III OSK 208/23

III OSK 208/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Gl 604/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-09-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 106 § 3 i 5, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2021 poz 247
art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3, art. 62a ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 604/22 w sprawie ze skargi G.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 16 lutego 2022 r., nr SKO.OS/41.9/86/2022/16424/BL w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez G.C. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 14 września 2022 roku, sygn. akt II SA/Gl 604/22, którym oddalono skargę wniesioną przez w/w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Katowicach z dnia 16 lutego 2022 r. nr SKO.OS/41.9/86/2022/16424/BL
w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nr OŚ.6220.4.2020 z dnia 12 października 2021 r., wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy
(w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji przez organ odwoławczy),
na podstawie art 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. - u.i.o.ś.) oraz w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) Wójt Gminy W., po rozpatrzeniu wniosku F. Sp. z o.o. w W. orzekł
- w pkt I - stwierdzić brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa hali produkcyjno-logistyczno- magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym oraz infrastrukturą techniczną
i drogową na działce nr [...], obręb S., gmina Z., powiat t.", w pkt II - określić istotne warunki i wymagania korzystania ze środowiska dotyczące planowanego przedsięwzięcia zarówno na etapie jego realizacji jak i na etapie eksploatacji oraz - w pkt III - ustalić charakterystykę planowanego przedsięwzięcia zawartą w załączniku nr 1 stanowiącym integralną część niniejszej decyzji.
Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył G.C., domagając się uchylenia powyższego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się podkreślił, że jest właścicielem nieruchomości położonej w S. składającej się z działek o nr: [...], [...] oraz [...] i [...] podkreślając, że chociaż nieruchomości te znajdują się około 600 m od planowanej inwestycji, to stosownie do argumentów oraz dowodów przedstawionych w toku postępowania, znajdują się w obszarze jej oddziaływania, co sprawia, że posiada on status strony niniejszego postępowania z mocy art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Pomimo to jednak został on pozbawiony przez organ możliwości aktywnego uczestnictwa w postępowaniu; wskutek czego nie zostały mu doręczone żadne pisma, dokumenty, postanowienia ani decyzje oraz odmówiono mu możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nadto decyzja pierwszoinstancyjna jest w jego ocenie oczywiście wadliwa także z tego powodu, że inwestycja powinna być uznana jako znacząco oddziałująca na środowisko i objęta obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - z wymogiem sporządzenia raportu w pełnym zakresie, podczas gdy organ pierwszej instancji oparł się wyłącznie na Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia czyli dokumencie prywatnym, zawierającym twierdzenia inwestora i nie mającym waloru dowodowego.
Decyzją z dnia 16 lutego 2022 r. nr SKO.OS/41.9/86/2022/16424/BL, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach umorzyło postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 73 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji
o środowisku wywodząc, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje rzeczowe prawo do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust, 1, przy czym przez obszar ten rozumie się - po pierwsze: przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu, po drugie - działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska lub po trzecie - działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Mając na względzie powyższe Kolegium wywiodło, że wnoszący odwołanie nie jest stroną niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego czyli taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, to jest w sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że odwołujący się nie może wywodzić swojego interesu prawnego z przepisów obowiązującego prawa,
a w szczególności z powołanego wyżej art. 73 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Z mapy ewidencyjnej obejmującej zaznaczony obszar oddziaływania przedsięwzięcia wynika bowiem, iż nieruchomości stanowiące jego własność znajdują się w odległości przekraczającej ustawowe kryterium wynoszące 100 m od terenu planowanej inwestycji, a równocześnie akta sprawy nie potwierdzają, aby na nieruchomościach tych miało dojść do przekroczenia standardów jakości środowiska (między innymi w zakresie poziomów emisji hałasu i oddziaływania zanieczyszczeń) ani też, aby wspomniane nieruchomości znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które spowodowałoby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem.
