III OSK 2177/24

III OSK 2177/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Lu 18/24 - Wyrok WSA w Lublinie z 2024-03-12
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art.1 ust.2, art.17 ust.1, art.16 ust.1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1082
art.32 ust.3
Ustawa z  dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Lu 18/24 w sprawie ze skargi D. M. na bezczynność [...] Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Lu 18/24 oddalił skargę D.M. na bezczynność [...] Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
We wniosku z dnia 22 listopada 2023 r. D.M. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się do Zarządu [...] Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w [...] (dalej: "Koło Łowieckie", "WKŁ") o udostępnienie informacji publicznej poprzez sporządzenie i doręczenie na adres wnioskodawcy kopii następujących dokumentów:
- protokołu Walnego Zgromadzenia członków WKŁ i ewentualnych podjętych uchwał za rok gospodarczy 2023/2024 (pkt 1);
- protokołów posiedzeń Zarządu WKŁ (wszystkich) wraz z podjętymi na tychże posiedzeniach uchwałami (wraz z podaniem ich numerów i dat podjęcia) za lata gospodarcze: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 i 2023/2024; ponadto wnioskodawca zwrócił się o wskazanie, kto uczestniczył w posiedzeniu zarządu (prezes, łowczy- itp.), wraz z oznaczeniem imienia i pierwszej litery nazwiska danej osoby (pkt 2-8);
- protokołów kontroli kompleksowych dokonanych przez Komisję Rewizyjną WKŁ wraz z wnioskami pokontrolnymi oraz ustosunkowanie się do kontrolowanego podmiotu do ewentualnych stwierdzonych uchybień, za lata gospodarcze: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 i 2023/2024 (pkt 9-15);
- protokołów posiedzeń Komisji Rewizyjnej WKŁ (wszystkich) wraz z ewentualnie podjętymi uchwałami (z podaniem ich numerów i dat podjęcia) za lata gospodarcze: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 i 2023/2024; ponadto wnioskodawca zwrócił się o wskazanie, kto uczestniczył w posiedzeniu Komisji (przewodniczący, członek komisji, itp.), wraz z oznaczeniem imienia i pierwszej litery nazwiska danej osoby (pkt 16-22);
- harmonogramów (planów) prac Komisji Rewizyjnej WKŁ za lata gospodarcze: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 i 2023/2024 (pkt 23-29);
- sprawozdań z prac Komisji Rewizyjnej WKŁ, tj. wyników kontroli i ocen rocznych sprawozdań finansowych, w szczególności kasy i rachunkowości, oraz ocen gospodarczej działalności Zarządu Koła wraz z wnioskami o udzielenie absolutorium poszczególnym członkom Zarządu Koła, złożonych Walnemu Zgromadzeniu, za lata gospodarcze: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022 i 2022/2023 (pkt 30-35);
- protokołów Komisji Rewizyjnej z dokonanych okresowych ocen (wszystkich) działalności statutowej Zarządu Koła, za lata gospodarcze: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022,2022/2023 i 2023/2024 - do dnia udzielenia informacji (pkt 36-42);
- potwierdzenia realizacji obowiązku dzierżawcy obwodu łowieckiego w zakresie zatrudnienia bądź powołania strażników łowieckich (umowy) na każdy z dzierżawionych przez WKŁ obwodów łowieckich, wynikającego z art. 36 ust. 2 ustawy Prawo Łowieckie - w latach 2017–2024 - do dnia udzielenia informacji, wraz ze wskazaniem imienia i pierwszej litery nazwiska strażnika łowieckiego (pkt 43);
- sporządzonych indywidualnych sprawozdań (prezesa, łowczego, skarbnika, sekretarza) - członków Zarządu WKŁ, składanych Walnemu Zgromadzeniu, za lata gospodarcze: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022 i 2022/2023, wraz ze wskazaniem imienia i pierwszej litery nazwiska sporządzającego (pkt 44-49);
- protokołów w sprawie wykorzystania pozyskanej zwierzyny grubej przez członków koła w wyniku polowania indywidualnego (jelenie, dziki, sarny - w sztukach), przekazanych na cele Koła lub na cele Zarządu w latach gospodarczych: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 i 2023/2024 - do czasu udzielenia informacji (pkt 50);
- pisemnego zestawienia w sprawie pozyskania wszystkich dzików w wyniku odstrzałów sanitarnych przez członków WKŁ (wszystkie obwody łowieckie) - (imię i pierwsza litera nazwiska myśliwego), za które myśliwi płacili na rzecz koła łowieckiego za każdy kilogram odstrzelonej tuszy dzika wziętego na własny użytek w rozbiciu na każdy rok gospodarczy od kiedy został wprowadzony taki nakaz zgodnie z uchwałą Walnego Zgromadzenia członków WKŁ do dnia, kiedy myśliwi zaprzestali płacić za każdy kilogram dzika sanitarnego wziętego na własny użytek na rzecz koła; wnioskodawca zwrócił się przy tym o zawarcie w ww. zestawieniu następujących danych: data pozyskania, waga tuszy, przeznaczenie, cena za 1 kilogram, łączna opłata na rzecz koła, ryczałt za pozyskanie (pkt 51);
- wykazu aktualnie obowiązujących uchwał Walnych Zgromadzeń i ewentualnie Nadzwyczajnych Walnych Zgromadzeń WKŁ (pkt 52);
- wykazu aktualnie obowiązujących uchwał Zarządu WKŁ (pkt 53).
