III OSK 2201/21

III OSK 2201/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Chaciński
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Sygn. powiązane
II SA/Po 192/19 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2019-05-23
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 178
art. 41 par. 1
z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze
Dz.U. 2017 poz 1767
art. 124 par. 5
Ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 173
art. 72 ust. 1, art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Po 192/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2019 r. nr PO V WO.1122.1.5.2019 w przedmiocie dodatku wyrównawczego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Po 192/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Poznaniu z 21 stycznia 2019 r. nr PO V WO.1122.1.5.2019 w przedmiocie dodatku wyrównawczego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prokuratora Rejonowego Poznań – Grunwald w Poznaniu z 20 grudnia 2018 r. nr PR 117.17.2017 (pkt I) oraz zasądził od Prokuratora Okręgowego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga była zasadna w części. Istota sprawy sprowadzała się do dwóch kwestii. Po pierwsze, czy osoba zajmująca przed reorganizacją prokuratury stanowisko tytułowane "wizytator - prokurator w Wydziale Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Poznaniu" zachowuje pełne wynagrodzenie z tytułu zajmowania stanowiska prokuratora na poziomie okręgowym oraz pełnienia funkcji wizytatora, czy też wynagrodzenie nie obejmuje ostatniego komponentu. Po drugie, przesądzenia wymaga interpretacja art. 43 § 2 ustawy z 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178) zwanej dalej "ustawą - Przepisy wprowadzające" w związku z art. 124 § 5 ustawy z 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r., poz. 1767 ze zm.).
Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącego o naruszeniu przez organ art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające. W ocenie Sądu nie jest trafne zapatrywanie skarżącego co do samodzielnego i wyodrębnionego charakteru "stanowiska" prokuratora - wizytatora. Analiza systemu prawnego obowiązującego przed reformą prokuratury nie daje podstaw do przyjęcia, aby prawodawca przewidział w wojskowej prokuraturze odrębne stanowisko "wizytatora-prokuratora" jako stanowisko, które podlegałoby ochronie prawnej w aspekcie jego trwałości. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że podstawy prawne przyznanego skarżącemu dodatku funkcyjnego przestały obowiązywać. Wobec zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego w zlikwidowanej wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury pełni on zawodową służbę wojskową w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Dlatego w aktualnym stanie prawnym i uwarunkowaniach faktycznych nie ma podstaw do ustalenia skarżącemu dodatku funkcyjnego z tytułu pełnienia obowiązków wizytatora w zniesionej już wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury.
Przechodząc do analizy art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające Sąd uznał za dowolną interpretację organu, jakoby przepis ten nie znajdował zastosowania do sytuacji prokuratorów przeniesionych w trybie art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające. Przepis ten stanowi wprost o tym, że okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. W ocenie Sądu Wojewódzkiego regulacja ta ma służyć przede wszystkim właśnie prokuratorom przeniesionych na podstawie art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające, łagodząc niekorzystne skutki przesunięcia służbowego. W konsekwencji organ powinien zastosować art. 124 § 5 ustawy – Prawo o prokuraturze, zgodnie z którym wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora, uwzględniając przy tym okres służby skarżącego na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał też, że organy nieprawidłowo zastosowały art. 80 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.) zwanej dalej "u.s.w.ż.z." Określając wysokość dodatku wyrównawczego organy prokuratury pominęły operację polegającą na zestawieniu wysokości miesięcznego uposażenia żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych z wysokością miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. W ocenie Sądu dopiero w ten sposób uzyskany wynik powinien zostać porównany z sumą wynagrodzenia nabytego przez skarżącego na poprzednio zajmowanym stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej.
