III OSK 2012/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Stowarzyszenia O. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który oddalił skargę Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) stwierdzającą nieważność własnej decyzji. Skarżący kasacyjnie zarzucił WSA naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi i przyjęcie, że SKO nie miało obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, mimo że wcześniej została ona zaskarżona do WSA. NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd wyjaśnił, że kluczowe dla sprawy jest ustalenie, czy istniał obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. NSA podkreślił, że zgodnie z uchwałą II GPS 1/17, obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne jest wszczynane w trakcie już toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zostało wszczęte przez SKO (4 sierpnia 2021 r.) przed wniesieniem skarg przez strony do WSA. W związku z tym, to późniejsze postępowanie sądowoadministracyjne (wszczęte wniesieniem skarg) podlegało zawieszeniu na podstawie art. 56 p.p.s.a., a nie odwrotnie. WSA prawidłowo uznał, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. NSA podkreślił również, że naruszenie polegające na nierozpatrzeniu łącznie wszystkich odwołań przez SKO stanowiło rażące naruszenie prawa, co uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dotyczących obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w kontekście toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 56 p.p.s.a.) oraz kryteriów rażącego naruszenia prawa przy stwierdzaniu nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Orzeczenie dotyczy specyficznej konfiguracji czasowej wszczęcia postępowań administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Interpretacja art. 156 k.p.a. opiera się na ugruntowanym orzecznictwie.
Zagadnienia prawne (2)
Czy organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy postępowanie to zostało wszczęte w celu stwierdzenia nieważności decyzji, która została już zaskarżona do sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, organ nie ma takiego obowiązku, jeśli postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji to postępowanie sądowoadministracyjne podlega zawieszeniu na podstawie art. 56 p.p.s.a.
Uzasadnienie
NSA wyjaśnił, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczy sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Uchwała II GPS 1/17 dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne jest wszczynane w trakcie już toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed postępowaniem sądowoadministracyjnym, co oznacza, że to postępowanie sądowe powinno zostać zawieszone na podstawie art. 56 p.p.s.a.
Czy nierozpatrzenie przez organ odwoławczy łącznie wszystkich wniesionych odwołań od decyzji stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, nierozpatrzenie łącznie wszystkich odwołań przez organ odwoławczy stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które może być uznane za rażące naruszenie prawa.
Uzasadnienie
NSA wskazał, że obowiązek łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań jest fundamentalny. Ograniczenie się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony kończy postępowanie odwoławcze i uniemożliwia rozpoznanie pozostałych odwołań. Takie naruszenie jest na tyle istotne, że może być uznane za rażące naruszenie prawa.
Przepisy (11)
Główne
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 56
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
k.p.a. art. 97 § § 1 pkt 4
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 151
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 2
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 127 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 158 § § 1 i § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 184
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.p.z.i.i.r.p. art. 156 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
u.p.z.i.i.r.p. art. 97 § § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Argumenty
Skuteczne argumenty
Nierozpatrzenie łącznie wszystkich odwołań przez SKO stanowi rażące naruszenie prawa. • Postępowanie administracyjne wszczęte przed postępowaniem sądowoadministracyjnym nie obliguje do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; to postępowanie sądowe powinno zostać zawieszone na podstawie art. 56 p.p.s.a.
Odrzucone argumenty
Obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne zostało wszczęte w celu stwierdzenia nieważności decyzji, która została już zaskarżona do WSA.
Godne uwagi sformułowania
O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. • W sytuacji, gdy do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji doszło jeszcze przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, ponieważ później zainicjowane postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. • Zaistnienie takich okoliczności obliguje sąd do zawieszenia prowadzonego postępowania sądowego.
Skład orzekający
Artur Kuś
przewodniczący
Teresa Zyglewska
sprawozdawca
Paweł Mierzejewski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w kontekście toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 56 p.p.s.a.) oraz kryteriów rażącego naruszenia prawa przy stwierdzaniu nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej konfiguracji czasowej wszczęcia postępowań administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Interpretacja art. 156 k.p.a. opiera się na ugruntowanym orzecznictwie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa wyjaśnia kluczową kwestię proceduralną dotyczącą relacji między postępowaniem administracyjnym a sądowoadministracyjnym, co jest istotne dla praktyków. Wyjaśnienie kryteriów rażącego naruszenia prawa również ma wartość praktyczną.
“Kiedy postępowanie administracyjne musi poczekać na sąd? NSA rozstrzyga o relacji między trybami postępowań.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.