W tym stanie rzeczy organ drugiej instancji zakwestionował twierdzenia wnoszącego odwołanie, jakoby należące doń nieruchomości znajdowały się obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Ze sporządzonej na zlecenie inwestora Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika bowiem między innymi, że wody opadowe i roztopowe z dachu, dróg i parkingów odprowadzane będą do projektowanego zbiornika retencyjno-odparowującego o pojemności 2.118 m3 i będą one w całości wykorzystywane na potrzeby własne na etapie eksploatacji inwestycji (np. do zraszania terenów zielonych), zaś w przypadku przepełnienia zbiornika będą wywożone pojazdami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków na podstawie stosownej umowy. Wskazano tam również, że eksploatacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na jednolite części wód powierzchniowych i nie zwiększy ryzyka nieosiągnięcia określonych celów środowiskowych. Inwestycja nie będzie także wywierać wpływu na główny zbiornik wód podziemnych nr [...] - zbiornik G., w obszarze którego się znajduje. Tym samym, eksploatacja przedsięwzięcia w zakresie zagospodarowania wód nie wpłynie na nieruchomości znajdujące się w odległości około 600 m od jego terenu.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium przyznało, że we wspomnianej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia wskazano, że źródłem niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń powietrza będzie proces spalania paliw w silnikach samochodów osobowych i ciężarowych oraz praca ładowarki. Podkreśliło jednak, że przeprowadzona analiza uciążliwości w stosunku do powietrza wykazała, że emisji substancji takich jak pył zawieszony PM 10, dwutlenek siarki, tlenek węgla, węglowodory oraz kwas siarkowy nie będzie powodować przekroczenia 10% wartości odniesienia poza terenem inwestycji, zaś emisja dwutlenku azotu nie będzie powodować przekroczeń stężeń średniorocznych. Nadto istnieje nieznaczący,
w granicach dopuszczalnych poziomów emisji, wpływ w postaci wzrostu emisji hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza powodowanych przez ruch powyższych pojazdów, jednak oddziaływanie to ograniczać się będzie jedynie do obszaru znajdującego się w odległości 100 m od granic terenu, na którym inwestycja ma być realizowana. W zakresie emisji hałasu do środowiska dokonano analizy obliczeń akustycznych, mając na uwadze najgorszy możliwy wariant pracy w porze dnia oraz w porze nocy uwzględniający równoczesną pracę wszelkich kluczowych źródeł hałasu, zaś tak obliczony poziom hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dokonano także analizy oddziaływań skumulowanych i nie wykazano przekroczenia dopuszczalnych norm zarówno w zakresie hałasu, jak i w ramach standardów jakości powietrza. Nieznaczna kumulacja oddziaływań w zakresie hałasu i zanieczyszczeń powietrza nie będzie wykraczać poza dopuszczalne poziomy i mieści się w zasięgu do 100 m od granic terenu inwestycji. Wskazano także, że nie nastąpi kumulacja w zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych.
W świetle zaprezentowanych wyżej ustaleń Kolegium wywiodło, że nie wykazano, aby na należących do odwołującego się nieruchomościach miało dojść do przekroczenia standardów jakości środowiska, a równocześnie nieruchomości te nie znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, co mogłoby spowodować ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. W rezultacie wnoszącemu odwołanie nie przysługuje status strony w postępowaniu, co w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego, która obliguje organ administracji publicznej do umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G.C. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego podnosząc zarzut naruszenia art. 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez brak stwierdzenia wskazanych tam, a istniejących w sprawie przesłanek uznania go za stronę postępowania administracyjnego, a także art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, a w szczególności podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący przyznał, że odległość planowanego przedsięwzięcia od należących doń działek jest większa niż 100 m, a tym samym nie ma tu zastosowania art. 74 ust. 3a pkt 1 powyższej ustawy. Podkreślił jednak, że sporządzona w sprawie Karta Informacyjna Przedsięwzięcia jest dokumentem "jednostronnie i arbitralnie przygotowanym przez inwestora pod "z góry przyjętą tezę, że brak jest oddziaływania powyżej ustawowego minimum jakim jest 100 m od inwestycji" oraz zaznaczył, że wywodzi swój interes prawny z art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 przywołanej regulacji, a to między innymi z uwagi na oddziaływanie wody opadowej, która ma być w toku