III OSK 2017/22

III OSK 2017/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Lu 25/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-04-26
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi, art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 3, art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 25/22 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Centrum Kultury w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 25/22 oddalił skargę F. W. w L. na bezczynność Centrum Kultury w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy.
F. W. w L. (dalej: "F.") w dniu 29 listopada 2021 r. zwróciła się do Centrum Kultury w Lublinie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej: czy w Centrum Kultury były prowadzone szkolenia lub badania w zakresie przeciwdziałania mobbingowi? W przypadku potwierdzenia skarżąca zwróciła się o udostępnienie zakresu szkolenia oraz wyników przeprowadzonego badania.
W odpowiedzi z dnia 13 grudnia 2021 r. Centrum Kultury udzieliło odpowiedzi, zgodnie z którą szkolenie takie odbyło się w dniu 16 października 2021 r., a raport i zalecenia pozostały wyłącznie do wiedzy dyrektora A. S.
W związku z udzieloną odpowiedzią, w dniu 13 grudnia 2021 r. F. zwróciła się do Centrum Kultury z dodatkowym pytaniem: czy Centrum Kultury posiada wyniki tego badania.
Organ udzielił skarżącej informacji 27 grudnia 2021 r., a z informacji wynikało, że Dyrekcja Centrum Kultury jest w posiadaniu wyników przeprowadzonego badania, jednakże - zgodnie z zasadami i warunkami ustalonymi przez organizatorów szkolenia - raport z badania i szkolenia oraz zalecenia będące odpowiedzią na wynik badania zostały przekazane wyłącznie dyrektorowi Centrum Kultury.
Pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej: "p.p.s.a."), stwierdził, że żądane przez skarżącą wyniki badań w zakresie przeciwdziałania mobbingowi, w tym raport z badania i szkolenia, ma charakter dokumentu wewnętrznego, a jako taki nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., zwana dalej: "u.d.i.p.").
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła F. W. w L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek nieuzasadnionego przyjęcia przez WSA w Lublinie, że przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmował informacje o odczuciach i opiniach pracowników organu, podczas gdy wniosek dotyczył wyników badań w zakresie przeciwdziałania mobbingowi, w tym raportu z badania i szkolenia, nie zaś ocen czy opinii formułowanych przez poszczególnych, konkretnych pracowników Centrum Kultury w Lublinie,
- wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły WSA w Lublinie do błędnej oceny materialnoprawnej, że przedmiot wniosku nie obejmował informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej;
2) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek nieuzasadnionego przyjęcia przez WSA w Lublinie, że "żądane przez skarżącą wyniki badań w zakresie przeciwdziałania mobbingowi, w tym raport z badania i szkolenia ma charakter dokumentu wewnętrznego, a jako taki nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p.’’, podczas gdy żądane przez F. informacje:
a) dotyczą sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem odnoszą się do zadania spoczywającego na podmiocie zobowiązanym jako na pracodawcy, zgodnie z art. 943 § 1 Kodeksu pracy,
b) nie stanowią jedynie informacji "stadialnej", stanowiącej tylko etap w wypracowywaniu ostatecznego stanowiska, gdyż stanowią uwieńczenie działań podejmowanych w Centrum Kultury w Lublinie przez O. S. A. OSA, w obszarze przeciwdziałania mobbingowi,
c) nie mają wewnętrznego charakteru, gdyż nie służą wewnętrznemu komunikowaniu się pracowników, stanowią zaś diagnozę funkcjonowania podmiotu zobowiązanego w obszarze zapobiegania mobbingowi,
d) stanowią informacje w zakresie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli (vide art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej), przeprowadzonej przez podmiot zewnętrzny
- wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny wpłynąłby w bezpośredni sposób na ustalenia materialnoprawne, czyli na ocenę, czy żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej;
3) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku wszechstronnego i pełnego rozpatrzenia sprawy, wskutek niedostrzeżenia przez WSA w Lublinie, że wniosek F. o udostępnienie informacji publicznej obejmował nie tylko informacje o wyniku szkolenia lub badania, ale także informacje o zakresie szkolenia dotyczącego przeciwdziałania mobbingowi,
- wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, że WSA w Lublinie nie dokonał oceny sprawy w oparciu o całe akta sprawy, a w konsekwencji dokonał błędnej oceny prawnej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w odniesieniu do informacji o przedmiocie szkolenia.