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze przez ich niezastosowanie oraz art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. przez jego niewłaściwe zastosowanie, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli zarówno skarżący, jak i organ, przy czym skarga kasacyjna Prokuratora Okręgowego w Poznaniu została prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA w Poznaniu z 18 listopada 2019 r. W takim stanie rzeczy rozpoznaniu podlegała wyłącznie skarga kasacyjna A. M.. Skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 3 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r., poz. 1599) przez błędne przyjęcie, iż stanowiska służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury były tworzone na podstawie przepisów prawa powszechnego, chociaż zgodnie z przytoczonymi przepisami w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, jako jednostkach wojskowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiska służbowe były tworzone w oparciu o etaty tych jednostek, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego,
2. art. 41 § 1 ustawy z 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 178) przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych wybranych jego składników, podczas gdy w przywołanym przepisie mowa jest o zachowaniu prawa do wynagrodzenia – rozumianego jako pewna niepodzielna całość (uposażenia), a nie do poszczególnych zindywidualizowanych składników składających się na wynagrodzenie (uposażenie żołnierza zawodowego),
3. art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 173) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku użyty w przywołanym przepisie obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę, podczas gdy skarżący, jako żołnierz zawodowy - w myśl przepisu art. 72 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej - pobiera (i pobierał przed 4 kwietnia 2016 roku) uposażenie (wynagrodzenie), które składa się i składało się z uposażenia zasadniczego i dodatków (liczba mnoga) do uposażenia zasadniczego,
4. art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wynagrodzenie (uposażenie) nabyte przez skarżącego na stanowisku służbowym zajmowanym w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Poznaniu w świetle przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych składało się z dodatku funkcyjnego związanego z funkcją, której skarżący obecnie nie pełni, podczas gdy wynagrodzenie (uposażenie) nabyte przez skarżącego na stanowisku służbowym zajmowanym w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej Poznaniu składało się z: - uposażenia zasadniczego według grupy 15A, - dodatku za długoletnią służbę wojskową, - dodatku wyrównawczego,
5. art. 41 § 2 ustawy — Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy z 28 stycznia 2016 roku - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r., poz. 1767) w zw. z art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o prokuraturze przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej bez doprecyzowania i wyjaśnienia, iż skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej, tj. w kolejnej stawce po stawce czwartej, ale liczonej tak jak dla prokuratora prokuratury okręgowej, a nie prokuratora prokuratury rejonowej, a tym samym domyślne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej właściwej dla prokuratora prokuratury rejonowej.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (treść rozstrzygnięcia) tj. art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawych z 22 października 2015 roku (Dz. U. z 201.8 r., poz. 265) i błędne zastosowanie w zakresie należnych skarżącemu kosztów procesu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia i zasądzenie kwoty 480 zł z tytułu kosztów procesu zamiast kwoty 900 zł z tytułu kosztów procesu, tj. kosztów zastępstwa procesowego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od Prokuratora Okręgowego w Poznaniu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, tj. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie z 29 października 2019 r. Prokurator Okręgowy w Poznaniu zwrócił uwagę na wyroki NSA: z 2 sierpnia 2019 r., I OSK 4379/18 oraz I OSK 4193/18, zapadłe w sprawach pomiędzy tymi samymi stronami. Podniósł, że jest rzeczą oczywistą i całkowicie uzasadnioną na gruncie obowiązującego prawa i praktyki wymiaru sprawiedliwości, że orzeczenie w sprawie I OSK 4379/18 winno posłużyć interpretacji prawa co do podstaw prawnych orzekania przez organy oraz przez WSA w niniejszej sprawie.
Zarządzeniem z 4 stycznia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, informując strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.
W piśmie z 9 marca 2023 r. A. M. wskazał, że nieodzownym elementem oceny, czy wskazane w skargach kasacyjnych przepisy prawa materialnego zostały naruszone, jest uprzednie rozważenie, czy w sprawie orzekał organ właściwy do wydania decyzji. Zwrócił uwagę, że w świetle ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych oczywiste jest, że organem właściwym rzeczowo do wydania ww. decyzji jest tylko Prokurator Generalny. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz otrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Wniósł ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów odnoszących się do zasadniczego problemu w rozpoznawanej sprawie (zarzutów naruszenia prawa materialnego punkty 1-4). Zarzuty te koncentrują się wokół problemu rozumienia użytego w przepisie art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze sformułowania "prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku". Zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.