eksploatacji inwestycji odprowadzana do pobliskiego rowu melioracyjnego i dalej na stanowiące jego własność działki co grozi ich zalewaniem. Zdaniem wyżej wymienionego organ bezkrytycznie przyjął twierdzenia inwestora zawarte w powyższej Karcie i nie przeprowadził żadnych własnych analiz zmierzających do ustalenia, czy oddziaływanie na należące doń działki, także skumulowane, w zakresie hałasu, zanieczyszczeń i wód opadowych, będzie miało miejsce. W tym miejscu skarżący powołał się na dołączony do akt sprawy przeciwdowód, a mianowicie na przedstawioną przez Stowarzyszenie [...] opinię biegłych z sierpnia 2021 r., gdzie jednoznacznie zaprzeczono twierdzeniom inwestora, jakoby pojemność planowanego zbiornika retencyjnego była wystarczająca dla zakładanej do odprowadzania ilości wód opadowych i nie spowoduje zalania terenów sąsiednich. Jak bowiem wskazano w treści tej opinii, już po krótkim okresie intensywnych opadów zbiornik o planowanej pojemności się napełni zaś jego ewentualne sukcesywne skuteczne opróżnianie wozami asenizacyjnymi (nawet największymi o pojemności 20 m3) będzie niemożliwe z uwagi na zbyt długi czas podjazdu, załadunku i odjazdu, który trwałby około 15 minut. Dodatkowo w opinii tej biegli zwrócili uwagę na powielenie dotychczasowych błędów zawartych zarówno w pierwotnej jak i w zmodyfikowanej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, polegających po pierwsze - na nieuwzględnieniu faktu kumulacji oddziaływań z inwestycją już istniejącą (zespołem hal [...]) jak i równolegle planowanym przez tego samego inwestora przedsięwzięciem na działkach o nr [...] i [...] (stanowiącą przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy Z.), po drugie - na braku prawidłowych analiz i wniosków odnośnie presji na środowisko w zakresie wód opadowych i roztopowych i po trzecie - oczywiście wadliwe ustalenie obszaru oddziaływania na środowisko jako 100 m od granicy terenu, a to wyłącznie w celu arbitralnego i nieuprawnionego ograniczenia przez inwestora liczby stron postępowania zgodnie z treścią art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacjio środowisku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska, a przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 września 2022 roku oddalił skargę uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu wyroku Sąd na wstępie stwierdził, że w przypadku postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia przepisem określającym krąg stron postępowania jest przepis art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przytaczając następnie jego treść. Nadto Sąd podkreślił, iż art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi lex specialis względem przywołanego art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym nie wyłącza zastosowania tego przepisu. Podstawę do ustalenia kręgu stron stanowi bowiem wspomniany art. 74 ust. 3a, z kolei art. 28 powoływanego Kodeksu może być stosowany jedynie pomocniczo (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2020 r. II OSK 3964/19).
W niniejszej sprawie jest poza sporem, że działki, których skarżący jest właścicielem są położne w odległości przekraczającej 100 m od granic terenu planowanej inwestycji, a tym samym nie budzi wątpliwości, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skarżący wywodzi natomiast status strony z art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 tej regulacji. Odnosząc się do pierwszej z tych przesłanek (pkt 2) Sąd wskazał, że pojęcie standardów jakości środowiska nie zostało zdefiniowane w przywołanej ustawie z dnia 3 października 2008 r., a wobec tego zasadnym jest odwołanie się do definicji sformułowanej w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2021 r., poz. 1973 ze zm.), która w art. 3 pkt 34 określa, że przez standard jakości środowiska rozumie się poziomy dopuszczalne substancji lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących oddziaływania wód opadowych, i możliwości zalewania jego nieruchomości Sąd stwierdził, że wody opadowe i roztopowe nie będą odprowadzane do rowu melioracyjnego, jak wstępnie zakładano, lecz do szczelnego zbiornika retencyjno - odparowującego, na etapie eksploatacji inwestycji będą wykorzystywane na potrzeby własne, np. do zraszania terenów zielonych, natomiast w przypadku zapełnienia zbiornika, wody w nim zgromadzone będą wywożone pojazdami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków na podstawie stosownej umowy. Wskazano również, że eksploatacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na jednolite części wód powierzchniowych i nie zwiększy ryzyka nieosiągnięcia określonych celów środowiskowych ani też nie będzie wywierać wpływu na Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr [...] - Zbiornik G.
