III OSK 2008/21

III OSK 2008/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Łd 99/19 - Wyrok WSA w Łodzi z 2019-07-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 63 ust. 1 pkt 3 lit c, art. 64 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 74 ust. 3a
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A.C. i D.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 99/19 w sprawie ze skarg A.C. i Stowarzyszenia O. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 grudnia 2018 r., nr SKO.4161/36, 39, 40, 43-58, 62-82, 85, 86, 89-105, 107-119, 121/18 w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargi kasacyjne.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji, WSA w Łodzi, Wojewódzki Sąd Administracyjny), sygn. akt II SA/Łd 99/19 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skarg A.C. i Stowarzyszenia "O." z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (dalej: SKO w Sieradzu, Kolegium, organ odwoławczy, SKO) z 17 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddalił skargi.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w dniu 17 lipca 2018 r. K.K. wystąpił do Wójta Gminy W. z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] obręb [...], gm. W. Postanowieniem z 29 października 2018 r., znak: [...] Wójt Gminy W. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli: Stowarzyszenie O. z siedzibą w P., A.C. oraz kilkadziesiąt osób podpisanych pod jednobrzmiącym zażaleniem opatrzonym datą 18 listopada 2018 r., a wśród nich D.J i E.J..
Postanowieniami z 14 grudnia 2018 r. Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na wspomniane postanowienie przez D.J i E.J.. Ponadto, P.G., M.G., M.Z., M.Z., E.Z., W.B., T.B. i D.Ś. wskazali w zażaleniu adresy, pod którymi nie zamieszkują lub są nieznani, dodatkowo sześć osób złożyło pod zażaleniem nieczytelne podpisy uniemożliwiające identyfikację skarżących, wobec tego Kolegium postanowiło pozostawić zażalenia tych osób bez rozpoznania.
Stowarzyszenie O. z siedzibą w P., A.C., jak i pozostali skarżący wnieśli zażalenia zawierające tożsame zarzuty. Dodatkowo wskazali, że sprzeciwiają się upraszczaniu formułowanych przez nich zarzutów, ponieważ "wypacza to intencje i zakres zarzutów" oraz zażądali "powoływania się w całości na ich literalne brzmienie". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem z 17 grudnia 2018 r., nr [...] SKO w Sieradzu 1. umorzyło postępowanie zażaleniowe wszczęte zażaleniami: [...]; 2. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
Mając na względzie opinie oraz uzgodnienie wydane w sprawie, a w szczególności opinię RDOŚ w Łodzi, Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia 29 października 2018 r. stwierdził potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu w sposób wskazany przez organy opiniujące. W postanowieniu z 17 grudnia 2018 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy W. z 29 października 2018 r.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A.C. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skargę tej samej treści wniosło także Stowarzyszenie "O." z siedzibą w S.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd I instancji oddalając skargi w uzasadnieniu wyroku wskazał, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia uznał, że skargi są niezasadne, bowiem zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji odpowiadają prawu, a skarżący kwestionują co do zasady korzystne dla siebie rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji przypomniał, że przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w Sieradzu utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzające potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] obręb [...], gm. W. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2081).
Sąd I instancji wyjaśnił, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane, a o tym czy taka ocena ma być sporządzona decyduje organ na podstawie okoliczności i dowodów przeprowadzonych w postępowaniu. Wydając rozstrzygnięcie w sprawie organ I instancji oparł je m.in. na Karcie informacyjnej przedsięwzięcia i wnioskach organów opiniujących RDOŚ, PGW Wody Polskie Zarządu Zlewni w Sieradzu i PPIS. Organy te wyraziły opinie o konieczności przeprowadzenia takiej oceny. Zdaniem Sądu I instancji, argumentacja organu II instancji, dokonującego ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jest zasadna i na tym etapie postępowania wystarczająco szczegółowa. Organ odwoławczy ponownie poddał ocenie dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, szczególnie w kontekście zarzutów zawartych w środkach odwoławczych, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił jego podstawy faktyczne i prawne.
W skardze A.C. (dalej: skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez r. pr. A.J., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.
II. Sądowi I instancji zarzucono, wskazując na art. 174 pkt. 2) p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na:
1. naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) p.p.s.a, przez nieuwzględnienie skargi na postanowienie SKO z 17 grudnia 2018 r., w sytuacji, w której postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem: 1.1. art. 62a ust. 1 pkt. 1) i 10) u.u.i.ś., art. 63 ust. 1 pkt. 3 lit. c) u.u.i.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 13) u.u.i.ś. i art. 72 ust. 5 u.u.i.ś. oraz naruszeniem art 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. 2018 r. poz. 2096 ze zm. dalej: k.p.a.), art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. - polegającym na przyjęciu przez SKO i Wójta istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych na podstawie dowodu tj. Karty informacyjnej Przedsięwzięcia - (dalej: KIP), który nie odpowiada rzeczywistości i jest nierzetelny, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 126 k.p.a.; 1.2. art. 74 ust. 3a) u.u.i.ś. oraz art. 10 § 1 k.p.a. i 15 k.p.a., 106 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 144 i art. 126 k.p.a. - polegającym na pozbawieniu A.C. jako strony udziału w postępowaniu przed organem I. instancji, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 126 k.p.a.; 1.3. art. 64 ust. 1 pkt. 3) i pkt. 4) u.u.i.ś. polegającym na nieuzyskaniu przez organ prawem wymaganych stanowisk organów współdziałających przed wydaniem zaskarżonego postanowienia tj.:
- wymaganego stanowiska (na mocy art. 64 ust. 1 pkt. 3) u.u.i.ś.) właściwego miejscowo organu do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, albowiem: planowany łącznie chów i hodowla trzody chlewnej na działkach m.in [...] obręb [...] gmina W. - stanowią łącznie instalacje wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego (organy administracyjne działające w sprawie tj. Wójt i SKO obowiązane były do uzupełnienia KIP);
- wymaganego stanowiska (na mocy art. 64 ust. 1 pkt. 4) u.u.i.ś.) właściwego miejscowo dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej "Wody Polskie". Należy bowiem zauważyć, że na mocy art. 1 pkt. 30) ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1722) wykreślono w art. 397 ustawy zmienianej ust. 5, przez co dyrektor Zarządu Zlewni "Wód Polskich" utracił kompetencje do wydania opinii. Ponadto przepisy przejściowe ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1722) nie zwalniają organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z obowiązku występowania do dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej "Wody Polskie" w sytuacji, gdy w obrocie znajduje się wcześniej wydana opinia dyrektora Zarządu Zlewni "Wód Polskich"; co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 6) k.p.a. w zw. z art. 144 i art. 126 k.p.a.
2. naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) p.p.s.a, przez nieuwzględnienie skargi na postanowienie SKO z 17 grudnia 2018 r., w sytuacji, w której postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem: 2.1. art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie oceny na podstawie tylko wybranego materiału dowodowego, a w szczególności: zaniechanie ustalenia następujących okoliczności: 2.1.1. prawdziwej skali, usytuowania i charakteru przedsięwzięcia z uwzględnieniem zamiarów inwestycyjnych w ramach struktury tego samego gospodarstwa bądź powiązanych gospodarstw i charakteru przedsięwzięcia a mianowicie: a) zamiar inwestycyjny polegający na "Budowie budynku inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą" na dz. ew. [...] obręb [...], gmina W. - o 154,5 DJP - inwestor K.K. b) zamiar inwestycyjny polegający na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą i płytą obornikową na działce nr [...], obręb [...] gmina W. dla którego toczyło się na dzień wydania zaskarżonego postanowienia postępowanie administracyjne zainicjowane w dniu 28.05.2018 r. wpływem do Wójta wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy — deklarowany przez K.K. planowany chów trzody chlewnej (w postaci tuczników) do 39,9 DJP — inwestor: K.K..
c) zamiar inwestycyjny polegający na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą na działce nr [...], obręb [...], gmina W. dla którego toczy się postępowanie administracyjne zainicjowane w dniu 22.05.2018 r. wpływem do Wójta wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy - deklarowany przez J.K. planowany chów trzody chlewnej (w postaci warchlaków) do 39,9 DJP - inwestor: J.K.
d) wynikająca z KIP zakładana ciągłość prowadzenia chowu przez J.K. na terenie działki nr ew. [...] chów trzody chlewnej w dwóch już istniejących obiektów inwentarskich o łącznej obsadzie 300 szt. tuczników czyli 42 DJP.
