III OSK 2001/22

III OSK 2001/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Sygn. powiązane
II SA/Wa 3092/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-04-20
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w likwidacji z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3092/21 w sprawie ze skargi [...] w likwidacji z siedzibą w W. na pkt 1 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr DS.523.2026.2020.FT.MI.121624.121623 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz punkt 1 zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz [...] w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 1.257 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 kwietnia 2022 r., II SA/Wa 3092/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] w likwidacji
z siedzibą w W. na pkt 1 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 26 kwietnia 2021 r., nr DS.523.2026.2020.FT.MI.121624,121623, w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W piśmie z 9 kwietnia 2020 r. S. C. wniósł do Prezesa UODO skargę na niezgodne z prawem przetwarzanie jego danych osobowych przez [...] z siedzibą w W. Skarżący podał, że [...] z siedzibą w W., której przedmiotem działalności jest udzielanie pożyczek z wykorzystaniem serwisu internetowego [...], jako administrator danych osobowych, nie zapewniła bezpieczeństwa i poufności przetwarzanych danych osobowych i w ten sposób naruszyła art. 5 ust. 1 lit. f oraz art. 32 ust. 1 lit. b i art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych; dalej "RODO"). Wyjaśnił, że na skutek niedopełnienia przez administratora powyższych obowiązków doszło do wycieku z zasobów administratora jego danych osobowych w szczególności takich jak: imię, nazwisko, PESEL, seria i numer dowodu tożsamości, NIP, obywatelstwo, miejsce urodzenia, numer rachunku bankowego, adres korespondencyjny, adres zameldowania, adres e-mail, numer telefonu stacjonarnego, numer telefonu komórkowego, numer telefonu pracodawcy, nazwa pracodawcy, zatrudnienie (rodzaj umowy), przychód miesięczny netto, źródło przychodu, ilość osób pozostających na utrzymaniu, stan cywilny, wykształcenie, hasło do profilu klienta na [...].
Skarżący podał, że 14 marca 2020 r. otrzymał od administratora portalu [...] informację o zainicjowaniu automatycznego resetowania hasła dostępu do konta użytkownika. Następnie 16 marca 2020 r. administrator poinformował, że dane osobowe zapisane na koncie użytkownika założonym za pośrednictwem strony internetowej www.[...] zostały ujawnione osobie trzeciej na skutek błędu pracownika podmiotu, któremu administrator powierzył przetwarzanie danych osobowych. Wedle informacji administratora, błąd miał polegać na braku zabezpieczenia danych w okresie od 3 do 14 marca 2020 r. przez podmiot współpracujący z [...]. Skarżący odwołał się także do informacji uzyskanych ze strony internetowej [...], zgodnie z którymi 3 marca 2020 r. ujawniono w sieci serwer z ogólnodostępną bazą danych [...], w której znajdowały się dane klientów [...], w tym imiona i nazwiska, adresy e-mail, numery PESEL, numery dowodów osobistych lub paszportów, hasła zapisane otwartym tekstem, a także numery rachunków bankowych. Zaistniałe zdarzenie miało zostać ujawnione i zgłoszone administratorowi 9 marca 2020 r., jednakże dopiero 14 marca wykonano reset hasła użytkownika. Informację o naruszeniu skarżący otrzymał dopiero 16 marca 2020 r., zatem 7 dni od momentu ujawnienia naruszenia. S. C. wniósł
o usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych, w szczególności domagając się usunięcia danych osobowych z zasobów administratora, ewentualnie
o ograniczenie przetwarzania jego danych przez administratora.
W pismach z 9 czerwca 2020 r., z 13 lipca 2020 r. i z 18 stycznia 2021 r. Prezes UODO, na podstawie art. 58 ust. 1 lit. a i e RODO, zwrócił się do [...] o złożenie wyjaśnień i dostarczenie informacji w sprawie skargi S.C. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych.
W pismach z 22 czerwca 2020 r., z 9 listopada 2020 r. i z 22 stycznia 2021 r. spółka wyjaśniła, że dane osobowe S.C. przetwarza od 9 października 2018 r., tj. od dnia, w którym skarżący dokonał rejestracji na stronie internetowej www.[...] oraz zawarł ze spółką ramową umowę pożyczki. Wskazała, że przetwarzała jego dane (imię, nazwisko, serię i nr dowodu osobistego, nr PESEL, obywatelstwo, miejsce urodzenia, numer rachunku bankowego, adres zameldowania, adres korespondencyjny, adres zameldowania, adres e-mail skarżącego, numer telefonu komórkowego, numer telefonu pracodawcy, nazwę pracodawcy, zatrudnienie (rodzaj umowy), przychód miesięczny netto, źródła przychodu, ilość osób pozostających na utrzymaniu, stan cywilny, wykształcenie, hasło do profilu klienta), na podstawie art. 6 ust. 1 lit a, b, c, f RODO. Podała, że faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej, "całkowicie" usunęła profil skarżącego jako klienta [...] i obecnie przetwarza jego dane osobowe wyłącznie w celach rachunkowych i podatkowych, a także w zakresie niezbędnym do realizacji obowiązków prawnych lub obrony roszczeń, na podstawie art. 6 ust. 1 lit c i f RODO.
Spółka dodała, że podmiotem, który popełnił błąd skutkujący naruszeniem ochrony danych osobowych, jest [...] z siedzibą w M. na B., z którą 2 marca 2018 r. zawarła umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych. Incydent naruszenia ochrony danych osobowych był przedmiotem postępowania toczącego się przed Prezesem UODO wszczętego z urzędu (sygn. DKN.5130.1354.2020.MM) zakończonego decyzją z 17 grudnia 2020 r. W zakresie okoliczności dotyczących naruszenia objętego skargą S.C. odwołała się do ustaleń poczynionych w tym postępowaniu.