Z kolei w odniesieniu do czynników w postaci hałasu i emisji zanieczyszczeń powietrza Sąd odwołał się do stanowiska Kolegium, zgodnie z którym istnieje tu nieznaczny, w granicach dopuszczalnych poziomów określonych przepisami prawa, wpływ na środowisko spowodowany przez ruch pojazdów w związku z planowanym przedsięwzięciem. Powołując się jednak na Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia podkreśliło, że będą one ograniczać się do obszaru znajdującego się w odległości 100 m od granic terenu, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, bowiem
w wyniku jego realizacji nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska i nie nastąpi znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
Dalej Sąd stwierdził, że przedstawiona przez Kolegium ocena koresponduje
z treścią dołączonej do akt administracyjnych Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia sporządzonej w maju 2020 r. (nr RPW W [...]), jak również zaktualizowanej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia nr RPW W [...] - tekst jednolity sporządzony w lutym 2021 r.). W treści tych dokumentów wskazano mianowicie, że wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane do projektowanego szczelnego zbiornika retencyjno-odparowującego o pojemności 2.118 m3, a pojemność ta została wyliczona w oparciu o normę PN-EN 752 i będzie wystarczająca dla zakładanej do odprowadzenia ilości wód opadowych i roztopowych i nie spowoduje zalania terenów sąsiednich. Odnosząc się natomiast do emisji hałasu wskazał, że ujednolicona Karta Informacyjna Przedsięwzięcia, poza dopuszczalnymi wartościami poziomów hałasu, przyjętymi założeniami do obliczeń akustycznych, charakterystyką źródeł hałasu i danymi do obliczeń, w tym punktowych i liniowych źródeł hałasu, obliczeniami emisji hałasu do środowiska (str. 50-58), w odniesieniu do obliczeń akustycznych związanych z ruchem samochodów dodatkowo wskazuje, że ruch samochodów ciężarowych typu TIR (przyjęty w obliczeniach) obejmuje: wjazd na teren inwestycji, przejazd do odpowiedniego doku, rozładunek/załadunek i wyjazd z terenu inwestycji (str. 55), zaś w konkluzji stwierdza, że stosownie do wyników obliczeń akustycznych, w których, uwzględniono najgorszy możliwy wariant pracy w porze dnia oraz w porze nocy, w tym równoczesną pracę wszystkich kluczowych źródeł hałasu, stan ten nie przekracza wartości dopuszczalnych i pozostaje zgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Co się zaś tyczy emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego zarówno w pierwotnej jak i w ujednoliconej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia powołano się na stosowne analizy, z których wynika, że zachowane są standardy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Wskazano tam mianowicie, że substancji takich jak pył zawieszony PM10, dwutlenek siarki, tlenek węgla, węglowodory alifatyczne i węglowodory aromatyczne nie będzie powodować przekroczenia 10% wartości odniesienia poza terenem inwestycji, zatem emisja ta nie stanowi istotnego wpływu na jakość powietrza (str. 46-50 ujednoliconej KIP). Wyniki tej analizy zostały poparte stosownymi obliczeniami, natomiast wydruki danych wejściowych i obliczeń rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń oraz graficzne przedstawienie wyników tych obliczeń zawarto odpowiednio w załącznikach nr 4 i 5. Sąd zwrócił także uwagę, że ustalenia organu odwoławczego między innymi w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia znajduje w całości potwierdzenie w zajętych stanowiskach w niniejszej sprawie przez wyspecjalizowane w danej dziedzinie organy opiniujące, a mianowicie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska
w Katowicach, Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., które nie stwierdziły konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Fakt ten istotnie wzmacnia prawidłowość przedstawionych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia jak i w zaktualizowanej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Dokonując oceny tego dowodu Sąd podkreślił, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Karta Informacyjna Przedsięwzięcia stanowi dowód, który zgodnie z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dokumentem prywatnym o szczegółowej oraz specjalistycznej treści, stanowiącym szczególne źródło ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego
do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające
w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (zob. wyroki NSA: z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 713/16, oraz z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 1538/21, podobnie wyrok tutejszego Sądu z 23 września 2021 r., sygn. akt II SA/GI 611/21 - orzeczenia dostępne w CBOSA). Weryfikacja wiarygodności Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia i jej mocy dowodowej wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości
i specjalistycznej analizy dowodów. W tym kontekście należy przyznać, że organ odwoławczy uzasadnił swoją decyzję w sposób szczegółowy opierając swoje stanowisko na obszernym i wyczerpującym przytoczeniu ustaleń i wniosków wynikających z obu wersji Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Natomiast opinie uprawnionych specjalistów przedłożone przez skarżącego, których podstawowe konkluzje pozostają w rozbieżności z wersjami Kart Informacyjnej Przedsięwzięcia jako dokumenty prywatne tego warunku nie spełniają.