Interpretacja pojęcia "prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Przed 4 kwietnia 2016 r., tj. przed zwolnieniem skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury i przeniesieniem na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań-Grunwald w Poznaniu, skarżący zajmował stanowisko służbowe "wizytator – prokurator wojskowej prokuratury okręgowej Wydział Postępowania Sądowego Prokuratury Okręgowej w Poznaniu". Było to stanowisko wojskowe, dla którego został określony stopień etatowy oraz grupa uposażenia. Należności wynikające z zaszeregowania stanowiska do określonej grupy uposażenia oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową stanowiły uposażenie skarżącego jako żołnierza zawodowego. Wobec tego, że skarżący był jednocześnie prokuratorem w kwestii należnego mu uposażenia zastosowanie znajdował przepis art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w myśl którego w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Jest to jeden z dodatków, o których stanowi art. 72 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dla zrealizowania dyspozycji przepisu at. 80 ust. 2 ustawy należało określić równorzędne stanowisko prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Takim stanowiskiem dla stanowiska "wizytatora – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej" – stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) – było stanowisko (funkcja) "wizytatora w prokuraturze okręgowej". Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze z 1985 r. wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie jest równe; wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. W myśl art. 62 ust. 1a ww. ustawy wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawkach, których wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego. W związku z pełnioną funkcją prokuratorowi przysługuje dodatek funkcyjny (ust. 1f). Uwzględniając powyższe regulacje od zajmowania "stanowiska prokuratorskiego" w prokuraturze odpowiedniego szczebla, należy odróżnić pełnienie określonych "funkcji". Desygnaty pojęć "stanowisko" i "funkcja" nie pokrywają się. W art. 6 ustawy o prokuraturze zawarty jest katalog stanowisk prokuratorskich. Wykaz funkcji, z pełnieniem których związany był dodatek funkcyjny, regulowało natomiast Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom. Dla funkcji wizytatora w prokuraturze okręgowej przewidziany został mnożnik służący do ustalenia wysokości dodatków funkcyjnych w wysokości 0,25-0,4. Wynagrodzenie prokuratora prokuratury okręgowej pełniącego funkcję wizytatora składało się zatem z wynagrodzenia zasadniczego wyliczonego przy uwzględnieniu stawki awansowej, dodatku stażowego oraz dodatku funkcyjnego. Tak ukształtowane wynagrodzenie zostało przyjęte do wyliczania należnego skarżącemu dodatku wyrównawczego. W dodatku tym ujęty został więc dodatek za pełnioną funkcję wizytatora, ale tylko na czas pozostawania skarżącego na stanowisku wizytatora – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej odpowiadającego funkcji wizytatora w prokuraturze okręgowej. Dodatek funkcyjny jest bowiem immanentnie związany z pełnioną funkcją. Jest to dodatek czasowy. Nie stanowi stałego elementu wynagrodzenia. Konsekwencją odwołania z funkcji jest ustanie prawa do dodatku funkcyjnego. W sytuacji zatem gdyby nie doszło do przekształceń ustrojowych w prokuraturze, a skarżący w dalszym ciągu pełniłby służbę wojskową w prokuraturze do spraw wojskowych lecz zostałyby przeniesiony na inne stanowisko służbowe np. prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej odpowiadające – zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze z 1985 r. – stanowisku prokuratora w prokuraturze okręgowej, to wówczas przy obliczaniu dodatku wyrównawczego nie byłby uwzględniany dodatek funkcyjny, gdyż taki dodatek prokuratorowi prokuratury okręgowej nie przysługuje. Tożsamo należy potraktować sytuację, powstałą w związku z przekształceniami w prokuraturze dokonanymi w związku z wejściem w życie 4 marca 2016 r. ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze. Skarżący, na mocy art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, został przeniesiony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald w Poznaniu. Nie została mu natomiast powierzona żadna funkcja, za sprawowanie której przysługiwałaby dodatkowa gratyfikacja. Nie do zaakceptowania jest takie rozumienie przepisu art. 41 § 1 ww. ustawy, stosownie do którego prokurator wojskowy, poprzez regulację z art. 41 § 1 ww. ustawy, nabywałby trwale prawo do wynagrodzenia, które przysługiwało mu czasowo z tytułu pełnionej funkcji, nieobjętej przecież z założenia i jej charakteru gwarancjami trwałości. Nie dość więc, że otrzymywałby zapłatę odpowiadającą funkcjom, których obecnie (to jest po zmianach w ustroju prokuratury) nie pełni, ale nadto znalazłby się nawet w lepszej sytuacji, aniżeli prokuratorzy wojskowych prokuratur okręgowych powołani na stanowiska w prokuraturach okręgowych, w wydziałach do spraw wojskowych (zob. art. 40 § 1 ustawy wprowadzającej), do których art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie ma zastosowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z 25 lipca 2019 r., III SA/Gd 277/19).
