III OSK 2158/22

III OSK 2158/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Go 216/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2022-06-02
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
art. 39 ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Tomiło-Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 216/22 w sprawie ze skargi S.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 marca 2022 r., nr 284 w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S.S. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 2 czerwca 2022 r., II SA/Go 216/22 oddalił skargę S.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., nr 284 w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komendant Powiatowy Policji [...] (dalej: "KPP" lub "organ pierwszej instancji") rozkazem personalnym z 9 lutego 2022 r., nr 33 przedłużył st. asp. S.S. (dalej: "skarżąca") zawieszenie w czynnościach służbowych na okres od 19 lutego 2022 r. do czasu ukończenia postępowania karnego z zachowaniem 50% ostatnio należnego uposażenia zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.). Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 39 ust. 3, art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39b ust 1 i 2 oraz art. 124 ust. 1 ustawy o Policji.
W uzasadnieniu KPP wskazał, że 18 listopada 2021 r. Prokurator Rejonowy [...] (dalej: "Prokurator") poinformował o wszczęciu postępowania karnego przeciwko skarżącej, podejrzanej o czyn z art. 212 § 1 k.k. i z art. 271 § 1 k.k. Wobec powyższego, w myśl art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, mając na uwadze fakt, że przestępstwo określone w art. 271 § 1 k.k. ścigane jest z oskarżenia publicznego, rozkazem personalnym nr 151 KPP z 19 listopada 2021 r. skarżąca została zawieszona w czynnościach służbowych na okres od 19 listopada 2021 r. do 18 lutego 2022 r., a zawieszenie w czynnościach służbowych miało charakter obligatoryjny.
Wyjaśniając brak ustania przyczyn uzasadniających zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że z pisma Prokuratury Rejonowej [...] z 3 lutego 2022 r. [...] wynika, że śledztwo prowadzone przeciwko skarżącej, a które było przyczyną zawieszenia jej w czynnościach służbowych, nie zostało zakończone i nadal jest w toku, a do sprawy dołączone zostało kolejne zawiadomienie dotyczące innych zarzutów poświadczenia nieprawdy, celem łącznego rozpoznania.
Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: "Komendant" lub "organ odwoławczy") rozkazem personalnym z 3 marca 2022 r., nr 284, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
Komendant wskazał, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych, zwrócił się do Prokuratury Rejonowej [...] o wskazanie na jakim etapie jest śledztwo [...] oraz w jaki sposób rozpatrzone zostało zawiadomienie z 9 listopada 2021 r. W odpowiedzi z 3 lutego 2022 r. Prokuratura poinformowała, że śledztwo prowadzone przeciwko skarżącej, nadal jest w toku. Ponadto, z uwagi na łączność podmiotową 2 grudnia 2021 r. sprawa [...] została połączona do śledztwa [...], celem łącznego rozpoznania. Natomiast zawiadomienie Wojewódzkiej Komisji Rewizyjnej NSZZP zostało zarejestrowane w Prokuraturze Rejonowej [...] pod sygnaturą [...].
Organ odwoławczy podniósł, że przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych S.S. do czasu zakończenia postępowania karnego wynika z charakteru i stopnia szkodliwości zarzucanego jej czynu i jest niezbędne ze względu na konieczność ochrony interesu publicznego przed ewentualną szkodą, jaką mogą wyrządzić działania policjantki, której zarzucono naruszenie wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym.
Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji, podejmując decyzję w sprawie przedłużenia zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Oceniły także całokształt okoliczności sprawy w aspekcie przywołanej wyżej regulacji prawnej. W świetle bowiem art. 39 ust. 3 ustawy o Policji warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza Policji w wykonywaniu obowiązków służbowych jest wystąpienie dwóch przesłanek, tj. "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego - ukończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że fakt prowadzenia przeciwko skarżącej postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jest bezsporny, spór natomiast dotyczy tego, czy w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek". Zdaniem Sądu pierwszej instancji, rację mają organy Policji, wskazując, że w sprawie spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, uzasadniająca przedłużenie okresu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Jak wynika bowiem z akt sprawy Prokurator przedstawił skarżącej zarzut z art. 271 § 1 k.k. (przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego). Ponadto, w toku postępowania przed KPP ustalono, że postępowanie karne jest kontynuowane, przy czym zarzuty i podstawy do wszczęcia postępowania karnego nie uległy zmianie, a nadto dołączono do sprawy kolejne zawiadomienie dotyczące innych zarzutów poświadczenia nieprawdy celem łącznego rozpoznania. Zachowanie skarżącej należało zatem uznać za niedopuszczalne i sprzeczne z rotą ślubowania. Z tych względów organy prawidłowo uznały, że postawienie skarżącej zarzutu popełnienia nagannych czynów powinno skutkować podjęciem określonych działań, mających na celu odsunięcie skarżącej od wykonywania czynności służbowych.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, Sąd pierwszej instancji uznał, że uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. i 10 k.p.a. Istotnie przed wydaniem decyzji organy nie poinformowały skarżącej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Zarzut ten nie mógł jednak odnieść zamierzonego skutku. Na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym należy bowiem patrzeć z perspektywy istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w sprawie nie miało wpływu na jej wynik. Zresztą sama skarżąca w skardze nie wskazała jakie czynności podjęłaby gdyby organy zachowały się zgodnie z treścią art. 10 k.p.a.
Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżyła go w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sądowi pierwszej instancji zarzuciła w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:
1. art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie uznając, że w sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącej do ukończenia postępowania karnego, podczas gdy w rzeczywistości Sąd pierwszej instancji wcale nie analizował podstaw do zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji,
2. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co przejawiło się w niepodjęciu przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji poskutkowało nieuwzględnieniem przez organ słusznego interesu skarżącej,
3. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co przejawiło się w niezawiadomieniu skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego, a tym samym o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, co poskutkowało pozbawieniem strony możliwości wzięcia czynnego udziału w sprawie na każdym etapie postępowania oraz uniemożliwiło podjęcie czynności o istotnym znaczeniu dla ostatecznego rozstrzygnięcia w tej sprawie,
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi skarżącej w sytuacji, gdy skarga ta winna zostać uwzględniona i skutkować uchyleniem zaskarżonego rozkazu personalnego
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej Instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację, mającą na ceku wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż sformułowane w niej zarzuty nie zostały oparte na uzasadnionych podstawach.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
Dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona zatem została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjantów co do popełnionych czynów. Policjanta zawiesza się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
Zgodnie natomiast z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego, bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę zawieszenia.
Przepis art. 39 ust 3 ustawy o Policji pozwala na przedłużenie zawieszenia policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Przepis ten ma charakter fakultatywny. Dla jego zastosowania niezbędne jest rozważenie, czy zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek", który przemawia za dalszym odsunięciem policjanta od pełnienia przez niego służby. Podkreślić jednocześnie należy, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia policjanta w obowiązkach nie ma na celu wykazania, że doszło do popełnienia zarzucanego czynu, gdyż to będzie przedmiotem postępowania dowodowego w toku postępowania karnego. Jeżeli więc przeciwko policjantowi toczy się postępowanie karne, to ustawowej cechy szczególności przypadku mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia w czynnościach służbowych należy poszukiwać przede wszystkim w postanowieniu o przedstawienia mu zarzutów. Dlatego też to nie sam fakt toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego, lecz charakter przedstawionych w takim postanowieniu zarzutów może przesądzać, czy możliwe jest dopuszczenie do sytuacji, że policjant będzie pełnił służbę, czy też nadal powinien być odsunięty od wykonywania swych obowiązków służbowych. Jeżeli zatem w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na przedstawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, to stan taki można ocenić jako szczególny przypadek uzasadniający zastosowanie wobec takiego funkcjonariusza instytucji, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji (por. wyroki NSA z 11 kwietnia 2019 r., I OSK 1332/17, z 7 marca 2013 r., I OSK 1376/12, z 16 listopada 2012 r., I OSK 89/12).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność, iż skarżąca została podejrzana o popełnienie czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa określonego w art. 271 § 1 k.k., stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że w niniejszej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.