Spółka wyjaśniła również, że poinformowała skarżącego o nieprawidłowościach będących przedmiotem skargi, wysłanymi 14, 15 i 19 marca 2020 r. wiadomościami SMS i e-mail o zresetowaniu i zmianie hasła do [...], a także wysłaną 16 marca 2020 r. wiadomością e-mail, w której m.in. wymieniła dane osobowe objętych nieuprawnionym udostępnieniem, zawarła odpis przewidywanych konsekwencji i zagrożeń związanych z ujawnieniem danych osobowych oraz środków proponowanych w celu minimalizacji negatywnych skutków związanych z naruszeniem; opis kroków podjętych w celu zaradzenia naruszeniu danych osobowych; informację o możliwości uzyskania dalszych informacji oraz informację o zgłoszeniu naruszenia danych osobowych Prezesowi UODO.
Spółka podała ponadto, że 18 marca 2020 r., zamieściła na swojej stronie internetowej dwa oświadczenia na temat bezpieczeństwa danych osobowych.
W pierwszym z nich zawarła informacje o przeprowadzonej 14 marca 2020 r. automatycznej zmianie haseł z uwagi na podejrzenie możliwości nieuprawnionego dostępu do części bazy danych. W drugim oświadczeniu poinformowała, że na skutek błędu podmiotu trzeciego współpracującego ze spółką, osoba trzecia uzyskała nieuprawniony dostęp do danych osobowych części użytkowników portalu [...].pl, oraz że podjęła natychmiastowe działania celem zabezpieczenia danych, zidentyfikowała przyczynę incydentu oraz ją niezwłocznie usunęła.
Decyzją z 26 kwietnia 2021 r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych oraz na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c oraz art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. f i art. 58 ust. 2 lit. b RODO, Prezes UODOD udzielił [...] w likwidacji z siedzibą w W. upomnienia za naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. f RODO, polegające na udostępnieniu danych osobowych S. C. podmiotom nieuprawnionym (pkt 1 decyzji). W pozostałym zakresie organ nadzorczy odmówił uwzględnienia wniosku (pkt 2 decyzji).
W uzasadnieniu stwierdził, że [...] w likwidacji w złożonych wyjaśnieniach przyznała, że w wyniku błędu pracownika [...], z którym spółka zawarła umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych, polegającego na braku zabezpieczenia w dniach 3-14 marca 2020 r. danych osobowych S. C., doszło do udostępnienia jego danych osobowych osobie nieuprawnionej w zakresie: imienia, nazwiska, numeru PESEL, serii i numeru dokumentu tożsamości, NIP, obywatelstwa, miejsca urodzenia, numeru rachunku bankowego, adresu korespondencyjnego, adresu zameldowania, adresu e-mail, numeru telefonu stacjonarnego, numeru telefonu komórkowego, poprzedniego numer telefonu komórkowego (jeśli uległ zmianie), numeru telefonu pracodawcy, adresu e-mail osoby, której klient rekomendował pożyczkę (jeśli rekomendował), nazwy pracodawcy, zatrudnienia (rodzaju umowy), przychodu miesięcznego netto, źródła przychodu, ilości osób pozostających na utrzymaniu, stanu cywilnego, wykształcenia, hasła do profilu klienta na [...]. W zakresie powyższego udostępnienia nie została spełniona żadna z przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych określonych w art. 6 ust. 1 RODO.
Prezes UODO podkreślił, że w postępowaniu zainicjowanym indywidualną skargą może dokonać wyłącznie oceny legalności przetwarzania danych i w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych - w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem - zastosować uprawnienia naprawcze, o których mowa w art. 58 ust. 2 RODO, w tym udzielić upomnienia administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu w przypadku naruszenia przepisów rozporządzenia przez operacje przetwarzania (lit. b). Organ wskazał ponadto, że stosowane przez administratora danych w procesach ich przetwarzania praktyki, w tym sposoby zabezpieczeń, ich adekwatność oraz skuteczność mogą być natomiast przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu.
Prezes UODO stwierdził, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego, polegające na ich udostępnieniu w dniach 3-14 marca 2020 r. na rzecz nieznanej i nieuprawnionej osoby, stanowiło naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, tj. art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. f RODO, co uzasadnia zastosowanie wobec [...] w likwidacji upomnienia, o którym mowa w art. 58 ust. 2 lit. b RODO. W pozostałym zakresie, wobec legitymowania się przez [...] przesłanką określoną w art. 6 ust. 1 lit. c RODO, stanowiącą o legalności przetwarzania przez spółkę danych osobowych S. C., organ odmówił uwzględniania wniosku skarżącego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
Warszawie w zakresie objętym pkt 1 tej decyzji wniosła skarżąca spółka.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę, sąd I instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż dane osobowe S. C., których administratorem jest skarżąca spółka, zostały udostępnione nieznanej osobie trzeciej na skutek błędu pracownika podmiotu przetwarzającego ([...] w M. na B.), z którą skarżąca zawarła umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych. Błąd ten polegał na niezabezpieczeniu danych w okresie od 3 do 14 marca 2020 r. Zakres danych osobowych objętych nieuprawnionym dostępem objął: imię, nazwisko, PESEL, serię i numer dokumentu tożsamości, NIP, obywatelstwo, miejsce urodzenia, numer rachunku bankowego, adres korespondencyjny, adres zameldowania, adres e-mail, numer telefonu stacjonarnego, numer telefonu komórkowego, poprzedni numer telefonu komórkowego (jeśli uległ zmianie), numer telefonu pracodawcy, adres e-mail osoby, której klient rekomendował pożyczkę (jeśli rekomendował), nazwę pracodawcy, zatrudnienie (rodzaj umowy), przychód miesięczny netto, źródło przychodu, ilość osób pozostających na utrzymaniu, stan cywilny wykształcenie, hasło do profilu klienta na [...]