III OSK 2390/22

III OSK 2390/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Po 188/22 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-06-14
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1, art. 3 § 2 pkt 4, art. 146 § 1, art. 133 § 1, art. 106 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 188/22 w sprawie ze skargi C. R. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w L. z dnia 25 stycznia 2022 r. nr LDI.703.1.229.2021.AR.AG w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 188/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę C. R. (dalej: "skarżący") na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w L. (dalej: "organ") z dnia 25 stycznia 2022 r. nr LDI.703.1.229.2021.AR.AG w przedmiocie wyeliminowania naruszeń.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W wyniku kontroli prowadzonej w dniach od 13 października 2021 r. do 18 listopada 2021 r. u C. R., prowadzącego działalność pn. X, pod adresem ul. (...), L.,
z siedzibą przy ul. (...) ustalono, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach, której dokonuje wwozu do kraju pojazdów uszkodzonych,
w tym wycofanych z eksploatacji, bez wymaganego w tym zakresie zgłoszenia i zgody Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 3 rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L.2006.190.1).
Zarządzeniem pokontrolnym z dnia 25 stycznia 2022 r., nr LDI.703.1.229.2021.AR.AG, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2021 r., poz. 1070 w skrócie "u.i.o.ś.") oraz ustaleń kontroli zarządził:
1. Prowadzić ewidencję odpadów, wprowadzając za pośrednictwem indywidualnego konta do systemu BDO bieżące informacje o wytworzonych odpadach w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z terminem realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego;
2. Przestrzegać zapisów wynikających z art. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów na teren RP, zgodnie z procedurą wymaganego zgłoszenia i uzyskania zgody, z terminem realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego;
3. Zaprzestać dokonywania nielegalnego demontażu pojazdów poza stacją demontażu, z terminem realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego.
Dodatkowo, wyznaczono termin do przedłożenia pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 28 lutego 2022 r.
Na powyższe zarządzenie pokontrolne wniesiono skargę do sądu administracyjnego zaskarżając je w części tj. w zakresie zarządzeń objętych punktami 2 i 3 zaskarżanego zarządzenia pokontrolnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 u.i.o.ś.), treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 koresponduje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne stały się następnie podstawą do sformułowania zaskarżonego zarządzenia w oparciu o poprawnie zastosowane powszechnie obowiązujące przepisy prawa.
W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że wwiezione na teren RP pojazdy, zidentyfikowane w dniu kontroli, nie zostały sprowadzone do kraju z zachowaniem procedur przewidzianych przepisami rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r., w sprawie przemieszczania odpadów. Pojazdy zaklasyfikowano jako odpady o kodzie 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy oraz pojazd klasyfikowany jako odpad o kodzie 16 01 06 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów, nie są zaklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III. IIIB, IV I IVA do ww. rozporządzenia, zatem ich przewóz winien odbyć się z zastosowaniem procedury uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwego organu. Skarżący nie okazał ww. zgłoszenia i zgody.
Jakkolwiek skarżący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego przedstawioną przez organ i ustaleniami organu, to ich prawidłowość potwierdza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Ponadto ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie skarżący w ocenie WSA skutecznie nie podważył. Twierdzenia, co do statusu pojazdów uznanych przez organy za odpad uznano za gołosłowne. Dlatego niezasadnie skarżący zarzuca wadliwość pkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Odnosząc się do argumentacji skargi, podkreślono, iż to czy wobec pojazdu objętego postępowaniem istniała możliwość jego naprawy i dopuszczenia do ruchu - pozostaje bez wpływu na status przedmiotu postępowania.
Wyposażenie budynku warsztatowego, w którym zidentyfikowano urządzenia i narzędzia, mogące służyć do napraw jak i do demontażu, pozwalają twierdzić, że skarżący posiada wszelkie możliwości technologiczne do wykonywania ww. czynności, potwierdzeniem czego są wskazane w protokole oględzin pojazdy oraz części z nich pozyskane, lub pozostałości pojazdów. Opisane czynności wpisują się zatem w definicję demontażu zawartą w art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2056).
