III OSK 2067/24

III OSK 2067/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
III SA/Gl 133/24 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-03-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 40
art. 91 ust. 4
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 571
art. 5a ust. 4 pkt 11, art. 15  ust. 2b, art. 15 ust. 1 i 2a
Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Antoni Cypryjański po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 133/24 w sprawie ze skargi Gminy Toszek na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 19 grudnia 2023 r. nr NPII.4131.1.1229.2023 w przedmiocie uchwały w sprawie przyjęcia programu współpracy z organizacjami pozarządowymi 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Gminy Toszek na rzecz Wojewody Śląskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 133/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Toszek na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 19 grudnia 2023 r. nr NPII.4131.1.1229.2023 w przedmiocie uchwały w sprawie przyjęcia programu współpracy z organizacjami pozarządowymi, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze (pkt 1), a także zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wojewoda Śląski (dalej: "Wojewoda", "organ nadzoru") rozstrzygnięciem nadzorczym z 19 grudnia 2022 r. nr NPII.4131.1.229.2023 stwierdził nieważność uchwały nr LXII/704/2023 Rady Miejskiej w Toszku (dalej: "Rada", "Gmina", "skarżąca") z dnia 29 listopada 2023 r. w sprawie przyjęcia "Programu współpracy Gminy Toszek w roku 2024 z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie", dalej jako: "Program", w części określonej w:
- § 11 ust. 2 załącznika do ww. uchwały, stanowiącego Program współpracy Gminy Toszek w 2024 r. z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1327 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa"), jako sprzecznej z art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b ustawy;
- § 11 ust. 6 pkt 4 i 5 ust. 7 pkt 5 Programu jako sprzeczny z art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2a ustawy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wywiódł, iż na sesji w dniu 29 listopada 2023 r. Rada Miejska w Toszku podjęła uchwałę nr LXII/704/2023. Przedmiotowy Program stanowi załącznik do ww. uchwały. W podstawie prawnej uchwały wskazano m.in. art. 5a ust. 1 i 4 ustawy i doręczono ją prawidłowo organowi nadzoru w dniu 6 grudnia 2023 r.
Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina Toszek wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy rację ma Rada Gminy, że zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały nr LXII/704/2023 Rady Miejskiej w Toszku w części jest bezpodstawne, ponieważ Program, w części określonej w: § 11 ust. 2 załącznika do ww. uchwały stanowiącego Program, nie jest sprzeczny z art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b ustawy oraz Program, w części określonej w § 11 ust. 6 pkt 4 i 5 ust. 7 pkt 5, nie jest sprzeczny z art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2a ustawy.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji zgodnie z art. 5a ust. 4 ustawy roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 zawiera w szczególności: 1) cel główny i cele szczegółowe programu; 2) zasady współpracy; 3) zakres przedmiotowy; 4) formy współpracy, o których mowa w art. 5 ust. 2; 5) priorytetowe zadania publiczne; 6) okres realizacji programu; 7) sposób realizacji programu; 8) wysokość środków planowanych na realizację programu; 9) sposób oceny realizacji programu; 10) informację o sposobie tworzenia programu oraz o przebiegu konsultacji; 11) tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert.
Z powyższego zdaniem Sądu wynika, że otwarty katalog obejmuje Program jako taki, jego zakres przedmiotowy, a nie poszczególne jego elementy. Zauważyć bowiem należy, że określenie to odnosi się do treści programu, a nie poszczególnych zapisów. Innymi słowy, na tej podstawie Rada Gminy mogłaby wprowadzić jakiś inny jeszcze punkt do rocznego programu. Tym samym ustawowo przewidziana kompetencja do poszerzenia zakresu przedmiotowego Programu jest adresowana do Rady Gminy, podobnie jak ustalenie sposobu oceny realizacji programu.
Sąd pierwszej instancji ocenił zakwestionowane przez Wojewodę zapisy Programu, co do których Gmina wywiodła skargę.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że w § 11 ust. 2 załącznika do ww. uchwały, stanowiącego Program, Wojewoda zarzucił sprzeczność z art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b ustawy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie jest to zasadne stanowisko z następujących względów: § 11 ust. 2 Programu ma brzmienie: "Członkowie komisji konkursowej swoje czynności wykonują nieodpłatnie. Członkom komisji nie przysługuje zwrot wydatków związanych z wykonywaniem czynności".
