III OSK 2124/24

III OSK 2124/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Olga Żurawska - Matusiak
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Ol 65/21 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2024-05-02
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.134 §1, art.141 §4, art/145§1 pkt 1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art.7, art.8 §1, art.10, art.11, art.64 §1, art.77 §1, art.80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2025 poz 636
art.32 ust.1, art.34 ust.1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 10 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 65/21 w sprawie ze skargi W. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., nr 1434/2020 w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. P. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 2 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 65/21 oddalił skargę W. P. (dalej także jako: skarżąca) na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie (dalej także jako: organ) z dnia 17 listopada 2020 r., nr 1434/2020 w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Komendant Powiatowy Policji w E. (dalej także jako: organ I instancji) rozkazem personalnym z dnia 16 lipca 2020 r., nr 93/2020, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i § 1 ust. 1, 2-4, § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia, oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, przeniesioną skarżącą z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Powiatowej Policji w E. – z dniem 25 lipca 2020 r., mianował na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 złotych miesięcznie i przyznał jej dodatek służbowy w wysokości 600 zł miesięcznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ I instancji wskazał, że skarżąca rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 14 lipca 2020 r., nr 758/2020 została przeniesiona z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w E. z dniem 25 lipca 2020 r. Natomiast o mianowaniu na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E., jak podał organ I instancji, postanowił biorąc pod uwagę sytuację kadrową Komendy Powiatowej Policji w E. oraz kwalifikacje i doświadczenie zawodowe skarżącej. Jednocześnie wyjaśnił, że kwota bazowa dla funkcjonariuszy została ustalona ustawą budżetową na rok 2020 z dnia 14 lutego 2020 r. w wysokości 1 614, 69 złotych.
Skarżąca w dniu 18 sierpnia 2020 r. złożyła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego i wnosząc o jego uchylenie podniosła, że wydany rozkaz personalny powoduje, że ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w O. w 9 grupie zaszeregowania z dodatkiem funkcyjnym 1150 złotych miesięcznie, została ponownie przeniesiona trzy grupy niżej na stanowisko w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 złotych i dodatkiem w wysokości 600 złotych miesięcznie, mimo że poprzedni przyznawany jej dodatek wynosił 700 złotych. Skarżąca wskazała, że kolejnym już rozkazem personalnym została zdegradowana bez żadnych merytorycznych argumentów o trzy grupy zaszeregowania niżej z grupy 9 do grupy 6 – na stanowisko liniowego funkcjonariusza. W ocenie skarżącej powyższego nie można rozumieć jako przeniesienia na tożsame lub równorzędne stanowisko wobec stanowiska specjalisty Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Dyscyplinarnych, Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P., jakie zajmowała przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. w 2012 roku. Skarżąca wyjaśniła, że stanowisko specjalisty Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Dyscyplinarnych, Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P. usytuowane jest w hierarchii jednostek w strukturze nadzorczej, polega na prowadzeniu postępowań skargowych i dyscyplinarnych policjantów i sprawowaniu funkcji kontrolnych. Z kolei stanowisko specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w E. jest zwykłym stanowiskiem liniowym polegającym na prowadzeniu postępowań przygotowawczych. Ponadto, jak dodała skarżąca, stanowiska te różnią się parametrami uposażenia. Wobec powyższego w ocenie skarżącej została ona zdegradowana nie tylko pod względem pełnionej funkcji, ale również pod względem należnego jej wynagrodzenia.
Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie rozkazem personalnym z dnia 17 listopada 2020 r., nr 1434/2020, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w E. z dnia 16 lipca 2020 r.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w E. w piśmie z dnia 24 sierpnia 2020 r. wyjaśnił, że skarżąca rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2019 r., nr 127/2019 została delegowana do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w E. z dniem 4 lutego 2019 r., a następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 29 lipca 2019 r., nr 2509 przedłużył ww. czas delegacji do 12 miesięcy, tj. do dnia 3 lutego 2020 r. wyjaśniając, że w okresie delegacji skarżąca pełniła służbę w Wydziale Kryminalnym w Zespole dw. z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją realizując czynności dochodzeniowo-śledcze. Zadania wykonywała na wysokim poziomie, wykorzystując posiadaną wiedzę, kompetencje i szerokie doświadczenie specjalistyczne. Następnie podał, że z dniem 25 lipca 2020 r. organ rozkazem personalnym z dnia 14 lipca 2020 r., nr 758/2020 przeniósł skarżącą z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w E. W związku z powyższym biorąc pod uwagę trudną sytuację kadrową Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, gdzie występowały 4 wakaty, a także uwzględniając stopień służbowy skarżącej i posiadane przez nią kwalifikacje zawodowe, została ona mianowana na stanowisko specjalisty ww. wydziału. Przyznano jej dodatek służbowy w wysokości 600 złotych miesięcznie, odpowiedni dla stanowiska specjalisty w Komendzie Powiatowej Policji w E. Podkreślił jednocześnie, że tylko w tym wydziale występowało wakujące stanowisko specjalisty.
Z kolei sam organ ustalił, że organ I instancji zwrócił się do organu z wnioskiem z dnia 27 stycznia 2020 r. o przeniesienie skarżącej, pozostającej w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w P., do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej w E., w której występowało wówczas 6 wakatów, w tym 5 w pionie kryminalnym, z czego 3 w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym. Ponadto, dodał, że jeden policjant ze wskazanego wydziału przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, zaś kolejny rozpoczął szkolenie zawodowe podstawowe, co w sumie skutkuje brakiem 5 funkcjonariuszy na stanowiskach wykonawczych w 27-osobowym stanie etatowym. Wskazał, że przeniesienie skarżącej do Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. pozytywnie wpłynie na właściwe funkcjonowanie tej jednostki Policji, co jest szczególnie ważne wobec wysokiego obciążenia prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi – około 28 sztuk na policjanta.