Skład orzekający stwierdził, że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania rozstrzygnięcia są zupełne oraz że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym, a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw. Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Powyższy wyrok w całości zakwestionował skarżący zarzucając naruszenie:
1) prawa materialnego w postaci art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) przez jego niewłaściwe zastosowanie i — dokonane w toku sądowej kontroli legalności działania organów administracji - uznanie za niewadliwe przyjęcie przez pozwany organ, zawarte w zarządzeniu pokontrolnym:
a) stwierdzenie nieprzestrzegania przez skarżącego zapisów wynikających z art. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów na teren RP, zgodnie z procedurą wymaganego zgłoszenia i uzyskania zgody w sytuacji, gdy ujawnione w toku kontroli pojazdy w większości (poza Fordem Fusion o numerze VIN [...]) nie stanowiły ani w dacie ich przemieszczenia, ani też w dacie kontroli odpadów, nie były i nie są dotknięte wadą prawną uniemożliwiającą ich przywrócenie do pierwotnego użytku na terenie Polski;
b) wadliwe przyjęcie, iż skarżący dokonuje nielegalnego demontażu pojazdów poza stacją demontażu;
2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci:
a) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") - wobec wydania wyroku z pominięciem znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji dołączonej do pisma pełnomocnika skarżącego z 14 kwietnia 2022 r. w sytuacji, gdy pismo to zawierało wniosek o uzupełnienie postępowania dowodowego z załączonych doń dokumentów, co do których to dowodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie wypowiedział się w treści uzasadnienia wyroku, zaś treść tychże dokumentów miała istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy;
b) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wobec oddalenia skargi pomimo istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa przez organ wydający kwestionowane zarządzenie, w tym w zakresie wadliwej treści wniosków zarządzenia w odniesieniu do treści protokołu ustaleń i sprzeczności treści zarządzenia pokontrolnego z powszechne obowiązującymi przepisami prawa i wobec tego wadliwe nieuchylenie zaskarżanego zarządzenia w całości.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Powyższe oznacza także, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Orzekanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych
w niej zarzutów powoduje, że zarzuty te muszą być prawidłowo i precyzyjnie sformułowane.
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 819/11, LEX nr 1217424). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
Pozbawione są doniosłości prawnej zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – skarżący kasacyjnie nie konkretyzuje podstawy prawnej zarzutu na niższym poziomie redakcyjnym, tj. nie wskazuje, czy zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, lit. b, czy lit. c p.p.s.a. Zasadnicze znaczenia ma jednak fakt, że art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wyraża procesową kompetencję jurysdykcyjną sądu administracyjnego w sprawach ze skargi na decyzję administracyjną lub postanowienia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była natomiast inny akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Podstawą wydania wyroku uwzględniającego skargę w takim układzie nie jest art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., lecz art. 146 § 1 p.p.s.a. Już wyłącznie z tej przyczyny weryfikowany zarzut nie mógł zostać uwzględniony.
Na marginesie należy dodać, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 146 § 1 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów prawa, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego aktu. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez ten sąd normy prawnej. W rozpoznanej sprawie WSA nie stosował i nie mógł stosować art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad prawnych, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 p.p.s.a. są przede wszystkim te oceny sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu, nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności, oraz że nie wystąpiło takie naruszenie prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.
