III OSK 2144/24

III OSK 2144/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1966/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-04-15
Skarżony organ
Zarząd Dzielnicy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 172
art. 21 ust. 3 pkt 5, art. 23 ust. 2
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2, art. 7
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1966/23 w sprawie ze skargi Z. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 25 stycznia 2023 r. nr 6472/2023 w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1966/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. L. (dalej skarżący) na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 25 stycznia 2023 r. nr 6472/2023 w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836 z późn. zm.) zwanej dalej uchwałą w sprawie zasad wynajmowania lokali. Uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali wydana została na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1182) zwanej dalej ustawą o ochronie praw lokatorów. Z art. 21 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać́ tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący zwrócił się do organu o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Zgodnie z § 4 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali pomocy mieszkaniowej można udzielić osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz w § 7 z zastrzeżeniem § 8 i § 9. Powodem odmowy udzielania skarżącemu pomocy mieszkaniowej było uznanie przez organ, że skarżący ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, albowiem ma możliwość zamieszkiwania na zasadzie umowy użyczenia w lokalu swojej znajomej o numerze [...] znajdującym się budynku położonym w Warszawie przy ul. [...]. Podstawę prawną do dokonania takiej oceny stanowił dla organu § 32 ust. 1 pkt 4 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, zgodnie z którym wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu pranego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt. 1 tej uchwały.
Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że kwestia możliwości zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego we własnym zakresie, nie została poddana przez organ szczegółowej analizie. Organ nie zbadał bowiem, ani czy skarżący ma realną możliwość długotrwałego zamieszkiwania w użyczanym mu dotychczas lokalu, w tym w szczególności nie ustalił czy użyczająca, będąca przecież tylko znajomą skarżącego wyraża jakąkolwiek wolę dalszego wsparcia skarżącego i na jak długi okres.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji odnosząc się natomiast do stwierdzenia pełnomocnika organu, iż skarżący posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu w postaci umowy użyczenia, w związku z czym nie spełnia przesłanek określonych w art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, wskazać należy w pierwszej kolejności, że skarżący nie występował o najem lokalu socjalnego w niniejszej sprawie. W konsekwencji powyższego ten zarzut nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w realiach niniejszej sprawy. Niemniej zgodzić się należy również ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego wyrażonym w treści pisma z dnia 11 marca 2024 r., iż stosunek prawny wynikający z tytułu zawarcia (czy to w drodze pisemnej, czy też w sposób dorozumiany) umowy użyczenia jest stosunkiem niezwykle nietrwałym.
Jednocześnie Sąd podkreślił, że nadto istotnym w niniejszej sprawie jest, iż naturą stosunku użyczenia jest to, że użyczający zobowiązuje się zezwolić (na czas oznaczony bądź nieoznaczony) na bezpłatne używanie biorącemu do używania rzeczy oddanej mu w tym celu. Umowa użyczenia jest zatem umową nieodpłatną, realną i jednostronnie zobowiązującą. Tymczasem ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego jasno wynika, iż skarżący z tytułu używania przedmiotu użyczenia (lokalu) zobowiązany był do ponoszenia części opłat związanych z jego użytkowaniem. Należałoby zatem zakwalifikować powstały pomiędzy skarżącym oraz jego znajomą stosunek jako precarium. Cechą charakterystyczną tego stosunku, w odróżnieniu od umowy użyczenia, jest bowiem to, że jest to stosunek faktyczny polegający na odpłatnym oddaniu pewnej rzeczy lub prawa innej osobie do używania z zastrzeżeniem każdoczesnej jego odwołalności. Nadto władztwo prekaryjne występuje najczęściej w sytuacjach, gdy jedna osoba chce drugiej wyświadczyć przysługę, kierując się między innymi grzecznością. Do istoty władztwa prekaryjnego należy z jednej strony odwołalność, a z drugiej to, że dający rzecz i biorący ją do użytku nie są związani węzłem prawnym, a istnieje między nimi tylko stosunek grzecznościowy. A z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, czego organ nie wziął pod uwagę w toku prowadzonego postępowania.
W ocenie Sądu wskazać również należy, że wynikający z § 32 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali nakaz poddania szczegółowej analizie podanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu w sprawie doszło do naruszenia tych przepisów albowiem zarówno z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak i z uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika, aby organ uczynił zadość obowiązkowi wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do należytego rozpatrzenia sprawy udzielenia pomocy mieszkaniowej skarżącemu.
W rozpoznanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych. Organ podejmując rozstrzygnięcie o odmowie zakwalifikowania skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego materiału dowodowego niezbędnego do należytego rozpatrzenia sprawy udzielenia skarżącemu pomocy mieszkaniowej. Organ nie ustalił rzeczywistych możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego we własnym zakresie, ani tym bardziej możliwości skarżącego do korzystania z lokalu udostępnionego jedynie przez znajomą skarżącego. Stanowisko organu wskazuje na pobieżną ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 32 ust. 1 pkt 4 ww. uchwały.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1) naruszenie przepisu postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organ nie naruszył ww. przepisów i przy rozpatrywaniu i załatwianiu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
2) naruszenie przepisu postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi, podczas gdy organ nie naruszył ww. przepisów i wyczerpująco wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, wskazał okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia a uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa;
3) naruszenie przepisu postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z § 32 ust. 4 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi, podczas gdy organ kwestię możliwości zabezpieczenia przez stronę przeciwną potrzeb mieszkaniowych poddał szczegółowej analizie, która wykazała, że strona przeciwna legitymuje się tytułem prawnym do lokalu, a zatem organ nie naruszył § 32 ust. 4 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali;
4) naruszenie przepisu postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy strona przeciwna posiadała tytuł prawny do lokalu a zatem w świetle brzmienia ww. przepisu art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów nie można było z taką osobą zawrzeć umowy najmu socjalnego lokalu.
W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a także oświadczono o zrzeknięciu się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. L. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.
Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Istota sporu w tej sprawie wyartykułowana zarzutami skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji naruszenia prawa poprzez przyjęcie, że nie została ustalona istotna w sprawie okoliczność, jaką jest posiadanie przez Z. L. tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego zlokalizowanego w Warszawie przy ul. [...].
Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że Z. L. posiada umowę użyczenia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] zawartą w sposób dorozumiany, ponieważ posiada on prawo zamieszkiwania w zajmowanym lokalu.
Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie tej okoliczności nie potwierdza żaden dowód zebrany w sprawie. W istocie ustalenia zawarcia umowy użyczenia strona skarżąca kasacyjnie dokonała w oparciu o protokół z rozmowy przeprowadzonej z wnioskodawcą, w którym oświadczył on, że od 2010 r. mieszka w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] bez żadnej umowy i dokłada się do czynszu (akta administracyjne sprawy, karta nr 27). Oceniając tak ustalony stan faktyczny trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy nie wykazał, aby Z. L. dysponował tytułem prawnym uprawniającym go do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w Warszawie. Co najwyżej może to wskazywać na pewien stan faktyczny przebywania wnioskodawcy w danym lokalu mieszkalnym, ale nie tytuł prawny. Ustalenia dokonywane w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji co do kwalifikowania korzystania z mieszkania przy ul. [...] przez Z. L. jako precarium są zbyt daleko idące, ponieważ odróżnienie precarium od użyczenia wymaga szczegółowego ustalania stanu faktycznego. Obie instytucje prawne są do siebie bardzo podobne. Tym niemniej tak dokonane własne ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, mimo że przekraczają zakres kognicji sądu administracyjnego ograniczonej do kontroli stanu faktycznego ustalonego przez organ administrujący, to jednak nie stanowią w tej sprawie istotnego naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że ustalenie zawarcia umowy użyczenia między Z. L. a K.P. nie znajduje dostatecznego oparcia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. W szczególności brakuje oświadczenia lub zeznania samej K. P., z którego wynikałoby, na jakich zasadach korzysta Z. L. z mieszkania przy ul. [...] i czy te zasady spełniają kryteria pozwalające na ich zakwalifikowanie jako stosunek prawny użyczenia lub inną umowę. W tym zakresie trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nakazujących ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) oraz wyjaśnienie istotnych w danej sprawie kwestii po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.).
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w granicach zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w związku z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów i w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organ nie naruszył ww. przepisów przy rozpatrywaniu i załatwianiu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.
Art. 147 § 1 P.p.s.a. ma charakter wynikowy i skuteczność zarzutu jego naruszenia wymaga wskazania, że w danej sprawie nie zaistniały podstawy do jego zastosowania. Zgodnie z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i najem socjalny lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. Przepis ten stanowi podstawę do określenia w uchwale zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy i zasady te określa uchwała Rady m. st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urzęd. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836 z późn. zm.). Przedmiotem tej sprawy nie była kontrola legalności ww. uchwały Rady m. st. Warszawy, ale uchwały Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 25 stycznia 2023 r. nr 6472/2023 w przedmiocie odmowy udzielenia Z. L. pomocy mieszkaniowej. Sąd pierwszej instancji wskazując na ten przepis, tj. art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów podniósł jedynie, że obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z trybem ustalonym w oparciu o ten przepis w odrębnej uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali. Pogląd ten nie jest wadliwy, a tym samym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów nie zasługuje na uwzględnienie.
Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 Konstytucji RP oraz art. 7 Konstytucji RP nie jest zasadny. Przepisy te regulują podstawowe zasady ustrojowe państwa takie jak zasada demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasada legalności. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, na czym miałoby polegać naruszeniem tych zasad przez Sąd pierwszej instancji. Nie jest natomiast wadliwe wskazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że także z tych zasad wynika obowiązek przestrzegania prawa i podejmowania czynności zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy i nie zebrał oraz nie rozpatrzył materiału dowodowego. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji wskazane zostały okoliczności faktyczne i prawne w tej sprawie, którymi organ ten kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia a uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zarzut ten nie jest zasadny z tego powodu, że wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie podstawowa w tej sprawie okoliczność jaką było przyjęcie przez Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy dysponowania przez Z. L. tytułem prawnych do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Warszawie nie została oparta na zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Jak już zostało to wskazane, jedyny dowód w tym zakresie stanowi oświadczenie samego wnioskodawcy. Sama treść oświadczenia z którego m.in. wynika, że K. P. jest właścicielką ww. mieszkania jest błędna, ponieważ osobie tej przysługuje spółdzielnie lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego (akta administracyjne sprawy, karta nr 33). Okoliczność, że sam wnioskodawca mógł nie odróżniać poszczególnych tytułów prawnych pozwalających K. P. na korzystanie z lokalu mieszkalnego nie zwalniało Zarządu Dzielnicy z ustalenia, czy Z. L. posiada tytuł prawny do zamieszkiwania w tym lokalu, czy też przebywa tam na innych zasadach. Strona skarżąca kasacyjnie podnosząc, że dyspozycja wynikającą z art. 7 jak i z art. 77 § 1 K.p.a. została w tej sprawie zrealizowana nie wskazując, na podstawie jakich dowodów ustaliła, że między Z. L. a K. P. została zawarta w sposób dorozumiany umowa użyczenia.
Zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że stan faktyczny nie został prawidłowo ustalony przez organ administrujący powinno się wskazać na ten materiał dowodowy (dowody) które są w aktach sprawy i które mają potwierdzać argumentację strony kwestionującej sposób przeprowadzenia kontroli przez sąd wojewódzki. W tej sprawie brak wskazania na dowody mające potwierdzać argumentację strony skarżącej kasacyjnie skutkuje tym, że ocena Sądu pierwszej instancji jest trafna. Tym samym obowiązki wynikające z art. 7 K.p.a. nakazujące, aby w toku postępowania organy administracji publicznej stoły na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek strony podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz z art. 77 § 1 K.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - nie były przestrzegane, na co trafnie wskazał w tej sprawie Sąd pierwszej instancji.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z § 32 ust. 4 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali poprzez bezzasadne przyjęcie, że Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy nie podał szczegółowej analizie kwestii możliwości zabezpieczenia przez Z. L. potrzeb mieszkaniowych. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie taka szczegółowa analiza miała miejsce i doprowadziła do ustalenia, że Z. L. legitymuje się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego.
Zgodnie z ww. przepisem uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej zmiany struktury gospodarstwa domowego ubiegającego się o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Ustalenie, czy wnioskodawca ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe musi wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego. Gdyby organ podjął dodatkowe czynności, to być może stan faktyczny pozwalałby na dokonanie wiarygodnych ustaleń co do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Z. L. Na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa do wydania zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji uchwały nie można było ustalić w sposób niewątpliwy, że wnioskodawca miał zapewnione w tym zakresie swoje potrzeby.
Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy strona przeciwna posiadała tytuł prawny do lokalu, a tym samym w oparciu o art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów nie można było z taką osobą zawrzeć umowy najmu socjalnego lokalu.
Zgodnie z art. 23 ust. 2 ww. ustawy umowa najmu socjalnego lokalu może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem art. 21b ustawy o ochronie praw lokatorów. Przepisy te wprost wskazują na posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do lokalu jako przesłanki wyłączającej możliwość zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Z akt sprawy wynika, że Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy tej okoliczność, tj. posiadania przez Z. L. tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Warszawie, nie ustalił. Ponadto jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, wnioskodawca (Z. L.) złożył wniosek o pomoc mieszkaniową, a nie o zawarcie umowy najmu socjalnego lokalu. Wprawdzie najem socjalny lokalu jest jedną z form zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, ale nie jest to jedyna forma zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców m. st. Warszawy z zasobu mieszkaniowego.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się zasadny, to skarga ta podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.