III OSK 2140/24

III OSK 2140/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 740/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-04-22
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2305
art. 228 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 w zw. z art. 128 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz ust. 6, art. 229 ust. 4 i art. 231 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 2204
art. 278 § 1
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X.X. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 740/23 w sprawie ze skargi X.X. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 lutego 2023 r., nr 855/DK w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pełnionej na czas kształcenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2024 r., II SA/Wa 740/23, oddalił skargę K. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z 15 lutego 2023 r., nr 855/DK, w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pełnionej na czas kształcenia.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Minister Obrony Narodowej (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji") rozkazem personalnym z 15 lutego 2023 r., nr 855/DK, utrzymał w mocy rozkaz personalny Rektora-Komendanta Akademii Wojsk Lądowych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu (dalej: "organ pierwszej instancji") z 2 grudnia 2022 r., nr 208, zwalniający z 2 grudnia 2022 r. kpr. pchor. K. J. (dalej: "skarżący") z zawodowej służby wojskowej pełnionej na czas kształcenia.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że zwolnienie skarżącego zostało dokonane na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 w zw. z art. 128 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz ust. 6, art. 229 ust. 4 i art. 231 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 2305, dalej: "ustawa o obronie Ojczyzny") oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 lipca 2022 r. w sprawie służby żołnierzy zawodowych w trakcie kształcenia w uczelniach wojskowych, szkołach podoficerskich, centrach szkolenia lub ośrodkach szkolenia (Dz. U. z 2022 r., poz. 1480). Ze względu na ważny interes społeczny wydanemu rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.).
Organ drugiej instancji podkreślił, że 13 października 2022 r., dowódca 12 kompanii szkolnej sporządził meldunek nr 20234, w sprawie negatywnego zdarzenia z udziałem skarżącego, który stanowił podstawę do uzasadnionego podejrzenia naruszenia przez skarżącego dyscypliny wojskowej. Przeciwko skarżącemu wszczęto postępowanie dyscyplinarne wskazując, że w październiku 2022 r., skarżący przywłaszczył sobie bezprzewodowe słuchawki Air Pods gen. 1, będące własnością innego podchorążego, czym naruszył pkt 29 Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP w części dotyczącej przestrzegania zasad etycznych i norm współżycia społecznego. W związku ze zwolnieniem strony ze służby wojskowej postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone.
W stosunku do skarżącego Wydział Żandarmerii Wojskowej we Wrocławiu wszczął dochodzenie (Wdo-110/22), skutkujące przedstawieniem skarżącemu 17 listopada 2022 r. zarzutu dopuszczenia się kradzieży (art. 278 § 1 k.k.).
W ocenie organu zabór w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, stanowiącej własność innego żołnierza, był zachowaniem naruszającym honor żołnierza. Zgodnie z pkt 3 Kodeksu Honorowego Żołnierza Zawodowego Wojska Polskiego (Dz. Urz. MON z 2008 r. Nr 5, poz. 55, dalej: "Kodeks Honorowy Żołnierza") "fundamentalnymi cnotami żołnierza zawodowego są: patriotyzm, męstwo, uczciwość, odpowiedzialność, sprawiedliwość, prawdomówność i solidarność zawodowa". Żołnierz zawodowy respektuje normy prawne i społeczne (pkt 6 Kodeksu Honorowego Żołnierza). Naruszenie tych zasad pozwala na pociągnięcie żołnierza do odpowiedzialności, włącznie ze zwolnieniem ze służby wojskowej. Ponadto, dokonanie kradzieży na szkodę innego żołnierza na terenie uczelni wojskowej, będącej jednocześnie jednostką wojskową, jest zachowaniem godzącym w dobre imię Sił Zbrojnych oraz interes żołnierzy je stanowiących. Przyszły oficer Wojska Polskiego daleki winien być od takich postaw, toteż wobec wszczęcia postępowania karnego przeciwko skarżącemu – w ocenie organu - konieczne było wydanie rozkazu o zwolnieniu ze służby, zaistniały bowiem podstawy do zastosowania takiego rozstrzygnięcia.
Na powyższy rozkaz personalny skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie. Jednocześnie wskazał, że sąd karny powołał biegłego, celem ustalenia wartości rzeczonych słuchawek, co pozwoli na określenie, czy sprawa toczy się o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., czy jedynie o wykroczenie z art. 119 § 1 k.k.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.
Przy piśmie z 19 lutego 2024 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy we Wrocławiu przesłał do WSA Warszawie odpis wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 3 listopada 2023 r., SA 31/23, uchylający wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego we Wrocławiu z 24 lipca 2023 r., Sg 38/22.