- pomimo posiadania przez organy obu instancji wiedzy urzędowej zawartej w piśmie Wójta z 10 lipca 2018 r., znak: [...] — pismo doręczone SKO wraz z zażaleniami; podczas gdy właśnie te kryteria są jednymi z kluczowych kryteriów do wskazania wariantów wymagających zbadania; zakresu i szczegółowości danych pozwalających scharakteryzować przedsięwzięcie; zakres i metody badań - o których mowa w art. 68 u.u.i.ś.
2.1.2. pełnego opisu przedsięwzięcia w KIP przez: a) brak zbadania i ustalenia więzi pomiędzy poszczególnymi zamierzeniami inwestycyjnymi (w tym przypadku należało wyjaśnić powiązania między zamierzeniami wymienionymi w punkcie 2.1.1 wyżej); b) brak ustalenia powiązań technologicznych jako przesłanki koniecznej dla ustalenia delimitacji granic przedsięwzięcia w celu wyeliminowania tzw.: projektów (przedsięwzięć) "salami-slicing (z ang. "krojenie salami na plastry") - badanie więzi łączących (wyodrębnionych na mocy oddzielnych wniosków); c) brak ustalenia dotychczasowego sposobu wykorzystania nieruchomości w zakresie ciążących na inwestorze/inwestorach (K.K., J.K.) zobowiązań do utrzymania określonego sposobu wykorzystywania nieruchomości (w tym działek: [...], [...], [...] obręb [...], gm. W.) z punktu widzenia utrzymania (kontynuacji) scenariuszy rozwoju gospodarstwa rolnego (oraz wykorzystywania gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego J.K.) w ramach projektów dofinansowanych z UE; d) brak ustalenia planowanego terminu realizacji zamiarów inwestycyjnych; c) brak ustalenia i wyjaśnienia sytuacji wyjściowej w zakresie: powiązań między gospodarstwem rolnym K.K., a gospodarstwem rolnym J.K. w aspekcie wykorzystania określonych gruntów i budynków w kontekście ciążących zobowiązań prawnych na gospodarstwach rolnych inwestorów, zwłaszcza tych wynikających z dofinansowań z UE.
2.2. art. 7 k.p.a. art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez brak rozpatrzenia i pominięcie dowodów i wniosków przedłożonych przez skarżącą a zawartych w pismach: a) z 20 sierpnia 2018 r. (data wpływu do urzędu gminy W.: 20 sierpnia 2018 r.); b) z 14 września 2018 r. (data wpływu do urzędu gminy W.: 17 września 2018 r.), c) z 14 sierpnia 2018 r. (data wpływu do Urzędu Gminy W.: 19 sierpnia 2018 r. po przekazaniu pisma przez RDOŚ w Łodzi), uniemożliwiając tym samym rozpatrzenie żądań i okoliczności w nim zawartych, d) brak zgromadzenia w aktach sprawy przez organ I instancji pism skarżącej (w szczególności pism o których mowa w powyżej) co niewątpliwie ma wpływ także na kontrolę legalności wydanego orzeczenia;
2.3. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia przyczyn z powodu, których organy administracyjne odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej wnioskom i dowodom zgłaszanym przez skarżącą a zawartych m.in. w: - piśmie A.C. z 20 sierpnia 2018 r.; -piśmie A.C. z 14 sierpnia 2018 r.;- piśmie z 14 września 2018 r., co uniemożliwia poznanie motywów (uzasadnienia) i przyczyn ze względu na które Wójt nie rozpatrzył żądań A.C.
2.4. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a) u.u.i.ś. przez działalność organu administracji publicznej sprzecznej z obowiązkiem prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa. Zasada ta jest realizowana, gdy organy prowadzące postępowanie przestrzegają reguł wynikających z przepisów prawa, a przede wszystkim, gdy ich działalność jest pewna oraz opiera się na jasnych i przejrzystych zasadach. Działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego będąca przedmiotem oceny Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie może być oceniona pozytywnie bowiem: żądanie przez SKO dostarczenia wypisu z rejestru gruntów w celu udokumentowania charakteru udziału w sprawie ( w okolicznościach opisywanej sprawy) przez szereg podmiotów należy uznać za rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania implikowane wcześniejszym naruszeniem art. 74 ust- 1 u.u.i.ś. Żądanie SKO nie znajduje podstaw prawnych. To na podmiocie planującym inwestycje dla obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej na terenie dz. nr ew. [...] obr. [...], gm. W. na podstawie art. 74 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś. spoczywa ciężar dostarczenia wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: wypisów rejestru gruntów lub inny dokument, wydany przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem art. 74 ust. 1a-1c, u.u.i.ś. Co istotne ciężar praw prawidłowego ustalenia stron postępowania również na etapie rozstrzygania o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i ustalania zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spoczywał na Wójcie. Ponadto żądanie skierowane do ok. 80 podmiotów udokumentowania faktów określonych przez SKO przez wypisy z rejestru gruntów należy uznać za rażące naruszenie przepisów prawa również w kontekście wyznaczenia tak krótkiego terminu (3 dni) do ich przedłożenia.
Wskazane w pkt 1 (1.1.1.2,1-3); pkt 2 (2.1; 2.1.1;2.1.2; 2.2;2.3; 2.4) uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych powyżej błędów w postanowieniu SKO przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skutkowałoby uwzględnieniem skargi A.C.
3. naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 grudnia 2018 r., znak: [...] w sytuacji, w której postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem przepisów wskazanych powyżej w ppkt. 1.1; 1.2 ; 1.3 ; 2.1; 2.1.1; 2.1.2; 2.2; 2.3. Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi skutkowałoby uwzględnieniem skargi A.C.
III. Niezależnie od podniesionych w pkt. I zarzutów opartych na przepisach postępowania, powołując się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. , zarzucono ponadto WSA w Łodzi jako sądowi pierwszej instancji:
1. naruszenie art. 62a ust. 1 i art. 63 ust. 1 i 4 u.u.i.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13), art. 68 , art. 69 i art. 72 ust. 5 u.u.i.ś. przez ich błędną wykładnię przez pominięcie celu prezentacji danych jako podstaw do orzekania co potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ale i również jako podstawa do adekwatnego określenia zakresu raportu skutkujące błędnym zastosowaniem powoływanych przepisów tj. uznaniem, że przedłożona przez Inwestora/Wnioskodawcę KIP spełnia wymogi określone przepisami u.u.i.ś. podczas gdy KIP sporządzono:
- bez określenia ilości chowu trzody chlewnej przez inwestora/inwestorów w ramach struktury tego samego gospodarstwa bądź powiązanych gospodarstw;
- z wyciągnięciem wniosków co do możliwych skutków związanych z hipotetycznym stanem rzeczy (prospektywnym, przyszłościowym) bez ustalenia relacji między ww. zamierzeniami inwestycyjnymi (znanymi organom obu instancji);
- bez ustalenia zasadniczej informacji co do horyzontu czasowego planowanych ww. zamierzeń inwestycyjnych), a także w szczególności ustalenia przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania z ww. zamierzeń.
Podczas gdy jest to wymagane do zawarcia w KIP, normą prawną: art. 62a ust. 1 ab ovo w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c, u.u.i.ś., a termin rozpoczęcia eksploatacji chowu trzody chlewnej w ww. instalacjach zależny jest od planów inwestycyjnych podmiotu/podmiotów planujących chow i z tego względu taka informacja musi być zawarta w KIP przez inwestora.