Podsumowując Sąd I instancji uznał, że przeprowadzone powyżej rozważania nie dają podstaw dla uwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżącego co do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Wypowiadające się w sprawie organy dokonały prawidłowego zastosowania przepisów normujących zasady związane
z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego oraz oceną zgromadzonego materiału dowodowego, co uzasadnia oddalenie skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G.C. wnosząc
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 p.p.s.a. zarzucono;
1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku niestwierdzeniem przez Sąd I instancji naruszenia przez organy administracji I i II instancji art. 7, 8, 11 i 77 oraz art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie o dane Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, tj. prywatnych informacjach złożonych przez Inwestora oraz opiniach organów opiniodawczych (nie odnoszących się do kwestii stron postępowania), a nieuwzględnienie dowodów przedkładanych przez Skarżącego podnosząc iż zgodnie z art. 7 k.p.a., rolą organów administracji publicznej, rozstrzygających zawisłą przed nim sprawę, jest obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego ustalenia stron postępowania, wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Treść powyższego przepisu jest ściśle powiązana z treścią art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie
z którym obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, co umożliwia z kolei dokonanie swobodnej oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Jednocześnie wyniki tego postępowania winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, co wynika z art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie organ administracji i Sąd ustaliły strony postępowania i oparły swoje rozstrzygniecie wyłącznie o dane z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dokumentu prywatnego inwestora) oraz opinie organów opiniodawczych (nie odnoszące się w żadnej części do kwestii stron postępowania), bez przeprowadzenia jakikolwiek postępowania dowodowego, co było tym istotniejszym, że skarżący za pomocą fachowych analiz udowodnił nierzetelność twierdzeń inwestora zawartych w KIP.
2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 i 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm., dalej: K.p.c.), polegające na pominięciu przy orzekaniu, względnie zastosowaniu przez Sąd oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, przejawiające się w braku prawidłowej oceny przedstawionej przez skarżącego Opinii Hydrogeologicznej G. z sierpnia 2021 roku, stwierdzając, iż sąd administracyjny, ma obowiązek rozważyć wszystkie dowody mające istotne znaczenia znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonać rzetelnej oceny posiadanych dowodów,
z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych (a nie swobodnych). Tymczasem
w niniejszej sprawie, Sąd pominął Opinię Hydrologiczną G. z sierpnia 2021 r., względnie dokonał "swobodnej" oceny Opinii Hydrologicznej G. z sierpnia 2021 r., pomijając tezy biegłych i utrzymując domniemanie prawdziwości twierdzeń przedstawionej przez inwestora Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia.
3) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku niestwierdzeniem przez Sąd I instancji naruszenia przez organy administracji I i II instancji: 73 § 1 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a to poprzez brak stwierdzenia tam wskazanych, istniejących, przesłanek uznania skarżącego za stronę postępowania administracyjnego (środowiskowego), uznając iż zgodnie z art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 Ustawy Środowiskowej, stroną postępowania jest posiadacz prawa do nieruchomości, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, albo na których mogą wystąpić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Obie przesłanki w sprawie występują, czego jednak błędnie nie stwierdził organ administracji, a sąd administracyjny nie uchylił ich decyzji z tego powodu.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wnosiło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., I OSK 2355/11, LEX nr 1328094).
