III OSK 214/23

III OSK 214/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 310/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-09-20
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 149 § 1 pkt 1, art. 183 § 1, art. 183 § 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2011 nr 155 poz 924
art.  8
Ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Partii Politycznej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 310/22 w sprawie ze skargi K. P. na bezczynność Partii Politycznej [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 310/22 zobowiązał Partię Polityczną [...] (dalej także jako: partia polityczna) do rozpoznania punktów 1, 2 i 3 wniosku K. P. (dalej także jako: skarżący) z dnia 2 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w punkcie 2 wyroku stwierdził, że partia polityczna dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu punktu 4 wniosku skarżącego, w punkcie 3 wyroku stwierdził, że bezczynność partii politycznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 4 wyroku zasądził od partii politycznej na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia 2 października 2020 r. skarżący zwrócił się do partii politycznej, powołując się na art. 61 Konstytucji RP o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
1) protokołów z posiedzeń zarządu partii od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku o udostępnienie informacji publicznej;
2) uchwał podjętych przez zarząd partii od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku o informację publiczną;
3) protokołów z posiedzeń komisji rewizyjnej wraz z wynikami kontroli za 2019 i 2020 rok;
4) wykazu ekspertyz/analiz/opinii opłaconych z Funduszu Eksperckiego partii w 2019 i w 2020 roku.
W piśmie z dnia 20 listopada 2020 r., które zostało przekazane do Sądu I instancji w dniu 11 maja 2022 r. (data wpływu na biuro podawcze), skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność partii politycznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zarzucił jej naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegające na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie partii politycznej do rozpoznania wniosku z dnia 2 października 2020 r. oraz o zasądzenie od niej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi K. P. wskazał, że termin na udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po 14 dniach od złożenia wniosku z dnia 2 października 2020, jednak - jak podniósł skarżący - pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną.
W odpowiedzi na skargę partia polityczna wniosła o jej oddalenie jako bezpodstawnej i zasądzenie od skarżącego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przewidzianych. Partia polityczna wskazała, że z treści wniesionej przez skarżącego skargi wynikało, że skarżący zaskarża bezczynność [...], z którym partia polityczna [...] nie ma żadnego związku, a wręcz raczej pozostają po przeciwnych stronach sceny politycznej. W związku z tym partia polityczna wskazała, że potraktowała wniesioną skargę, z uwagi na jej zaadresowanie, jako nieporozumienie, czy też żart i dlatego nie przekazała jej do sądu. Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącego, partia polityczna podniosła, że nie wpłynął on na skrzynki mailowe partii politycznej. Ponadto, w jej ocenie, skarżący powołuje się za złożenie go drogą mailową, jednak nie udowadnia tego faktu. Partia polityczna wyjaśniła, że po otrzymaniu wezwania z Sądu, pracownicy jej biura sprawdzili czy w październiku 2020 roku wpłynęła od skarżącego jakakolwiek korespondencja mailowa na adresy kontaktowe partii, tj. [...], czy [...] lub [...]. Wskutek dokonanej weryfikacji uznano jednak, że takiej korespondencji nie odnotowano. Jak zauważyła partia polityczna, skarżący także do skargi nie załączył wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Następnie partia polityczna wyjaśniła, że jej pełnomocnik w dniu 5 maja 2022 r., po zapoznaniu się z aktami niniejszej sprawy, w której znajduje się wydruk wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przekazał ten wydruk do Zarządu Krajowego partii, w celu sporządzenia odpowiedzi i wskazała, że odpowiedź ta po jej sporządzeniu i wysłaniu do skarżącego, zostanie niezwłocznie przekazana do Sądu wraz z dowodem jej wysłania. W ocenie partii politycznej, biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, za datę wpływu wniosku skarżącego uznać należało więc dzień 5 maja 2022 r. Reasumując, partia polityczna podkreśliła, że w żaden sposób nie zawiniła w niniejszej sprawie i w związku z tym wniosła o nieobciążanie jej karą grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 310/22 zobowiązał partię polityczną do rozpoznania punktów 1, 2 i 3 wniosku skarżącego z dnia 2 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w punkcie 2 wyroku stwierdził, że partia polityczna dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu punktu 4 wniosku K. P., w punkcie 3 wyroku stwierdził, że bezczynność partii politycznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 4 wyroku zasądził od partii politycznej na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji odnosząc się do zakresu podmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej wyjaśnił, że w myśl art. 4 ust. 2 cyt. ustawy, do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz partie polityczne. Zatem biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w niniejszej sprawie o spełnieniu zakresu podmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej świadczy wprost treść cytowanego wyżej przepisu.
Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, zaś przepis art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowy katalog danych, mających walor informacji publicznej. WSA w Warszawie zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1060/05, taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd I instancji podał, że we wniosku z dnia 2 października 2020 r. skarżący zażądał udostępnienia informacji w zakresie: uchwał podjętych przez zarząd partii politycznej, protokołów z posiedzeń jej zarządu i komisji rewizyjnej, a także wykazu ekspertyz/analiz/opinii opłaconych z Funduszu Eksperckiego partii politycznej, a zatem dokumentów wytworzonych przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej.
Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o partiach politycznych, partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej, a także dodał, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2021 r., sygn. akt K 14/12 wskazano, że celem partii politycznych jest realizacja funkcji polegających na wpływaniu na kształt polityki państwowej, w tym także funkcji uczestniczenia w rządzeniu, przy czym funkcje te w przeważającej mierze są realizowane dzięki wykorzystywaniu budżetowych środków finansowych. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 687/14, że nie wszystko, co jest związane w jakikolwiek sposób z funkcjonowaniem partii politycznej, lecz to, co wiąże się z elementem publicznym, stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z kolei funkcjonowanie partii politycznych oraz finansowanie działalności z budżetu państwa, są przejawami aktywności w sferze publicznej, a informacje na ten temat dotyczą spraw publicznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 409/13).
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, a także treść art. 8 ustawy o partiach politycznych, zgodnie z którym partie polityczne kształtują swoje struktury oraz zasady działania zgodnie z zasadami demokracji, w szczególności przez zapewnienie jawności tych struktur, powoływania organów partii w drodze wyborów i podejmowania uchwał większością głosów, Sąd I instancji uznał, że dokumenty objęte wnioskiem z dnia 2 października 2020 r. stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą działalności partii politycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył również, że z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został wysłany na prawidłowy i aktualny adres mailowy partii politycznej, a dowód znajduje się na k. 59 akt sądowych. Z przywołanego pisma wynika bowiem, że w dniu 2 października 2020 skarżący skierował swój wniosek do wielu adresatów, m.in. na adres organu [...], czyli na adres prawidłowy, potwierdzony dodatkowo w odpowiedzi na skargę jako adres kontaktowy. Sąd I instancji podkreślił, że obowiązkiem organu jest taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skoro skarżący przesłał wniosek o udostępnienie informacji publicznej na właściwy adres poczty elektronicznej, obowiązkiem tego organu było takie skonfigurowanie poczty elektronicznej, aby możliwe było odebranie tej wiadomości i udzielenie na nią odpowiedzi w terminie i w sposób określony w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji wyjaśnił, że ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej listu, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej, obciąża ten organ, a nie podmiot składający wniosek i świadczyć może jedynie o wadliwej organizacji pracy organu lub nieprawidłowym skonfigurowaniu jego poczty elektronicznej (por. postanowienia NSA z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1968/15, 5 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1414/15 i 18 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2897/15). WSA w Warszawie wskazał, że w takiej sytuacji wystarczającym dowodem wysłania wiadomości zawierającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest wydruk z poczty elektronicznej nadawcy (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1924/16).
