III OSK 2165/21

III OSK 2165/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6481
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 454/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-09-24
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1446
art. 21 ust. 6
Ustawa z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 46 § 2 pkt 1 lit. c, art. 49 § 1, art. 134 § 1, art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 454/19 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność P. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 kwietnia 2019 r. o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 454/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał P. S.A. z siedzibą w W. (dalej – skarżąca kasacyjnie) do rozpoznania wniosku S. Sp. z o.o. ( dalej – spółka ) z dnia 5 kwietnia 2019 r. w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy ( pkt 1 wyroku). W pkt 2 wyroku stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalił skargę w pkt 3 wyroku w pozostałym zakresie. W pkt 4 wyroku orzekł o kosztach postępowania sądowego.
W motywach orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że w orzecznictwie zgodnie wskazuje się, iż wezwanie wystosowane w trybie art. 21 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1446, dalej: u.p.w.i.s.p.) powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych. Tak więc, uzupełnienie braków formalnych wniosku nie pozwalało organowi na zastosowanie art. 21 ust 6 u.p.w.i.s.p. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest możliwe wówczas, gdy wnoszący go w ogóle nie uzupełnił wskazanego braku formalnego lub uzupełnił, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu. Nieuzasadnione pozostawienie wniosku bez rozpoznania stanowi o nierozpoznaniu sprawy w terminie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła P. S.A. zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 21 ust. 6 ustawy z 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że odpowiadając na wezwanie S. sp. z o.o. uzupełniła braki formalne wniosku, pomimo że nie wskazała formatu, w jakim dane mają być przekazywane - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do uwzględnienia skargi i zobowiązania P. S.A. do rozpatrzenia wniosku, w sytuacji kiedy skarga, jako bezzasadna winna zostać oddalona;
art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na wykroczeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poza przedmiot skargi i uczynienie
przedmiotem rozważań czynności mającej miejsce po wniesieniu skargi i zobowiązania P. S.A. do rozpatrzenia wniosku, w sytuacji kiedy skarga jako bezzasadna winna zostać oddalona;
art. 46 § 2 pkt 1 lit. c w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., polegające na nadaniu skardze dalszego biegu pomimo zaniechania strony wnoszącej skargę wezwania do jej uzupełnienia o wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym.
W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1, 2 i 4 sentencji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 1 p.p.s.a., co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca, to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wywiedziona wyłącznie na drugiej z tych podstaw tj. naruszeniu przepisów postępowania.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona uzasadnionych podstaw.
Wyjaśnić trzeba, że z bezczynnością w postępowaniu organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określone czynności nie zostały w sprawie dokonane tj. czy spowodowane zostały zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.
Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje to, że jeżeli podmiot wnoszący o udostępnienie danych w trybie ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego zostanie wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku to zobowiązany jest on do jego uzupełnienia. Nieuzupełnienie braków formalnych lub uzupełnienie ich, ale niezgodnie z precyzyjnie określonymi w wezwaniu wymogami uprawnia organ do pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 21 ust. 6 u.p.w.i.s.p. Rzeczą zrozumiałą jest to, że aby wniosek można było pozostawić bez rozpoznania to rzeczywiście musi on posiadać braki formalne.
W rozpoznawanej sprawie spółka została wezwana do określenia:
1/ dokładnego zakresu danych objętych wnioskiem;
2/ częstotliwości udostępniania danych oraz formatu, w jakim dane mają być przekazywane;
3/ sposobu przekazywania danych.
W skardze kasacyjnej zakwestionowany został wyłącznie brak wskazania formatu, w jakim dane mają być przekazywane. Tym samym skarżąca kasacyjnie w pozostałym zakresie musiała uznać za słuszne twierdzenia spółki, że wniosek nie zawierał braków formalnych lub przyjąć za wystarczające wyjaśnienia zawarte w piśmie z 13 kwietnia 2019 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek spółki dotyczący ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego nie zawierał braków formalnych natomiast wszelkie wątpliwości w tym zakresie rozwiewało przywoływane wyżej pismo spółki z 13 kwietnia 2019 r. Zarówno we wniosku, jak i w odpowiedzi na pismo skarżącej kasacyjnie wzywające do uzupełnienie braków formalnych wskazano, że dane mają być przekazywane w tej samej technologii, co w przypadku przekazywania danych do dewelopera [...] i jego aplikacji [...].
Zauważyć należy również, że Sąd I instancji nie rozważał tego, czy wniosek złożony przez spółkę dotknięty był brakami formalnymi i czy w związku z tym wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku było zasadne. Rzeczą pewną jednak jest, że efektem rozumowania tego sądu było uznanie, iż wniosek spółki z 5 kwietnia 2019 r. powinien być rozpoznany w sposób merytoryczny i Naczelny Sąd Administracyjny powyższe podziela. Tak więc skarżąca kasacyjnie spółka w sposób zasadny została zobowiązana do rozpoznania przedmiotowego wniosku, tym samym nie doszło do naruszenia art. 21 ust. 6 u.p.w.i.s.p. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a.
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia również dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że sąd rozstrzyga daną sprawę w jej granicach, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający zaskarżonego działania, czy bezczynności organu. Powyższe oznacza, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku, nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy oceniając zgodność z prawem postępowania skarżącej kasacyjnie. Przedmiotem postępowania była bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z 5 kwietnia 2019 r. i skarga dotyczyła właśnie tej bezczynności. Rzeczą konieczną do rozstrzygnięcia czy skarżąca kasacyjnie pozostaje w bezczynności, było rozważenie tego czy w sposób zasadny i zgodny z prawem P. pozostawiła wniosek spółki bez rozpoznania. Przypomnieć należy również to, że pismo informujące o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie podlega zaskarżeniu i o tym czy czynność ta była zasadna można rozstrzygnąć w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność organu. Dlatego też Sąd I instancji nie wyszedł poza granice sprawy i nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a.
Nie doszło również do obrazy przepisów art. 46 § 2 pkt 1 lit c w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., gdyż nie budzi żadnych wątpliwości, iż do skargi został dołączony wypis z Krajowego Rejestru Sądowego wraz ze stosownym numerem.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.