Przed dokonaniem oceny podniesionych zarzutów kasacyjnych należy zaznaczyć, że przedmiotem sporu jest brak uznania skarżącego kasacyjnie za stronę postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia dotyczącego budowy hali produkcyjno- logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-bytowym oraz infrastrukturą techniczną i drogową na działce nr [...]obręb S., gmina Z., powiat tarnogórski, czego konsekwencją było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego wywołanego wniesionym odwołaniem. Przepisem określającym krąg stron postępowania w takich sprawach jest przepis art. 74 ust. 3a pkt 1-3 u.o.i.ś., który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Kwestia ta została w sposób należyty przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i nie jest przedmiotem sporu.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. (zarzut 2 w skardze kasacyjnej) polegający zdaniem skarżącego kasacyjnie na zastosowaniu przez Sąd oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobody oceny dowodów przejawiającej się w braku prawidłowej oceny przedstawionej przez skarżącego opinii hydrologicznej G. z sierpnia 2021 roku załączonej do odwołania. Wskazać należy, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast zgodnie z § 5 tegoż przepisu do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Zatem przy takiej konstrukcji art. 106 p.p.s.a. z naruszeniem art. 106 § 5 p.p.s.a. mamy do czynienia w sytuacji , gdy sąd przeprowadzał dowody uzupełniające, a dokonując tego – uchybił stosownym przepisom procedury cywilnej. Zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów postępowania – art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227-257 k.p.a. może być zatem skutecznie postawiony wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.a. może okazać się skuteczny tylko w przypadku wykazania, że zastosowane przez sąd pierwszej instancji kryteria oceny wiarygodności dowodów były oczywiście błędne. Skoro zatem w niniejszej sprawie Sąd i instancji nie przeprowadził w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego to tym samym brak jest podstaw
do przyjęcia, że doszło z jego strony do naruszenia wyżej wymienionych przepisów. Nadmienić należy, że analiza akt sprawy sądowej, w tym pism składanych przez skarżącego kasacyjnie wykazała, że skarżący kasacyjnie nie składał wniosku
o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu. Wymieniony w ramach tego zarzutu dowód – opinia hydrologiczna znajduje się w aktach administracyjnych i została złożona w toku postępowania administracyjnego. Ocena powyższego dowodu w następstwie wniesienia skargi do dokonywana przez Sąd I instancji sprowadza się do tego, czy organ przeprowadził ocenę tegoż dowodu z zachowaniem kryterium określonym w art. 80 k.p.a. Tym samym zarzut kasacyjny dotyczący ewentualnej błędnej oceny tegoż dowodu, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynika sprawy winien zostać skonstruowany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.i art. 80 k.p.a.
Przystępując do oceny pozostałych dwóch zarzutów kasacyjnych na wstępie podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 183 p.p.s.a. nie może badać sprawy w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Granice kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczają wskazane przez stronę skarżącą naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować stron postępowania i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (zob. np. wyrok NSA z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11). Sąd kasacyjny nie może również modyfikować uzasadnienia zarzutów kasacyjnych pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (wyroki NSA z 20 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 1435/24 i z 11 czerwca 2015 r., II FSK 1079/13). Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2025 roku sygn. akt III FSK 1476/23).
Trzeci z podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczy naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który zdaniem skarżącego kasacyjnie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z niestwierdzeniem przez sąd i instancji naruszenia przez organy I i II instancji art. 73 § 1 w zw. z art. 74 ust. 3 a pkt 2 i 3 u.o.i.ś., a to poprzez brak stwierdzenia tam wskazanych, istniejących, przesłanek uznania skarżącego za stronę postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wskazała, że w niniejszej sprawie zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia jak i jego eksploatacji wystąpi przekroczenie standardów środowiska na nieruchomościach stanowiących jej własność jak i ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Powyższe upatruje w możliwości występowania podtopień będących następstwem odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych z terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie do rowu melioracyjnego, a co ma potwierdzać przedłożona przez nią opinia hydrologiczna sporządzona na jej zlecenie przez wyspecjalizowana firmę G. Z analizy akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że podstawą do ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia były w szczególności informacje zamieszczone w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedłożona przez inwestorów karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11).
