III OSK 2146/21

III OSK 2146/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Bd 1123/18 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2019-05-22
II OSK 2146/21 - Wyrok NSA z 2022-06-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 5 ust. 2, art. 49 ust. 4a, art. 90, art. 91
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2017 poz 1405
art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 59 ust. 1, art. 63 ust.1, art. 66 ust. 1, art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 6, art. 71a ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
Dz.U. 2007 nr 133 poz 921
art. 2 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 18 § 1 pkt 6, art. 141 § 4, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 1123/18 w sprawie ze skargi B.B. i C.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 lipca 2018 r. nr SKO-4220/13/2018 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A.A. na rzecz B.B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 maja 2019 r., II SA/Bd 1123/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.A. i B.B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej: Kolegium) z 11 lipca 2018 r., nr SKO-4220/13/2018, w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia:
1. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt) z 24 kwietnia 2017 r., nr IW.6220.4.2016,
2. zasądził od Kolegium na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób dokładny i szczegółowy przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja administracyjna dotycząca tej samej sprawy. W ocenie Sądu nie zostały też spełnione przesłanki do uznania zabudowy za zabudowę siedliskową.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł B.B. (dalej: inwestor, skarżący kasacyjnie). Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucił Sądowi I instancji:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnego przyjęcia, że organy, a w konsekwencji inwestor, dopuścili się naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202; dalej: p.b.) w zw. z art. 90 i 91 p.b. w zw. z art. 49 ust. 4a p.b. w zw. z art. 71a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.; dalej: u.u.i.ś.) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 6 u.u.i.ś. poprzez błędne przyjęcie, że doszło do samowoli budowalnej z uwagi na błędnie wskazane przeznaczenie budynków, co stoi w opozycji do wszystkich decyzji administracyjnych wydanych w toku postępowania, w szczególności do decyzji Starosty [...] z 29 listopada 2016 r. o sygn. akt: BD.6740.GOST.36.2016.MŚ, zaświadczenia Wójta Gminy [...] z 9 listopada 2018 r. o sygn. akt: PP.6724.85.2018, zaświadczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 21 września 2015 r. o sygn. akt: PINB.4320.183.2015, zaświadczenia Starosty [...] z 30 stycznia 2019 r. o sygn. akt: BD.6743.GOST.1.2019K.Sz, dokumentu kontroli z 17 lutego 2017 r. przeprowadzonej na wniosek Wojewody Kujawsko-Pomorskiego o znaku sprawy: WIR. Will.7840.180.2016.MSe, postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z 24 marca 2017 r. o sygn. akt: W00.4242..205.2016.MDI.4, a tym samym błędne przerzucenie odpowiedzialności za prawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego na inwestora, który działał w zgodzie z wydawanymi decyzjami,
2/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni przepisów art. 71 ust 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2017 r., poz. 2132) poprzez błędne przyjęcie tożsamości przedmiotowej sprawy z postępowaniem zakończonym decyzją Kolegium z 18 marca 2016 r. o sygn. akt: SKO-4220/16/2016, a tym samym bezpodstawne zakwestionowanie stanu faktycznego ległego u podstaw wydanych decyzji środowiskowych,
3/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez nieprawidłowe rozumienie pojęcia terminu: "zabudowa siedliskowa", a także błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie działania inwestora sprzeczne były z brzmieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXI/209/97 przez Radę Gminy [...] z 22 listopada 1997 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. obejmujących tereny w G. i P., a nadto błędne przyjęcie, iż Kolegium w sposób wadliwy ustaliło, iż przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami z 12 grudnia 2016 r. i 24 lutego 2017 r., jak i postanowienie RDOŚ [...] z 24 marca 2017 r., spełnia wymogi art. 66 ust. 1 u.u.i.ś.,
4/ naruszenie art. 153 p.p.s.a. mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez błędne przyjęcie, iż organy prowadziły postępowania z pominięciem wytycznych zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 885/17, w szczególności błędne skonstatowanie, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Kolegium z 18 marca 2016 r.,
5/ naruszenie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy poprzez tożsamość jednego z sędziów orzekających przed WSA w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 885/17 zakończonej wyrokiem z 21 lutego 2018 r. oraz w niniejszej sprawie,
6/ naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. mogące mieć wpływ na treść wyroku poprzez lakoniczne i niespójne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które nie pozwala prześledzić toku rozumowania Sądu I instancji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego inwestor nie mógł podejmować działań związanych z przekształceniem i rozbudową swego gospodarstwa pomimo uzyskiwania prawomocnych decyzji administracyjnych w zakresie zgód, zaświadczeń i pozwoleń przytoczonych powyżej.