Podkreślić należy, że funkcjonariusz Policji winien posiadać nieposzlakowaną opinię, jak również cieszyć się zaufaniem społeczeństwa. Zobowiązany jest do reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Funkcjonariuszami winny być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Znajdować się więc powinny poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa. Tym samym oskarżenie funkcjonariusza o popełnienie przestępstwa o znaczącym charakterze skutkuje, iż nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, a zatem w tej sytuacji jego interes musi ustąpić przed interesem społecznym.
Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych uprawnia zatem właściwe organy do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego dobro służby (por. wyrok TK z 19 października 2004 r., K 1/04).
W przedmiotowej sprawie skarżącej zostały postawione zarzuty z art. 271 § 1 k.k., tj. poświadczenia nieprawdy. Została zatem podejrzana o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Biorąc pod uwagę, że na skarżącej jako funkcjonariuszce Policji ciąży obowiązek reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego, to nie powinno budzić wątpliwości, że waga postawionych jej zarzutów negatywnie wpływa nie tylko na jej osobisty wizerunek, ale również rzutuje na negatywny wizerunek Policji w odbiorze społecznym, co może przekładać się na utratę zaufania do organów Państwa. Podejrzenie skarżącej o przedmiotowy czyn, postrzegany jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości sprawia, że nie daje ona rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, który – jak już powyżej wskazano - winien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy. Jak zasadnie oceniono w sprawie poświadczenie nieprawdy jest istotną przeszkodą w realizacji zadań służbowych funkcjonariusza Policji. Dlatego też przedłożenie dobra służby, jako interesu publicznego nad interes skarżącej zostało dokonane zasadnie. Za słuszne uznać więc należy zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.
W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy trafnie, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, orzekły o przedłużeniu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Dlatego też zarzut naruszenia art. 39 ust. 3 ustawy o Policji ocenić należy jako bezzasadny.
Podzielić także należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że w sprawie wyjaśniono wszystkie, istotne z punktu widzenia normy materialnoprawnej znajdującej w sprawie zastosowanie, okoliczności sprawy, co sprawia, że zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. jest niezasadny. Zważyć nadto trzeba, że skarżąca formułując zarzut naruszenia powyższych przepisów w żadnym zakresie nie określiła jakie okoliczności faktyczne zostały przez organ pominięte.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest także zarzut naruszenia art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że uchybienie art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi dowieść, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Skarżąca kasacyjnie, polemizując z tą oceną, na wystąpienie takiego wpływu w skardze kasacyjnej nie wskazała. Nie określiła też w dalszym ciągu, jakie czynności podjęłaby, gdyby organ wypełnił procedurę z art. 10 § 1 k.p.a.
Niezasadny jest także ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim skargi skarżącej.
Po pierwsze skoro Sąd pierwszej instancji oddalił skargę orzekając na podstawie art.151 p.p.s.a, to nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit a i .c p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć.
Po drugie powiązanie zarzutu naruszenia wskazanych przepisów prawnych zarówno z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, jak i art. 151 p.p.s.a. jest sformułowane o tyle niepoprawnie, że te dwa przepisy zawierają normy przeciwstawne. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. nie może zostać naruszony równocześnie z art. 151 p.p.s.a., są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych.
Po trzecie zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., jak i art. 151 p.p.s.a. mają charakter wynikowy. Ich zastosowanie przez sąd pierwszej instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało (albo nie zaistniało) tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Powołane przepisy określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje w całości na uwzględnienie, to nie można Sądowi oddalającemu skargę zarzucić naruszenia art. 151 p.p.s.a., a tym bardziej niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (a do tego w istocie sprowadza się zarzut skargi kasacyjnej). Naruszenie tego rodzaju przepisów ogólnych jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom (por. wyroki NSA z: 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).
W tym stanie rzeczy wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.