Zdaniem Wojewody art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy nie stanowi podstawy prawnej dla takiego zapisu, jednak Sąd pierwszej instancji tego stanowiska nie podzielił. Wyjaśniając powyższe należy na wstępie uczynić zastrzeżenie, że badając zgodność uchwały z prawem należy raczej oceniać legalność zawartych w nich norm prawnych, a nie kurczowo trzymać się użytych do ich wyrażenia słów.
Sąd pierwszej instancji odnośnie tej części rozstrzygnięcia Wojewody podzielił stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt. III SA/GI 93/23, w którym WSA stwierdził, że: "roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy zawiera tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert".
W ocenie Sądu pierwszej instancji organ stanowiący ma zatem niewątpliwie kompetencje do określenia zasad działania komisji. Zasada to tyle, co reguła (Słownik języka polskiego, https://sjp.pl). Zatem zasady działania to zbiór reguł według których coś funkcjonuje. Gmina była zatem uprawiona do zawarcia w treści Programu zapisu stanowiącego, że komisja pracuje bez wynagrodzenia i bez zwrotu wydatków poniesionych w związku z tym. Zatem literalnie zapis ten odnosiłby się do Komisji, jak tego chce Wojewoda. Tym niemniej norma prawna wyrażona w obu zapisach byłaby dokładnie taka sama - że praca w Komisji nie daje prawa do wynagrodzenia ani zwrotu wydatków. Obydwa zapisy są po prostu inną językową formą wyrażenia tej samej zasady.
Po wtóre, suma członków Komisji to nic innego, jak Komisja właśnie. Trudno w takim wypadku mówić, że Program stanowiący załącznik do uchwały dotknięty jest istotnym naruszeniem prawa. Takie istotne naruszenie to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Jest to takie naruszenie, które powoduje, że akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, sprzeczność ta jest oczywista i bezpośrednia i wynika wprost z porównania treści przepisu z ocenianą regulacją. W ocenie Sądu pierwszej instancji zasady demokratycznego państwa prawnego nie doznają uszczerbku z tego powodu, że wynagrodzenia nie będą pobierać członkowie komisji (wszyscy), a nie komisja (jako suma jej członków).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uznał również zasadności zarzutu Wojewody do § 11 ust. 6 pkt 4 i 5 i ust. 7 pkt 5 Programu jako sprzecznego z art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2a ustawy, jak również zapisu uchwały w § 11 ust. 6 pkt 6 Programu, pozwalającego Komisji na ocenę merytoryczną ofert zgodnie z kryteriami zawartymi w ogłoszeniu otwartego konkursu ofert na realizację zadań publicznych, który należy interpretować w korelacji z treścią § 11 ust. 8 Programu, który stanowi, że ocenę ofert oraz propozycję rozstrzygnięcia konkursu, w tym proponowane kwoty dotacji Komisja konkursowa przedstawia Burmistrzowi Toszka, który podejmuje ostateczną decyzję w tym zakresie. Zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji to Burmistrz, a nie Komisja konkursowa ostatecznie rozstrzyga konkurs, w związku z czym stanowisko organu nadzoru jest niezasadne.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda Śląski, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, tj.:
1) art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.g."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że przedmiotowa uchwała nie narusza prawa w stopniu istotnym, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy odpowiada hipotezie normy prawnej art. 91 ust. 1 u.s.g.;
2) art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis delegacyjny, i w zakresie, w jakim nakazuje radzie gminy uregulowanie kwestii zasad działania komisji konkursowych, dopuszcza również zamieszczenie w uchwale norm odnoszących się do zasad wynagradzania członków komisji konkursowych;
3) art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2a ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis delegacyjny, w zakresie, w jakim odnosi się do zasad działania komisji konkursowych, pozwala na przyjęcie regulacji uprawniających komisję konkursową do oceny formalnej złożonych ofert, a ponadto do odrzucania ofert niespełniających warunków formalnych konkursu lub złożonych po terminie.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Toszek wniosła o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także przeprowadzenie rozprawy przed Naczelnym Sadem Administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej" "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują wyłącznie naruszenia prawa materialnego. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 2) skargi kasacyjnej należy podnieść, że zgodnie z art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1491; dalej: "ustawa") roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy zawiera w szczególności tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Artykuł 15 ust. 2b ustawy stanowi, że w skład komisji konkursowej powołanej przez organ jednostki samorządu terytorialnego wchodzą przedstawiciele organu wykonawczego tej jednostki.