Organy orzekające w sprawie mają z kolei obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. W sytuacji gdyby istniały wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to organ winien rozważyć konieczność przeprowadzenia innych czynności - dowodów zmierzających do ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie niezbędnym do ustalenia stron postępowania w rozumieniu art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 u.i.o.ś. Dokonując oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy skarżącemu kasacyjnie przysługuje przymiot strony postępowania stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko SKO w Katowicach. Z KIP przedsięwzięcia wynika, że nieruchomości skarżącego są położone w odległości około 600 metrów od terenu gdzie ma być realizowane przedsięwzięcia. Bezspornym jest także, że przez tereny te przebiega rów melioracyjny do którego mają być odprowadzane wody opadowe i roztopowe z terenu ma być ono zrealizowane. W Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia w sposób dokładny i przejrzysty przedstawiono sposób postępowania z wodami opadowymi i roztopowymi pochodzącymi z terenu, na którym ma być zrealizowane wnioskowane przedsięwzięcie. W szczególności wskazano przy uwzględnieniu prognozowanych wielkości opadów, że wody te będą odprowadzane w pierwszej kolejności do planowanego ramach przedsięwzięcia szczelnego zbiornika retencyjno- odparowującego o pojemności około 2118 metrów3. Autor KIP stwierdził, że przewidziany do wykonania powyższy zbiornik bezproblemowo przyjmie i odparowuje wyliczoną ilość wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji. Pojemność zbiornika będzie wystarczająca do zakładanej ilości wód opadowych i roztopowych do odprowadzenia i nie spowoduje zalania terenów sąsiednich. Powyższe stwierdzenie zostało poparte wyliczeniami przedstawionymi w karcie i wskazaniem danych, w oparciu o które te obliczenia wykonano. Nadto co jest szczególnie istotne w niniejszej sprawie wody opadowe i roztopowe gromadzone w powyższym zbiorniku mają być w całości wykorzystywane na potrzeby własne na etapie eksploatacji przedsięwzięcia np. do zraszania terenów zielonych. Natomiast w przypadku zapełnienia zbiornika nie będą odprowadzane do rowu melioracyjnego, a jedynie będą wywożone wozami asenizacyjnym do oczyszczalni ścieków. Taki wymóg został także nałożony w decyzji środowiskowej. Eliminuje to zatem oddziaływanie przedsięwzięcia na etapie jego realizacji na sąsiednie działki, a tym bardziej na działki skarżącego położone w odległości 600 metrów. Przewidziane w decyzji działania minimalizujące de facto nawet wykluczają możliwość znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które mogłoby wprowadzić ograniczenie zagospodarowania nieruchomości skarżącego zgodnie jej aktualnym przeznaczeniem, które zostało określone w obowiązującym dla tego obszaru planu zagospodarowania przestrzennego jako tereny usługowo- mieszkalne, łąk i pastwisk, wód otwartych, lasów i tereny parków i zieleńców. W skardze kasacyjnej – w jej uzasadnieniu podniesiono jedynie, że analiza przestawiona przez skarżącego
w postaci opinii hydrologicznej z sierpnia 2021 roku już jest wystarczająca do obalenia domniemania prawdziwość KIP. Bliżej jednak nie przedstawiono danych które pozwoliłby skutecznie podważyć w tym zakresie informacje zawarte w KIP.