Uwzględniając powyższy wniosek organ poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przeniesienia do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w E. W dniu 2 marca 2020 r. skarżąca stawiła się w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Olsztynie i zapoznała się z aktami postępowania, m.in. z ww. wnioskiem z dnia 27 stycznia 2020 r.
Następnie organ rozkazem personalnym z dnia 14 lipca 2020 r., nr 758/2020 przeniósł skarżącą z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w E. z dniem 25 lipca 2020 r., a decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ww. rozkaz personalny został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia 30 października 2020 r. i tym samym decyzja w sprawie przeniesienia skarżącej do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w E. stała się ostateczna.
Organ wskazał, że skarżąca została przyjęta do służby w Policji w dniu 25 lipca 2003 r. na stanowisko kursanta Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w R. Komendy Powiatowej Policji w P. Od 16 kwietnia 2004 r. do 21 sierpnia 2008 r. realizowała obowiązki służbowe na różnych stanowiskach w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w P. Z dniem 13 grudnia 2012 r. została powołana na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. Komendy Powiatowej Policji w P. w 9 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej, co wynosiło 3200 złotych. W dniu odwołania posiadała dodatek funkcyjny w wysokości 1150 złotych miesięcznie. Przed powołaniem na ww. stanowisko skarżąca od dnia 22 sierpnia 2008 r. zajmowała stanowisko specjalisty Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Dyscyplinarnych, Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P. w 6 grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, co wynosiło 2670 złotych i dodatkiem służbowym w wysokości 700 złotych miesięcznie. Z dniem 23 stycznia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w P. odwołał skarżącą z zajmowanego stanowiska i z dniem 24 stycznia 2020 r. przeniósł do swojej dyspozycji. W okresie od dnia 4 lutego 2019 r. do dnia 3 lutego 2020 r. skarżąca realizowała obowiązki służbowe w Wydziale Kryminalnym Komendy Powiatowej w E., realizując czynności dochodzeniowo-śledcze.
Organ dodał, że skarżąca w celu podniesienia swoich kwalifikacji zawodowych kierowana była na szkolenia resortowe, odbywała szkolenia zawodowe o profilu operacyjno-dochodzeniowym w Szkole Policji w Pile, a także szkolenie zawodowe z tematyki dochodzeniowo-śledczej w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie, gdzie zresztą ukończyła także szkolenie dla absolwentów szkół wyższych.
Przechodząc do analizy niniejszej sprawy organ wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę mianowania skarżącej na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. stanowi art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowisko służbowe oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Jak zauważył organ uregulowanie prawne zawarte w tym przepisie nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji, lecz jedynie wskazuje uprawniony do tego organ. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Jednocześnie organ zaznaczył, że przepisy ustawy o Policji nie pozostawiają jednak wątpliwości, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, a w konsekwencji mianowanie na inne stanowisko służbowe, może nastąpić na stanowisko wyższe lub równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym i odbywa się w strukturze tej samej jednostki, w tej samej miejscowości. Organ wyjaśnił, że wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w których wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.
Organ podkreślił również, że ustawa o Policji nie zawiera normy prawnej, która wprost określałaby sytuację funkcjonariusza odwołanego ze stanowiska, ani też przepisu określającego warunki, jakim powinno odpowiadać stanowisko służbowe, na które taki policjant winien zostać mianowany. Jednakże zdaniem organu nie powinno budzić wątpliwości, że uregulowanie statusu policjanta odwołanego ze stanowiska powinno odbywać się właśnie według reguł obowiązujących wszystkich policjantów i uwzględniać ostatnio zajmowane stanowisko z mianowania.
Organ podkreślił, że w przypadku odwołania policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego przełożony właściwy w sprawach osobowych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji winien mianować policjanta na stanowisko służbowe równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem, tj. ostatnie zajmowane przez policjanta stanowisko służbowe, na które został mianowany. W sytuacji zaś, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem nie jest możliwe z przyczyn organizacyjnych i w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko niespełniające wymogów równorzędnego, mianowanie to winno być dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a jednym z etapów zastosowania ww. normy jest umożliwienie funkcjonariuszowi wypowiedzenie się co do mianowania, a w konsekwencji w kwestii dalszego trwania stosunku służbowego, bowiem w sytuacji gdy nie wyrazi on zgody na mianowanie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może zostać zwolniony ze służby.
Następnie organ wyjaśnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga, że pojęcie "stanowiska równorzędnego" zostało określone w art. 38a ustawa o Policji, zgodnie z którym jest to stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Organ wskazał, że grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażania zasadniczego i policyjne stopnie etatowe określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
W związku z powyższym organ wskazał, że stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. oraz specjalisty Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Dyscyplinarnych, Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P. są zaszeregowane do tej samej 6 grupy (zgodnie z tabelą grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej, stanowiącą załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 złotych). Natomiast stosownie do załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia, tj. tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, ww. stanowiskom odpowiada jednakowy stopień etatowy – nadkomisarza Policji. Ponadto, co podkreślił organ, są to stanowiska wykonawcze, na których przysługuje ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy.