2. naruszenie art. 74 ust. 3a, u.u.i.ś. przez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że stronami w postępowaniu są wnioskodawcy i właściciele nieruchomości położonych w bezpośrednim, jak i w niedalekim sąsiedztwie planowanej inwestycji tj. zastosowanie wykładni zawężającej, z pominięciem wymaganej oceny w zakresie:
- czy na przedsięwzięcie powinny składać się zamierzenia inwestycyjne opisywane w pkt II. 2.1.1 i czy pomiędzy zamierzeniami nie ma powiązań technologicznych, - pojęcia "znaczące oddziaływanie" i "ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości".
IV. Wskazując na przytoczone wyżej podstawy - każdą z osobna, jak też wszystkie łącznie – wniesiono na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o: 1. uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lipca 2019 r., sygn. II SA/Łd 99/19 oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi; 2. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego związanego ze sporządzeniem skargi, według norm przepisanych. 3. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a wniesiono ponadto o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Z treści wprowadzenia do uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie wskazuje przede wszystkim na okoliczność, że wyrok WSA w Łodzi jest obarczony licznymi naruszeniami przepisów prawa procesowego jaki materialnego, które wynikają głównie z charakteru sprawy i jako taki nie powinien ostać się w obrocie prawnym. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje wyrok i podnosi przeciwko wyrokowi WSA w Łodzi zarzuty wskazane w pkt II i III petitum, a uszczegółowione w dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia WSA w Łodzi uznał, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji odpowiadają prawu, a skarżąca (i inni skarżący) kwestionują co do zasady korzystne dla siebie rozstrzygnięcie. Skarżąca kasacyjnie podkreśla, że powyższe twierdzenie tylko z pozoru może wydawać się prawdziwe. W opisywanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszeń przepisów prawa w zakresie orzekania na ww. etapie screeningu i scopingu przede wszystkim z powodu braku weryfikacji przez organy obu instancji oraz WSA w Łodzi, materiału dowodowego (przede wszystkim Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia dalej: KIP) skutkujących wykluczeniem z kręgu stron szeregu podmiotów, którym przysługują tytuły prawnorzeczowe do działek pozostających w zasięgu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (w jego całokształcie). Skutkiem tego pominięte strony (w tym A.C.) bez własnej winy nie brały udziału w ramach postępowania przed organem I-instancji i uniemożliwiono im możliwość wpływu na treść i zakres przyszłego raportu OOŚ. Skoro orzeczenie sądu administracyjnego nie uwzględnia istotnych uchybień proceduralnych popełnionych w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej, orzeczenie to nie może zostać uznane za zgodne z prawem. W niniejszej sprawie WSA w Łodzi błędnie przyjął, że zaskarżone postanowienie SKO z 17 grudnia 2018 r. nie zostało wydane z naruszeniem przepisów u.u.i.ś. Skutkiem ww. naruszeń u.u.i.ś. i art. 7 k.p.a. jest okoliczność, że treść przedstawionego dokumentu tj. KIP nie odpowiada rzeczywistości, a w związku z tym można przypisywać mu swoisty fałsz intelektualny. Treść KIP jest w sposób oczywisty niezgodna z rzeczywistością (tj. przez cały okres od wszczęcia ww. postępowania do wydania zaskarżonego postanowienia) w tym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia z 29 października 2018 r., znak: [...] Wójt posiadał informację o łącznym zakresie planowanego chowu zwierząt trzody chlewnej przez inwestora/inwestorów ale nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (np. w celu prawidłowego określenia rozstrzygnięcia), już od momentu wszczęcia postępowania na mocy wniosku z dnia 12 lipca 2019 r. do czasu wydania ww. postanowienia Wójta z 29 października 2018 r., zarówno Wójt i SKO mieli wiedzę urzędową, o inwestycjach o których mowa w punkcie 1.1.2.1. niniejszej skargi, o czym świadczy dokument urzędowy sporządzony przez Wójta z 10 lipca 2018 r. (dołączony do niniejszej skargi). Treść KIP nie jest także logiczna, przez wyciąganie wniosków co do możliwych skutków związanych z hipotetycznym stanem rzeczy (prospektywnym, przyszłościowym) bez ustalenia relacji między ww. zamierzeniami inwestycyjnymi oraz bez ustalenia zasadniczej informacji co do horyzontu czasowego planowanych ww. zamierzeń inwestycyjnych, a także w szczególności ustalenia przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania z ww. zamierzeń. W tym względzie taka informacja po prostu musi być zawarta w KIP przez inwestora / inwestorów (treść KIP ma w tym względzie charakter prawotwórczy - (organy obu instancji jej nie ustaliły, zaś WSA w Łodzi kontrolując legalność naruszyło ww. przepis doprowadzając do oparcia rozstrzygnięcia na fałszywym dowodzie, bo nieuwzględniającym zamierzeń. Braki w tym zakresie uniemożliwiają logiczne i racjonalne orzekanie w przedmiocie potrzeby przeprowadzenie OOŚ, a w szczególności uniemożliwiają adekwatne do skali zagrożeń (oddziaływań) określenie zakresu raportu OOŚ (naruszenie art. 63 ust. 4 i art. 68 ust. 2 ustawy u.u.i.ś.). Żądania A.C. zawarte w ww. wnioskach dotyczyły ściśle ukształtowania treści raportu w takim celu aby opracowanie raportu było dokonane w sposób uwzględniający stanowisko stron i społeczeństwa narażonego na oddziaływania z planowanej inwestycji. Takie błędne podejście zawsze powodowałoby, że strony "pominięte" (np. wskutek zaniżenia oddziaływań na środowisko) na etapie tzw. screeningu i scopingu, traciłby możliwość wpływu na ukształtowanie zakresu raportu OOS, kluczowego dowodu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Łączna suma DJP ww. zamierzeń inwestycyjnych przekracza 210 DJP co powoduje w przypadku powiązań technologicznych między ww. zamierzeniami kwalifikację do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.). Mając na uwadze treść pisma Wójta z 10 lipca 2018 r. ww. wiedzę organ I instancji posiada od samego początku (tj. od 17 lipca 2018 r.) postępowania prowadzonego w którym wydano zaskarżone postanowienie organ I instancji nie biorąc pod uwagę posiadanej wiedzy urzędowej o ww. przedsięwzięciach naruszył także art. 62a ust 1 pkt 1 u.u.i.ś. przez nieustalenie skali przedsięwzięcia. Skala przedsięwzięcia nie została prawidłowo oszacowana doprowadzając do wypaczenia treści rozstrzygnięcia, które w sytuacji łącznej kwalifikacji przedsięwzięcia, będzie przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać i wówczas orzekanie na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś o potrzebie przeprowadzenia oceny w stosunku do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać jest bezpodstawne (pozbawione byłoby podstaw prawnych). Wójt całkowicie pominął, że przy ustalaniu zakresu przedsięwzięcia należy mieć na uwadze, że zawarta w art 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. definicja przedsięwzięcia wprowadza przesłankę powiązań technologicznych jako przesłankę delimitacji granic przedsięwzięcia. Organy administracji prowadziły bowiem postępowanie i wydały postanowienie w sytuacji braku zebrania wystarczającego materiału dowodowego i braku jego rozpatrzenia w należytym zakresie. Organy dokonywały także oceny na podstawie tylko wybranego materiału dowodowego. Organy obu instancji na skutek naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej w efekcie całkowicie pominęły, że przy ustalaniu zakresu przedsięwzięcia należy mieć na uwadze, że zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. definicja przedsięwzięcia wprowadza przesłankę powiązań technologicznych jako przesłankę delimitacji granic przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie w rozumieniu u.u.i.ś. może mieścić w sobie kilka podzielnych zamierzeń inwestycyjnych czy budowlanych (nawet planowanych przez odrębne podmioty), jakie mogłyby być wyodrębnione przy stosowaniu wyłącznie prawa budowlanego czy innych przepisów prawa (w tym przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Dlatego też zastosowane przez inwestorów (K.K. i J.K.) w przedmiotowym przypadku wydzielania do osobnych postępowań administracyjnych w sprawie wydania warunków zabudowy. Organy nie dokonały ustalenia powiązań technologicznych lub funkcjonalnych lub organizacyjnych lub ustalenia łącznych i skumulowanych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z planowanymi instalacjami chowu trzody chlewnej na działkach nr [...] i nr [...] obręb [...], gmina W. Niezmiernie istotnym jest, że działania inwestorów zorientowane są na podzielenie powierzchni chowu trzody w ten sposób, aby nie poddać ich łącznej sumarycznej wielkości i uniknąć konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz ominąć pozwolenie zintegrowane. W opisywanym postępowaniu nie usunięto braków i błędów w KIP, w zakresie zastosowanych w KIP błędnych wskaźników emisji amoniaku tj. do wyliczania emisji amoniaku z planowanego przedsięwzięcia. Zawarte w KIP modelowanie poziomów substancji nie uwzględnia istotnego źródła emisji jakim będą kurtyny boczne planowanego przedsięwzięcia (wielkopowierzchniowy obiekt inwentarski w którym przewiduje się chów tuczników). W KIP nie wykazano, że emisja następować będzie jedynie poprzez kominy dachowe, w szczególności w przypadku całkowitego otwarcia kurtyn bocznych, które to zlokalizowane będą w ścianach bocznych planowanej chlewni i będą mieć szerokość 1m. Wójt dokonał w przedmiotowym przypadku zawężającej wykładni przepisu art. 74 ust. 3a, u.u.i.ś. uznając za strony (oprócz wnioskodawcy) jedynie właścicieli działek przylegających bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Ponadto uczynił to bez ustalenia, czy na przedsięwzięcie nie powinny składać się również zamierzenia o których mowa (Wójt nie ustalił czy między zamierzeniami nie ma powiązań technologicznych) w punkcie 11.2.1.1. skargi.