W dokumencie tym stwierdzono między innym, że w wyniku intensywnych
i długotrwałych opadów należy się spodziewać podniesienia się lustra wody
w stawach, co będzie skutkować lokalnymi podtopieniami. Wskazano, że realizacja kolejnych inwestycji na północ od nieruchomości skarżącego przy wysokim poziomie wód gruntowych niekorzystnie przyczyni się do zwiększenia skali tego zjawiska. Nie jest rolą Sądu w niniejszej sprawie ocenianie czy inwestor będzie realizował obowiązek wywożenia wód opadowych i roztopowych w przypadku zapełnienia zbiornika retencyjnego do oczyszczalni ścieków, co poddaje pod wątpliwość skarżący kasacyjnie. Sąd wydając decyzję środowiskową do określonego we wniosku przedsięwzięcia i określa w niej warunki jej realizacji. W skardze kasacyjnej nie podważono natomiast pozostałych wielkości emisji będących następstwem realizacji
i eksploatacji przedsięwzięcia a dotyczące hałasu, odpadów, ścieków. Z obliczeń przedstawionych w KIP wynika, że nie przekroczą one dopuszczalnych norm
i ograniczą się do terenu realizacji przedsięwzięcia, a tym bardziej ich oddziaływanie nie obejmie działek należących do skarżącego. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że zostały w niniejszej sprawie spełnione przesłanki określone w art. 74 ust. 3a pkt 2 lub 3 u.i.o.ś. odnośnie oddziaływania przedsięwzięcia na działki stanowiące własność skarżącego, a tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący jest stroną w sprawie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia wskazanego we wniosku. Dokonując oceny wartości dowodowej przedłożonej przez wnioskodawcę Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia należy także mieć na uwadze, że jej merytoryczna zawartość była przedmiotem analizy tak wyspecjalizowanych organów jak Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach, które wyrażały opinię w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nie podnosiły zarzutów co do jej braków lub mogących się pojawić wątpliwości wymagających wyjaśnienia,
w szczególności przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach
i Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym
w niniejszej sprawie nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 oraz art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew wskazanym w tym zarzucie argumentom mających przemawiać zdaniem skarżącego za uznaniem go za uzasadniony zasadnie Sąd i instancji uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., prawidłowo zastosował w ustalonym stanie faktycznym art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie, a sporządzone uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organ wskazał w sposób jednoznaczny w oparciu o jakie dowody dokonał istotnych ustaleń faktycznych mających wpływ na ustalenie czy skarżącego należy zaliczyć do kręgu stron postępowania z uwagi na treść art. 74 ust. 3a pkt 1-3 u.o.i.ś. Następnie Sąd I instancji rozpatrując skargę uznając,
że zaskarżona decyzja odpowiada prawu przedstawił argumentację uzasadniającą to stanowisko, w szczególności, o braku stwierdzenia naruszeń po stronie organu przepisów materialnych czy też procesowych uzasadniających jej uchylenie. Odnośnie wartości dowodowej poszczególnych dowodów Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się przy ocenie poprzedniego zarzutu kasacyjnego. Zgodzić oczywiście należy się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie,
że z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym ustalenia stanu faktycznego oraz stron postępowania, a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego ma odpowiadać zasadzie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Zasadnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postępowania administracyjne nie jest postępowaniem kontradyktoryjnym. Nie zasługuje jednak na uwzględnienie podniesiony zarzut,
że w przedmiotowej sprawie organ przerzucił na stronę obowiązek wykazania, że przysługuje jej przymiot strony. Organ oparł się czyniąc w tym zakresie ustalenia na podstawowym dowodzie jakim w niniejszej sprawie była karta informacyjna przedsięwzięcia oraz na wyrażonych przez wyspecjalizowane organy współdziałające opiniach dotyczących konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedstawionego we wniosku przedsięwzięcia, które to organy zaaprobowały dane zawarte w tym dokumencie. Fakt, że organ uznał te dowody za w pełni wiarygodne, uzasadniając swoje w tym przedmiocie stanowisko, stwierdzają jednocześnie, że przedłożona przez stronę opinia hydrologiczna skutecznie nie podważyła informacji zawartych w KIP odnośnie obszaru oddziaływania przedsięwzięcia nie oznacza, że organ był obowiązany dalej szukać dowodów na poparcie stanowiska skarżącego. Regulacje zawarte w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie zwalniają stron z obowiązku przejawiania inicjatywy dowodowej, w szczególności w przypadku, gdy dotychczas zgromadzony materiał podważa jej stanowisko.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.