Jednocześnie organ dodał, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o Policji mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji.
Zdaniem organu, organ I instancji wydając swoją decyzję z dnia 16 lipca 2020 r. rozważył zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Interes społeczny wymagał wprowadzenia zmian umożliwiających jak najbardziej racjonalne funkcjonowanie Policji jako formacji powołanej do strzeżenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu trudno czynić organowi I instancji zarzutu z powodu rozkładu zasobów ludzkich w kierowanej przez niego jednostce. Z drugiej zaś strony organ uznał, że organ I instancji zadziałał w sposób możliwie najmniej dolegliwy dla skarżącej, bowiem mianował ją na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. – pod względem grupy zaszeregowania i stopnia etatowego, jak również z uwzględnieniem jej wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i doświadczenia na stanowisku w pionie kryminalnym. Organ podkreślił, że funkcjonariusz pełniąc służbę w Policji, nie ma gwarancji jej pełnienia tylko na jednym, wybranym przez siebie stanowisku służbowym. Organ zaznaczył także, że zdobyte przez skarżącą doświadczenie i kwalifikacje będą wykorzystywane na nowym stanowisku. Jednocześnie organ przypomniał, że w charakter pracy policjanta wpisana jest dyspozycyjność, która m.in. nie gwarantuje wykonywania stałych, czy też powtarzalnych czynności, a prawidłowość funkcjonowania Policji jako umundurowanej i uzbrojonej formacji opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym.
Organ raz jeszcze wskazał, że skarżąca, po odwołaniu ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w O. została przeniesiona z urzędu do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w P. Przed powołaniem skarżąca pełniła natomiast służbę na stanowisku specjalisty. Natomiast z dniem 25 lipca 2020 r. organ przeniósł skarżącą z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w E. W związku z tym to właśnie Komendant Powiatowy Policji w E, jako właściwy przełożony w sprawach osobowych, zgodnie z art. 32 ustawy o Policji zobowiązany był na nowo określić skarżącej stanowisko służbowe w drodze mianowania, a z uwagi na to, że w strukturze Komendy Powiatowej Policji w E. występował wakat równorzędny wobec stanowiska zajmowanego przez skarżącą przed powołaniem, mianowano skarżącą na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej w E. i przyznano jej dodatek służbowy w wysokości 600 złotych, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Organ podkreślił, że wysokość dodatku służbowego ma charakter uznaniowy i jest uzależniony od indywidualnej oceny służby policjanta. Ponadto, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 38a ustawy o Policji wysokość dodatku służbowego nie jest uwzględniania przy określeniu parametrów określających równorzędność stanowiska.
Biorąc pod uwagę kwalifikacje zawodowe, posiadaną wiedzę i dotychczasowy przebieg służby skarżącej, organ uznał, że mianowanie jej na kwestionowane stanowisko nie tylko gwarantuje prawidłową realizację zadań służbowych, ale też pozwala przewidywać, że zadania te będą wykonywane na bardzo wysokim poziomie.
Ponadto, organ zaznaczył, że decyzja o mianowaniu skarżącej na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. stanowiła realizację wniosku Komendanta Powiatowego Policji w E. z dnia 27 stycznia 2020 r. i uzasadniona była potrzebami służby. Skarżącej zapewniono stanowisko równorzędne, jak przed powołaniem (jest ono przypisane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego, przewiduje jednakowy stopień etatowy, uwzględnia posiadane przez skarżącą doświadczenie i kwalifikacje zawodowe). Nie było natomiast możliwości mianowania skarżącej na inne stanowisko równorzędne, gdyż takiego na stanie etatowym nie było.
W piśmie z dnia 28 listopada 2020 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższy rozkaz personalny organu i wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., nr 1434/2020 oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w E. z dnia 16 lipca 2020 r., nr 93/2020 w przedmiocie mianowania skarżącej z dniem 25 lipca 2020 r. na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. i umorzenie postępowania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzenie, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przewidującego możliwość przeniesienia policjanta jedynie na równorzędne stanowisko, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji doprowadziło do mianowania skarżącej w Komendzie Powiatowej Policji w E. na niższe stanowisko służbowe (aż o 3 grupy zaszeregowania niżej), gdyż w dniu wydania rozkazu, tj. 16 lipca 2020 r. o mianowaniu skarżącej na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w Komendzie Powiatowej Policji w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 złotych miesięcznie i dodatkiem służbowym w wysokości 600 złotych miesięcznie, skarżąca pozostawała w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w P., nie mając określonego stanowiska służbowego po uprzednim odwołaniu ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w O. w 9 (dziewiątej) grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej, co wynosiło 3200 złotych (kwota przed podwyżką w 2018 roku) z dodatkiem służbowym 1150 złotych, co naruszyło słuszny interes skarżącej jako strony;
II. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 138 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w E. z dnia 16 lipca 2020 r., nr 93/2020 w przedmiocie mianowania skarżącej na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 złotych miesięcznie i dodatkiem służbowym w wysokości 600 złotych miesięcznie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wprowadziło do obrotu prawnego przedmiotowy rozkaz personalny, mimo że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie dało podstaw do wydania takiego rozkazu, który to został wydany całkowicie dowolnie z przekroczeniem zasad dopuszczalnego uznania administracyjnego, gdyż okoliczności sprawy przemawiały za uchyleniem go w całości oraz przemawiał za tym zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny skarżącej jako strony;
- art. 10 § 1 w związku z art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niedopełnienie obowiązku spoczywającego na organach w postaci zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem rozkazów o mianowaniu jej na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. w 6 grupie zaszeregowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało przyjęciem za udowodnione przedstawione przez organy okoliczności pomimo braku możliwości wypowiedzenia się przez skarżącą co do przeprowadzonych dowodów;