Z normy kompetencyjnej zawartej w art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie nie da się wyprowadzić upoważnienia dla organu stanowiącego do określenia zasad uczestnictwa poszczególnych członków komisji w jej pracach, poprzez wskazanie, że uczestnictwo to jest nieodpłatne, czy też że członkom komisji nie przysługuje zwrot wydatków związanych z wykonywaniem czynności (§ 11 ust. 2 Programu współpracy Gminy Toszek w roku 2024 z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie stanowiącego załącznik do uchwały Nr LXII/704/2023 Rady Miejskiej w Toszku z dnia 29 listopada 2023 r.). Uprawnienie do określenia zasad działania komisji konkursowej nie może być bowiem utożsamiane z uprawnieniem do wskazania sposobu wynagradzania członków komisji, czy też przyjęcia, że uczestnictwo w pracach komisji jest nieodpłatne. Jak słusznie wskazał w skardze kasacyjnej Wojewoda, także brzmienie art. 15 ust. 2b ustawy przemawia za brakiem kompetencji do określenia zasad wynagradzania członków komisji. Zgodnie z tym przepisem, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego może wskazać jako swoich przedstawicieli w pracach komisji podległych mu pracowników. Wynagrodzenie takich pracowników podlega stosownemu reżimowi prawnemu – w szczególności ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1135) - wraz z przepisami wykonawczymi oraz przepisami Kodeksu pracy. Stosownie natomiast do art. 7 ustawy o pracownikach samorządowych czynności pracodawcy wobec takich osób będzie wykonywał Wójt. W konsekwencji zatem, skoro wynagrodzenie pracowników samorządowych podlega określonemu reżimowi prawnemu, a w stosunku do pozostałych członków komisji konkursowej brak jest podstaw do określenia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego zasad uczestnictwa w jej pracach, a tym samym zasad wynagradzania, to tym samym zapis przyjęty w § 11 ust. 2 załącznika do uchwały uznać należało za niezgodny z prawem. Omawiany zarzut skargi kasacyjnej jest zatem zasadny.
W odniesieniu do zarzutu sformułowanego w punkcie 3) skargi kasacyjnej należy podnieść, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy organ administracji publicznej przy rozpatrywaniu ofert:
1) ocenia możliwość realizacji zadania publicznego przez organizację pozarządową lub podmioty wymienione w art. 3 ust. 3;
2) ocenia przedstawioną kalkulację kosztów realizacji zadania publicznego, w tym w odniesieniu do zakresu rzeczowego zadania;
3) ocenia proponowaną jakość wykonania zadania i kwalifikacje osób, przy udziale których organizacja pozarządowa lub podmioty określone w art. 3 ust. 3 będą realizować zadanie publiczne;
4) w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 pkt 2, uwzględnia planowany przez organizację pozarządową lub podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 udział środków finansowych własnych lub środków pochodzących z innych źródeł na realizację zadania publicznego;
5) uwzględnia planowany przez organizację pozarządową lub podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, wkład rzeczowy, osobowy, w tym świadczenia wolontariuszy i pracę społeczną członków;
6) uwzględnia analizę i ocenę realizacji zleconych zadań publicznych w przypadku organizacji pozarządowej lub podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3, które w latach poprzednich realizowały zlecone zadania publiczne, biorąc pod uwagę rzetelność i terminowość oraz sposób rozliczenia otrzymanych na ten cel środków.
Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy organ administracji publicznej ogłaszający otwarty konkurs ofert powołuje komisję konkursową w celu opiniowania złożonych ofert. Zgodnie z § 11 ust. 6 pkt 4 i 5 załącznika do uchwały przedmiotem posiedzeń komisji konkursowej jest w szczególności ocena złożonych ofert pod względem formalnym oraz odrzucenie ofert niespełniających warunków formalnych konkursu lub złożonych po wyznaczonym terminie, co wyraźnie wskazuje na stanowcze, a nie opiniodawcze kompetencje komisji konkursowej. Należy podzielić zarzut skarżącego kasacyjnie organu nadzoru, że stylizacja normatywna przepisu § 11 ust. 6 pkt 4 i 5 Regulaminu pozwala na zaistnienie sytuacji, w której po stwierdzeniu przez komisję niespełnienia warunków zawartych w ogłoszeniu otwartego konkursu przez ofertę, ta - jako niepodlegająca dalszej procedurze - zostanie odrzucona już na tym etapie. Przepis ten w istocie przyznaje komisji prawo do dokonywania wstępnej selekcji ofert. Tymczasem z art. 15 ust. 2a ustawy wyraźnie wynika, że organ administracji publicznej ogłaszający otwarty konkurs ofert powołuje komisję konkursową w celu opiniowania złożonych ofert. Uprawnienie komisji konkursowej dotyczy zatem tylko i wyłącznie opiniowania złożonych ofert i żadne inne uprawnienie nie może zostać tej komisji nadane. Powołana komisja nie ma kompetencji do decydowania, które spośród złożonych ofert zaopiniuje, a które takiemu opiniowaniu nie będą podlegały. Protokół z posiedzenia takiej komisji ma więc walor "opinii" pochodzącej od organu pomocniczego względem organu samorządu terytorialnego. Natomiast to organ administracji publicznej właściwy jest do rozpatrywania ofert, w tym do oceny, czy spełniają one warunki zawarte w ogłoszeniu otwartego konkursu ofert czy też nie spełniają tych warunków. Skoro rola komisji konkursowej sprowadza się wyłącznie do zaopiniowania złożonych ofert, to przesądzenie tym, że część z nich nie będzie brana pod uwagę w dalszej procedurze, jest sprzeczne z prawem. Nawet gdyby uznać, że wskazanie, że te oferty nie będą brane pod uwagę w dalszej procedurze nie oznacza, że komisji konkursowej nadane zostało uprawnienie przekraczające zakres opiniodawczy, to w rezultacie oznacza to, że Komisja wykroczyła poza swoje kompetencje, dokonując weryfikacji formalnej złożonych ofert, a jednocześnie nie wykonała powierzonego jej zadania, ponieważ co do tych ofert nie wydała opinii, poprzestając wyłącznie na wskazaniu, że oferty te nie spełniają warunków zawartych w ogłoszeniu. Organ decydujący otrzyma więc bez opinii komisji konkursowej oferty, które zdaniem komisji konkursowej nie spełniły wymogów formalnych, a tymczasem kwestie te (dotyczące oceny spełnienia wymogów formalnych) należą wyłącznie do kompetencji organu administracji publicznej, który może ocenić kwestię spełnienia przez złożoną ofertę wymogów formalnych odmiennie od komisji konkursowej, a w skrajnym przypadku komisja konkursowa w ogóle nie przekaże organowi niezaopiniowanych ofert. Nie jest bowiem jasne, jaki są prawne konsekwencje odrzucenia ofert niespełniających warunków formalnych konkursu lub złożonych po wyznaczonym terminie. Omawiany zarzut skargi kasacyjnej jest zatem zasadny.
W odniesieniu do zarzutu sformułowanego w punkcie 1) skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1465; dalej: "u.s.g."), nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Na zasadzie argumentacji a contrario do art. 91 ust. 4 u.s.g., stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane, nie pokrywa się też z przesłankami stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa, o jakich mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g., są: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały o określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały oraz przepisy sprzeczne z przepisami ustawowymi, a także przekroczenie upoważnienia ustawowego. Naruszenie art. 91 ust. 4 u.s.g. jest konsekwencją zasadności wcześniej omówionych zarzutów skargi kasacyjnej.
W tych okolicznościach należało uznać, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, to na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 19 grudnia 2023 r., nr NPII.4131.1.1229.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr LXII/704/2023 Rady Miejskiej w Toszku z dnia 29 listopada 2023 r. w sprawie przyjęcia "Programu współpracy Gminy Toszek w roku 2024 z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie".
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która wniosła tę skargę, należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od Gminy Toszek na rzecz Wojewody Śląskiego zasądzić kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.