Sąd I instancji wskazał także, że partia polityczna w piśmie z dnia 6 maja 2022 r. (złożonym do akt sprawy o sygn. II SO/Wa 25/22) udostępniła skarżącemu wykaz ekspertyz, zgodnie z punktem 4 wniosku, jednak nie udostępniła do dnia orzekania informacji, żądanych w punktach 1-3 wniosku, co doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wniosku, że partia polityczna dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu punktu 1, 2 i 3 wniosku i w związku z tym zobowiązała organ do jego rozpoznania w tym zakresie, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zaś w odniesieniu do punktu 4 wniosku, co do którego udzielono skarżącemu odpowiedzi, Sąd I instancji stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w jego rozpoznaniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła partia polityczna, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie punktu 1, 3 i 4 wyroku, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 1, 3 i 4 oraz o oddalenie skargi na bezczynność, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Rozstrzygnięciu zarzucono:
I) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nienależytym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia zawartego w wyroku oraz powodów, dla których Sąd uznał, że uchwały i protokoły organów partii [...], stanowią informację publiczną, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej w tym zakresie; wskazania zadań publicznych, których realizacja przez partię polityczną uzasadnia w ocenie Sądu zobowiązanie jej do udostępnienia wszystkich protokołów i uchwał organów centralnych partii, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiło zrekonstruowanie toku rozumowania Sądu, przy wydawaniu wyroku i spowodowało, że niemożliwa jest kontrola instancyjna orzeczenia;
2) art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego oraz oparciu rozstrzygnięcia na wybiórczej i niepełnej analizie akt sprawy w zakresie uznania, że uchwały i protokoły organów partii stanowią informację publiczną, podczas gdy za informację publiczną można byłoby uznać informacje o finansowaniu partii, jej statucie, strukturach, ewentualnie o gospodarowaniu przez partię polityczną mieniem publicznym. Skutkiem powyższego żądanie ujęte jako wniosek o wydanie odpisów wszystkich protokołów i uchwał zarządu partii, jakie zostały sporządzone od 2019 roku oraz protokołów posiedzeń komisji rewizyjnej w zakresie kontroli za 2019 i 2020 rok, zostało błędnie uznanie za w pełni legitymowany wniosek o dostęp do informacji publicznej, pomimo że uchwały i protokoły organów partii nie mają waloru informacji publicznej, informacją publiczną są jedynie te informacje, które dotyczą sfery publicznej działania partii, a nie jej bieżącej działalności. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny dokonany na podstawie całego materiału dowodowego skutkowałby uznaniem, że partia [...] odpowiedziała w sposób prawidłowy na wniosek skarżącego, a więc nie pozostaje w bezczynności i skarga na bezczynność powinna zostać oddalona;
3) art. 149 § 1a w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczej i niepełnej analizie akt sprawy w zakresie uznania, że bezczynność partii miała charakter rażący, podczas gdy istniały (nierozważane przez Sąd) przesłanki do odstąpienia od takiego orzeczenia;
II) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust 2 ustawy o dostępie do informacji politycznej w związku z art. 8 ustawy o partiach politycznych, przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że każda informacja dotycząca podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacją publiczną tylko z uwagi na spełnienie przez dany podmiot przesłanek z art. 4 ust. 2 ustawy, co prowadzi do stwierdzenia, że wystarczające jest ustalenie, że dany podmiot podlega przepisom tej ustawy i sam ten fakt determinuje konieczność przekazywania przez niego każdego protokołu zarządu krajowego i komisji rewizyjnej i każdej uchwały zarządu krajowego, podczas gdy informację publiczną stanowią tylko informacje o sprawach publicznych, a więc w przypadku partii politycznej będą to informacje o finansach partii, jej statucie, strukturach itp.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że z treści przytoczonych przepisów i orzeczeń, z których sąd wywiódł obowiązek partii politycznych do udostępnienia wszystkich uchwał i protokołów organów centralnych partii politycznej, trudno jest ustalić w jaki sposób Sąd I instancji doszedł do takiej konkluzji. Strona skarżąca kasacyjnie zgodziła się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że bezsporne jest to, że działalność partii politycznej w zakresie jej finansów, struktur partii, zasad wyboru władz partii są jawne i dostępne jako informacja publiczna. Jednak w ocenie strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji uznał jednocześnie, że każda informacja wytworzona przez partię polityczną stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu.
Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła WSA w Warszawie, że przy tak skonstruowanym uzasadnieniu skarżonego wyroku, w którym przytoczono jedynie przepisy i fragmenty nieadekwatnych orzeczeń sądowych, trudno jest ustalić, z jakich powodów Sąd I instancji nie dokonał oceny wniosku skarżącego, w kontekście treści pisma z dnia 6 maja 2022 r., w którym partia polityczna przywołała przyczyny, z powodu których uznała, że protokoły i uchwały organów centralnych partii, nie są informacją publiczną. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie uzasadnienia skarżonego wyroku nie zawiera również wyjaśnienia, w oparciu o jakie przepisy Sąd I instancji uznał, że już samo funkcjonowanie partii politycznej jest działalnością publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Następnie strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że dostęp do posiedzeń kolegialnych organów dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, a takim organem z pewnością nie jest zarząd partii politycznej, co jej zdaniem nie oznacza jednak, że żadne informacje zawarte w protokołach z posiedzeń zarządu partii lub w podjętych przez ten zarząd uchwałach nie będą miały przymiotu informacji publicznej. Obowiązek wskazania, że o takie informacje chodzi obciąża podmiot żądający dostępu do nich, nie zaś partię polityczną. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, dopiero sprecyzowanie żądania, które byłoby nakierowane na uzyskanie konkretnej informacji, mającej znamiona informacji publicznej, rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązek jej udostępnienia. Strona skarżąca kasacyjnie zaznaczyła jednak, że w przypadku wskazania takiej konkretnej informacji dotyczącej sfery publicznej, nie sposób będzie przyjąć, że informacja taka miałaby zawsze obejmować pełną treść protokołu lub uchwały, a ewentualnie jedynie tę ich część, która spełnia przesłanki z ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym zdaniem partii politycznej brak takiego sprecyzowania wniosku nie nakłada na zarząd partii obowiązku wezwania do jego uzupełnienia.