Wnioskodawca zaznaczył, że w zakresie, w jakim w żądanej dokumentacji "mogą zachodzić przepisy ustawy dot. RODO", wnosi o wpisanie imienia i pierwszej litery nazwiska. Ponadto zażądał opatrzenia każdej strony sporządzonej dokumentacji klauzulą o zgodności z oryginałem, pieczęcią Koła i czytelnym podpisem osoby potwierdzającej zgodność z oryginałem, a także ponumerowania wszystkich kart (stron) dokumentacji.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Sekretarz WKŁ pismem z dnia 3 grudnia 2023 r. poinformował skarżącego, że w ocenie Zarządu Koła Łowieckiego dokumenty wskazane w pkt 1-50 oraz 52-53 wniosku, nie posiadają cech informacji publicznej i tym samym nie podlegają przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dane te dotyczą bowiem wewnątrzorganizacyjnych spraw Koła Łowieckiego. Przy czym zaznaczono, że wnioskodawca, na podstawie § 50 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, ma prawo uzyskać wgląd do uchwał organów Koła Łowieckiego po umówieniu spotkania z sekretarzem.
W ocenie Sekretarza WKŁ, jedynie żądanie zawarte w pkt 51 wniosku może częściowo obejmować dane objęte dostępem do informacji publicznej. W związku z powyższym w udzielonej odpowiedzi zawarto tabelaryczne zestawienie kwot otrzymanych przez Koło Łowieckie i wypłaconych myśliwym środków publicznych w postaci ryczałtów za pozyskanie dzików w ramach odstrzału sanitarnego w ostatnich 5 latach gospodarczych.
D.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę Koło Łowieckie wniosło o oddalenie skargi w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz WKŁ kosztów postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2024 r. skarżący podtrzymał skargę, dodając jednocześnie, że wbrew twierdzeniu zawartemu w odpowiedzi na skargę, nigdy nie był informowany przez Zarząd Koła Łowieckiego o możliwości zapoznania się z jakąkolwiek dokumentacją organów Koła, a kierowane pisemne wnioski przez członków koła do Zarządu Koła, w tym skarżącego, pozostawały bez żadnej reakcji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ Koło Łowieckie nie dopuściło się bowiem zarzucanej mu bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 22 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w świetle działalności Polskiego Związku Łowieckiego uznać należy, że objęte wnioskiem skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej, albowiem nie są informacjami bezpośrednio odnoszącymi się do wykonywanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p.") (por. wyrok NSA: z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 415/16, LEX nr 2142172; z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 702/16, LEX nr 2142176; z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 295/16, LEX nr 2100681; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2245/15, LEX nr 2350318).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podkreślić należy, że nawet gdyby założyć, że niektóre elementy treści objętych wnioskiem skarżącego dokumentów mogą stanowić informacje o charakterze publicznym, tj. informacje dotyczące realizowanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych, nadal należałoby uznać, że skarżący nie mógł skutecznie domagać się udostępnienia w trybie u.d.i.p. kopii tych dokumentów. Sporne dokumenty wytworzone przez poszczególne organy WKŁ nie stanowią bowiem dokumentów urzędowych rozumianych - zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. - jako treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tylko zaś w przypadku dokumentów urzędowych udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlega zarówno ich treść, jak i postać (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p.). W przypadku innych rodzajów "nośników" informacji publicznej, niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie ma obowiązku udostępnienia samego nośnika. W takiej sytuacji żądanie udostępnienia postaci dokumentu (a taką jest jego kopia) nie jest dopuszczalne, natomiast wnioskodawca co najwyżej może domagać się udostępnienia konkretnej informacji publicznej zawartej w danym dokumencie, jednak nie poprzez udostępnienie takiego dokumentu w postaci, w jakiej został utrwalony (por. wyroki NSA: z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1520/18z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 3070/13; z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2799/13; z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 814/16 i powołane tam orzecznictwo).