. Spółka zgłosiła to naruszenie ochrony danych osobowych stosownie do art. 33 ust. 1 RODO. W dniu 17 grudnia 2020 r. Prezes UODO wydał decyzję (nr DKN.5130.1354.2020.104813), którą m.in. stwierdził naruszenie przez skarżącą spółkę przepisów art. 5 ust. 1 lit f, art. 25 ust. 1m art. 32 ust. 1 lit b, art. 32 ust. 1 lit d oraz art. 32 ust. 2 RODO, polegające na niewdrożeniu przez spółkę, zarówno w fazie projektowania procesu przetwarzania, jak i w czasie samego przetwarzania, odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych odpowiadających ryzyku naruszenia zdolności do ciągłego zapewnienia poufności, integralności, dostępności i odporności systemu przetwarzania danych osobowych, a także zapewniających zdolność do skutecznego i szybkiego stwierdzenia naruszenia ochrony danych osobowych oraz zapewniających regularną ocenę skuteczności tych środków.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym Prezes UODO prawidłowo stwierdził, że ujawnienie danych osobowych konkretnej osoby fizycznej podmiotowi trzeciemu jest udostępnieniem danych w rozumieniu rozporządzenia (art. 4 pkt 2). Ujawnienie danych osobowych nie musi być bowiem wynikiem zaplanowanej operacji i nie musi być równoznaczne z działaniem (aktywnością) takim jak przesłanie, czy rozpowszechnienie (aktywne dzielenie się danymi). Może ono polegać także na innego rodzaju udostępnieniu poprzez umożliwienie dostępu do danych. Taka sytuacja wystąpiła niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie, skoro skarżąca przyznała, że dane osobowe S. C. zapisane na jego koncie użytkownika zostały ujawnione osobie trzeciej na skutek błędu pracownika podmiotu, któremu powierzono przetwarzanie danych osobowych, polegającego na braku zabezpieczenia tych danych. Chybione jest zatem stanowisko spółki, która zmierza do wykazania, że ujawnienie danych osobowych S. C., o którym mowa w zaskarżonej decyzji, nie stanowi ich udostępnienia, lecz naruszenie ochrony danych osobowych (art. 4 pkt 12 RODO) będące wynikiem "cyberataku".
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym udostępnienie danych osobowych skarżącego, polegające na ich ujawnieniu nieznanemu, nieuprawnionemu odbiorcy, nie znajdowało oparcia w żadnej z wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO podstaw legalizujących proces przetwarzania danych osobowych. Zdaniem sądu zaistniały przesłanki do skorzystania przez Prezesa UODO z uprawnienia naprawczego przewidzianego w art. 58 ust. 2 lit. b RODO. Sąd dostrzegł, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ powołał się na art. 5 ust. 1 lit. f RODO, co jego zdaniem było nieuzasadnione. Kwestie dotyczące zastosowania odpowiednich środków technicznych lub organizacyjnych w celu zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych nie były bowiem objęte zakresem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, a sprawa niniejsza nie dotyczy stosowanych przez skarżącą spółkę sposobów zabezpieczeń danych i ich skuteczności. Stwierdzone uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ w okolicznościach faktycznych sprawy zaistniały przesłanki do udzielenia upomnienia przez organ nadzorczy, na podstawie art. 58 ust. 2 lit. b RODO. Jak już bowiem podniesiono, doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia przez operację przetwarzania (udostępnienia) bez podstawy prawnej. Ustalenie naruszenia art. 6 ust. 1 RODO pozostaje natomiast w związku z zasadą wyrażoną w art. 5 ust. 1 lit. a RODO, zgodnie z którym dane osobowe muszą być przetwarzane zgodnie z prawem (...). Wobec prawidłowego stwierdzenia braku co najmniej jednej przesłanki legalizującej przetwarzania wymienionej w art. 6 ust. 1 RODO - niepowołanie w zaskarżonej decyzji art. 5 ust. 1 lit. a RODO, a wadliwe powołanie art. 5 ust. 1 lit. f RODO, pozostało bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.
Zdaniem sądu I instancji nie jest uzasadnione stanowisko skarżącej spółki, że przedmiot postępowania wszczętego skargą S. C. jest tożsamy z przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Prezesa UODO z 17 grudnia 2020 r. (uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 października 2021 r., II SA/Wa 528/21 – od wyroku wniesiono skargę kasacyjną), a prowadzenie tego i szeregu innych postępowań skutkuje wielokrotną oceną tego samego działania i wielokrotnym nakładaniem sankcji za to samo zdarzenie. Zdaniem sądu w świetle art. 77 ust. 1 RODO S. C. miał prawo wystąpić do Prezesa UODO z indywidualną skargą, zarzucając niezgodne z przepisami RODO przetwarzanie (ujawnienie podmiotom nieuprawnionym) jego danych osobowych, a Prezes UODO był zobowiązany do rozpatrzenia tej skargi. Sąd podkreślił, że upomnienie przewidziane w art. 58 ust. 2 lit. b RODO to uprawnienie naprawcze, a nie sankcja, które w świetle jednoznacznej treści wskazanego przepisu może być udzielone administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu. W ocenie sądu kwestie dotyczące zastosowania odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych odpowiadających ryzyku naruszenia zdolności do ciągłego zapewnienia poufności, integralności, dostępności i odporności systemu przetwarzania danych osobowych, a także zapewniających zdolność skutecznego i szybkiego stwierdzenia naruszenia ochrony danych osobowych oraz zapewniających regularną ocenę skuteczności tych środków podlegały badaniu i ocenie wyłącznie w postępowaniu zakończonym decyzją z 17 grudnia 2020 r., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka, zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Nadto wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 RODO w zw. z art. 4 pkt 2 RODO poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że okoliczności faktyczne potwierdzają stwierdzone przez Prezesa UODO nieuprawnione udostępnienie danych w rozumieniu art. 6 ust. 1 RODO, podczas gdy żaden z faktów ustalonych lub znanych Prezesowi UODO nie uzasadniał kwalifikacji działań Administratora jako udostępnienie lub ujawnienie danych osobowych podmiotom trzecim, zaś żadne z działań lub zaniechań Administratora, analizowanych przez Prezesa UODO nie mieściło się w granicach pojęcia przetwarzania, o którym mowa w art. 4 pkt 2 RODO;