- art. 7 w związku z art. 8 § 1, art. 80 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez całkowicie dowolne ustalenie i przyjęcie stanu faktycznego sprawy, pomimo że organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób należyty, z pominięciem istotnych faktów i dowodów w tym: przyjęcie przez organy braku możliwości mianowania skarżącej w Komendzie Powiatowej Policji w E. oraz w Komendzie Powiatowej Policji w P. na inne równorzędne stanowisko po odwołaniu skarżącej ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w O. w 9 grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w kwocie 1150 złotych i stopniem etatowym podinspektora, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało całkowicie dowolnym uznaniem, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do podjęcia przez Komendanta Powiatowego Policji w E. decyzji o możliwości mianowania skarżącej na jakiekolwiek stanowisko służbowe bez konieczności zapewnienia jej stanowiska równorzędnego lub zbliżonego parametrami do równorzędnego stanowisku Komendanta Komisariatu Policji w O. w 9 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej, co wynosiło 3200 złotych (kwota przed podwyżką w 2018 roku) z dodatkiem służbowym w kwocie 1150 złotych, w sytuacji gdy w Komendzie Powiatowej Policji w E. istniał wakat na stanowisku Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji w 8 grupie zaszeregowania ze stopniem etatowym podinspektora oraz w Komendzie Powiatowej Policji w P. istniały wakaty na stanowiskach: Komendanta Komisariatu Policji w B. w 9 grupie zaszeregowania, Komendanta Komisariatu Policji w R. w 9 grupie zaszeregowania, Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P. w 8 grupie zaszeregowania oraz specjalisty do Spraw Dyscyplinarnych Skarg Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P. w 6 grupie zaszeregowania z dodatkiem służbowym w kwocie 700 złotych, na którym pełniła służbę przed jej powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. w 2012 roku;
- art. 7 w związku z art. 75 § 1 w związku z art. 80, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwie przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie dowodowe prowadzone z pominięciem istotnych faktów i dowodów w tym: całkowicie dowolne przyjęcie, że stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 złotych i dodatkiem służbowym w wysokości 600 złotych miesięcznie jest równorzędne stanowisku do Spraw Dyscyplinarnych Skarg i Wniosków w Komendzie Powiatowej Policji w P. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, co wynosiło 2670 złotych (kwota przed podwyżką w 2018 roku) i dodatkiem służbowym 700 złotych miesięcznie, które skarżąca zajmowała przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. w 2012 roku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało przyjęciem zasadności mianowania skarżącej na stanowisko specjalisty w Komendzie Powiatowej Policji w E., pomimo iż organy obu instancji nie poddały ocenie warunków służby na obu wyżej wymienionych stanowiskach służbowych określonych w kartach opisu stanowisk pracy;
- art. 7 w związku z art. 75 § 1 w związku z art. 80 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwie przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie dowodowe, z pominięciem istotnych faktów i dowodów, w tym: całkowicie dowolne przyjęcie, że przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk nie uwzględnia się wysokości składników uposażenia o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało zasadnością przyznania skarżącej przez Komendanta Powiatowego Policji w E. rozkazem personalnym nr 93/2020 z dnia 16 lipca 2020 r. niższego dodatku służbowego (o 100 złotych) w kwocie 600 złotych miesięcznie w porównaniu do dodatku służbowego w kwocie 700 złotych przyznanego skarżącej stale na stanowisku do spraw Dyscyplinarnych Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P., które zajmowała przed jej powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. w 2012 roku;
- art. 7 w związku z art. 75 § 1 i art. 80 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez całkowicie dowolne przyjęcie i ustalenie stanu faktycznego sprawy, pomimo iż organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób należyty, podczas którego nie dokonano analizy i przeglądu wakujących etatów w Komendzie Powiatowej Policji w E. oraz w Komendzie Powiatowej Policji w P. w celu ustalenia możliwości zapewnienia skarżącej stanowiska równorzędnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało przyjęciem zasadności mianowania skarżącej na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 złotych miesięcznie i dodatkiem służbowym w wysokości 600 złotych miesięcznie, pomimo braku motywów uzasadniających taką decyzję;
- art. 11 w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwe wydanie w niniejszej sprawie rozkazów personalnych, z pominięciem podstawowych zasad sporządzania decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, tj. wydanych bez wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ wydając tego typu rozkazy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wprowadzeniem do obrotu prawnego rozkazów personalnych wydanych w sposób całkowicie dowolny, tj. z przekroczeniem zasad dopuszczalnego uznania administracyjnego i w sposób istotny naruszyło zaufanie skarżącej do organów administracji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażane w zaskarżonym rozkazie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 2 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 65/21 oddalił skargę W. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., nr 1434/2020 w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał, że przeprowadzona przez niego, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego rozkazu personalnego, a także poprzedzającego go rozkazu personalnego wydanego w pierwszej instancji, wykazała, że podjęte przez organy akty nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu I instancji postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że zaskarżony rozkaz jest prawidłowy, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on jednak przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Z kolei w art. 38 ust. 1 i 2 ww. ustawy wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z powyższych regulacji wynika, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie go na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Sąd I instancji podkreślił, że wydając taką decyzję organ powinien kierować się kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych. Zatem służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej.