W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne, inwestor wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, C.C. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że sąd nie jest upoważniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, sąd uprawniony jest jedynie do oceny zaskarżonego orzeczenia w granicach przedstawionych w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wywiedziona na obu podstawach kasacyjnych tj. określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Najdalej idącym zarzutem jest naruszenie jest naruszenie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., dlatego też należy odnieść się do niego w pierwszej kolejności.
Naruszenia tego przepisu prawa skarżący kasacyjnie błędnie upatruje w tym, że jeden z członków składu sędziowskiego rozpoznający niniejszą sprawę orzekał również w sprawie II SA/Bd 885/17. Przypomnieć należy, że wówczas tj. w dniu 21 lutego 2018 r. decyzja S.K.O. [...] została uchylona. Następna decyzja wydana przez Kolegium dotycząca środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia również została zaskarżona do WSA w Bydgoszczy i stała się przedmiotem oceny Sądu I instancji. W takiej sytuacji żaden z sędziów rozstrzygających sprawę II SA/Bd 885/17 nie był wyłączony od rozpoznania sprawy II SA/Bd 1123/18. Z uwagi na lakoniczność tego zarzutu, jak i praktyczny brak jego uzasadnienia trudno jest stwierdzić czy skarżący kasacyjnie z powodu innych okoliczności mógł jeszcze doszukiwać się przesłanki stwierdzającej konieczność wyłączenia sędziego, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny przesłanek takich nie dostrzega.
Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i pozbawione spójności sporządzenie uzasadnienia wyroku, w szczególności brak wyjaśnienia, dlaczego skarżący kasacyjnie nie mógł podejmować działań związanych z przekształceniem i rozbudową gospodarstwa pomimo posiadania wszelkich zgód i pozwoleń.
W odniesieniu do tego zarzutu należy mieć na uwadze, że art. 141 § 4 p.p.s.a. obliguje sąd do przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, przy czym zarzut naruszenia tego przepisu może osiągnąć skutek, gdy naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co w istocie oznacza, że uchybienie temu przepisowi uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Wyrok sądu pierwszej instancji nie poddaje się kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA).
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a konstrukcja uzasadnienia sprawia, że zaskarżony wyrok, wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, poddaje się kontroli. Odmienne stanowisko skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że konstrukcja uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym.
Należy podkreślić, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt: I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt: II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.
Podkreślenia też wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06).
Z punktu widzenia przedstawionych zasad ogólnych i treści sporządzonego uzasadnienia wyroku stwierdzić należy, że jest ono wręcz wzorcowe.
Kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 153 p.p.s.a. jest zupełnie błędny.
Z uwagi na bardzo szczegółowe omówienie przez Sąd I instancji związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku uprzednio rozstrzygającym daną sprawę, powtarzanie argumentacji już przytoczonej jest zbędne.
Aby wyprowadzić wniosek o związaniu oceną prawną i wskazaniami sądu poprzednio rozpoznającego sprawę należy przede wszystkim odnieść się do tego jakie to były wskazania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając sprawę II SA/Bd 885/17 uchylił zaskarżoną decyzję SKO nakazując zbadanie, czy nie istnieje tożsamość "niniejszej sprawy" ze sprawą rozstrzygniętą ostateczną decyzją SKO z dnia 18 marca 2016 r. Kolejną rzeczą, której nie rozważono w stopniu dostatecznym było to, czy przedmiotowa zabudowa może być uznana za "zabudowę siedliskową". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznającego sprawę II SA/Bd 885/17, żadna z tych przesłanek nie mogła być podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż oceny takiej mogło dokonać Kolegium.