Wadliwie skonstruowany został również zarzut niewłaściwego zastosowania przez WSA art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Pierwszy z powołanych przepisów wyznacza ustrojowe ramy kompetencyjne sądów administracyjnych przesądzając, że sprawowany przez nie wymiar sprawiedliwości polega na kontroli działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganiu sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami
a organami administracji rządowej. Z kolei art. 1 § 2 tej ustawy wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zarzut naruszenia powołanych przepisów przez sąd administracyjny, dla swojej skuteczności wymagałby zatem wykazania, że sąd administracyjny: 1) skontrolował działalność podmiotu niemieszczącego się w zakresie normatywnego pojęcia "administracja publiczna" lub 2) wydał wyrok, którego rozstrzygnięcie jest wyrazem działania niebędącego kontrolą (lub rozstrzyganiem sporów kompetencyjnych lub o właściwość) lub 3) przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej w oparciu o inne kryterium niż zgodność z prawem. W realiach niniejszej sprawy nie jest kwestionowane, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane przez organ administracji publicznej i że mieści się w przedmiotowym zakresie orzekania sądów administracyjnych – art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. Tak z uzasadnienia wyroku WSA, jak i z samej skargi kasacyjnej nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji w ramach przeprowadzonej kontroli tego aktu stosował pozaprawne kryterium kontroli. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z przyjętym przez Sąd pierwszej instancji wzorcem kontroli, nie oznacza że Sąd ten naruszył art. 1 § 1 lub § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych. Zakwestionowanie prawidłowości przyjętej przez WSA podstawy prawnej wyroku, nie może sprowadzać się do zarzutu błędnego zastosowania art. 1 § 1 lub § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Tymczasem skarżący kasacyjnie formując taki zarzut wytyka Sądowi pierwszej instancji, że bezpodstawnie stwierdził, iż nie przestrzega on postanowień art. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 i że dokonuje nielegalnego demontażu pojazdów poza stacją demontażu. Z uwagi na wadliwość konstrukcyjną zarzutu kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie może merytorycznie odnieść się do przedmiotowych kwestii. Byłoby to możliwe, gdyby skarga kasacyjna zawierała właściwie skonstruowane zarzuty błędnego zastosowania prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Zarzutów takich jednak nie podniesiono.
Podniesiono natomiast zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z pominięciem znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji dołączonej do pisma pełnomocnika skarżącego z 14 kwietnia 2022 r. w sytuacji, gdy pismo to zawierało wniosek o uzupełnienie postępowania dowodowego z załączonych doń dokumentów, co do których to dowodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle się nie wypowiedział. Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy podać, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Kasacyjny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w swej systemowej formule musi więc sprowadzać się do wytknięcia, że wydając wyrok sąd pierwszej instancji nie uwzględnił jakiejś części materiału aktowego, lub oparł się na dokumencie, którego w materiale aktowym nie ma. Analizowany zarzut kasacyjny ma inną formułę. W jego ramach wytyka się WSA, że nie rozpatrzył wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów zgłoszonego przy piśmie z 14 kwietnia 2022 roku. Podstawą tak uzasadnionego zarzutu kasacyjnego powinien być art. 106 § 3 p.p.s.a. a nie art. 133 § 1 p.p.s.a. Nie można bowiem zarzucać, że sąd nie orzekał na podstawie akt sprawy, jeżeli wnioskowany dokument nie został do tych akt włączony w odpowiednim trybie procesowym, in casu w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego trzeba podać, że wniosek dowodowy skarżącego kasacyjnie obejmował dokumenty rejestracyjne wszystkich sześciu samochodów, których status odpadu kwestionowano w skardze. Jak wynika z akt, do rejestracji tych pojazdów doszło w lutym i marcu 2022 roku. Zarządzenie pokontrolne kwestionowane skargą zostało natomiast wydane 25 stycznia 2022 roku. Celem uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest uzyskanie dodatkowych dowodów w sprawie, której rozstrzygnięcie podlega sądowoadministracyjnej kontroli, lecz uzyskanie dodatkowych dowodów pozwalających rozstrzygnąć, czy to rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Dowód na okoliczność, która wystąpiła po wydaniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego z założenia nie może stanowić podstawy weryfikacji jego legalności. Założenie przeciwne musiałby oznaczać, że w ramach kontroli legalności tego zarządzenia WSA miał obowiązek rozstrzygnąć również o zgodności z prawem rejestracji pojazdów, do których doszło w lutym i marcu 2022 roku. Jedynie bowiem przesądzenie, że sama rejestracja pojazdów była zgodna z prawem mogłoby świadczyć o tym, że uprzednie wobec tej rejestracji zarządzenie pokontrolne prawo to narusza. Do takiego działania WSA jednak uprawniony nie był, albowiem stanowiłoby to orzekanie poza granicami sprawy, a zatem z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. Brak rozpoznania wniosków dowodowych skarżącego kasacyjnie nie mógł więc stanowić naruszenia prawa procesowego, którego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do rygorów z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.