Według skarżącej kasacyjnie, organ I instancji miał obowiązek dokonania wnikliwiej oceny możliwych ryzyk związanych z określeniem środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia w kontekście praw rzeczowych podmiotów trzecich już na etapie postępowania administracyjnego o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, gdyż przyszła kontrola organów architektoniczno-budowlanych/organów ochrony środowiska w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę została ograniczona w sposób zasadniczy treścią normy art. 86 u.u.i.ś. Na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia aktualizuje się obowiązek oceny zagrożeń interesu prawnego w procesie ustalenia stron postępowania ww. sprawie administracyjnej na kanwie art. 74 ust. 3a u.u.i.ś.
W aktach sądowych niniejszej sprawy znajduje się skarga kasacyjna D.C. (dalej: skarżący kasacyjnie), reprezentowanego przez r.pr. A.J. W skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok Sądu I instancji w całości. Sądowi I instancji zarzucono, wskazując na art. 174 pkt. 2) p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na: 1. naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1) lit. b, p.p.s.a, przez nieuwzględnienie skargi na postanowienie SKO z 17 grudnia 2018 r., znak: SKO. 4161/36/18 w sytuacji, w której postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem:
1.1. art. 62a ust; 1 pkt 1) i 10) u.u.i.ś., art. 63 ust. 1 pkt. 3 lit. c, u.u.i.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 13) u.u.i.ś. i art 72 ust. 5 u.u.i.ś. oraz naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. - polegającym na przyjęciu przez SKO i Wójta istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych na podstawie dowodu tj. Karty informacyjnej Przedsięwzięcia, który nie odpowiada rzeczywistości i jest nierzetelny, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 126 k.p.a.
1.2. art. 74 ust. 3a, u.u.i.ś. oraz art. 10 § 1 k.p.a. i 15 k.p.a., 106 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 2 w zw. 2 art. 144 i art. 126 k.p.a. - polegającym na pozbawieniu skarżącego jako strony udziału w postępowaniu przed organem pierwszej i drugiej instancji co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 126 k.p.a.
1.3. art. 64 ust. 1 pkt. 3) i pkt. 4) u.u.i.ś. polegającym na nieuzyskaniu przez organ I instancji prawem wymaganych stanowisk organów współdziałających przed wydaniem zaskarżonego postanowienia tj.
- wymaganego stanowiska (na mocy art. 64 ust. 1 pkt. 3) u.u.i.ś.) właściwego miejscowo organu do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, albowiem: planowany łącznie chów i hodowla trzody chlewnej na działkach m.in [...], [...], [...] obręb [...], gmina W. — stanowią łącznie instalacje wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego (organy administracyjne działające w sprawie tj. Wójt Gminy W. i SKO obowiązane były do uzupełnienia KIP);
- wymaganego stanowiska (na mocy art. 64 ust. 1 pkt. 4) u.u.i.ś.) właściwego miejscowo dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej "Wody Polskie". Należy bowiem zauważyć, że na mocy art. 1 pkt. 30) ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1722) wykreślono w art. 397 ustawy zmienianej ust. 5, przez co dyrektor Zarządu Zlewni "Wód Polskich" utracił kompetencje do wydania opinii. Ponadto przepisy przejściowe ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1722) nie zwalniają organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z obowiązku występowania do dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej "Wody Polskie" w sytuacji, gdy w obrocie znajduje się wcześniej wydana opinia dyrektora Zarządu Zlewni "Wód Polskich"; co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 6) k.p.a. w zw. z art. 144 i art. 126 k.p.a.
2. naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c, p.p.s.a, przez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 17 grudnia 2018 r., w sytuacji, w której postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem:
2.1. art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie oceny na podstawie tylko wybranego materiału dowodowego, a w szczególności: zaniechanie ustalenia następujących okoliczności:
2.1.1. prawdziwej skali przedsięwzięcia z uwzględnieniem zamiarów inwestycyjnych w ramach struktury tego samego gospodarstwa bądź powiązanych gospodarstw i charakteru przedsięwzięcia a mianowicie:
a) zamiar inwestycyjny polegający na "Budowie budynku inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą" na dz. ew. [...] obręb [...] gmina - o 154,5 DJP - inwestor K.K..
b) zamiar inwestycyjny polegający na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą i płytą obornikową na działce nr [...], obręb [...], gmina W. dla którego toczyło się na dzień wydania zaskarżonego postanowienia postępowanie administracyjne zainicjowane w dniu 28.05.2018r. wpływem do Wójta wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy — deklarowany przez K.K. planowany chów trzody chlewnej (w postaci tuczników) do 39,9 DJP — inwestor: K.K.
c) zamiar inwestycyjny polegający na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą na działce nr [...], obręb [...], gmina W. dla którego toczy się postępowanie administracyjne zainicjowane w dniu 22.05.2018r. wpływem do Wójta wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy - deklarowany przez J.K. planowany chow trzody chlewnej (w postaci warchlaków) do 39,9 DJP - inwestor: J.K..
d) wynikająca z KIP zakładana ciągłość prowadzenia chowu przez J.K. na terenie działki nr ew. [...] chow trzody chlewnej w dwóch już istniejących obiektów inwentarskich o łącznej obsadzie 300 szt. tuczników czyli 42 DJP - pomimo posiadania przez organy obu instancji wiedzy urzędowej zawartej w piśmie Wójta z 10 lipca 2018r., znak: [...] — pismo doręczone SKO wraz z zażaleniami; podczas gdy właśnie to kryterium jest jednym z kluczowych kryteriów do wskazania wariantów wymagających zbadania; zakresu i szczegółowości danych pozwalających scharakteryzować przedsięwzięcie; zakres i metody badań;
2.1.2. pełnego opisu przedsięwzięcia w KIP przez:
a) brak zbadania i ustalenia więzi pomiędzy poszczególnymi zamierzeniami inwestycyjnymi (w tym przypadku należało wyjaśnić powiązania między zamierzeniami wymienionymi w punkcie 2.1.1 wyżej);
b) brak ustalenia powiązań technologicznych jako przesłanki koniecznej dla ustalenia delimitacji granic przedsięwzięcia w celu wyeliminowania tzw. projektów (przedsięwzięć) "salami-slicing (z ang. "krojenie salami na plastry") - badanie więzi łączących (wyodrębnionych na mocy oddzielnych wniosków); brak ustalenia dotychczasowego sposobu wykorzystania nieruchomości w zakresie ciążących na inwestorze/inwestorach (K.K., J.K.) zobowiązań do utrzymania określonego sposobu wykorzystywania nieruchomości (w tym działek: [...], [...], [...] obręb [...], gm. W.) z punktu widzenia utrzymania (kontynuacji) scenariuszy rozwoju gospodarstwa rolnego (oraz wykorzystywania gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego J.K.) w ramach projektów dofinansowanych z UE, d) brak ustalenia planowanego terminu realizacji zamiarów inwestycyjnych, e) brak ustalenia i wyjaśnienia sytuacji wyjściowej w zakresie: powiązań między gospodarstwem rolnym K.K., a gospodarstwem rolnym J.K. w aspekcie wykorzystania określonych gruntów i budynków w kontekście ciążących zobowiązań prawnych na gospodarstwach rolnych inwestorów, zwłaszcza tych wynikających z dofinansowań z UE.
