III OSK 208/22

III OSK 208/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Wojciech Jakimowicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1839/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-10-07
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1839/21 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 12 marca 2021 r. nr DOM1.1125.64.2021.ACIM w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. K. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1839/21, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę A. K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 12 marca 2021 r. nr DOM1.1125.64.2021.ACIM w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją organ umorzył postępowanie o ustalenie istnienia stosunku służbowego i przywrócenie do służby. W sprawie stosunku służbowego skarżącego toczyło się postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym w K. (sygn. akt [...]), a postanowieniem z 14 lutego 2020 r. sąd ten po rozpoznaniu sprawy z powództwa skarżącego przeciwko Izbie Administracji Skarbowej [...] o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby, postanowił stwierdzić swą niewłaściwość rzeczową i na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. przekazać sprawę Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Po przekazaniu sprawy organowi, podmiot ten nie miał jednak obowiązku zastąpienia sądu powszechnego ani uprawnienia do stosowania art. 189 k.p.c. W ocenie WSA w Warszawie nie można zakładać, iż na gruncie postępowania administracyjnego organy będą stosować przepisy postępowania cywilnego i "odtwarzać" rolę sądu pracy.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd I instancji zwrócił uwagę, że jej wydanie poprzedziła ostateczna decyzja w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego organ nie miał prawnej możliwości niejako ponownego rozpoznania sprawy i wydania decyzji, które w swojej materii dublowałyby uprzednio wydane rozstrzygnięcia. Słusznie organ wskazał, iż przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli zostaną spełnione łącznie co najmniej następujące warunki, tj. w przepisach materialnego prawa administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia rozstrzygnięcia i w sprawie nie zostało podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie brak jest normy kompetencyjnej umożliwiającej wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia istnienia stosunku służby, a jednocześnie organ wydał już decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego na gruncie przepisów ustawy z 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm., dalej "p.w. KAS"). Ustalenia te doprowadziły Sąd do wniosku, że wydając decyzje organy obu instancji należycie uzasadniły podjęte rozstrzygnięcie oraz przytoczyły właściwe przepisy. Organ odwoławczy odniósł się przy tym do kwestii podniesionych w odwołaniu, a decyzje organów odpowiadały prawu.
Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zapadłego wyroku, tj.:
a) art. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a przez nierozpoznanie przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy,
b) art. 151 p.p.s.a w zw. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, mimo iż w świetle okoliczności występujących w niniejszej sprawie, w związku z faktem, iż zaskarżone decyzje administracyjne zostały wydane z oczywistym naruszeniem przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności, iż decyzja o umorzeniu postępowania z uwagi na jego rzekomą bezprzedmiotowość została wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...], który w sprawie o sygn. akt [...] przed Sądem Rejonowym w K. występował jako organ reprezentujący Izbę Administracji Skarbowej [...], a mianowicie wydał decyzję administracyjną tożsamą ze swoim pierwotnym stanowiskiem, co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż to de facto organ administracji publicznej podjął decyzję odnośnie do zasadności roszczenia A. K..
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie decyzji Szefa KAS oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...]. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, z uwzględnieniem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że wbrew treści rubrum wyroku sprawa nie dotyczyła skargi w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego, a umorzenia postępowania o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenia do służby. W ocenie skarżącego Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, ponieważ nie odniósł się do zarzutów skargi. Decyzję wydał organ, który był stroną postępowania przed sądem powszechnym, co doprowadziło do wystąpienia sytuacji, w której organ, który pierwotnie ma interes prawny w celu uzyskania konkretnego rozstrzygnięcia, nagle uzyskał uprawnienie do samodzielnego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dalej podkreślono, że postanowieniem zapadłym w ww. postępowaniu Sąd Rejonowy w K. przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości rzeczowej Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, a nie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej [...], który to podmiot występował w charakterze pozwanego i był zainteresowany oddaleniem powództwa. Nadto, w ocenie skarżącego doszło do naruszenia art. 464 § 2 k.p.c. przez umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podczas gdy przepisy postępowania cywilnego nie przewidują instytucji umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie w podstawach kasacyjnych konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Niezależnie od wymogu sporządzenia jej przez fachowego pełnomocnika, musi ona odpowiadać wymogom określonym w przepisach p.p.s.a., a jednym z elementów skargi kasacyjnej jest prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 p.p.s.a. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Do autora skargi kasacyjnej należy prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 174 pkt 1 i 2 i 176 p.p.s.a.).
Nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że autorka skargi kasacyjnej ograniczyła ten zarzut naruszenia przepisów postępowania do przepisów wynikowych, przyznających Sądowi I instancji kompetencje do oddalenia skargi w sytuacji stwierdzenia braku podstaw do jej uwzględnienia lub uwzględnienia skargi w sytuacji stwierdzenia przesłanek wskazanych w drugim z tych przepisów i zarzuciła Sądowi ich niewłaściwe zastosowanie. Tak postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być skuteczny.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy lub braku takich naruszeń. Przeto w "czystej" postaci zarzuty naruszenia ww. przepisów są zasadne wówczas, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej. A następnie także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Brak takich powiązań w niniejszej sprawie oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu 1. b), tj. naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10, LEX nr 1125504; wyrok NSA z 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/07, LEX nr 477267; wyrok NSA z 12 kwietnia 2012 r., II FSK 1909/10, LEX nr 1410598; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I GSK 64/13,LEX nr 1517936; wyrok NSA z 13 stycznia 2011 r., II GSK 1387/10; wyrok NSA z 24 maja 2012 r., II GSK 563/11).
Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 2 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Autorka skargi kasacyjnej upatruje go w nierozpoznaniu przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy.
Uzasadnienie tego zarzutu nie nawiązuje do regulacji zawartej w art. 2 p.p.s.a., który stanowi, że do rozpoznania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Tym niemniej należy wskazać, że nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 12 marca 2021 r., który to po rozpoznaniu odwołania A. K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...]z 21 stycznia 2021r., nr 2601-IKP-111.58.2021, wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby A. K. zainicjowane pozwem sądowym z 20 września 2017 r. (sygn. akt [...]) a następnie przekazane postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z 14 lutego do rozpatrzenia według właściwości Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, a następnie przekazane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej pismem z 22 grudnia 2020 r. na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. celem rozstrzygnięcia co do dalszego procedowania w sprawie. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja administracyjna podlega kontroli przez sądy administracyjne na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. i art. 2 p.p.s.a. Sąd I instancji jako przedmiot sprawy w rubrum zaskarżonego wyroku wskazał decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 12 marca 2021 r. określając jej przedmiot jako "wygaśnięcie stosunku służbowego" Wbrew twierdzeniom skarżącego, tak określony przedmiot decyzji nie jest błędem Sądu, nie jest też oczywistą omyłką pisarską. Jak to bowiem wyjaśnił Sąd I instancji organy administracji, którym przekazano sprawę, orzekając nie stosują przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności jego art. 189, lecz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, który nie nadaje organom administracji kompetencji do ustalenia istnienia stosunku służby i przywrócenia skarżącego do służby, szczególnie gdy w sprawie stosunku służbowego skarżącego na dzień wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym była już ostateczna decyzja o zwolnieniu ze służby na skutek wygaśnięciu stosunku służbowego A. K. wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...]18 marca 2020 roku. Także ustawa Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie zawiera przepisów nadających organom administracji kompetencje do rozstrzygania w przedmiocie ustalenia stosunku służbowego lub przywrócenia do służby. Nie jest zatem błędem określenie zaskarżonej decyzji jako wydanej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego, które to postępowanie jako bezprzedmiotowe zostało zaskarżonymi decyzjami umorzone. Zatem nie sposób dopatrywać się w tak określonym przez Sąd I instancji przedmiocie zaskarżonej decyzji, nierozpoznania istoty sprawy, skutkującej naruszeniem art. 2 p.p.s.a.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego skarżący kasacyjnie upatruje w nierozpoznaniu przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Wyjaśnić należy, że dyspozycja art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie" (zdanie pierwsze). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2024 r., II OSK 744/24). Nie mógł zatem osiągnąć skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., za pomocą którego – na co trzeba zwrócić uwagę w realiach niniejszej sprawy – nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, oceny tego stanu, czy też stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego, do czego zmierza autorka skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd wyjaśnił dlaczego w sprawie nie należało stosować przepisów Kodeksu postępowania cywilnego i dlaczego w konsekwencji organ nie był uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy przez uwzględnienie żądania skarżącego bądź przez odmowę jego uwzględnienia a postępowanie należało umorzyć na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd ocenił stanowisko skarżącego, nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13).
Sąd I instancji na stronach 17 i 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku szczegółowo odniósł się do zarzutu wydania decyzji w I instancji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który zdaniem skarżącego nie był właściwy do rozpoznania sprawy. Sąd przedstawił w tym zakresie swoją argumentację. Sąd na stronie 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku ocenił zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP. Ponadto Sąd I instancji na 8 stronach uzasadnienia odniósł się do istoty niniejszej sprawy, tj. czy na podstawie ustaleń organów obu instancji (niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej) postępowanie toczące się na skutek przekazania go przez sąd powszechny należało uznać za bezprzedmiotowe z powodu wcześniejszego wydania ostatecznej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby ze względu na wygaśnięcia stosunku służbowego, a w rezultacie je umorzyć. Trudno zatem zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy. To, że skarżący nie zgadza się z stanowiskiem Sądu i przedstawioną przez niego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacją nie może stanowić podstawy skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej określonymi przez podniesione w niej zarzuty, uniemożliwia dokonanie przez Sąd kasacyjny oceny argumentacji wskazanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierzającej do podważenia stanowiska Sądu I instancji, uznającego zaskarżoną decyzję z zgodną z prawem.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.