Dokonując zatem kontroli legalności decyzji o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, czyli w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu I instancji należy badać, czy na podstawie powyższych przepisów jej wydanie było dopuszczalne, tj. czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił przy tym, że nie podlega badaniu przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej mianowania policjanta w nowej jednostce organizacyjnej Policji, zasadność i legalność decyzji o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy natomiast do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy o Policji. Sąd I instancji dodał, że badaniu podlega również zawarta w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.
Sąd I instancji powołał się również na wyrok z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 1254/21, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednoznacznie, że rozkaz personalny w sprawie przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego z urzędu lub na wniosek zainteresowanego funkcjonariusza w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest uprawniony do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają zatem czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Sądy administracyjne nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że ocena zaskarżonego rozkazu personalnego w powyższym zakresie nie doprowadziła do stwierdzenia naruszenia przepisów stanowiących podstawę jego wydania, w tym również wskazanych w skardze. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że podstawą jego wydania był wniosek Komendanta Powiatowego Policji w E. z dnia 27 stycznia 2020 r. o przeniesienie skarżącej, pozostającej w dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w P., do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej w E., w której występowało 6 wakatów. Mając na uwadze trudną sytuację kadrową Komendy Powiatowej w E., w ocenie Sądu I instancji, nie można uznać, że zaskarżony rozkaz personalny nosił cechy dowolności. Organ kierował się kryterium potrzeby organizacji służby, w szczególności w Komendzie Powiatowej Policji w E., zapewnieniem realizacji zdań przez tę jednostkę organizacyjną Policji, skuteczności jej działania. Natomiast dokonywanie oceny podjętego rozkazu przy uwzględnieniu kryterium celowościowego i słusznościowego przy przyjęciu danego rozwiązania stanowiłoby zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie niedopuszczalne wkraczanie w politykę kadrową prowadzoną przez organy Policji.
Sąd I instancji uznał, że organ wydający zaskarżony rozkaz personalny wywiązał się z nałożonego obowiązku wynikającego z art. 7 Kodeksu postepowania administracyjnego, przeprowadził wszelkie niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej. Mając na uwadze zarówno treść art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i regulacji prawnych zawartych w ustawie o Policji, w tym dotyczących zadań jakie winna ona realizować i charakter służby w Policji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie sposób wywodzić prymatu interesu funkcjonariusza nad potrzebą zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej formacji, co jest niewątpliwie w interesie społecznym. Mając na uwadze charakter służby w Policji w ocenie Sądu I instancji uznać wręcz należy, że tak pojmowanemu interesowi społecznemu należy dać pierwszeństwo nad interesem indywidualnym funkcjonariusza policji. Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego w którym organ jednostronnie i w sposób władczy może kształtować sytuację funkcjonariusza policji. Z drugiej strony oznacza to dyspozycyjność policjanta.
Sąd I instancji podkreślił również, że Komendant Powiatowy Policji w E. jako organ administracji publicznej jest odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany jest do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanej jednostce i prowadzenia polityki kadrowej zgodnie z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami ludzkimi. W tym zakresie zaskarżony rozkaz personalny nie podlega ocenie ze względów słusznościowych czy też celowościowych. Prowadzenie polityki kadrowej w Policji z punktu widzenia potrzeby obsady poszczególnych stanowisk służbowych i dokonywania przesunięć kadrowych należy do poszczególnych komendantów w zakresie podległych im struktur organizacyjnych. Umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na Policję, taki dobór kadr, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Sąd I instancji zaznaczył, że celowość i zasadność polityki kadrowej organów Policji nie podlega ocenie sądów administracyjnych. Policjant podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Policji musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie oraz na związane z tym konsekwencje, które nie zawsze są zgodne z jego oczekiwaniami i wizją pełnienia służby. Nie ma on bowiem gwarancji pełnienia służby zawsze na wybranym przez siebie stanowisku służbowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził także, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący mianowania skarżącej na stanowisko, które nie jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej w sprawie prawidłowo przyjęto, że zaskarżonym rozkazem personalnym mianowano stronę na równorzędne stanowisko służbowe. Sąd I instancji wyjaśnił, że ustawa o Policji w art. 38a stanowi, że stanowiskiem równorzędnym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Natomiast z ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.
W ocenie Sądu I instancji stanowisko, na które skarżąca została mianowana rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w E. z dnia 16 lipca, tj. stanowisko służbowe specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej w E. należy uznać za równorzędne ze stanowiskiem specjalisty Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Dyscyplinarnych, Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P., które skarżąca zajmowała przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. Poprzednie stanowisko, tak jak obecne, również było zaszeregowane do 6 grupy uposażenia. Poza tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dodał, że stosownie do załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., tj. tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, ww. stanowiskom odpowiada jednakowy stopień etatowy – nadkomisarza Policji. Są to stanowiska wykonawcze, na których przysługuje ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy.