Przyjąć zatem należy, że wobec zmiany ustroju prokuratury, zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i utraty mocy przez dotychczasowe przepisy stanowiące podstawę ustalenia dotychczasowego sposobu wynagradzania prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (z uwagi na treść art. 73 i art. 74 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze), nie ma podstaw prawnych ani podstaw faktycznych do uwzględnienia otrzymywanego wcześniej dodatku funkcyjnego przy obliczaniu dodatku wyrównawczego dla prokuratora, który pozostając po 4 marca 2016 r. w czynnej służbie wojskowej nie sprawował jakiejkolwiek funkcji w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Prawo skarżącego do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, zgodnie z art. 41 § 1 ww. ustawy, obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę. Wskazane elementy wynagrodzenia są bowiem związane z zajmowanym przez skarżącego od 4 kwietnia 2016 r. stanowiskiem i wykonywanymi przezeń obowiązkami prokuratora prokuratury rejonowej.
Uwzględniając wyżej przedstawione stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i argumentację Sądu I instancji w tym zakresie, uznać należy, że zarzuty skarżącego A. M. naruszenia art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze i art. 72 ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mogły podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku.
Jako niezasadny jawi się również zarzut naruszenia art. 3 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze. Autorka skargi kasacyjnej naruszenia tego upatruje w "błędnym przyjęciu, iż stanowiska służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury były tworzone na podstawie przepisów prawa powszechnego (...), chociaż zgodnie z przytoczonymi przepisami w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, jako jednostkach wojskowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiska służbowe były tworzone w oparciu o etaty tych jednostek, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego". Zatem należy wyjaśnić, że przepis art. 3 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej stanowi, że "Przez jednostkę wojskową rozumie się jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych, funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki". Natomiast zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze "Wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury wchodzą w skład Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej". Sąd I instancji swojego stanowiska nie opierał na wskazanych w omawianym zarzucie przepisach. Natomiast w świetle wyżej przedstawionego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zacytowanych przepisów nie stanowi skutecznej podstawy do podważenia prawidłowości wykładni art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie sposobu ustalania dodatku wyrównawczego prokuratorowi byłej wojskowej prokuratury okręgowej.
Za nieskuteczny należało uznać zarzut naruszenia art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ww. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze przez jego niewłaściwe zastosowanie. Co prawda racje ma skarżący, że Sąd I instancji nie doprecyzował swojego stanowiska, do której stawki awansowej skarżący nabył uprawnienie. Sąd ten uznał, że "organ administracyjny powinien zastosować w badanej sprawie art. 124 § 5 ustawy Prawo o prokuraturze, zgodnie z którym wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora – uwzględniając okres służby skarżącego na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury". Ta wypowiedź Sądu może budzić wątpliwości, czy skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej, tj. w kolejnej stawce po stawce czwartej, ale liczonej jak dla prokuratora prokuratury rejonowej czy jak dla prokuratora prokuratury okręgowej. Analiza całej wypowiedzi Sądu w zakresie wykładni i zastosowania art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze wskazuje jednak, że skarżący nabywa prawo do kolejnej stawki awansowej po upływie pięciu lat od powołania na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej. Wypowiedź ta powinna być odczytywana w zgodzie z regulacją art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, z której wynika, że do wynagrodzenia prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej przeniesionego na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury, należy stosować zasady związane z wynagrodzeniem prokuratora prokuratury okręgowej, tj. stosować stawki liczone jak dla prokuratora prokuratury okręgowej. Dla jasności należy tu wskazać, że z upływem czasu stawki wynagrodzenia zasadniczego skarżącego będą podlegać zmianie na wyższe, tak jak byłyby one zmieniane, gdyby skarżący był prokuratorem prokuratury okręgowej. Przeniesienie go na stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej nie może w świetle przepisu art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze mieć negatywnego wpływu na wysokość wynagrodzenia zasadniczego skarżącego.
Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze regulujące kwestie związane z wynagrodzeniem należy odczytywać jako normy zapewniające gwarancję prokuratorom likwidowanych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i przenoszonym na stanowiska w prokuraturach niższego szczebla utrzymania dotychczasowych zasad jego ustalania. Jako realizujące tę gwarancję nie mogą być odczytane jedynie przepisy art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające stanowiące o zachowaniu prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku i o waloryzacji wynagrodzenia w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej. Waloryzacja wynagrodzenia prokuratorów następuje z mocy prawa raz do roku i jest immanentnie związana z ustaleniem należnego wynagrodzenia. Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w danym roku stanowią przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów w poszczególnych stawkach. Skoro zasadą jest, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej niepowołany do prokuratury okręgowej, lecz przeniesiony do niższej powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia, to należy to rozumieć w ten sposób, że zachowuje on prawo do wynagrodzenia w tej stawce awansowej i związanym z nią mnożniku, która będzie podlegała zmianie w miarę upływu pracy (służby) na danym stanowisku. Mechanizm ochronny przewidziany ustawą dla prokuratorów wojskowych wynika z istoty art. 41 § 1 ustawy, a jego doprecyzowanie nastąpiło w art. 43 § 2 ww. ustawy. Prokuratorzy ci – stosownie do art. 43 § 1 ustawy - mogli wyrazić sprzeciw od powołania na inne stanowiska służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. W sytuacji niezłożenia sprzeciwu zostało natomiast zagwarantowane im prawo zaliczenia okresu służby na dotychczasowym stanowisku do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Niewątpliwie ta norma gwarancyjna nie pozostawała bez wpływu na podjęcie decyzji co do przebiegu dalszej kariery zawodowej prokuratorów wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Z treści art. 43 § 2 ww. ustawy nie wynika natomiast, aby w przypadku gdy prokurator wojskowej prokuratury okręgowej zostaje przeniesiony do niższej jednostki prokuratury powszechnej dochodziło, jak to określa organ, do swoistego "zamrożenia" stawek awansowych. Takie odczytanie tego przepisu pozostawałoby w sprzeczności z jego jednoznaczną treścią. Nie ma racjonalnych przesłanek przemawiających za tym, aby sytuacja prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych przenoszonych na stanowiska w jednostce organizacyjnej niższego szczebla ulegała zasadniczemu pogorszeniu w stosunku do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych i garnizonowych przenoszonych na stanowiska do prokuratur okręgowych, zważywszy na ogólne, gwarancyjne założenie zachowania zasad ustalania wynagrodzenia prokuratora wojskowego. Dodatkowo zważyć należy, że przepis art. 43 § 2 ww. ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze, ustanawiającym specjalne zasady związane z ustrojowymi przekształceniami w prokuraturze i z tej perspektywy musi być odczytywana jego treść.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wynagrodzenie radcy prawnego jako pełnomocnika skarżącego należy ustalić na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, sprawy w przedmiocie wypłaty dodatku wyrównawczego są sprawami ze stosunku służbowego. Określenie sprawa ze stosunku służbowego oznacza, że chodzi o sprawę, której przedmiot wyznacza określony stosunek prawny, którego źródłem są przepisy prawa regulujące treść oraz strony tego stosunku prawnego. Skoro sprawa ze stosunku prawnego oznacza sprawę, której przedmiot wyznacza stosunek prawny, to sprawą ze stosunku służbowego, jest sprawa, której przedmiot ma swoją podstawę stosunku służbowym. W tego typu sprawach przedmiotem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej jest określone rozstrzygnięcie, które wynika ze stosunku służbowego skarżącego albo którego podstawą jest stosunek służbowy skarżącego. Zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotem zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie nie była, jak twierdzi skarżący, należność pieniężna a prawo do dodatku wyrównawczego dla prokuratora do spraw wojskowych, będącego składnikiem uposażenia żołnierza zawodowego, przyznawanego na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który wypłacany jest okresowo (comiesięcznie) w określonej wysokości - wynikające ze stosunku służbowego. Skoro przedmiotem sprawy nie była należność pieniężna, to wysokości wynagrodzenia radcy prawnego nie należało ustalać w oparciu wartość przedmiotu sporu określoną w granicach określonych w § 2 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) powyższego rozporządzenia lecz na podstawie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) tego rozporządzenia w zw. z art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela odmiennego stanowiska w tym przedmiocie, zaprezentowanego w wyroku NSA z 26 kwietnia 2018 r. o sygn. akt I OSK 2167/17.
Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącego zawartego w piśmie procesowym z 9 marca 2023 r. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Prokuratora Okręgowego i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Rejonowego jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że będąc związanym zarzutami skargi kasacyjnej, a dodatkowo z braku wskazania w przedmiotowym wniosku podstawy prawnej takiego żądania oraz z braku takiej podstawy prawnej upoważniającej Sąd kasacyjny do działania w tym zakresie z urzędu, wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze wyżej przedstawione wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.