2.2. art. 7 k.p.a. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. , art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez brak rozpatrzenia i pominięcie dowodów i wniosków przedłożonych przez stronę A.C. a zawartych w pismach: a) z 20 sierpnia 2018 r. (data wpływu do urzędu gminy W.: 20 sierpnia 2018 r.); b) z 14 września 2018 r. (data wpływu do urzędu gminy W.: 17 września 2018 r.), c) z dnia 14 sierpnia 2018 r. (data wpływu do Urzędu Gminy W.: 19 sierpnia 2018 r. po przekazaniu pisma przez RDOŚ w Łodzi), uniemożliwiając tym samym rozpatrzenie żądań i okoliczności w nim zawartych, d) brak zgromadzenia w aktach sprawy przez organ I instancji pism skarżącej (w szczególności pism o których mowa w powyżej) co niewątpliwie ma wpływ także na kontrolę legalności wydanego orzeczenia;
2.3. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 a) u.u.i.ś. przez działalność organu administracji publicznej sprzecznej z obowiązkiem prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa. Zasada ta jest realizowana, gdy organy prowadzące postępowanie przestrzegają reguł wynikających z przepisów prawa, a przede wszystkim, gdy ich działalność jest pewna oraz opiera się na jasnych i przejrzystych zasadach. Działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego będąca przedmiotem oceny Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie może być oceniona pozytywnie bowiem: żądanie przez SKO w Sieradzu dostarczenia wypisu z rejestru gruntów w celu udokumentowania charakteru udziału w sprawie (w okolicznościach opisywanej sprawy) przez szereg podmiotów należy uznać za rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania implikowane wcześniejszym naruszeniem art. 74 ust. 1 u.u.i.ś. Żądanie SKO nie znajduje podstaw prawnych. To na podmiocie planującym inwestycje dla obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz na terenie dz. [...] obr. [...], gm. W. na podstawie art. 74 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś. spoczywa ciężar dostarczenia wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: wpisów do rejestru gruntów lub inny dokument wydany przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem art. 74 ust. ust. 1a-1c, u.u.i.ś. Co istotne ciężar praw prawidłowego ustalenia stron postępowania również na etapie rozstrzygania o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i ustalania zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spoczywał na Wójcie. Ponadto żądanie skierowane do ok. 80 podmiotów udokumentowania faktów określonych przez SKO poprzez wypisy z rejestru gruntów należy uznać za rażące naruszenie przepisów prawa również w kontekście wyznaczenia tak krótkiego terminu (3 dni) do ich przedłożenia.
Wskazane w pkt. 1 (1.1.1.2.1.3 i 2 (2.1: 2.1.1;2.1.2; 2.2;2.3; ) uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych powyżej błędów w postanowieniu SKO przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lodzi skutkowałoby uwzględnieniem skargi D.C..
2. naruszeniu art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi na postanowienie SKO z 17 grudnia 2018 r., w sytuacji, w której postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem przepisów wskazanych powyżej w ppkt. 1.1; 1.2 ; 1.3 ; 2.1; 2.1.1; 2.1.2; 2.2; 2.3. Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skutkowałoby uwzględnieniem skargi D.C..
III. Niezależnie od podniesionych w pkt. II zarzutów opartych na przepisach postępowania, powołując się na art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., zarzucono ponadto WSA w Łodzi jako Sądowi I instancji:
1. naruszenie art. 62a ust. 1 i art. 63 ust. 1 i 4 u.u.i.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13), art. 68 , art 69 i art. 72 ust. 5 u.u.i.ś. przez ich błędną wykładnię przez pominięcie celu prezentacji danych jako podstaw do orzekania co potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ale i również jako podstawa do adekwatnego określenia zakresu raportu skutkujące błędnym zastosowaniem powoływanych przepisów tj. uznaniem, że przedłożona przez inwestora/wnioskodawcę KIP spełnia wymogi określone przepisami u.u.i.ś. podczas gdy KIP sporządzono: - bez określenia ilości chowu trzody chlewnej przez inwestora/inwestorów w ramach struktury tego samego gospodarstwa bądź powiązanych gospodarstw; - z wyciągnięciem wniosków co do możliwych skutków związanych z hipotetycznym stanem rzeczy (prospektywnym, przyszłościowym) bez ustalenia relacji między ww. zamierzeniami inwestycyjnymi (znanymi organom obu instancji); - bez ustalenia zasadniczej informacji co do horyzontu czasowego planowanych ww. zamierzeń inwestycyjnych), a także w szczególności ustalenia przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania z ww. zamierzeń. Podczas gdy jest to wymagane do zawarcia w KIP, normą prawną: art. 62a ust. 1 ab ovo w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c, u.u.i.ś., a termin rozpoczęcia eksploatacji chowu trzody chlewnej w ww. instalacjach zależny jest od planów inwestycyjnych podmiotu/podmiotów planujących chow i z tego względu taka informacja musi być zawarta w KIP przez inwestora,
2. naruszenie art. 74 ust. 3a, u.u.i.ś. przez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że stronami w postępowaniu są wnioskodawcy i właściciele nieruchomości położonych w bezpośrednim, jak i w niedalekim sąsiedztwie planowanej inwestycji tj. zastosowanie wykładni zawężającej, z pominięciem wymaganej oceny w zakresie:
- czy na przedsięwzięcie powinny składać się zamierzenia inwestycyjne opisywane w pkt. II 2.1.1 i czy pomiędzy zamierzeniami nie ma powiązań technologicznych,
- pojęcia "znaczące oddziaływanie" i "ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości"
IV. Wskazując na przytoczone wyżej podstawy - każdą z osobna, jak też wszystkie łącznie - wniesiono na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. o: 1. uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lipca 2019 r., sygn. II SA/Łd 99/19 oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi; 2. zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego związanego ze sporządzeniem skargi, według norm przepisanych.
V. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono ponadto o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej D.C. rozwinięto treść postawionych zarzutów. We wprowadzeniu skarżący kasacyjnie wskazuje przede wszystkim na okoliczność, że wyrok WSA w Łodzi jest obarczony licznymi naruszeniami przepisów prawa procesowego jak i materialnego, które wynikają głownie z charakteru sprawy i jako taki nie powinien ostać się w obrocie prawnym. Skarżący kasacyjnie kwestionuje wyrok i podnosi przeciwko wyrokowi WSA w Łodzi zarzuty wskazane w pkt. II i III petitum, a uszczegółowione w dalszej części skargi kasacyjnej. Według skarżącego kasacyjnie treść KIP jest w sposób oczywisty niezgodna z rzeczywistością (tj. przez cały okres od wszczęcia ww. postępowania do wydania zaskarżonego postanowienia) w tym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia z 29 października 2018r., Wójt posiadał informację o łącznym zakresie planowanego chowu zwierząt trzody chlewnej przez inwestora/inwestorów ale nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (np. w celu prawidłowego określenia rozstrzygnięcia), już od momentu wszczęcia postępowania na mocy wniosku z dnia 12 lipca 2019 r. do czasu wydania ww. postanowienia Wójta z 29 października 2018 r., zarówno Wójt i SKO w Sieradzu mieli wiedzę urzędową, o inwestycjach o których mowa w punkcie 1.1.2.1 niniejszej skargi, o czym świadczy dokument urzędowy sporządzony przez Wójta z 10 lipca 2018 r., znak: [...] (dołączony do niniejszej skargi). Treść KIP jest także obarczona błędem logicznym, polegającym na wyciąganiu wniosków co do możliwych skutków związanych z hipotetycznym stanem rzeczy (prospektywnym, przyszłościowym) bez ustalenia relacji między ww. zamierzeniami inwestycyjnymi oraz bez ustalenia zasadniczej informacji co do horyzontu czasowego planowanych ww. zamierzeń inwestycyjnych, a także w szczególności ustalenia przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania z ww. zamierzeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania.