2. przepisów prawa materialnego, tzn. art. 6 ust. 1 RODO polegające na przyjęciu nieprawidłowej i budzącej wątpliwości wykładni, z której wynika, że art. 6 ust 1 RODO miał w niniejszej sprawie zastosowanie w zakresie podstawy prawnej udostępnienia danych, podczas gdy incydent polegający na cyberataku na bazę danych oraz uzyskanie dostępu do niej przez nieznaną osobę trzecią nie oznacza, że skarżąca udostępniła dane osobowe na rzecz nieznanej osoby trzeciej, zaś przyjęta przez WSA wykładnia pozbawia prawo waloru przewidywalności, tzn. nie pozwala skarżącej zrozumieć odpowiedzi na pytanie, jakie działanie skarżącej byłoby zgodne z prawem, to znaczy jak skarżąca powinna się zachować, aby nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 RODO;
3. przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 12 RODO poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uwzględnienia różnicy między nieuprawnionym ujawnieniem lub udostępnieniem danych osobowych, który stanowi czynność przetwarzania, a naruszeniem ochrony danych, o którym mowa w art. 4 pkt 12 RODO, który nie stanowi czynności przetwarzania danych, i w efekcie błędne przyjęcie, że sam fakt włamania się przez cyberprzestępcę do bazy danych stanowi bezprawne udostępnienie mu tych danych przez administratora;
4. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 ust. 2 lit. b RODO i z art. 77§ 4 i art. 80 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że w ustalonym stanie faktycznym zasadnym było udzielenie administratorowi upomnienia, podczas gdy ani nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające udzielenie upomnienia, ani treść upomnienia nie wskazuje, jakich działań oczekuje się od skarżącej spółki, aby przywrócić stan zgodny z prawem, usunąć skutki naruszenia, lub zapobiec występowaniu naruszeń w przyszłości;
5. przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 10 RODO, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w razie nieuprawnionego udostępnienia danych przez podmiot przetwarzający działający poza poleceniem administratora, to administrator narusza art. 6 ust. 1 RODO, podczas gdy art. 28 ust. 10 RODO wprost stanowi, że jeżeli podmiot przetwarzający naruszy RODO przy określaniu celów i sposobów przetwarzania, uznaje się go za administratora w odniesieniu do tego przetwarzania;
6. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Prezes UODO rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy wydając decyzję Prezes UODO w ogóle nie rozgraniczył roli podmiotu przetwarzającego i administratora, przypisując skarżącej spółce odpowiedzialność za działania lub zaniechania znajdujące się poza jej kontrolą;
7. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że do wydania decyzji stwierdzającej naruszenie art. 6 ust. 1 RODO przez administratora wystarczyło ustalenie samego faktu wystąpienia wycieku danych po stronie podmiotu przetwarzającego, bez zbadania i oceny poziomu zabezpieczeń stosowanych przez Administratora i podmiot przetwarzający, jak również oceny roli administratora w samym zdarzeniu;
8. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu za bezsporny fakt, że nastąpiło nieuprawnione ujawnienie i udostępnienie danych uczestnika postępowania osobie trzeciej, podczas gdy bezsporne jest jedynie wystąpienie cyberataku i nieuprawnionego dostępu do danych, zaś administrator nie dokonał żadnej czynności przetwarzania polegającej na ujawnieniu lub udostępnieniu danych uczestnika postępowania osobie trzeciej;
9. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1, art. 104 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że osoba, której dane dotyczą, przez sam fakt objęcia jej danych incydentem bezpieczeństwa, miała prawo domagać się od Prezesa UODO rozpatrzenia jej sprawy i stwierdzenia naruszenia przepisów RODO w zakresie przetwarzania jej danych osobowych, podczas gdy nie zgromadzono żadnych dowodów wskazujących na naruszenie art. 6 ust. 1 RODO przez skarżącą, w związku z czym nie należało wszczynać odrębnego postępowania w sprawie tego samego naruszenia, co do którego prowadzono postępowanie z urzędu, zaś po dodatkowym potwierdzeniu tego faktu w toku postępowania, postępowanie należało umorzyć lub odmówić uwzględnienia wniosku;
10. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 § 1 KPA, art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 80 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że postępowanie, które Prezes UODO prowadził w sprawie tego samego naruszenia z urzędu (sygn. DKN.5130.1354.2020.MM sprawa na etapie NSA, III OSK 669/22) dotyczyło innej materii (środków bezpieczeństwa stosowanych przez administratora) niż decyzja w niniejszej sprawie (podstaw prawnych przetwarzania), podczas gdy w toku postępowania prowadzonego z urzędu Prezes UODO badał całokształt okoliczności tego samego naruszenia ochrony danych i całościowo oceniał zgodność z prawem działań i zaniechań administratora, co w efekcie doprowadziło do wielokrotnego rozstrzygania i stosowania uprawnień naprawczych w odniesieniu do tego samego naruszenia ochrony danych, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu faktów znanych Prezesowi UODO z urzędu;
11. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w której Prezes UODO jednocześnie zaniechał zbadania zabezpieczeń stosowanych przez skarżącą i podmiot przetwarzający i, mimo wniosku skarżącej, nie uwzględnił ustaleń faktycznych i prawnych poczynionych przez Prezesa UODO w decyzji z 17 grudnia 2020 r., DKN.5130.1354.2020.MM (sprawa na etapie NSA, III OSK 669/22), mimo że ustalenia faktyczne z ww. decyzji co do zasady nie są sporne, zaś w toku tego postępowania, mimo takiego samego stanu faktycznego Prezes UODO nie stwierdził naruszenia art. 6 ust. 1 RODO przez skarżącą, co jest prawomocne i nie będzie przedmiotem rozważań NSA, ponieważ decyzja jest prawomocna w części umarzającej postępowanie w pozostałym zakresie (postępowanie przed NSA dotyczy naruszeń innych przepisów niż art. 6 ust. 1 RODO);
12. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo stwierdzenia przez WSA, że Prezes UODO nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie zabezpieczeń stosowanych przez administratora i podmiot przetwarzający, nie uwzględnił znanych z urzędu faktów o ww. zabezpieczeniach, w tym faktu, że ten sam organ wydał decyzję oceniającą te zabezpieczenia i nie stwierdzającą w tym zakresie naruszeń, oraz że dokonał nieprawidłowej kwalifikacji prawnej, wskazując na związek naruszenia art. 6 ust. 1 RODO z art. 5 ust. 1 lit. f RODO, podczas gdy w sprawie w ogóle nie badano wątku stosowania środków bezpieczeństwa;
13. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP polegające na zaniechaniu rozpatrzenia przez sąd części argumentów i zarzutów strony skarżącej, co pozbawiło skarżącą prawa do rzetelnego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy;
14. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a., polegające na braku uchylenia zaskarżonej decyzji Prezesa UODO, mimo że: a) nie zaistniały przesłanki do udzielenia skarżącej upomnienia, b) nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia przez skarżącą naruszenia art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit f RODO, ani też c) nie występowała procesowa możliwość wydania takiej decyzji w sytuacji, gdy uczestnik postępowania, składając skargę do Prezesa UODO, nie wniósł o udzielenie skarżącej upomnienia lub o stwierdzenie niezgodności z prawem jej działań, zaś d) utrwalona praktyka rozstrzygania spraw w podobnym stanie faktycznym i prawnym jest całkowicie odmienna.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną uczestnika postępowania została zwrócona jego pełnomocnikowi na podstawie art. 66 § 1 i 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Jako pierwsze rozpoznane zostaną zarzuty najdalej idące określone w pkt. 9-10, które okazały się częściowo zasadne. Ich istota sprowadza się do zarzucenia sądowi I instancji akceptacji działania organu nadzoru, który zaniechał przeprowadzenia jednego postępowania wszczętego z urzędu obejmującego całość zdarzenia, a w to miejsce prowadził szereg rozproszonych postępowań dotyczących tej samej materii.
Wskazać należy, że przedmiotem tej sprawy jest incydent naruszenia danych osobowych klienta S. C., których administratorem jest [...] w likwidacji w W. Zdarzenie polegało na braku ich zabezpieczenia w dniach 3-14 marca 2020 r. przez podmiot przetwarzający [...] w M. (B.), z którym administrator, tj. [...] w likwidacji w W. zawarł 2 marca 2018 r. umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych. Incydent ten był przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu przez Prezesa UODO, zakończonego wydaniem decyzji 17 grudnia 2020 r., pod sygn. DKN.5130.1354.2020.104813, której punkt 1 został następnie uchylony wyrokiem WSA w Warszawie z 5 października 2021 r. (II SA/Wa 528/21). Skargę kasacyjną od tego wyroku NSA oddalił wyrokiem z 18 czerwca 2025 r. (III OSK 669/22). Jednocześnie osoby dotknięte powyższym incydentem skorzystały ze środka prawnego, o którym mowa w art. 77 ust. 1 RODO. Prezes UODO w tych sprawach wszczął odrębne postępowania i w każdym z nich korzystając ze swojego uprawnienia naprawczego udzielił – [...] w likwidacji w W. upomnienia za naruszenie wskazanych w treści decyzji przepisów RODO za czyn polegający na udostępnieniu bez podstawy prawnej danych osobowych indywidualnie oznaczonej osoby. Skargi do WSA w tych sprawach wnosił administrator danych – [...] w likwidacji w W., a sądy I instancji albo oddalały skargi, albo uchylały zaskarżoną decyzję i umarzały postępowanie przed Prezesem UODO.
Zarzuty skargi kasacyjnej objęte punktami 9. i 10. kwestionują umocowanie prawne dla stanowiska sądu I instancji, zgodnie z którym wszczęcie postępowania w związku ze zgłoszeniem administratora danych osobowych naruszenia zasad ich przetwarzania dokonanego na podstawie art. 33 ust. 1 RODO nie stoi na przeszkodzie w prowadzeniu odrębnego postępowania wszczętego w związku ze złożeniem indywidualnej skargi do organu nadzorczego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Sąd I instancji uznał tym samym za odpowiadające prawu prowadzenie odrębnych postępowań w przedmiocie rozpoznania skarg osób fizycznych, jeśli prowadzone jest postępowanie główne mające na celu ustalenie odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie obowiązków administratora związanych z przetwarzaniem danych osobowych, wynikających z przepisów RODO.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że konieczne jest wszczęcie i przeprowadzenie jednego postępowania przez Prezesa UODO, w ramach którego dojdzie do ustalenia wszystkich naruszeń przepisów RODO i wymierzenia jednej skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej kary administracyjnej na podmiot odpowiedzialny w związku ze zdarzeniem naruszenia danych osobowych polegającym na braku zabezpieczenia danych klientów administratora w dniach 3-14 marca 2020 r. przez podmiot przetwarzający [...] w M. (B.), z którym administrator, tj. [...] w likwidacji w W. zawarł 2 marca 2018 r. umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 RODO w przypadku naruszenia ochrony danych osobowych, administrator bez zbędnej zwłoki - w miarę możliwości, nie później niż w terminie 72 godzin po stwierdzeniu naruszenia - zgłasza je organowi nadzorczemu właściwemu zgodnie z art. 55 RODO, chyba że jest mało prawdopodobne, by naruszenie to skutkowało ryzykiem naruszenia praw lub wolności osób fizycznych. Do zgłoszenia przekazanego organowi nadzorczemu po upływie 72 godzin dołącza się wyjaśnienie przyczyn opóźnienia. Z kolei przepis art. 77 ust. 1 RODO stanowi, że bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub środków ochrony prawnej przed sądem każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo wnieść skargę do organu nadzorczego, w szczególności w państwie członkowskim swojego zwykłego pobytu, swojego miejsca pracy lub miejsca popełnienia domniemanego naruszenia, jeżeli sądzi, że przetwarzanie danych osobowych jej dotyczące narusza niniejsze rozporządzenie.