Przywołanym wyrokiem z 22 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") oddalił ją.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo ustalił stan faktyczny tej sprawy, a następnie zasadnie w tak ustalonym stanie faktycznym zastosował przepis prawa materialnego, tj. art. 228 ust. 1 pkt 8 ustawy o obronie Ojczyzny i zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
Zdaniem WSA w Warszawie ustalenia organu co do przebiegu zdarzenia, które stało się przyczyną zainicjowania postępowania administracyjnego, znalazły swoje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 3 listopada 2023 r., SA 31/23, uchylającego uniewinniający skarżącego wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego we Wrocławiu z 24 lipca 2023 r., Sg 38/22 i przekazującego sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd podkreślił, że rozstrzygając w niniejszej sprawie nie jest związany tymi ustaleniami sądu karnego, jednak, biorąc pod uwagę stwierdzony w tej sprawie przebieg spornego zdarzenia, w pełni podziela wnioski sądu karnego. W szczególności Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na - akcentowaną również przez Wojskowy Sąd Okręgowy - okoliczność, że wbudowana w słuchawki aplikacja lokalizacyjna wskazywała, iż znajdują się one w miejscu zamieszkania skarżącego, zaś po poinformowaniu o tym skarżącego przez pokrzywdzonego słuchawki "odnalazły się" w plecaku pokrzywdzonego na terenie Akademii Wojsk Lądowych we Wrocławiu, co świadczy, że zostały one tam umieszczone przez skarżącego w sposób, który - jego zdaniem - miał nie wzbudzać podejrzeń i ukryć jego udział w całym zdarzeniu. Takie działanie skarżącego wskazuje z kolei, że dokonanie zaboru słuchawek nie było działaniem omyłkowym, lecz nastąpiło w złej wierze, w celu ich przywłaszczenia.
W ocenie Sądu pierwszej instancji ustalenia organu co do przebiegu zdarzenia, potwierdzone we wskazanym orzeczeniu sądu karnego, świadczą zatem o tym, że skarżący zachował się w sposób naruszający godność lub honor żołnierza, a także nielicujący z powagą służby oraz godzący w dobre imię Sił Zbrojnych. Nie wymaga bowiem szerszego uzasadnienia, że opisany wyżej sposób postępowania skarżącego, którego skutkiem jest prowadzenie przeciwko niemu postępowania w sprawie o kradzież mienia o wartości, której nie można określić jedynie jako symboliczna, dokonana dodatkowo na terenie uczelni, jest całkowicie nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami Kodeksu Honorowego Żołnierza, w tym jego pkt 3 (fundamentalnymi cnotami żołnierza zawodowego są: patriotyzm, męstwo, uczciwość, odpowiedzialność, sprawiedliwość, prawdomówność i solidarność zawodowa), pkt 6 (żołnierz respektuje normy prawne i społeczne) oraz pkt 7 (żołnierza cechuje szczerość i szacunek dla innych), tym bardziej biorąc pod uwagę fakt, że czyn ten dokonany został na terenie uczelni wojskowej, na szkodę innego z podchorążych tej uczelni.
Wobec powyższych ustaleń, zasadnie zdaniem Sądu uznano również, że w sprawie zaistniała przesłanka nadania rozkazowi personalnemu z 2 grudnia 2022 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Dalsze pozostawanie w służbie skarżącego, który dopuścił się jawnego naruszenia godności i honoru żołnierskiego, poprzez popełnienie czynu zabronionego na szkodę innego ucznia uczelni wojskowej, szkodzi bowiem interesowi społecznemu, oddziałując negatywnie na dyscyplinę i morale w tej uczelni.
Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając wyrokowi na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie:
1. art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegające na rozpoznaniu sprawy przez Asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Mateusza Rogalę, który ze względu na sposób powołania na stanowisko asesora na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3) nie spełniał warunku niezależności i bezstronności, o których mowa w art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności, art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej;
2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak jest wyjaśnienia, dlaczego zastosowano dolegliwą, fakultatywną sankcję w postaci zwolnienia ze służby przed prawomocnym wyrokiem skazującym, o której mowa w art. 128 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny;
3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo niewystarczającego zebrania przez organy administracji materiału dowodowego sprawy, nieprzesłuchaniu w postępowaniu przed organami administracji skarżącego i świadków, niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w stopniu niezbędnym do jej rozpoznania, w szczególności niewyjaśnieniu, czy skarżący kasacyjnie dokonał umyślnego zaboru słuchawek, czy też zdarzenie było wynikiem zachowania nieumyślnego (pomyłki) i oparcie się wyłącznie o dokument meldunku z 13 października 2022 r.;
4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 228 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 w zw. z art. 128 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o obronie Ojczyzny w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji oddaleniu skargi pomimo, że:
a) nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, tj. skarżący kasacyjnie nie dopuścił się zachowania naruszającego godność lub honor żołnierza lub nielicującego z powagą służby oraz godzącego w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych i zachowanie takie nie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu;
b) zwolnienie ze służby wojskowej przed wydaniem prawomocnego orzeczenia w spawie o wykroczenie stanowi naruszenie zasady proporcjonalności i jest środkiem nieadekwatnym mając na uwadze brak wystarczających dowodów winy skarżącego kasacyjnie oraz konstytucyjną zasadę domniemania niewinności.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie kasator wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.
Pismem z 10 stycznia 2025 r. skarżący zwrócił się do NSA o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego z uwagi na toczące się przed Wojskowym Sądem Garnizonowym we Wrocławiu sprawy karnej Sg 79/23 o kradzież słuchawek Air Pods gen. 1, w której może być on uniewinniony. Ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, skarżący wniósł o odroczenie zaplanowanej na 15 stycznia 2025 r. rozprawy i wyznaczenie nowego terminu w okresie lipiec-sierpień 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.
W ramach najdalej idącego zarzutu, tj. nieważności postępowania (wskazanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) autor skargi kasacyjnej wskazuje wyłącznie okoliczność, że w składzie orzekającym Sądu pierwszej instancji zasiadał asesor sądowy, w przypadku którego w procesie nominacyjnym uczestniczyła Krajowa Rada Sądownictwa (KRS) ukonstytuowana wedle reguł ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, co oznacza, że nie spełnia on warunku niezależności i bezstronności, o których mowa w art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela argumentację przytaczaną w orzecznictwie zarówno TSUE, jak i SN i NSA a dotyczącą konieczności badania konkretnych okoliczności celem oceny czy sędzia daje gwarancję niezawisłego i bezstronnego rozpoznania sprawy. Na konieczność zbadania faktów mających uzasadniać wątpliwości co do bezstronności i niezależności sędziego, powołanego w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. wskazywano w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 5 lipca 2022 r., II OSK 249/22; z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2372/21).
Tymczasem skarżący kasacyjnie odwołuje się jedynie, i to w ogólnikowy sposób, do samego faktu wyłonienia asesora będącego w składzie orzekającym WSA w Warszawie w rozpoznawanej sprawie w kwestionowanej w orzecznictwie procedurze. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób asesor miałby gwarancje niezależności i niezawisłości naruszyć. Podnieść zatem należy, że koniecznym jest indywidualne podejście do orzeczeń wydawanych z udziałem sędziów lub asesorów powołanych do sądów powszechnych lub administracyjnych, a także do kwestii związanych z ich wyłączeniem. Nie do zaakceptowania jest zatem interpretacja, w myśl której sędzia lub asesor powołany na wniosek nowej KRS nie posiada przymiotu bezstronności niezbędnego do orzekania w każdej sprawie dotyczącej statusu sędziego sądu administracyjnego. W dotychczasowym orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2372/21), które skład orzekający w pełni podziela, wskazuje się, że nie stanowi wystarczających podstaw do uznania, że sędzia/asesor został powołany w sposób sprzeczny z przepisami prawa, jedynie przez okoliczność powołania sędziego/asesora na wniosek tzw. nowej KRS. Podstawa ta bowiem nie opiera się na okolicznościach związanych z indywidualną oceną zachowania sędziego/asesora co do jego bezstronności i niezawisłości. Wątpliwość odnośnie do bezstronności i niezawisłości sędziego/asesora musi mieć bowiem charakter realny, a nie potencjalny (por. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., II OSK 620/20). W tych warunkach, wobec odnotowanych powyżej braków skargi kasacyjnej, brak jest podstaw do uznania zasadności zawartego w skardze kasacyjnej twierdzenia, że zaskarżony wyrok obarczony był wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a więc zarzutach zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11; 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13). O tym bowiem, jakie okoliczności są w danej sprawie istotne i wymagają wyjaśnienia przesądzają przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia takiej sprawy. Celem postępowania wyjaśniającego przeprowadzanego przez organy administracji orzekające w określonej sprawie nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się ze sprawą, lecz okoliczności istotnych z punktu widzenia norm prawa materialnego mających w niej zastosowanie. Tym samym tylko nieustalenie, czy nierozważnie faktów rzeczywiście istotnych dla sprawy stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W ramach tego zarzutu wytknięto niewystarczające zebranie materiału dowodowego, pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, a tym samym błędną ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną przez organy administracji publicznej.