Zdaniem Sądu tym bardziej skarżący nie mógł skutecznie domagać się udostępnienia w trybie u.d.i.p. uwierzytelnionych kopii wskazanych dokumentów. Ustawa ta nie przewiduje bowiem, aby informacja publiczna w postaci kopii dokumentów była udostępniana poprzez przekazanie ich poświadczonych za zgodność kopii (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 1571/22, LEX nr 3618477).
W ocenie Sądu, charakteru informacji publicznej nie można także przypisać informacjom objętym punktem 51 wniosku skarżącego, zaś odmienna kwalifikacja tych informacji dokonana przez samo Koło Łowieckie wynikła z błędnej interpretacji przedmiotu tego żądania. Jak wynika z udzielonej odpowiedzi na wniosek WKŁ przyjęło, że przedmiotem ww. pytania była informacja o wysokości środków pieniężnych otrzymanych przez WKŁ od Powiatowego Instytutu Weterynarii i wypłaconych myśliwym w postaci ryczałtów za pozyskanie dzików w ramach odstrzału sanitarnego. Tymczasem wskazany punkt wniosku dotyczył "pisemnego zestawienia w sprawie pozyskania wszystkich dzików w wyniku odstrzałów sanitarnych przez członków WKŁ (wszystkie obwody łowieckie) - (imię i pierwsza litera nazwiska myśliwego), za które myśliwi płacili na rzecz koła łowieckiego za każdy kilogram odstrzelonej tuszy dzika wziętego na własny użytek w rozbiciu na każdy rok gospodarczy (...)". Pytanie to - wbrew temu, co przyjęło Koło Łowieckie - nie odnosi się zatem do środków publicznych przyznanych WKŁ, a następnie wypłaconych myśliwym za udział w odstrzale sanitarnym, lecz dotyczy kwot uiszczanych przez myśliwych na rzecz Koła Łowieckiego za odstrzelone tusze dzika wykorzystane na własne potrzeby. Nie jest to zatem informacją o gospodarowaniu przez WKŁ mieniem publicznym. Nadto nie dotyczy ona bezpośrednio realizowanych przez WKŁ zadań publicznych. Zatem również informacje objęte pkt 51 wniosku nie stanową informacji publicznej, a tym samym również w zakresie tej części żądania skarżącego, WKŁ nie było zobowiązane do zastosowania przepisów u.d.i.p.
Konsekwencją tego, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 22 listopada 2023 r. dokumenty i informacje nie mają charakteru informacji publicznej, jest brak możliwości uwzględnienia przedmiotowej skargi na bezczynność (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, LEX nr 291197; z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 385/10, LEX nr 647919). Skoro bowiem przedmiotowy wniosek w żadnym z zawartych w nim 53 punktów nie dotyczył informacji publicznej, Koło Łowieckie nie miało obowiązku udostępnienia żądanych informacji na zasadach określonych w art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p., ani też nie miało podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., albowiem – co należy ponownie podkreślić – forma ta zastrzeżona jest wyłącznie dla informacji mających charakter informacji publicznej.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł D.M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt.1 p.p.s.a.)
- art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.: Dz. U z 2023 r. poz. 1082) poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że brak jest po stronie WKŁ takiego obowiązku - tj. załatwienia wniosku z dnia 22 listopada 2023 r w trybie u.d.i.p. gdyż charakter objętych wnioskiem informacji nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., co zwalniało Koło Łowieckie od obowiązku załatwienia przedmiotowego wniosku w sposób określony przepisami ustawy.