Strona skarżąca kasacyjnie pokreśliła także, że stwierdzona bezczynność partii politycznej nie jest niniejszą skargą kasacyjną kwestionowana, aczkolwiek w jej ocenie nie miała ona charakteru rażącego i dodała, że skarżący w piśmie z dnia 9 czerwca 2022 r, potwierdza, wbrew temu na co wskazywał na wcześniejszych etapach postępowania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został doręczony do partii politycznej z uwagi na błąd w skrzynce pocztowej partii. Biorąc powyższe pod uwagę, strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że jej bezczynność nie była celowa i nie wynikała z lekceważącego stosunku wobec prawa oraz podniosła, że od 2020 roku funkcjonuje bez subwencji państwowej z uwagi na sposób startu w wyborach (na listach innej partii) i w związku z tym nie zatrudnia odpowiedniej liczby osób do pracy kancelaryjnej, co znacznie utrudnia jej funkcjonowanie.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowne oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść skutku.
Skarżący kasacyjnie wskazuje na art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. upatrując ich naruszenia w nienależytym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia zawartego w wyroku oraz powodów, dla których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że uchwały i protokoły organów partii politycznej, stanowią informację publiczną, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej w tym zakresie, a także wskazania zadań publicznych, których realizacja przez partię polityczną uzasadnia w ocenie Sądu I instancji zobowiązanie jej do udostępnienia wszystkich protokołów i uchwał organów centralnych partii, co miało w ocenie strony skarżącej kasacyjnie istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiło zrekonstruowanie toku rozumowania Sądu I instancji przy wydawaniu wyroku i spowodowało, że niemożliwa jest kontrola instancyjna orzeczenia.
Zarzut ten nie mógł odnieść skutku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podobnie, jak np. art. 146 § 1, art. 147, czy art. 145 § 1 czy 151 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). O skuteczności zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie mogło świadczyć w realiach niniejszej sprawy powiązanie go z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, dlaczego w jego ocenie w realiach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do stwierdzenia bezczynności adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd ocenił stanowisko stron nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów podnoszonych w toku postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy argumentów odpowiedzi na skargę i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Sąd wyjaśnił, jak rozumie pojęcie informacji publicznej i dlaczego, w jego ocenie, Partia Polityczna [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, a żądane przez skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej. Przedstawiony wywód prawny sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a merytoryczna poprawność wyroku nie mogła być skutecznie podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy treści i uzasadnienia drugiego oraz trzeciego z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p. oraz art. 149 § 1a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. zauważa ich wzajemne powiązanie, co z kolei pozwala na ich łączne rozpoznanie. Strona skarżąca kasacyjnie w oparciu o powyższe zarzuty wytyka Sądowi I instancji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na wybiórczej i niepełnej analizie akt sprawy w zakresie uznania, że uchwały i protokoły organów partii stanowią informację publiczną, podczas gdy w ocenie strony skarżącej kasacyjnie za informację publiczną można byłoby uznać informacje o finansowaniu partii, jej statucie, strukturach, ewentualnie o gospodarowaniu przez partię polityczną mieniem publiczny, czego skutkiem było błędne zakwalifikowania żądania ujętego jako wniosek o wydanie odpisów wszystkich protokołów i uchwał zarządu partii, jakie zostały sporządzone od 2019 roku oraz protokołów posiedzeń komisji rewizyjnej w zakresie kontroli za 2019 i 2020 rok jako w pełni legitymowany wniosek o dostęp do informacji publicznej, pomimo że uchwały i protokoły organów partii nie mają waloru informacji publicznej, a informacją publiczną są jedynie te informacje, które dotyczą sfery publicznej działania partii, a nie jej bieżącej działalności. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny dokonany na podstawie całego materiału dowodowego skutkowałby uznaniem, że partia polityczna odpowiedziała w sposób prawidłowy na wniosek skarżącego, a więc nie pozostaje w bezczynności i skarga na bezczynność powinna zostać oddalona. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła także, że zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparto na wybiórczej i niepełnej analizie akt sprawy w zakresie uznania, że bezczynność partii politycznej miała charakter rażący, podczas gdy istniały - nierozważane przez Sąd I instancji - przesłanki do odstąpienia od takiego orzeczenia.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. aktualne pozostają powyższe rozważania. Przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. podobnie, jak np. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. także ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, a więc nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, zaś odnośnie do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., który w drugim zarzucie powiązano dodatkowo z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., dodać należy, co następuje.