Uwzględniając zastosowaną w sprawie podstawę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pełnionej na czas kształcenia - z uwagi na zachowanie naruszające honor żołnierza oraz godzące w dobre imię i interes Sił Zbrojnych, organ obowiązany był zgromadzić taki materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia tej przesłanki, jak i umożliwiał wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, co pozostaje w związku z uznaniowym charakterem decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 8 ustawy o obronie Ojczyzny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że taki materiał został w sprawie zebrany, a jego ocena była swobodna lecz nie dowolna.
W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżącemu postawiono zarzut popełnienia czynu z art. 278 § 1 k.k., tj. zarzut zabrania w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej (kradzież). W postępowaniu prowadzonym przez Żandarmerię Wojskową we Wrocławiu zgromadzono materiał dowodowy, pozwalający na sformułowanie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia, a ocena tego materiału dowodowego doprowadziła Wojskowy Sąd Okręgowy w Poznaniu do wydania 3 listopada 2023 r. wyroku uchylającego wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego we Wrocławiu z 24 lipca 2023 r. uniewinniający skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Zdaniem sądu odwoławczego, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie łańcuch dowodów i poszlak zamknął się w sposób niepozostawiający wątpliwości co do sprawstwa skarżącego, zaś "stwierdzona konkretnymi dowodami nieodparta logika sytuacji jednoznacznie zdaje się wskazywać, że oskarżony kpr. pchor. rez. K. J. nie tylko dokonał zaboru słuchawek Apple AIRPods stanowiących własność szer. pchor. [...], ale uczynił to w celu przywłaszczenia - a więc nie przypadkowo, nie wskutek błędu". Przywołana i podzielona przez Sąd pierwszej instancji ocena materiału dowodowego pozostaje w zbieżności z tą, której dokonał organ, a która pozwoliła na uznanie, że skarżący swoim zachowaniem wypełnił dyspozycje art. 228 ust. 1 pkt 8 ustawy o obronie Ojczyzny. W Kodeksie Honorowym Żołnierza Zawodowego Wojska Polskiego, do którego uregulowań odwołuje się organ przyjęto, że "honor żołnierza zawodowego to postawy i działania, które znamionują uczciwego i prawego człowieka". Zwrócić także należy uwagę na treść przysięgi wojskowej, którą żołnierz Sił Zbrojnych składa według następującej roty: "Ja, żołnierz Wojska Polskiego, przysięgam służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, bronić jej niepodległości i granic. Stać na straży Konstytucji, strzec honoru żołnierza polskiego, sztandaru wojskowego bronić. Za sprawę mojej Ojczyzny w potrzebie krwi własnej ani życia nie szczędzić. Tak mi dopomóż Bóg.". Działanie zgodne z honorem jest w rocie ślubowania eksponowane. Podkreślenia wymaga, że nie ma honoru jako cechy immanentnej, istniejącej niejako z założenia, która podlegałaby późniejszemu potwierdzeniu (lub też utracie). To, czy ktoś jest honorowy, można stwierdzić dopiero na podstawie oceny jego zachowania. Przypisywane skarżącemu zachowanie jest naganne z punktu widzenia poszanowania zasad porządku prawnego, co jest szczególnie ważne ze względu na rodzaj pełnionej służby oraz podważa wiarygodność skarżącego niezbędną do dalszego jej pełnienia oraz godzi w dobre imię formacji, której był żołnierzem. Wszystkie okoliczności przytoczone przez organy oraz Sąd pierwszej instancji pozwalały na ocenę, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Wojska Polskiego oraz że rozwiązanie z nim stosunku służbowego było uprawnione. W sprawie nie zachodziła konieczność przesłuchiwania przez organ świadków i skarżącego celem ustalenia czy skarżący dokonał umyślnego zaboru słuchawek. Przedmiotem kontrolowanego postępowania nie było ustalanie sytuacji prawnokarnej skarżącego. Wskazać należy, że zwolnienie żołnierza ze służby w oparciu o art. 228 ust. 1 pkt 8 ustawy o obronie Ojczyzny pozostaje bez związku z wynikiem prowadzonego postępowania karnego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby, co w sposób jednoznaczny wynika z regulacji art. 228 ust. 3 w zw. z art. 128 ust. 6 ww. ustawy. Organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych żołnierzowi w toku postępowania karnego, w szczególności nie musi wykazywać jego winy, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez żołnierza zarzucanych mu przestępstw. W niniejszej sprawie nie jest także uprawione powołanie się na zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 k.p.k. Art. 42 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Stosownie zaś do treści art. 5 § 1 k.p.k. oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego (§ 2). Zasada wynikająca z art. 42 Konstytucji RP oraz art. 5 k.p.k. znajduje zastosowanie wyłącznie na gruncie postępowania karnego. Tym samym nie ma ona zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jej przedmiotem było ustalenie zasadności zwolnienia żołnierza zawodowej służby wojskowej z uwagi na zachowanie naruszające honor żołnierza i godzące w dobre imię i interes Sił Zbrojnych. Celem przedmiotowego postępowania nie było zbadanie, czy skarżący dopuścił się czynu zabronionego, ale czy jego zachowanie pozwala na pozostanie w służbie. Organ dokonywał oceny zachowania skarżącego pod kątem tego, czy w dalszym ciągu posiada on przymioty niezbędne do dalszego pełnienia służby wojskowej.