O ile więc przepis art. 33 ust. 1 RODO nakłada obowiązek prawny na administratora danych osobowych zgłoszenia organowi nadzoru naruszenia ochrony danych osobowych, określa sytuację, w której ten obowiązek powstaje oraz termin jego dopełnienia, o tyle przepis art. 77 ust. 1 RODO reguluje uprawnienie osoby, której dane osobowe są przetwarzane, do złożenia skargi do organu nadzoru, jeżeli sądzi, że przetwarzanie jej danych osobowych narusza przepisy RODO. Żaden z tych przepisów nie odnosi się do zagadnienia procesowego związanego z wszczęciem postępowania kontrolnego oraz ile postępowań należy prowadzić w związku z danym incydentem.
Zadania organu nadzoru, w tym zadania związane z prowadzeniem postępowań normowanych przez RODO, uregulowane zostały w przepisie art. 57 ust. 1 RODO, który m.in. w lit. f wskazuje, że organ nadzoru rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą, lub przez podmiot, organizację lub zrzeszenie zgodnie z art. 80, w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg i w rozsądnym terminie informuje skarżącego o postępach i wynikach tych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym. Przepisy art. 57 ust. 1 RODO milczą natomiast w przedmiocie postępowania wszczynanego w związku ze zgłoszeniem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 RODO. Dodać należy, że w przypadku naruszenia ochrony danych osobowych badana może być kwestia właściwej ochrony przetwarzania danych osobowych, a zatem realizacji obowiązków administratora, o których mowa m.in. w art. 5 ust. 1 RODO. Musi to prowadzić do konkluzji, iż regulacja z art. 57 ust. 1 RODO jest niewyczerpująca i wymienia przykładowe rodzaje zadań i ewentualnych postępowań kontrolnych.
Autor skargi kasacyjnej stoi na stanowisku, iż postępowanie związane z badaniem realizacji obowiązków administratora z art. 5 ust. 1 i art. 32 RODO dotyczy tej samej materii, co postępowania inicjowane indywidualnymi skargami, o których stanowi art. 77 ust. 1 RODO. Wyrażenie językowe "tej samej lub innej materii" ma charakter nienormatywny, ani także nie nawiązuje do doktrynalnego pojęcia przedmiotu postępowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzić może do konkluzji, że postępowanie nakierowane na ustalenie, czy doszło do realizacji obowiązków administratora ma odrębny przedmiot od postępowań wszczynanych wskutek indywidualnych skarg, gdyż ich zakres dotyczy wyłącznie kwestii ochrony indywidualnych danych, a nie zagadnień zabezpieczeń danych osobowych. Ocenę te należy podzielić tylko w części. Można założyć, iż dojść może do naruszenia ochrony danych osobowych, mimo dopełnienia przez administratora swoich obowiązków wynikających z RODO. Może także dojść do sytuacji, w których oba przedmioty będą pozostawać w związku, gdyż naruszenie obowiązków administratora doprowadzi do naruszenia ochrony danych osobowych. Wówczas przedmioty obu postępowań, choć nie będą takie same, będą jednak pozostawać ze sobą w takim związku, iż nieuzasadnione będzie prowadzenie odrębnych postępowań wszczętych w związku z indywidualnymi skargami, o których mowa w art. 77 ust. 1 RODO. Przypadek taki będzie mieć miejsce wówczas, gdy naruszenie obowiązków administratora, o których mowa m.in. w przepisach art. 5 ust. 1 i art. 32 RODO, prowadzi do naruszenia ochrony danych osobowych, co wiąże się z potrzebą nałożenia kary administracyjnej. W takich przypadkach wyjaśnienie zagadnienia niedopełnienia obowiązków administratora będzie równoznaczne z wyjaśnieniem okoliczności naruszenia zasad przetwarzania danych osobowych konkretnej osoby jako skutku lub następstwa niedopełnienia tych obowiązków. W takich sytuacjach mnożenie postępowań administracyjnych jest niedopuszczalne, gdyż celem i przedmiotem obu postępowań jest nałożenie kary administracyjnej. W tych sprawach nie jest jednak wykluczone skorzystanie przez osoby indywidualne ze środka prawnego, o którym mowa w art. 77 ust. 1 RODO, np. po wydaniu ostatecznej decyzji w postępowaniu związanym z badaniem realizacji obowiązków administratora z art. 5 ust. 1 i art. 32 RODO. Wynika to z prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu ustanowionego w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 r. (Dz. U. UE C z dnia 14 grudnia 2007 r.), z którego treści wywieść należy, że jeśli sąd wydał wyrok wiążący erga omnes, ale osoba, której prawa zostały naruszone, nie uczestniczyła w tym postępowaniu, to ma ona prawo do środka odwoławczego z pominięciem mocy wiążącej takiego wyroku zapadłego w sprawie "głównej". Przepis art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ma charakter uniwersalny i odnosi się do wszystkich uprawnień wynikających z prawa UE, również do uprawnień osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z przepisami RODO.