Mając zatem na uwadze powyższe rozważania Sąd I instancji uznał, że mianowanie skarżącej na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej w E. znajduje swoje uzasadnienie faktyczne i prawne, a nadto pozostaje w interesie społecznym (służby). Na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamiać należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, jako formacji (art. 1 ust. 2 ww. ustawy), natomiast interesem indywidualnym będzie kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym przypadku zawodowej) poszczególnych funkcjonariuszy. Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Te kryteria zdaniem Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie zostały zastosowane, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W decyzji tej przeanalizowano szczegółowo powody mianowania skarżącej na nowe stanowisko służbowe. Wyniki tej analizy nie pozwalają na uznanie, że decyzja ta była dowolna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał również, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest zgodna z art. 80 ww. ustawy. Organ uwzględnił całość zgromadzonego materiału dowodowego, a skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających podważyć ustalenia organu istotne z punktu widzenia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, a ponadto o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów i rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na braku odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącej, w tym do zarzutów przedstawionych w skardze oraz lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające skarżącej informacji o przesłankach rozstrzygnięcia;
2. art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niedopełnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązku rozpoznania skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w granicach skargi, a mianowicie nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 64 § 1 oraz art. 10 w związku z art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo naruszenia przez organy obu instancji ww. przepisów, a mianowicie:
- niepowiadomieniu skarżącej o wszczęciu postępowania;
- niepowiadomieniu skarżącej o zakończeniu postępowania, możliwości składania wniosków dowodowych, o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co łącznie skutkowało niezapewnieniem możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo naruszenia przez organy obu instancji ww. przepisów, a mianowicie:
a) wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;
b) odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu skarżącej jako strony niniejszego postępowania;
c) zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego;
d) dokonanie jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego;
e) niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy;
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o Policji polegające na nieuwzględnieniu skargi, podczas gdy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez brak mianowania odwołującej na równorzędne stanowisko służbowe, w sytuacji gdy organ był do tego zobligowany;
b) niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i mianowanie odwołującej na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E., a w konsekwencji wykorzystanie instytucji mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dokonał oceny zaskarżonych rozkazów personalnych w oderwaniu od zarzutów i twierdzeń skarżącej, a lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiło skarżącej informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie wyrok Sądu I instancji nie zawiera szczegółowych rozważań co do poszczególnych zarzutów stawianych przez skarżącą, czy też ich oceny oraz pogłębionych rozważań prawnych poczynionych na tle stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie zaznaczyła, że przedstawienia przez Sąd w uzasadnieniu wyroku własnego stanowiska nie można zastępować ogólnikową aprobatą argumentacji organów.
Strona skarżąca kasacyjnie wskazała także, że zwalnianie i mianowanie na stanowisko służbowe jest dokonywane w drodze postępowania administracyjnego w formie decyzji. W związku z powyższym organ winien postępować zgodnie z regułami wskazanymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Tymczasem skarżąca nie została poinformowana o wszczęciu postępowania, o jego zakończeniu, czy też o prawie do końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania, przez co została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, stanowiąca gwarancję rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącej kasacyjnie już tylko z uwagi na ww. uchybienia proceduralne zaskarżony rozkaz personalny jest obarczony rażącą wadliwością, czego zaś nie dostrzegł Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok.
Następnie strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że trudno domyślać się na jakiej podstawie Komendant Powiatowy Policji w E., a w ślad za nim Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie doszedł do przekonania o gotowości skarżącej do realizacji zadań na stanowisku specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. Ogólnikowe powołanie się na sytuację kadrową oraz kwalifikacje i doświadczenie zawodowe skarżącej nie spełnia zdaniem skarżącej kasacyjnie wymogu przekonywującego uzasadnienia decyzji. W jej ocenie organy, wbrew dyspozycji art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wyjaśniły zasadności przesłanek jakimi kierowały się przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób wystarczający dla dokonania oceny, czy nie przekroczono granic luzu decyzyjnego w formie uznania administracyjnego, zaś Sąd I instancji takie stanowisko zaaprobował. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że organ winien wykazać w sposób niebudzący wątpliwości strony, że istnieje rzeczywista potrzeba mianowania funkcjonariusza na konkretne stanowisko służbowe.
W ocenie skarżącej kasacyjnie organy przekroczyły w niniejszej sprawie granice pozostawionej mu dyskrecjonalności, mianując funkcjonariusza z bogatym doświadczeniem zawodowym na liniowe stanowisko specjalisty w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym, nie uzasadniając przy tym podjętego przez siebie rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.
Skarżąca kasacyjnie wskazała, że stanowisko specjalisty do Spraw Dyscyplinarnych Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P. różni się przede wszystkim względem liniowego stanowiska specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w Komendzie Powiatowej Policji w E. rangą, gdyż pierwsze z wymienionych stanowisk było usytuowane w hierarchii jednostki jako odrębne jednoosobowe samodzielne stanowisko podlegające bezpośredniemu nadzorowi Komendanta jednostki i polegało na prowadzeniu postępowań skargowych i dyscyplinarnych wobec policjantów, prowadzenia kontroli w trybie określonym przepisami prawa w poszczególnych Wydziałach Komendy Powiatowej Policji w P., podległych Komisariatach Policji w O., B., R. zlecanych przez komendanta jednostki oraz sprawowaniu funkcji kontrolnych takich jak nadzór nad służbami. Ponadto, jak wskazała skarżąca kasacyjnie stanowisko to charakteryzowało się podstawowym czasem służby w godzinach od 7:30 do 15:30 od poniedziałku do piątku, z wyjątkami na pełnienie funkcji kontrolnego jednostki, pełnionej z reguły raz w miesiącu.