Z powyższego w sposób oczywisty wynika, że WSA w Bydgoszczy rozpoznając sprawę II SA/Bd 885/17, nakazał rozważenie wyszczególnionych wyżej okoliczności nie przesądzając tego, czy rozpoznawana sprawa była już przedmiotem ostatecznej decyzji organu administracji, ani też tego czy występuje "zabudowa siedliskowa". Kolegium ( a nie organy obu instancji ) zobowiązane zostało do rozważenia powyższych kwestii i tylko do tego, Sąd w wyroku w sprawie II SA/Bd 885/17 nie przesądził tego jak mają być rozstrzygnięte te kwestie i stwierdził jedynie, że do wyjaśnienia powyższego nie zachodzi potrzeba przekazywania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Dlatego też nie można uznać, aby Sąd I instancji naruszył przepis art. 153 p.p.s.a., dlatego że w sposób odmienny niż Kolegium stwierdził, iż sprawie tej została wcześniej wydana decyzja ostateczna mająca powagę rzeczy osądzonej, a zabudowa istniejąca na działce skarżącego kasacyjnie nie jest zabudową siedliskową.
Nieskuteczny okazały się także zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Wyszczególnione w trzech punktach skargi kasacyjnej zarzuty stanowią w istocie zlepek przepisów, z których większość nie była przez Sąd I instancji nawet stosowana w sprawie. W rozpoznawanej sprawie w ogóle nie była negowana okoliczność, aby którykolwiek z budynków stanowiących własność skarżącego kasacyjnie został wybudowany z naruszeniem przepisów prawa budowlanego. Sąd I instancji na 13 stronie uzasadnienia wyroku potwierdza to, iż budowa budynku gospodarczego odbyła się na podstawie zatwierdzonego przez starostę projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę, a inspektor nadzoru budowlanego wydał zaświadczenie o dopełnieniu czynności związanych z budową budynku gospodarczego.
Dlatego też bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawały dokumenty, przesłane przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie, gdyż nie dotyczyły one istoty sprawy. Raz jeszcze powtórzyć należy, że przepisy prawa budowlanego nie mogły zostać przez Sąd I instancji naruszone, choćby z tego powodu, że pozostawały one poza zakresem rozstrzygnięcia Sądu. Sąd nie stosował również przepisów ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, których naruszenie także zarzucono w skardze kasacyjnej. Na podstawie zarzutów i wywodów skargi kasacyjnej wydaje się, że jej autor dostrzega, przyczyny uchylenie decyzji organów obu instancji, ale nie chce ich zaakceptować.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja Sądu I instancji dotycząca zabudowy siedliskowej, jak i tożsamości sprawy rozpoznawanej ze sprawą ostatecznie zakończoną jest właściwa.
Niezaprzeczalnym jest to, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Kolegium z 18 marca 2016 r. nr SKO-4220/16/2016 w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Słusznie WSA przyjmuje, że zmiany dokonane pomiędzy 2016 r., a rokiem 2018 miały charakter czysto iluzoryczny i służyły jedynie do dopasowania stanu faktycznego do stanu prawnego sprawy (np. zdemontowanie, ale pozostawienie w budynku linii do podawania wody i paszy ). Nadto rzeczywiście porównanie kart informacyjnych przedsięwzięcia dołączonych do wniosków z dnia 12 maja 2014 r. i z dnia 9 sierpnia 2016 r. pozwala stwierdzić, że dotyczą one tego samego przedmiotu sprawy.
Z tożsamością sprawy mamy do czynienia wówczas gdy istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Powaga rzeczy osądzonej zachodzi więc jeżeli istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna.
Wobec zajętego wyżej stanowiska, dotyczącego powagi rzeczy osądzonej, wykładnia terminu "zabudowa siedliskowa", traci na znaczeniu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Zauważyć jednak należy, że w świetle art. 80 ust. 2 u.u.i.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia możliwe jest po ustaleniu jego zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan taki został uchwalony. Na przedmiotowym obszarze obowiązuje plan i stwierdza to, że są to tereny przeznaczone pod zabudowę siedliskową. Trafnie Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie miała miejsca zabudowa uzupełniająca zabudowę siedliskową. Czym innym jest bowiem budowa budynku gospodarczego pełniącego przede wszystkim funkcję uzupełniającą w prowadzonym gospodarstwie rolnym, od rozszerzenia funkcjonowania fermy drobiu o charakterze chowu przemysłowego.
Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Podstawą rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).