II. naruszenie prawa materialnego, tj.:
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje informacje o działalności organów władzy publicznej, o sprawach publicznych, w tym informacje w zakresie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że żądane przez skarżącą wyniki badań w zakresie przeciwdziałania mobbingowi, w tym raport z badania i szkolenia ma charakter dokumentu wewnętrznego, a jako taki nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy żądane przez F. informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy, gdyż:
a) odnoszą się do zadania spoczywającego na podmiocie zobowiązanym jako na pracodawcy, zgodnie z art. 943 § 1 Kodeksu pracy,
b) nie stanowią jedynie informacji "stadialnej", stanowiącej tylko etap w wypracowywaniu ostatecznego stanowiska, gdyż stanowią uwieńczenie działań, podejmowanych w Centrum Kultury w Lublinie przez O. S. A. OSA, w obszarze przeciwdziałania mobbingowi,
c) nie mają wewnętrznego charakteru, gdyż nie służą wewnętrznemu komunikowaniu się pracowników, stanowią zaś diagnozę funkcjonowania podmiotu zobowiązanego w określonym obszarze (zapobiegania mobbingowi),
d) stanowią informacje w zakresie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli (vide art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej), przeprowadzonej przez podmiot zewnętrzny,
2) art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w tym m.in. dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "protokół z badań, przeprowadzonych w formie ankiet, uznać należy za przejaw wewnętrznej działalności organu (...) niestanowiącej kontroli w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej", podczas gdy w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. tiret drugie ustawy irrelewantna jest forma (metoda) prowadzenia działalności kontrolnych,
3) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje informacje o działalności organów władzy publicznej, tj. informacje o sprawach publicznych, w tym informacje w zakresie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA w Lublinie, że przedmiot wniosku nie dotyczy informacji publicznej bowiem "protokół badań nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej", podczas gdy dla prawnej kwalifikacji przedmiotu wniosku nie jest decydujące, czy obejmuje on dokument urzędowy, ale czy odnosi się do informacji o sprawach publicznych,
4) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że informacja publiczna udostępniana jest na wniosek, oraz że prawo do informacji publicznej obejmuje informacje o działalności podmiotów publicznych oraz informacje o sprawach publicznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez WSA w Lublinie oceny prawidłowości zrealizowania przez organ wniosku F. w zakresie udostępnienia informacji o zakresie szkolenia dotyczącego przeciwdziałania mobbingowi.
Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie F. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie w całości i stwierdzenie, że Centrum Kultury w Lublinie dopuściło się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek oraz zobowiązanie Centrum Kultury w Lublinie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także stwierdzenie, czy Centrum Kultury w Lublinie dopuściło się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Wniesiono nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie F. zrzekła się rozpatrzenia skargi na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Centrum Kultury w Lublinie wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Zarzuty skargi kasacyjnej, choć formalnie rozbudowane, sprowadzają się do zakwestionowania przez skarżącą kasacyjnie stanowiska Sądu pierwszej instancji co do oceny wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd bowiem przyjął, że wniosek obejmował informacje nie stanowiące informacji publicznej z uwagi na ich charakter wewnętrzny. Sąd stwierdził, że żądane przez skarżącą kasacyjnie wyniki badań w zakresie przeciwdziałania mobbingowi, w tym raport z badania i szkolenia, ma charakter dokumentu wewnętrznego, a jako taki nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902). Zgodnie z art. 1 ust. 1 powyższej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w art. 6 u.d.i.p. ustawodawca stworzył katalog służący sprecyzowaniu informacji, którą należy traktować jako informację publiczną, mający charakter przykładowy, a nie enumeratywny. Informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Powyższa definicja jest ułomna, gdyż jest obarczona błędem ignotum per ignotum. Z tej przyczyny ustalając znaczenie pojęcia "informacji publicznej" należy w pierwszej kolejności zdefiniować pojęcie "sprawy publicznej", którego definicji legalnej ustawodawca nie stworzył. W doktrynie prawa administracyjnego przez pojęcie sprawy publicznej rozumie się "przejaw aktywności władzy publicznej (jej organów), osób pełniących funkcje publiczne i samorządów oraz już tylko niektóre działania innych osób, a to tylko takie, które wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych" (H. Izdebski, Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 204). Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych, a także innych podmiotów, które tę władzę realizują lub dysponują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów zarówno bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak i tych których podmiot ów używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego i niezależnie od tego, czy zostały wytworzone przez organy władzy publicznej, czy podmioty niebędące organami administracji publicznej.