W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Treść zarzutów dwóch skarg kasacyjnych złożonych w niniejszej sprawie oraz ich uzasadnienie pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na łączne odniesienie się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia.
Skargi kasacyjne nie są zasadne. Zarzuty skarg kasacyjnych oraz ich uzasadnienia nie zasługiwały na uwzględnienie. W przypadku podniesienia jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te ostatnie, ponieważ pozwoli to następnie ocenić właściwe zastosowanie lub wykładnię powołanych przepisów prawa materialnego w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Wskazać należy, że podstawy kasacyjne stanowią element konstrukcyjny skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.).
Nie są zasadne zarzuty skarg kasacyjnych wskazujące na podstawę art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skargi są niezasadne, bowiem zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji odpowiadają prawu. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że skarżący kwestionują co do zasady korzystne dla siebie rozstrzygnięcie.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b, p.p.s.a. W zarzucie tym skarżący kasacyjnie stwierdzili, że WSA w Łodzi powinien był uwzględnić skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W okolicznościach tej sprawy zastosowanie tego przepisu wymagało zatem stwierdzenia przez sąd administracyjny, że w postępowaniu administracyjnym doszło do takiego naruszenia prawa, które stanowiło przesłankę wznowienia postępowania określoną w zamkniętym katalogu zawartym w art. 145 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) Zdaniem skarżących kasacyjnie, w tej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W odniesieniu do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., konieczne jest łączne zaistnienie trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej powinno mieć miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; po drugie, sfałszowanie dowodu powinno zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i po trzecie, fałszywy dowód powinien stanowić podstawę ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na podstawie, że dowód okazał się fałszywy, jeżeli nie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 145 § 2 k.p.a., zobowiązana jest przedłożyć dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany, przy czym czynność ta powinna być dopełniona w przewidzianym w art. 148 § 1 k.p.a. terminie. (zob. wyrok NSA z 5 października 2022 r., II OSK 3096/19, LEX nr 3451611). W niniejszej sprawie żaden ze wskazanych wyżej warunków dopuszczalności wznowienia w sprawie nie został przez stronę spełniony.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Kolegium zasadnie wskazało, że za strony przedmiotowego postępowania środowiskowego Wójt uznał: K.K., J.K., R.P., E.J., D.J., D.O., M.K., Stowarzyszenie O. z siedzibą w P., GDDKiA oraz Gminę W. Ww. podmioty (oprócz Stowarzyszenia) posiadają tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Udział w postępowaniu Stowarzyszenia jest natomiast legitymowany celami statutowymi organizacji i interesem społecznym. SKO w Sieradzu wyjaśniło również, że z akt sprawy wynika, iż podmioty (oprócz Stowarzyszenia) uznane za strony postępowania przez Wójta Gminy W., jak również A.C. (właścicielka działki nr [...], obręb [...]; działka położona ok. 100 m od nieruchomości objętej inwestycją o nr [...]), posiadają nieruchomości położone w bezpośrednim, jak i w niedalekim sąsiedztwie planowanej inwestycji i w świetle obowiązującego orzecznictwa nie można wykluczyć istnienia oddziaływania przedsięwzięcia (w szczególności odorowego) na ww. działki. Mając na względzie, że osoby wymienione w pkt. 1 sentencji postanowienia (oprócz A.C.), pomimo wezwań Kolegium, nie wykazały, że legitymują się interesem prawnym w sprawie, w opinii organu koniecznym było umorzenie postępowania zażaleniowego wszczętego zażaleniami powyższych osób.
A.C. nie została uznana przez Wójta Gminy W. za stronę postępowania, wobec tego organ nie przeprowadzał czynności z jej udziałem (w konsekwencji nie odnosił się do kierowanych pism i wniosków), jednak w dniu 5 listopada 2018 r. udostępnił jej materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, m.in. treść KIP oraz opinii i uzgodnienia. Ostatecznie skarżąca została uznana przez Kolegium za stronę postępowania i organ odniósł się do formułowanych przez nią zarzutów i wniosków.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 74 ust. 3a ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, dalej: u.u.i.ś., ustawa). Art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. został zmieniony przez art. 1 pkt 17 lit. d ustawy z 19 lipca 2019 r. (Dz.U.2019.1712) zmieniającej nin. ustawę z dniem 24 września 2019 r.
W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela również Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego "zasięg oddziaływania przedsięwzięcia» w rozumieniu art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej musi być interpretowany z uwzględnieniem przepisów tej ustawy. Wynika to z tego, że jest to regulacja wyjątkowa, stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady ustalenia stron postępowania z art. 28 k.p.a. i jako wyjątek musi być interpretowana ściśle" (zob. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 713/21, publ. CBOSA oraz wyrok NSA z 12 lipca 2022r., III OSK 5531/21, LEX nr 3406848). Wyjaśnić należy, że uznanie za stronę postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia wymaga posiadania prawa rzeczowego do nieruchomości oraz okoliczności, że nieruchomość ta znajduje się w określonym położeniu wobec przedsięwzięcia, które jest planowane do realizacji. Twierdzenia wnioskodawcy, zgłaszającego podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powinny zatem polegać na podjęciu próby wykazania, że nie brał udziału w postępowaniu, mimo posiadania interesu prawnego. W skargach kasacyjnych takiej argumentacji nie przedstawiono. Zarzut skarżących kasacyjnie dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 3 i 4 u.u.i.ś. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1722), opinie lub uzgodnienia, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c, art. 70 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 4 oraz art. 90 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 4, wydane lub dokonane po dniu 31 grudnia 2017 r. pozostają skuteczne. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że tym samym nie ma racji strona skarżąca, że postanowienie organu I instancji zostało wydane bez uzyskania prawem wymaganego stanowiska, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Zarzut skarżących w tym zakresie jest tym samym nieskuteczny. Nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materialne dowodowym zarzut dotyczący wydania postanowienia organu I instancji bez uzyskania stanowiska organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego. Obowiązek uzyskania takiego stanowiska dotyczy bowiem przedsięwzięć kwalifikowanych jako instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 799, dalej: p.o.ś.). Do takich należą instalacje do chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż: a) 40 000 stanowisk dla drobiu, b) 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg, c) 750 stanowisk dla macior (pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r., poz. 1169). Jak prawidłowo ustaliły organy w niniejszej sprawie planowane na dz. [...] i [...] przedsięwzięcie na obecnym etapie postępowania nie należy do takich przedsięwzięć. Kwestia przekroczenia liczby 210 DJP na skutek ewentualnego skumulowanego oddziaływania inwestycji będzie natomiast dopiero przedmiotem raportu środowiskowego. Organ I instancji uwzględnił pkt 1 i 3 stanowiska Dyrektora Zarządu Zlewni w Sieradzu, czemu dał wyraz w pkt II ppkt 1, 2, 12 i 13 postanowienia organu I instancji.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi na postanowienie SKO w Sieradzu z 17 grudnia 2018 r. w sytuacji, w której postanowienie SKO zostało wydane z naruszeniem: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione. Wskazać należy, że przedmiotem tego postępowania było stwierdzenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargi. Skarżący kasacyjnie nie kwestionują potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, lecz prawidłowość ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, które to zagadnienie nie było przedmiotem tego postępowania.
Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje postanowienie, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy orzekające dlatego prawidłowo zasługiwał na zaakceptowanie przez Sąd I instancji. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzające potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] obręb [...], gm. W. Ma rację Sąd I instancji, że argumentacja organu II instancji, dokonującego ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jest zasadna i na tym etapie postępowania wystarczająco szczegółowa. Organ odwoławczy ponownie poddał ocenie dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, szczególnie w kontekście zarzutów zawartych w środkach odwoławczych, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił jego podstawy faktyczne i prawne.
W niniejszej sprawie informacje przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie pozwalały na określenie dokładnego zasięgu oraz zakresu oddziaływań. W tych okolicznościach orzekające organy prawidłowo uznały, że zasadnym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w ramach której dojdzie do uściślenia tych kwestii. Dopiero sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sposób zgodny z art. 66 u.u.i.ś. oraz w zakresie wskazanym w zaskarżonym postanowieniu pozwoli na dokonanie prawidłowej charakterystyki przedsięwzięcia i oceny jego oddziaływania, jak również na ustosunkowanie się do obaw skarżących. Pozwoli ponadto zweryfikować rzeczywisty obszar oddziaływania przedsięwzięcia oraz czy w sprawie prawidłowo został ustalony krąg stron postępowania.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku Sądu I instancji był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skarg nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Przy tym podobnie, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., również przepis art. 151 tej ustawy stanowią jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszenia 7 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § i § 4 k.p.a. i art 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., dlatego prawidłowo oddalił skargi. Skoro zatem, Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 p.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skarg w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia SKO w Sieradzu z 17 grudnia 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżących kasacyjnie o przekroczeniu przez Sąd I instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą swobodnej oceny dowodów. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski dotyczące stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W drugiej kolejności wyjaśnić należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia prawa materialnego.
Wskazanie łącznie obu postaci naruszenia prawa materialnego uznaje się za możliwe w sytuacji, gdy niewłaściwe zastosowanie przepisu stanowi konsekwencję błędnej wykładni i gdy obie postaci naruszenia zostaną uzasadnione (por. wyroki NSA z 15 marca 2005 r., II GSK 24/05, z 26 kwietnia 2012 r., II GSK 251/11).
Podstawy kasacyjne zostały tak sformułowane, że w ich ramach wskazywać można tylko na uchybienia dotyczące kwestii prawnych, dotyczących postępowania i prawa materialnego. Zastosowanie prawa materialnego musi zawsze poprzedzić ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego. Ustaleniu podlegają przy tym te fakty, które z uwagi na treść normy, wywiedzionej z obowiązujących przepisów, mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Innymi słowy ustaleniu podlegają okoliczności, w jakich dana norma wymaga od jej adresata określonego zachowania się. W przypadku prawa administracyjnego będzie to taki zespół faktów i okoliczności, które charakteryzują dany stosunek administracyjno-prawny. Niepodważenie stanu faktycznego za pomocą zarzutów procesowych będzie jednoznaczne z tym, że stanowić on będzie również podstawę faktyczną rozstrzygnięcia NSA. Jak wskazano wyżej, Sąd ten, związany granicami skargi kasacyjnej z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a., nie będzie mógł stwierdzić wadliwości ustaleń faktycznych bez skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania bądź w razie ich braku.
Zarzut naruszenia prawa materialnego nie będzie także skuteczny wówczas, gdy strona wywody dotyczące niewłaściwego zastosowania przepisu oprze na stanie faktycznym odmiennym od stanowiącego podstawę faktyczną wyroku, a przyjętym przez nią na potrzeby skargi kasacyjnej. Zarzut oparty na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. będzie zatem uprawniony, gdy: a) strona (w ramach zarzutów procesowych) kwestionuje zupełność materiału dowodowego, stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych i jednocześnie naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; nie jest bowiem właściwym zastosowanie prawa materialnego do niezupełnego stanu faktycznego. b) strona (w ramach zarzutów procesowych) kwestionuje zupełność materiału dowodowego i prawidłowość ustaleń faktycznych i jednocześnie zgłasza zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, wskazując na odmienne rozumienie normy prawnej (jej hipotezy), mające wpływ na zakres postępowania dowodowego; c) strona nie podważa stanu faktycznego, stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a jedynie uważa, że stan ten nie odpowiada stanowi hipotetycznemu, w którym kwestionowany przepis (norma) ma mieć zastosowanie z uwagi na istotne różnice tych stanów bądź z uwagi na błędne zrozumienie przepisu i wadliwe wywiedzenie wniosku, że ma on zastosowanie do takich właśnie stanów faktycznych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych formę naruszenia w postaci błędnej wykładni prawa materialnego definiuje się jako nadanie przepisowi (normie prawnej) mylnego, nieprawidłowego znaczenia (tak przykładowo w wyrokach NSA z dnia 23 lutego 2005 r., OSK 539/04, z dnia 19 września 2005 r., II OSK 16/05, z dnia 5 czerwca 2006 r., I OSK 24/06, z dnia 13 października 2011 r., II GSK 1010/10, postanowieniu NSA z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 350/05).
Wnoszący skargi kasacyjne w jej uzasadnieniach w istocie nie wskazali, na czym polegał błąd Sądu przy dokonywaniu interpretacji przepisów prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie w zarzutach naruszenia prawa materialnego wskazują na wystąpienie ich zdaniem braków postępowania wyjaśniającego. W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie nie wskazują na uchybienia, które mogą w szczególności wynikać z przyjęcia przez Sąd I instancji niewłaściwej koncepcji wykładni (poprzestanie na wykładni językowej w sytuacji, gdy przyjęte znaczenie przepisu powoduje, że jest ono sprzeczne z innymi normami, obowiązującymi w systemie prawa bądź z przyjętymi w tym systemie wartościami), nieprawidłowej kolejności zastosowania dyrektyw pierwszego stopnia, niewłaściwego zastosowania dyrektyw preferencji, przyjęcia wyniku wykładni wykraczającego poza możliwe językowe znaczenie przepisu, naruszenia zakazu wykładni synonimicznej (poprzez nadanie różnym zwrotom tego samego znaczenia) czy zakazu wykładni homonimicznej (przez nadanie tym samym zwrotom różnych znaczeń), naruszenia zakazu wykładni per non est (poprzez przyjęcie znaczenia przepisu, przy którym pewne jego części są zbędne) czy też naruszenia zasady lege non distinguente (zgodnie z którą tam, gdzie ustawodawca nie wprowadza rozróżnienia, nie wolno go wprowadzać interpretatorowi).
Skarżący kasacyjnie uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego poza wskazaniem ich zdaniem błędów Sądu I instancji nie przedstawili właściwego ich zdaniem rozumienia przepisów prawa materialnego wskazanych w skargach kasacyjnych, a w uzasadnieniu nie przeprowadzili wywodu prawnego, z którego wynikać będzie, w jaki sposób znaczenie to ustalili.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni: art 63 ust. 1 i 4 u.u.i.ś. w zw. z art 3 ust. 1 pkt 13) u.u.i.ś. Przepisy art. 62a ust. 1 i art. 72 ust. 5 u.u.i.ś. nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego "Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którego zwieńczeniem jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, służy ocenie, na wstępnym etapie, wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska. Intencją ustawodawcy przy wprowadzaniu obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było doprowadzenie do jednorazowego przeprowadzenia oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia. Dlatego też w art. 72 ust. 5 u.u.i.ś. wprowadzono generalną regułę, zgodnie z którą w trakcie obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ocena wpływu na środowisko dokonywana jest, co do zasady, tylko raz (...)".(zob. wyrok NSA 2 listopada 2021 r., III OSK 4316/21, LEX nr 3259153).
Art. 62a ust. 1 u.u.i.ś. dotyczy karty informacyjnej przedsięwzięcia, która jest podstawą dla wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko lub do określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie karta informacyjna przedsięwzięcia nie stanowiła podstawy do określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69. Według art. 69 ust. 1 u.u.i.ś., wnioskodawca może, składając wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zamiast raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, złożyć kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z wnioskiem o ustalenie zakresu raportu. Sąd I instancji wyjaśnił, że rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne lub fakultatywne, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 powołanego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Skarżący kasacyjnie w skargach kasacyjnych nie kwestionują tej kwalifikacji przedsięwzięcia. Ostatecznie kwestia czy przedmiotowe przedsięwzięcie należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy też należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zostanie ustalona po analizie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Przepisy art. 68 i art 69 u.u.i.ś składają się z kilku jednostek redakcyjnych w postaci ustępów. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2022 r., III OSK 4768/21, LEX nr 3441615).
Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c, u.u.i.ś. Zgodnie z treścią tego przepisu, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania. Odnosząc się do tego zarzutu powtórzyć należy, że prawidłowo Sąd I instancji przyznał rację organowi odwoławczemu, że w sytuacji gdy przedsięwzięcie z uwagi na rodzaj oraz zakres może powodować ponadnormatywne oddziaływanie, a informacje przedstawione w KIP nie pozwalają na określenie dokładnego zasięgu oraz zakresu oddziaływań, to zasadnym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w ramach której dojdzie do uściślenia tych kwestii. W orzecznictwie wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego "Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w sytuacji, gdyby istniały wątpliwości co do oceny informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Gdyby zaś tych wątpliwości nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko". (zob. wyrok NSA z 1 lutego 2013 r., II OSK 1837/11, LEX nr 1358412). W myśl art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria. Zgodnie z art. 63 ust. 4 u.u.i.ś., w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68. Art. 63 pełni funkcję prewencyjną w procedurze oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Dopiero sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sposób zgodny z art. 66 u.u.i.ś. oraz w zakresie wskazanym w zaskarżonym postanowieniu pozwoli na dokonanie prawidłowej charakterystyki przedsięwzięcia i oceny jego oddziaływania, jak również na ustosunkowanie się do obaw skarżących. Pozwoli ponadto zweryfikować rzeczywisty obszar oddziaływania przedsięwzięcia oraz czy w sprawie prawidłowo został ustalony krąg stron postępowania.
Są to kwestie, które zostały objęte zarzutami skargi kasacyjnej w odniesieniu do treści karty informacyjnej, a nie na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, który nie był dokumentem w tej sprawie. Skarżący kasacyjnie w swoich zarzutach odnoszą się do karty informacyjnej przedsięwzięcia, którą prawidłowo zakwestionowały orzekające organy, a Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko orzekających organów.
Istota sprawy sprowadza się do tego, że skarżący kasacyjnie kwestionują legalność przeprowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia SKO w Sieradzu z 17 grudnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na to, że orzekające w sprawie organy oparły swoje ustalenia na karcie informacyjnej przedsięwzięcia, która obarczona jest licznymi wadami prawnymi. Orzekające w sprawie organy i Sąd I instancji są zgodne co do tego, że karta informacyjna przedsięwzięcia nie mogła być dokumentem na podstawie, którego mogło toczyć się postępowanie. Z tego powodu organ ustalił zakres raportu. W ten sposób kwestia oceny karty informacyjnej przedsięwzięcia została zamknięta.
Przypomnieć należy, że w postanowieniu z 29 października 2018 r., znak: [...] Wójt stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a nie karty informacyjnej przedsięwzięcia.
W postanowieniu z 17 grudnia 2018 r. SKO w Sieradzu 1. umorzyło postępowanie zażaleniowe wszczęte zażaleniami wskazanych w tym postanowieniu osób fizycznych oraz utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał jakie wymagania powinien spełniać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy nie określał zakresu karty informacyjnej przedsięwzięcia.
Według SKO w Sieradzu, raport winien zawierać rozwiązania minimalizujące uciążliwości związane z eksploatacją projektowanych obiektów. W analizie inwestor ma uwzględnić emisje wynikające z użytkowania obiektów inwentarskich, magazynowania odchodów i z silosów oraz w celu zobrazowania maksymalnego skutku realizacji inwestycji. Organ zalecił zastosowanie maksymalnego (lub przynajmniej średniego) wskaźnika emisji poszczególnych substancji z obiektów inwentarskich na podstawie aktualnego dokumentu referencyjnego. Organ wskazał, że zarówno etap realizacji, eksploatacji, jak i likwidacji przedmiotowego przedsięwzięcia związany będzie z powstawaniem różnego rodzaju odpadów. W raporcie inwestor ma określić rodzaje, jak i szacowane ilości odpadów mogących powstać na poszczególnych etapach oraz wskazać ich sposób magazynowania i dalszego zagospodarowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Na etapie raportu inwestor ma uwzględnić oddziaływanie zarówno projektowanej, jak i istniejącej zabudowy inwentarskiej, w szczególności w zakresie oddziaływania akustycznego, oddziaływania na powietrze atmosferyczne oraz na środowisko gruntowo-wodne. Ze względu na rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia w centralnej Polsce organ jednoznacznie stwierdził, że nie będzie ono powodować transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ze względu na charakter przedmiotowej inwestycji nie można wykluczyć prawdopodobieństwa negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe stwierdzenie jest zgodne z treścią zasad prewencji i przezorności uregulowanych w art. 6 p.o.ś.
W celu dokładnego określenia obszaru oddziaływania oraz liczby ludności na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.
Zdaniem SKO w Sieradzu, raport o oddziaływaniu na środowisko w swej treści winien zawierać analizę, czy przedmiotowa inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność obszarów i spójność europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 oraz pozostałych obszarów chronionych.
Zarzuty skarg kasacyjnych dotyczą konsekwentnie treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, której treść została zakwestionowana przez SKO w Sieradzu. Według organu odwoławczego przedmiotowe przedsięwzięcie z uwagi na rodzaj oraz zakres może powodować ponadnormatywne oddziaływanie, a w ocenie SKO w Sieradzu, informacje przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie pozwalały na określenie dokładnego zasięgu oraz zakresu oddziaływań. W związku z powyższym również RDOŚ w Łodzi stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Mając na względzie opinie oraz uzgodnienie wydane w sprawie, a w szczególności opinię RDOŚ w Łodzi, Wójt postanowieniem z 29 października 2018 r. stwierdził potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu w sposób wskazany przez organy opiniujące.
Zarzuty skarg kasacyjnych dotyczą treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, a nie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zaskarżone postanowienie z 17 grudnia 2018 r. jak również postanowienie Wójta z 29 października 2018 r. nie dotyczyło określenia zakresu karty informacyjnej przedsięwzięcia, lecz zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z tego powodu zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ dotyczyły dokumentu (karty informacyjnej przedsięwzięcia), która nie była przedmiotem postanowień kwestionowanych przez skarżących kasacyjnie w niniejszej sprawie.
Wyjaśnić należy, co uszło uwadze autora skarg kasacyjnych, że w przypadku gdy organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej wydaje postanowienie nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny, na mocy art. 63 ust. 4 u.u.i.ś. jego obligatoryjnym elementem jest określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (scoping) z zastosowaniem art. 68 ust. 1–2 u.u.i.ś. Procedura oceny podstawowej obejmuje następujące etapy: 1) złożenie i przyjęcie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 2) zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu; 3) dokonanie uzgodnienia warunków decyzji środowiskowej; 4) uzyskanie opinii właściwych organów. Obowiązek przedłożenia raportu obciąża wnioskodawcę. Raport taki musi spełniać wymagania określone prawem, organ nie może przyjąć raportu takich wymagań niespełniającego. Raport należy uznać za sformalizowany środek dowodowy w postępowaniu. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., nie można dopuścić do postępowania środka dowodowego sprzecznego z prawem, a raport niespełniający wymaganych warunków należałoby uznać właśnie za sprzeczny z prawem.
Skarżący kasacyjnie nie kwestionują w istocie zakresu raportu lecz podstawy sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Z tego również powodu nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Raport będzie opracowywany dopiero po ustaleniu jego zakresu. Raport jest dokumentem prywatnym o specjalnej mocy dowodowej.
Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b, u.u.i.ś., raport musi zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Oznacza to, że kwestia ewentualnego kumulowania się odziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia będzie badane przez organ oceniający treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż objęte nimi orzeczenie Sądu I instancji, odpowiada prawu.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.