Przede wszystkim zarzutami naruszenia powyższych przepisów nie można skutecznie kwestionować prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. określa ustawowe rozumienie informacji publicznej ma zatem charakter materialnoprawny, a zatem jego naruszenia nie można skutecznie zwalczać zarzutami naruszenia przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Sąd I instancji analizując i oceniając w niniejszej sprawie znajdujące się w aktach dokumenty nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a., zaś prawidłowość tej oceny nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia tego przepisu.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...)". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania (bezczynności) organu administrującego. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Nie mieści się w tym zakresie kwestionowanie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy. W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie bezczynności organu zobowiązanego ustawą o dostępie do informacji publicznej do jej udzielenia – partii politycznej, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Natomiast przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie partia polityczna pozostawała w bezczynności w załatwieniu wniosku, nie oznacza, że Sąd ten nie orzekał w granicach sprawy zainicjowanej skargą na bezczynność organu.
Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego, w ramach którego strona skarżąca kasacyjnie wskazała na dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 4 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 8 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1215). Błędna wykładnia tych przepisów polegała w ocenie strony skarżącej kasacyjnie na uznaniu przez Sąd I instancji, że "każda informacja dotycząca podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacją publiczną tylko z uwagi na spełnienie przez dany podmiot przesłanek z art. 4 ust. 2 ustawy, co prowadzi do stwierdzenia, że wystarczające jest ustalenie, że dany podmiot podlega przepisom tej ustawy i sam ten fakt determinuje konieczność przekazywania przez niego każdego protokołu zarządu krajowego i komisji rewizyjnej i każdej uchwały zarządu krajowego, podczas gdy informację publiczną stanowią tylko informacje o sprawach publicznych, a więc w przypadku partii politycznej będą to informacje o finansach partii, jej statucie, strukturach itp.".
Zarzut ten nie mógł odnieść skutku, bowiem Sąd I instancji nie wyraził powyższego, przypisywanego mu stanowiska, a zatem nie mógł przez przypisywane mu zachowanie naruszyć jakichkolwiek przepisów prawa, w tym również tych, które są objęte treścią omawianego zarzutu. Przeciwnie, wobec stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził wprost w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 687/14, że nie wszystko, co jest związane w jakikolwiek sposób z funkcjonowaniem partii politycznej, a jedynie to, co wiąże się z elementem publicznym, stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i to stanowiło podstawę jego rozstrzygnięcia. O posiadaniu przez żądane przez skarżącego informacje waloru informacji publicznych świadczy bowiem w ocenie WSA w Warszawie to, że dotyczą one działalności i funkcjonowania partii politycznej, a nie wyłącznie to, że partia polityczna spełniła przesłanki z art. 4 ust. 2 u.d.i.p.
Z powyższych przyczyn zarzut naruszenia art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 4 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 8 ustawy o partiach politycznych nie mógł odnieść skutku. Dodatkowo w odniesieniu do zarzutu wskazanego w skardze kasacyjnej jako "art. 1 u.d.i.p." należy przypomnieć, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117; wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., I OSK 1407/19; wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r., III OSK 5368/21; wyrok NSA z dnia 8 września 2022 r., II GSK 713/19). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że art. 1 u.d.i.p. składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych. Przepis art. 1 u.d.i.p. definiujący pojęcie informacji publicznej i wskazujący zakres zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej składa się z 2 ustępów, a strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała w ramach omawianego zarzutu, który z nich uczyniła przedmiotem zarzutu.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.