Mimo że definicja pojęcia informacji publicznej jest szeroka, nie mieszczą się w niej dokumenty wewnętrzne. Na potrzebę ochrony sfery wewnętrznej, w szczególności dla ochrony procesu decyzyjnego, wskazują zarówno nauka prawa, jak i orzecznictwo. Organ w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań. Powyższe ma związek z zagrożeniami dla interesu publicznego spowodowanymi pełnym dostępem do dokumentów wewnętrznych, takimi jak:
1. dokumenty wewnętrzne (np. opinie, analizy, rady itp.) mają przedstawiać rzeczywiste stanowiska osób je sporządzających. Jeżeli osoby takie będą świadome ich upublicznienia, mogą formułować treść dokumentu pod kątem jego późniejszego ujawnienia, a nie oddania swojego rzeczywistego stanowiska (the "candour" argument);
2. dyskusja wewnętrzna powinna mieć swobodny charakter, m.in. umożliwiać zajmowanie wstępnych stanowisk, podlegających ewolucji podczas procesu wypracowywania końcowego stanowiska. Gdyby biorący udział w takiej dyskusji wiedzieli, że później ich rozstrzygnięcia zostaną upublicznione, to od początku mogliby zajmować stanowiska niepodlegające zmianie, obawiając się krytycznej oceny zmienności własnych poglądów;
3. przyjęte w oparciu o dokumenty wewnętrzne stanowisko uległoby w niektórych sytuacjach osłabieniu, gdyby do powszechnej wiadomości podane zostały informacje, że rozważano w ramach prac wewnętrznych różne warianty i analizowano różne przesłanki rozstrzygnięcia, z których część później uznano za nietrafne (por. Piskorz-Ryń Agnieszka (red.), Sakowska-Baryła Marlena (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Opublikowano: WKP 2023, teza 15 do art. 1).
Celem ochrony nie jest przy tym sam proces decyzyjny, ale jego jakość w administracji publicznej. Ochronę tej wartości należy łączyć z prawem do dobrej administracji, w tym przede wszystkim z zapewnieniem jej efektywności i sprawności.
Z treści art. 943 Kodeksu pracy nie można wywodzić, że wszelkie informacje związane z pojęciem mobbingu stanowią informacje publiczne. Powyższy przepis zawiera definicję pojęcia mobbingu oraz określa reguły odpowiedzialności za mobbing w zakładzie pracy. Nie zawiera on natomiast odniesienia do zakresu pojęcia informacji publicznej. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia powyższego przepisu w powiązaniu z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p.
W związku z tym, że wniosek dotyczył informacji stanowiących treść dokumentów wewnętrznych, niestanowiących informacji publicznej, niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Powyższe regulacje dotyczą bowiem informacji publicznej, a nie każdej informacji wytworzonej lub posiadanej przez podmioty mogące być podmiotami zobowiązanymi w świetle regulacji u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Zgodnie z art. 61 ust. 3 ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Całość powyższej regulacji odnosi się do informacji publicznej, o pojęciu i definicji której była już mowa wyżej. Artykuł 10 u.d.i.p. odnosi się do wnioskowego trybu udostępniania informacji publicznej i nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do informacji, która informacją publiczną nie jest.
Nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem NSA sąd pierwszej instancji właściwie określił przedmiot wniosku o udostępnienie informacji. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji nie pominął zawartości akt sprawy, a w szczególności treści wniosku o udostępnienie informacji.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza tego przepisu wskazuje, że może on zostać naruszony przez pominięcie któregokolwiek z elementów wymienionych w tym przepisie lub takie sformułowanie wywodów sądu, które powoduje, że kontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Kontrolowany pod tym kątem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie wykazuje wad przemawiających za koniecznością jego uchylenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w zacytowanym powyżej przepisie, a wywody składu orzekającego w sprawie są logiczne, wyczerpujące i odnoszą się do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do ustaleń i ocen prawnych prezentowanych przez Sąd pierwszej instancji. Rozpoznanie zarzutu naruszenia tego przepisu polega wyłącznie na zweryfikowaniu, czy uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie prawem wymagane elementy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1948/21). Tym samym podjętą przez autora skargi kasacyjnej próbę podważenia ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należało uznać za nieskuteczną.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.