III OSK 2163/24

III OSK 2163/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Bd 1373/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2024-02-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 37a pkt 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 1373/23 w sprawie ze skargi M. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 12 września 2023 r. nr 1195 w przedmiocie przeniesienia do dyspozycji przełożonego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. D. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 28 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 1373/23, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., oddalił skargę M. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z 12 września 2023 r. nr 1195 w przedmiocie przeniesienia do dyspozycji przełożonego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji [...] Policji w [...] i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w KMP [...]. Następnie, rozkazem personalnym nr 890 z 21 czerwca 2023 r. Komendant Miejski Policji [...]przeniósł wymienionego do swojej dyspozycji w 06 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2.300 kwoty bazowej, ze stawką uposażenia zasadniczego 4.000 zł, ze stałym dodatkiem służbowym w kwocie 600 zł i powierzył pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku asystenta Ogniwa [...] KMP [...]. Zaskarżonym rozkazem z 12 września 2023 r. nr 1195 organ uchylił ww. rozkaz personalny I instancji w części dotyczącej daty przeniesienia do dyspozycji, ustalił nową datę przeniesienia do dyspozycji, a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Oddalając skargę Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą rozkazu był art. 37a pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.). Art. 37a pkt 1 ustawy o Policji przewiduje rozstrzygnięcie uznaniowe, które pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów oraz właściwie je zastosowały, nadto uzasadnienia podjętych rozkazów personalnych nie pozostawiają wątpliwości co do przyczyn ich podjęcia. Przeniesienie skarżącego do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji [...] determinowane było aktualnymi potrzebami służby. W uzasadnieniu rozkazu opisano sytuację kadrową i potrzeby służby, związane ze znaczną liczbą wakatów i koniecznością realizowania szeregu zabezpieczeń zgromadzeń i imprez odbywających się w rejonie centrum B.
Sąd wskazał, że zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych. Przełożony funkcjonariuszy ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej sobie jednostce organizacyjnej. Możliwość powierzania policjantowi na podstawie art. 37 ustawy o Policji pełnienia obowiązków na innym stanowisku bez jego zgody jest prawnym wyrazem dyspozycyjności policjanta. Sąd dodał, że skarżący zachował wszystkie stałe składniki uposażenia, które posiadał w momencie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w nowej jednostce. Sporna była wyłącznie kwestia dodatku kontrterrorystycznego. Dodatek ten był jednak ściśle związany ze służbą w samodzielnym pododdziale kontrterrorystycznym Policji i został cofnięty przez poprzedniego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, wobec czego nie ma podstaw do kwestionowania jego pominięcia.
Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. "art. 37a ust. 1" ustawy o Policji przez niewłaściwe zastosowanie, a tym samym błędne uznanie, że w sprawie doszło do prawidłowego, to jest zgodnego z prawem przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji [...] i powierzenia mu obowiązków służbowych na stanowisku asystenta Ogniwa [...] KMP [...].
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie od organu, którego skarga dotyczy, na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że nie kwestionuje uprawnienia organu do przeniesienia policjanta. Istotne jednak jest to, że funkcjonariusz taki powinien zachować swoje prawa nabyte w zakresie pobieranego uposażenia, które powinno być ekwiwalentne do uposażenia zajmowanego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący został pozbawiony w części swojego uposażenia w postaci dodatku kontrterrorystycznego. Skarżący nie może zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby nie było podstaw do kwestionowania jego pominięcia z uwagi na fakt, że został on cofnięty przez poprzedniego przełożonego. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby do ustalenia, że uposażenie funkcjonariusza przeniesionego do dyspozycji może różnić się od uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na braki w zakresie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Ponadto wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji. Zdaniem organu zarzut naruszenia przepisu postępowania został sformułowany w sposób niejasny i niezrozumiały, a także nie koresponduje on z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak również istotny wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu postępowania nie spełnia w pełni wskazanych wyżej wymogów. W ustawie o Policji brak jest przepisu "art. 37a ust. 1", zaś treść uzasadnienia odnosi się wyłącznie do kwestii cofnięcia dodatku kontrterorrystycznego. Autor skargi kasacyjnej podnosi zarzut naruszenia przepisów w zakresie przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego, a jednocześnie nie kwestionuje uprawień Komendanta Miejskiego Policji [...] wynikających z brzmienia przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Nie jest zasadny wniosek organu o odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu braków konstrukcyjnych powołanej podstawy kasacyjnej. Przyznać należy rację organowi, że wskazany w jedynym podniesionym w skardze kasacyjnej zarzucie jako naruszony przepis "art. 37a ust. 1" ustawy o Policji został błędnie określony jako przepis postępowania a jest to przepis prawa materialnego. Ponadto art. 37a ustawy o Policji składa się z punktów a nie jak określono błędnie w skardze kasacyjnej z ustępów. Okoliczności te świadczą o nieprofesjonalizmie pełnomocnika zawodowego sporządzającego skargę kasacyjną, jednak uchybienia te nie uniemożliwiają merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Natomiast kwestia braku korelacji między uzasadnieniem skargi kasacyjnej a treścią "art. 37a ust. 1" ustawy o Policji, podlega ocenie Sądu kasacyjnego co do zasadności postawionego zarzutu.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 37a pkt 1 (błędnie określonego jako ust. 1) ustawy o Policji przez jego niewłaściwe zastosowanie jest oczywiście niezasadny. Autor skargi kasacyjnej podnosi zarzut naruszenia tego przepisu w zakresie przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego, a jednocześnie nie kwestionuje uprawnień Komendanta Miejskiego Policji [...] wynikających z brzmienia art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. W skardze kasacyjnej wprost podano, że "[s]karżący nie kwestionuje uprawnień Komendanta Miejskiego Policji [...] do przeniesienia policjanta do "swojej" dyspozycji". Zarzuca jednak niezachowanie dotychczasowych warunków uposażenia tj. pozbawienie go części jego uposażenia, bowiem na ostatnio zajmowanym stanowisku otrzymywał dodatek kontrterrorystyczny.
Zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji "[p]olicjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający: powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy". Zatem przepis ten określa wyłącznie jeden z rodzajów pełnienia służby, jakim jest pozostawienie do dyspozycji oraz okoliczności warunkujące takie przeniesienie. Ustawodawca usankcjonował w ten sposób możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Stanowi ono przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Z powyższego wynika, że art. 37a pkt 1 ustawy o Policji swoją regulacją nie obejmuje kwestii warunków uposażenia policjanta przeniesionego do dyspozycji. Kwestie te regulują przepisy art. 37 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Pierwszy z nich stanowi, że :[p]olicjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone." Natomiast stosownie do drugiego z tych przepisów "w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość". Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na ocenę argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej w oparciu o treść przepisów art. 37 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, ponieważ w skardze kasacyjnej ich naruszenia nie zarzucono. Z tych powodów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie mógł być skuteczny.
Niezależnie od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący został przeniesiony na równorzędne stanowisko i zachował zgodnie z art. 37 oraz art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, wszystkie stałe składniki uposażenia, które posiadał w momencie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w nowej jednostce. Zgodnie z obowiązującym od 1 października 2020 r. art. 38a ustawy o Policji brzmieniem definicji równorzędnego stanowiska służbowego, jest nim stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Z niezakwestionowanych ustaleń organów wynika, że nie uległa zmianie zarówno grupa zaszeregowania, mnożnik kwoty bazowej, kwota dodatku służbowego, jak i stopień etatowy. Warunki w tym przedmiocie zostały zatem spełnione. Sporna w sprawie jest natomiast kwestia dodatku kontrterrorystycznego. Dodatek ten był ściśle związany ze służbą skarżącego w samodzielnym pododdziale kontrterrorystycznym Policji. Dodatek ten został wprost cofnięty przez poprzedniego przełożonego skarżącego właściwego w sprawach osobowych – Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy rozkazem personalnym nr 892 z 21 czerwca 2023 r. oraz na skutek odwołania skarżącego, rozkazem personalnym nr 3237 z 26 lipca 2023 r. Komendanta Głównego Policji (zmieniono tylko datę cofnięcia dodatku kontrterrorystycznego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 16 maja 2024 r. oddalił skargę M. D. na rozkaz personalny nr 3237 z 26 lipca 2023 r. Komendanta Głównego Policji. Zatem, cofnięcie skarżącemu przez poprzedniego przełożonego z dniem 21 czerwca 2023 r. dodatku kontrterrorystycznego aktualnie jest prawomocne.
Należy tu wyjaśnić, że sprawa zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska, cofnięcia dodatku kontrterrorystycznego i przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji [...] i sprawa przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego policji [...] w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2.300 kwoty bazowej, ze stawką uposażenia zasadniczego 4.000 zł, ze stałym dodatkiem służbowym w kwocie 600 zł., są sprawami funkcjonalnie ze sobą związanymi. Jednak formalnie są to dwie odrębne sprawy administracyjne. Przeniesienie skarżącego do innej jednostki Policji łączyło się ze zmianą przełożonego właściwego w sprawach osobowych, zatem rozkaz personalny rozstrzygający o tym przeniesieniu definitywnie zerwał więź prawną pomiędzy skarżącym (przenoszonym policjantem) i dotychczasowym jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych i jednocześnie zainicjował automatycznie taką więź z nowym przełożonym właściwym w sprawach osobowych, poddając skarżącego jego władztwu (Komendanta Miejskiego Policji [...]). W tej sytuacji nie ma podstaw do kwestionowania pominięcia dodatku kontrterrorystycznego przy ustalaniu uposażenia skarżącego przez Komendanta Miejskiego Policji [...], skoro dodatek ten został już cofnięty przez poprzedniego przełożonego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy.
W konsekwencji należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy na podstawie przepisów art. 37, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 słusznie uznał, że Komendant Miejski Policji [...] przeniósł skarżącego do swojej dyspozycji z zachowaniem dotychczasowych składników wyposażenia.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego od M. D. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.