Ponadto, jeżeli naruszenie praw wielu osób jest skutkiem jednego stanu faktycznego (jednego naruszenia), to należy przyjąć, że jest to jedna sprawa materialna w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Na przedmiot sprawy administracyjnej składa się element przedmiotowy (stan faktyczny) oraz podmiotowy (osoby, których dane zostały udostępnione). Jeśli do naruszenia RODO doszło na skutek jednego zdarzenia, to jego konsekwencje dotyczą interesu prawnego wielu osób. To stanowisko wspiera wykładnia systemowa. Motyw 20 RODO mówi o rozpatrywaniu przez organy nadzorcze skarg "związanych z operacjami przetwarzania danych". Podobnie motyw 131 RODO wskazuje na ujęcie przedmiotowe, postępowanie prowadzone jest wobec czynności przetwarzania ( "Jeżeli funkcję wiodącego organu nadzorczego wobec czynności przetwarzania prowadzonych przez administratora lub podmiot przetwarzający powinien pełnić inny organ nadzorczy, ale konkretny przedmiot skargi lub ewentualnego naruszenia dotyczy wyłącznie czynności przetwarzania prowadzonych przez administratora"). Tym samym, naruszenie ochrony danych (zdarzenie, incydent) powinno spotkać się z jedną reakcją organu nadzorczego, tym bardziej, że liczba osób poszkodowanych naruszeniem jest okolicznością obciążającą administratora. Wydana decyzja będzie miała wpływ na prawa wszystkich podmiotów objętych naruszeniem i osoby te powinny mieć prawo do kwestionowania stanowiska PUODO. Szczególnie jeśliby w ocenie organu nie doszło do naruszenia, osoby poszkodowane powinny mieć możliwość zaskarżenia decyzji "głównej", która w innym przypadku miałaby charakter wiążący i stałaby na przeszkodzie realizacji indywidualnych uprawnień wynikających z prawa UE. Sytuacja, w której organ prowadzi postępowanie główne z pominięciem osób poszkodowanych, z pewnością naruszałaby standard proceduralny wynikający z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, do której to regulacji przepisy RODO zresztą się odwołują.
Kolejnym argumentem przemawiającym za powyższym stanowiskiem jest treść przepisu art. 83 ust. 2 RODO, a w szczególności jego litery "a". Przepis ten wskazuje na okoliczności, które winny przemówić za nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej, oraz określa dyrektywy ustalenia jej wysokości. Wśród tych dyrektyw, jako jedna z najważniejszych, wskazana jest liczba poszkodowanych osób, których dane dotyczą. Wywieść z tego przepisu należy, że liczba poszkodowanych osób warunkuje ukaranie administracyjną karą pieniężną oraz determinuje wysokość takiej kary. Wyłączenie do odrębnego rozpoznania spraw, w których osoby indywidualne wniosły skargi do organu nadzoru, ma ten skutek, że pomniejsza liczbę osób poszkodowanych w sprawie głównej mającej za przedmiot dany incydent związany z niewłaściwym przetwarzaniem danych osobowych, naruszeniem obowiązków administratora. Prowadzenie odrębnych postępowań w odniesieniu do skarg indywidualnych skutkuje więc tym, że nie mogą być one uwzględnione w liczbie osób poszkodowanych branych pod rozwagę przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i jej wysokości w sprawie głównej. Jest to też częściowo konsekwencją wątpliwości co do sensowności wielokrotnego upominania administratora za ten sam incydent.
Rozparcelowanie jednego incydentu tego rodzaju na wiele postępowań w przedmiocie nałożenia odpowiedzialności administracyjnej może prowadzić do wypaczenia oceny incydentu, jego skali, wagi, czy rozmiarów poniesionych szkód. Taka decyzja procesowa organu prowadzi w gruncie rzeczy do naruszenia zasad i reguł postępowania wyjaśniającego, w tym przede wszystkim art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż wówczas sprawa konkretnego incydentu zasadniczo nie może być prawidłowo wyjaśniona przy uwzględnieniu wszystkich jego okoliczności faktycznych. Wyłączenie bowiem pewnych fragmentów zdarzenia powoduje ich wykluczenie z generalnego budowania obrazu każdej indywidualnej sprawy związanej z naruszeniem przepisów RODO.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że kwestia odpowiedzialności administracyjnej administratora lub podmiotu przetwarzającego dane osobowe nie jest uregulowana w sposób jednolity w przepisach RODO i jest determinowana przez następujące czynniki. Przede wszystkim zakres odpowiedzialności administratora lub podmiotu przetwarzającego zależą od tego, czy umowa lub inny instrument prawny na podstawie którego nastąpiło przekazanie przez administratora przetwarzania danych podmiotowi przetwarzającemu dane podlegają prawu UE lub prawu państwa członkowskiego i wiążą podmiot przetwarzający i administratora (art. 28 ust. 3 RODO). Należy to rozumieć w ten sposób, iż taka umowa lub instrument muszą podlegać prawu UE lub prawu państwa członkowskiego, jak również administrator i podmiot przetwarzający muszą podlegać prawu UE lub prawu państwa członkowskiego, tj. pozostawać w zakresie jego jurysdykcji. Wówczas możliwe jest rozważanie zagadnienia odrębnej oceny odpowiedzialności administratora danych osobowych oraz odrębnej odpowiedzialności podmiotu przetwarzającego za ewentualne naruszenie przepisów RODO, w tym odpowiedzialności administracyjnej. W takiej sytuacji odpowiedzialność administratora może zostać ograniczona np. do oceny dopełnienia obowiązków z art. 28 ust. 1 RODO na etapie zawierania umowy.