Sam fakt przeprowadzania kontroli w poszczególnych komórkach organizacyjnych jednostki oraz podległych komisariatach oraz pełnienia służby kontrolnego jednostki, gdzie dokonuje się m. in. odpraw Dyżurnych Zespołu Dyżurnych Komendy Powiatowej Policji w P. świadczy w ocenie skarżącej kasacyjnie o randze tego stanowiska i nie może być jej zdaniem w żaden sposób utożsamiane jako stanowisko równorzędne do liniowego stanowiska specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w Komendzie Powiatowej Policji w E., które usytuowane jest w hierarchii jednostki jako zwykłe stanowisko liniowe wykonawcze podlegające nadzorowi Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, a polegające na prowadzeniu postępowań przygotowawczych przeciwko zdrowiu i życiu. Jest to typowe stanowisko liniowe wykonawcze, dla którego objęcia wystarczyło w 2008 roku pięcioletnie doświadczenie służbowe skarżącej i posiadane wówczas umiejętności. Dlatego jej zdaniem trudno, aby w przedmiotowej sprawie, a mianowicie posiadania przez skarżącą kasacyjnie (w chwili wydania zaskarżonego rozkazu) prawie 18-letniego stażu służby, w tym czteroletniego doświadczenia zawodowego na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji w O. z niekwestionowanymi osiągnięciami w dziedzinie zarządzania, można było obiektywnie uznać, iż zagospodarowanie jej osoby w strukturach Policji właśnie na takim stanowisku liniowym jest jedynym możliwym rozwiązaniem podjętym po wszechstronnym i rzetelnym rozpatrzeniu okoliczności sprawy.
Ponadto, stanowisko specjalisty Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w ocenie skarżącej kasacyjnie nie spełnia nawet podstawowych parametrów uposażenia, gdyż charakteryzuje się niższą wysokością składników uposażenia o charakterze stałym, a mianowicie niższym dodatkiem służbowym o kwotę 100 złotych.
Reasumując, strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że jej zdaniem stanowisko specjalisty w Komendzie Powiatowej Policji w E. nie jest stanowiskiem równorzędnym z uwagi na to, że: nastąpiła zmiana składników uposażenia o charakterze stałym (niższy dodatek służbowy o 100 złotych miesięcznie), zmiana warunków służby, zmiana czasu służby z podstawowego na zmianowy, zmiana miejsca wykonywania obowiązków służbowych z biurowych na biurowe oraz w terenie, nie zostało uwzględnione doświadczenie zawodowe skarżącej, zaś mianowanie na stanowisko specjalisty skarżąca kasacyjnie odczytuje jako jej degradację w strukturach Policji, a tym samym pozbawienie możliwości awansu zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami, a ponadto nastąpiła zmiana uprawnień i obowiązków, a mianowicie na jednoosobowym samodzielnym stanowisku do Spraw Dyscyplinarnych Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w P. skarżąca kasacyjnie wykonywała czynności kontrolne, polegające na badaniu prawidłowości sposobu działania poszczególnych jednostek organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji w P. oraz pełniących służbę funkcjonariuszy, do czego niezbędnym było posiadanie wiedzy z zakresu prawa policyjnego oraz innych gałęzi prawa: administracyjnego, karnego, cywilnego oraz i innych ustaw, podczas gdy na stanowisku specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. jej uprawnienia polegają na wykonywaniu wytycznych przełożonych oraz prokuratora nadzorującego postępowania przygotowawcze.
Strona skarżąca kasacyjnie podniosła więc, że powierzenie jej wykonywania zadań służbowych na ww. stanowisku pozostaje w rażącej wręcz sprzeczności z dobrem i celami instytucji państwowej, jaką jest Policja, albowiem fakt ten w odniesieniu do bogatego doświadczenia skarżącej prowadzi do wniosku, że kwalifikacje i doświadczenie tego funkcjonariusza nie są należycie wykorzystane na nowym stanowisku służbowym. Prowadzi to w sposób oczywisty do zmniejszenia efektywności działań Policji w zakresie jej ustawowych obowiązków.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie procedowanie organów, zaaprobowane przez Sąd I instancji, doprowadziło do faktycznej degradacji skarżącej przy zastosowaniu pozornie dopuszczalnego trybu określonego w art. 32 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy oraz podtrzymując dotychczas wyrażane w sprawie stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z uwagi na zgodny wniosek stron, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
W ramach pierwszego z zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., którego upatruje w braku odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącej, w tym do zarzutów przedstawionych w skardze, a także w lakonicznym i ogólnikowym uzasadnieniu wyroku pozbawiającym skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącej na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., nr 1434/2020 w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Na marginesie jedynie można dodać, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że przywołany przez autora skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, co miało miejsce w realiach tej sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżąca kasacyjnie nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącej kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nie mógł także odnieść skutku zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niedopełnienie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie w granicach skargi, a mianowicie nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". W odniesieniu do art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazać więc należy, że przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznając skargę W. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., nr 1434/2020 w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, i tym samym nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga, a prawidłowości tej oceny, jak i rzekomego nieodniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, nie można podważać na podstawie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.
W ramach trzeciego zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 64 § 1 oraz art. 10 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a., polegające w jej ocenie na nieuwzględnieniu skargi pomimo naruszenia przez organy obu instancji ww. przepisów, a mianowicie: niepowiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania, zakończeniu postępowania, możliwości składania wniosków dowodowych, możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania oraz o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co łącznie skutkowało niezapewnieniem możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Ten zarzut również okazał się nieskuteczny.
Przede wszystkim w związku z tym, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, czy też art. 151 i art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Niezależnie jednak od tego, z uwagi na to, że strona skarżąca kasacyjnie wytyka Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., podkreślenia wymaga to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. określającego kompetencje sądu w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu.