- art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Zarząd [...] Koła Łowieckiego "[...]" w [...] nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że organ nie ustosunkował się w sposób właściwy do wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, (w tym wynagrodzenia zastępstwa radcy prawnego) oraz kwoty opłaty od pełnomocnictwa, a także oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jako bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 32 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie "poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że brak jest po stronie WKŁ takiego obowiązku - tj. załatwienia wniosku z dnia 22 listopada 2023 r w trybie u.d.i.p. gdyż charakter objętych wnioskiem informacji nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., co zwalniało Koło Łowieckie od obowiązku załatwienia przedmiotowego wniosku w sposób określony przepisami ustawy". Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący błędnej wykładni wskazanych przepisów upatruje w tym, że "Ustawa Prawo Łowieckie nie reguluje bowiem w sposób odmienny trybu i zakresu dostępu do informacji publicznej, a stanowi jedynie w art. 32 ust. 3, iż "Polski Związek Łowiecki oraz koła łowieckie działają na podstawie ustawy oraz statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego". Statut nie jest aktem rangi ustawowej, nie może więc wyłączać stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej nie reguluje, nawet częściowo, ustanawia jedynie delegację do uchwalenia statutu. Zatem nie ulega wątpliwości, że Statut PZŁ jest aktem podustawowym. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że przepisy podustawowe, a tym bardziej nie mające waloru powszechnie obowiązującego regulacje wewnętrzne, nie mogą wykluczać czy ograniczać dostępu do informacji publicznej przysługującego każdemu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. (...) Jeżeli więc odmienne niż w tej ustawie zasady lub tryb dostępu do informacji zostają uregulowane w rozporządzeniu, akcie prawa miejscowego czy dowolnym akcie prawa wewnętrznego, to pierwszeństwo zachowuje ustawa o dostępie do informacji publicznej."
Otóż tożsamą wykładnię wskazanych przepisów przyjął Sąd I instancji stwierdzając (co potwierdza także skarżący – s. 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej), że "Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, nie wyłącza jego uprawnienia do uzyskania dostępu do tych dokumentów w trybie u.d.i.p. – ile posiadają one walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w sytuacji, gdy inny akt rangi ustawowej reguluje kwestie zasad i trybu dostępu do informacji publicznej, nie stosuje się w tym zakresie przepisów u.d.i.p. A contrario, jeżeli odmienne niż w tej ustawie zasady lub tryb dostępu do informacji publicznej zostają uregulowane w rozporządzeniu, akcie prawa miejscowego, czy też dowolnym akcie prawa wewnętrznego, to pierwszeństwo zachowuje u.d.i.p. Oznacza to, że Statut Polskiego Związku Łowieckiego nie może określać "odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji" w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym nie może wyłączać stosowania przepisów u.d.i.p. w odniesieniu do informacji publicznych pozostających w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego, w tym poszczególnych kół łowieckich (por. wyroki NSA: z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3101/14; z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3516/15 - opubl. w CBOSA)".
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie również podziela wskazane wyżej rozumienie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 32 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie. Tym samym zarzut błędnej wykładni tych przepisów przez Sąd I instancji jest niezasadny, tym bardziej, że WSA w Lublinie nie stwierdził, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania w przedmiocie wniosku z dnia 22 listopada 2023 r. D.M., gdyż żądane informacje może otrzymać na podstawie odrębnych zasad i trybu.
Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że z treść analizowanego zarzutu oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazują, iż de facto istotą zarzutu była nie błędna wykładnia powołanych przepisów, lecz ich niewłaściwe zastosowanie. Autor skargi kasacyjnej odwołuje się bowiem do błędnej oceny stanu faktycznego wskazując, iż WSA w Lublinie bezpodstawnie uznał, iż "charakter objętych wnioskiem informacji nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p." Tym samym kwestionuje nie tyle przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie wskazanych przepisów, co przyjętą ocenę stanu faktycznego – kwalifikację treści wniosku z dnia 22 listopada 2023 r., jako żądanie udostępnienia informacji, która nie ma charakteru informacji publicznej. Jednak zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie został podniesiony we wniesionej skardze kasacyjnej.
Nadto zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11)
W związku z niekwestionowaniem ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej uznaje, jako niezakwestionowany stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.
Dlatego też jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Zarząd [...] Koła Łowieckiego "[...]" w [...] nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro bowiem Sąd I instancji, uznał, że żądane we wniosku z dnia 22 listopada 2023 r. informacje nie mają charakteru informacji publicznej, a ocena ta nie została skutecznie zakwestionowana przez skarżącego kasacyjnie, to nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a podmiotowi zobowiązanemu nie sposób zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jak ustalił bowiem Sąd I instancji i co nie jest kwestionowane w sprawie, sekretarz WKŁ udzielił odpowiedzi na złożony wniosek pismem z dnia 3 grudnia 2023 r., a więc w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.