Dodatkowo wskazać należy na regulację art. 128 ust. 7 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z którym w przypadku gdy żołnierz, o którym mowa w ust. 6, nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, po zakończeniu postępowania karnego przywraca się go do służby, o ile zostanie uznany przez wojskową komisję lekarską za zdolnego do służby wojskowej. Żołnierz ten otrzymuje uposażenie równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem i obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie trwania postępowania. Może ona znaleźć zastosowanie w przypadku skarżącego, gdy ten nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie kradzieży.
Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § pkt 6 oraz § 3 k.p.a.
Art. 107 § 1 k.p.a. określa elementy składowe decyzji administracyjnej. Skarżący kasacyjnie nie wskazuje, aby któryś z tych elementów w wydanych w sprawie decyzjach został pominięty. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji zawierają wszystkich obligatoryjne elementy wymienione w powyższym przepisie, a zawarty w nich wywód prawny, choć niezwykle lakoniczny, zwłaszcza w decyzji organu pierwszej instancji, pozwala na jednoznaczną ocenę, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. 228 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy przyjęły organy. Celem uzasadnienia decyzji jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego rozstrzygnięcia oraz wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna pozwolić – zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi administracyjnemu kontrolującemu następnie te decyzję – odczytać kierunek rozważań oraz toku rozumowania organu. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. in fine, należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Przez "wpływ", o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Przy czym związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej z powyższej powinności nie wywiązał się.
Nieskuteczność zarzutów naruszenia prawa procesowego oznacza, że przy ocenie zarzutów z zakresu prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji. Próba zwalczania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być skuteczna wyłącznie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem przez sformułowanie zarzutu naruszenia konkretnych przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne.
Podkreślenia także wymaga, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości ( por. wyroki NSA z: 21 października 2011 r., II FSK 775/10, 10 stycznia 2012 r., I FSK 319/11).
W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie wskazał na niewłaściwe zastosowanie art. 228 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 w zw. z art. 128 ust. 6 i 7 ustawy o obronie Ojczyzny w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. Zarzut błędnego zastosowania powyższych przepisów jest chybiony z uwagi na niezakwestionowanie skutecznie ważkich elementów stanu faktycznego sprawy. Dla zastosowania powyższych przepisów istotnym elementem stanu faktycznego było wszczęcie przeciwko skarżącemu postępowania karnego i postawienie skarżącemu zarzutu dokonania kradzieży. Takie zachowanie skarżącego, mające miejsce na terenie uczelni wojskowej, będącej jednocześnie jednostką wojskową, organ ocenił jako naruszające honor żołnierza oraz godzące w dobre imię Sił Zbrojnych oraz interes żołnierzy je stanowiących. Ocena ta nie została skutecznie podważona. Jako uprawnione należy zatem ocenić zastosowanie w sprawie art. 228 ust. 1 pkt 8 ustawy o obronie Ojczyzny.
Odnosząc się do wniosku skarżącego z 10 stycznia 2025 r. o zawieszenie niniejszego postępowania, w ocenie NSA wynik wskazanej w piśmie sprawy karnej, na tym etapie postępowania sądowo-administracyjnego, nie stanowi zagadnienia wstępnego (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), które obligowałoby Sąd do zawieszenia postępowania sądowego. Tym samym za niezasadny należało uznać wniosek o zawieszenie postępowania, jak i wniosek o odroczenie rozprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.