Niezależnie od powyższego, w związku z tym, że strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut niestosowanego w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a z zarzutem naruszenia art. 64 § 1, art. 10 oraz art. 81 k.p.a. usiłując w ten sposób wytknąć nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe polegające na niepowiadomieniu skarżącej o wszczęciu postępowania, zakończeniu postępowania oraz przysługujących jej prawach w prowadzonym postępowaniu, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jak już wskazywano, skargę kasacyjną można skuteczne oprzeć na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, ale wyłącznie jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała natomiast w jaki sposób rzekome przywoływane przez nią uchybienia organu miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Uzasadnienie zarzutu w tym zakresie ogranicza się do lakonicznego stwierdzenia, że wskutek powyższego nie zapewniono skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, nie konkretyzując jednocześnie jakich czynności, mających wpływ na wynik sprawy, skarżąca kasacyjnie nie mogła dokonać w wyniku naruszenia przez organ przywołanych przepisów k.p.a. Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest dowiedzenie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych. Samo uchybienie organu w tym zakresie nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji, czy też wznowienia postępowania w sprawie. Konieczne jest jeszcze wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności. W związku z niewykazaniem przez skarżącą kasacyjnie na czym ten istotny wpływ na wynik sprawy miał polegać i jakiej konkretnie czynności nie mogła dokonać w wyniku naruszenia przez organ art. 64 § 1, art. 10 oraz art. 81 k.p.a., omawiany zarzut nie mógł odnieść skutku.
Bezskuteczny okazał się także zarzut naruszenia – jak już wskazywano niestosowanego w sprawie – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., na podstawie których skarżąca kasacyjnie podnosi zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W art. 8 § 1 k.p.a. sformułowano zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, zaś w art. 11 k.p.a. zasadę ogólną przekonywania. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W art. 80 k.p.a. natomiast została ustanowiona zasada swobodnej oceny dowodów. Podkreślenia wymaga, że realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji publicznej do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wyprowadzony przez organ wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy – inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.
Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania dotyczącego mianowania skarżącej na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E. zostały wyjaśnione, a zgromadzone dowody związane z dotychczasowym przebiegiem służby skarżącej, jej doświadczeniem oraz kwalifikacjami, jak i polityką i sytuacją kadrową jednostki Policji, zostały poddane wszechstronnej i odpowiadającej prawu ocenie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla wydania decyzji, czy były one uwzględnione przy wydaniu decyzji i w jaki sposób zostały ocenione przez organ (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., II OSK 554/07). Sąd I instancji prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku, dokonał poprawnej oceny zaskarżonego rozkazu personalnego i słusznie przyjął ustalony przez organ stan faktyczny za odpowiadający wymogom prawa. Organy Policji prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, powzięły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrały bowiem i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organy ustosunkowały się do wszelkich istotnych okoliczności wskazanych przez skarżącą, a w związku z tym, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy Policji i zaakceptowana przez Sąd I instancji nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona, to w konsekwencji powyższego, Sąd I instancji prawidłowo, na podstawie art. 151 p.p.s.a., którego naruszenia nie wytknięto zresztą w skardze kasacyjnej, oddalił skargę skarżącej.
W ramach ostatniego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636), którego upatruje w nieuwzględnieniu skargi, podczas gdy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie zostało w jej ocenie wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez brak mianowania odwołującej na równorzędne stanowisko służbowe, w sytuacji gdy organ był do tego zobligowany oraz niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i mianowanie odwołującej na stanowisko specjalisty Zespołu II Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w E., a w konsekwencji wykorzystanie instytucji mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku.
Istota ostatniego zarzutu naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do próby zakwestionowania przez skarżącą kasacyjnie prawidłowości rozumienia przez organy, zaakceptowanego przez Sąd I instancji, pojęcia "równorzędność stanowisk służbowych", którego definicja formalna znajduje się w art. 38a ustawy o Policji. W myśl tego przepisu równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego (art. 38a ustawy o Policji został do komentowanej ustawy dodany dyspozycją ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1610), z mocą obowiązującą od dnia 1 października 2020 r.). Próba zakwestionowania rozumienia przez organy Policji oraz Sąd I instancji pojęcia "równorzędność stanowisk służbowych" nie mogła jednak skutecznie nastąpić w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, na podstawie którego zresztą skarżąca kasacyjnie wytyka naruszenie niestosowanego w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami o materialnym charakterze, tj. art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o Policji.
Nawet jeśli jednak przyjąć, w ramach rekonstrukcji zarzutu, że strona skarżąca kasacyjnie sformułowała omawiany zarzut w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, to skarżąca kasacyjnie na jego podstawie wskazała na niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o Policji. Skuteczne podważenie rozumienia pojęcia "równorzędność stanowisk służbowych" mogło natomiast nastąpić wyłącznie w ramach zarzutu dokonania błędnej wykładni właściwych przepisów ustawy o Policji wraz z wykazaniem na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka zdaniem skarżącej kasacyjnie powinna być ich prawidłowa wykładnia. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przyjęte przez organy, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozumienie pojęcia "równorzędne stanowisko służbowe", zgodnie z którym równorzędność stanowisk nie oznacza ich identyczności, bowiem ustawa o Policji wymaga jedynie, aby stanowiska były równorzędne, a nie tożsame, uznać należy za prawidłowe.
Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.