dnia 26 lipca 2019 r. znak: OŚ.IV-UII.6220.145.2018.DKO Prezydent [...] odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej w skrócie: "u.o.o.ś.") oraz na konieczność nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b u.o.o.ś.
Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia 20 września 2019 r. nr 557/Oś/2019 o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcia i opinie, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia. Materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy u.o.o.ś.
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniósł S.P., wnosząc o uchylenie decyzji jako sprzecznej z prawem ochrony środowiska oraz o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 30 lipca 2021 r. nr KOC/6985/Oś/19 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 20 września 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniło, że zgodnie z art. 84 u.o.o.ś., w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle zaś art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., w sytuacji, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium podkreśliło, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza granicami terenów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie roślin i zwierząt, lub ich siedlisk, lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną. Oddziaływanie przedsięwzięcia będzie miało jedynie charakter lokalny bez oddziaływania transgranicznego. Przedsięwzięcie znajduje się także w znacznej odległości od obszarów chronionych, w tym obszarów Natura 2000. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że ze znajdujących się w aktach sprawy materiałów nie wynika, aby miały wystąpić zagrożenia dla środowiska, na które wskazuje odwołujący się.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie wskazanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), wskazanych przepisów u.o.o.ś. oraz przepisu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej w skrócie: "rozporządzenie"), poprzez brak samodzielnej analizy, niezależnej od ustaleń zawartych w postanowieniu Prezydenta [...] z dnia 26 lipca 2019 r. i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie należy odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej uchylenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że w analizowanej sprawie, uwzględniając opinie organów, uznano że można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nastąpiło, stosownie do treści art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., z uwzględnieniem informacji zawartych we wniosku, karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz opiniach właściwych organów i ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania. Ponadto, w celu ochrony wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich, w punkcie II decyzji określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, materiał dowodowy w niniejszej sprawie został kompleksowo zgromadzony oraz rzetelnie oceniony. Organy, posiłkując się opiniami: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Warszawie oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – dokonały weryfikacji ich treści oraz faktycznej analizy wszystkich odnoszących się do planowanej inwestycji kryteriów opisanych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. WSA w Warszawie stwierdził także, że powołany przez skarżącego art. 80 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. nie miał zastosowania w tej sprawie, ponieważ dotyczy postępowania, w którym przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a taka sytuacja nie miała miejsca w analizowanym przypadku. Podstawą dokonania oceny, czy dla przedsięwzięć poddawanych ocenie oddziaływania na środowisko fakultatywnie zachodzi potrzeba przeprowadzenia takiej oceny, jest karta informacyjna przedsięwzięcia. Jest to dokument szczególny, sformalizowany, którego treść i zakres regulowane są przepisami u.o.o.ś. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył kartę informacyjną przedsięwzięcia, która podlegała uzupełnieniu, a następnie ocenie przez wyspecjalizowane organy opiniujące. Orzekające w sprawie organy uznały, że dane zawarte w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi ustawowe. Organy te nie wskazały na nieprawidłowości sporządzonego dokumentu i w oparciu o przedmiotową kartę wydały swoje postanowienia i opinie. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty zmierzające do zakwestionowania uzgodnień, opinii i postanowień dotyczących braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wszystkie te dokumenty, tj. opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Warszawie i opinia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz wydane w oparciu o nie postanowienie Prezydenta [...] z dnia 26 lipca 2019 r. nr 125/OŚ/2019, zostały wydane przez wyspecjalizowane organy, dysponujące fachową wiedzą w dziedzinie szeroko rozumianej ochrony środowiska, które dokonały wnikliwej, rzetelnej i kompleksowej analizy wniosku oraz karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia, w tym analizy pod kątem powiązań z innymi inwestycjami. WSA w Warszawie wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., został określony rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia oraz usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania. Tym samym zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. jest nietrafny. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych przepisów k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł S.P. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzucił:
I) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
"1) art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 72 ust. 1, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ustawy o ochronie środowiska, zwanej dalej "u.o.o.ś." poprzez nieprawidłowe uznanie, że organ prawidłowo odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podczas gdy w ocenie Skarżącego w przedmiotowej sprawie przedmiotowa ocena była konieczna i uzasadniona;
2) § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) poprzez brak samodzielnej analizy, niezależnej od ustaleń zawartych w postanowieniu Prezydenta [...] z dnia 26 lipca 2019 r., znak: OŚ.IV- U11.6220.145.2018.DKO i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie należy odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazywanego na wstępie przedsięwzięcia mimo, iż Skarżący w odwołaniach wskazywał, iż ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest konieczna i uzasadniona jak również naruszenie przepisów w związku z nieprecyzyjnym ustaleniem powierzchni przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
3) art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 poprzez pominięcie kryteriów i skali możliwego odziaływania rozważanego przedsięwzięcia na środowisko;".
II) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
"1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącego i nieprawidłowe ustalenie, że w niniejszej sprawie w ocenie Sądu materiał dowodowy został kompleksowo zgromadzony oraz rzetelnie oceniony podczas gdy w ocenie Skarżącego nieinformowanie Skarżącego o etapach i czynnościach w postępowaniu administracyjnym w związku z czym pozbawienie go możliwości obrony swoich praw tym bardziej, że jest osobą starszą i schorowaną miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek ograniczenia postępowania dowodowego jedynie do sporządzenia lakonicznego uzasadnienia wyroku niezawierającego jego koniecznych elementów co podważa zaufanie obywateli do organów władzy publicznej oraz utrudnia Skarżącemu sformułowanie zarzutów skargi.".
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności należało wskazać, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w sposób niestaranny. W zarzucie pierwszym skarżący kasacyjnie odwołuje się do: "ustawy o ochronie środowiska", co mogłoby sugerować, że autor skargi kasacyjnej ma na myśli ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, która nie miała w sprawie zastosowania. W świetle sformułowanych zarzutów należało przyjąć, że skarżący miał na myśli ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w brzmieniu obowiązującym według daty wydania decyzji organu odwoławczego.
Powołane w zarzutach materialnych nr 1 i nr 3 przepisy u.o.o.ś. dotyczą: istoty decyzji środowiskowej (art. 71 ust. 1 i 2), obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej przed innymi decyzjami administracyjnymi (art. 72 ust. 1), stwierdzenia, że wydanie decyzji środowiskowej następuje na wniosek podmiotu zainteresowanego (art. 73 ust. 1), określenia właściwości rzeczowej wójta, burmistrza, prezydenta w sprawie decyzji środowiskowej (75 ust. 1 pkt 4), stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84) oraz kwestii analizowanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2). Z kolei powołany w zarzucie nr 2 § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia stanowił, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą: - 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; - 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.
Zgodnie z dyspozycją art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nastąpiło, stosownie do treści art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., z uwzględnieniem informacji zawartych we wniosku, karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz opiniach właściwych organów i ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania. Ponadto, w celu ochrony wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich, w punkcie II decyzji określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Organ pierwszej instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Warszawie oraz opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Opinie w/w organów zgodnie wskazują na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ pierwszej instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., mając przy tym na względzie kolejno wskazane tam kryteria, takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
Chybione okazały się również wskazane zarzuty naruszenia prawa procesowego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy – inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem to przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione. Ustalono bowiem przedmiot i zakres postępowania planowanej inwestycji w oparciu o dokumentację złożoną przez wnioskodawcę. Rozstrzygnięcie w sprawie, stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zostało natomiast poprzedzone uzyskaniem stanowisk organów współdziałających, zgodnie stwierdzających, że w sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.