Z kolei w sytuacjach, gdy administrator podlegający prawu UE lub prawu państwa członkowskiego i jego jurysdykcji zawiera umowę o powierzenie przetwarzania danych osobowych, która nie podlega prawu UE lub państwa członkowskiego lub z podmiotem, który nie podlega jurysdykcji państwa członkowskiego UE, wówczas ponosi on odpowiedzialność obiektywną za wszystkie czynności przetwarzania danych osobowych dokonywane przez taki podmiot przetwarzający. Wniosek taki możliwy jest do wyprowadzenia w drodze wykładni językowej przepisu art. 5 ust. 2 RODO, który dochowanie zasad i obowiązków przetwarzania danych osobowych, a następnie odpowiedzialności z tym związanej wiąże z administratorem danych, jak również wykładni systemowej całości przepisów RODO, które nakierowane są na ochronę danych osobowych oraz skuteczne egzekwowanie każdego naruszenia prawa do ochrony danych osobowych. W przypadku naruszenia zasad przetwarzania danych osobowych wynikających z RODO lub innych przepisów państwa członkowskiego odpowiedzialność ponosi administrator danych osobowych, chyba że możliwe będzie przypisanie takiej odpowiedzialności innemu podmiotowi zaangażowanemu w przetwarzanie danych osobowych na zasadach wynikających z RODO (lub przepisów prawa państwa członkowskiego), a następnie jej skuteczne wyegzekwowanie zgodnie z przepisami RODO. To zaś oznacza, że przejęcie obowiązków administratora przez podmiot przetwarzający musi nastąpić na podstawie umowy lub instrumentu prawnego regulowanego przepisami RODO lub przepisami państwa członkowskiego UE i jednocześnie przez podmiot przetwarzający, który podlega jurysdykcji państwa członkowskiego UE, tak aby możliwe było pociągnięcie go do odpowiedzialności prawnej wynikającej z RODO lub przepisów prawa państwa członkowskiego. Przez powyższe ustalenia należy interpretować przepis art. 83 ust. 2 lit. d RODO, gdyż w przeciwnym razie niemożliwe byłoby osiągnięcie celów odpowiedzialności administracyjnej, w tym celów administracyjnych kar pieniężnych, których zastosowanie za naruszenie przepisów RODO winno być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Nie sposób zatem zaakceptować poglądu wyrażonego przez WSA w Warszawie
w sprawie "głównej" w uzasadnieniu pisemnym wyroku z 5 października 2021 r., II SA/Wa 528/21, w którym wskazano m.in. "(...)Trzeba podkreślić, że podmiot przetwarzający jest obowiązany do współdziałania z administratorem, a nawet do udzielania mu pomocy w wywiązywaniu się z jego obowiązków określonych w art. 32-36 (art. 28 rozporządzenia). Nałożenie zarówno na administratora, jak i na podmiot przetwarzający dość ogólnego obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa danych (art. 32 ust. 1) nie implikuje oczywiście konieczności podejmowania przez te podmioty działań tego samego rodzaju i nie rodzi po ich stronie odpowiedzialności za naruszenia, niezależnie od tego, któremu z nich można je przypisać. Nie ma tu mowy o jakimkolwiek solidarnym, w rozumieniu prawnym wykonywaniu przez strony obowiązków dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzania danych i solidarnej odpowiedzialności za naruszenie tych obowiązków. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie punktem odniesienia dla konkretyzacji obowiązków kierowanych do administratora i do podmiotu przetwarzającego (np. art. 32 ust. 1) są ich prawnie wyznaczone funkcje. Według rozporządzenia funkcją administratora danych jest samodzielne lub wspólnie z innymi ustalanie celów i sposobów przetwarzania danych osobowych (art. 4 pkt 7 rozporządzenia). Do podmiotu przetwarzającego należy natomiast przetwarzanie danych osobowych w imieniu administratora (art. 4 pkt 8). Prowadzi to do wniosku, że na każdym z tych podmiotów ciążą obowiązki dotyczące zakresu ich indywidualnego uczestnictwa w procesie przetwarzania danych. Ta teza znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie. W komentarzu do art. 5 ust. 2 rozporządzenia formułującego ogólną zasadę odpowiedzialności administratora danych za przestrzeganie przepisów rozporządzenia dotyczących przetwarzania danych osobowych wyrażono pogląd, że w przypadku powierzenia przetwarzania danych osobowych, obowiązki wdrożenia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych w celu zapewnienia odpowiedniego stopnia bezpieczeństwa odpowiadającego ryzyku naruszenia praw lub wolności osób fizycznych o różnym prawdopodobieństwie wystąpienia i wadze zagrożenia spoczywają na podmiocie przetwarzającym (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych Ustawa o ochronie danych osobowych Wybrane przepisy sektorowe. Komentarz pod red. P. Litwińskiego, Warszawa 2021, s. 164). Przedstawione rozważania uzasadniają stwierdzenie, że w przypadku powierzenia przetwarzania danych podmiotowi przetwarzającemu egzekwowanie odpowiedzialności za naruszenia powstałe w procesie przetwarzania nie może nie brać pod uwagę obowiązków obu podmiotów uczestniczących w przetwarzaniu i nie uwzględniać ich indywidualnego przyczynienia się do powstania naruszenia. Świadczą o tym również określone w rozporządzeniu zasady nakładania administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów rozporządzenia (art. 83). Tej odpowiedzialności administracyjnej podlegają administrator danych i podmiot przetwarzający. Jedna z dyrektyw nakładania tych kar stanowi, że podjęcie decyzji o nałożeniu kary i ustaleniu jej wysokości wymaga zwrócenia uwagi w każdym indywidualnym przypadku na stopień odpowiedzialności administratora lub podmiotu przetwarzającego, z uwzględnieniem środków technicznych organizacyjnych wdrożonych przez nich na mocy art. 25 i 32 (art. 83 ust. 2 lit. d)".
W związku z tym za pozbawione podstaw uznać należy zarzuty z punktów 5.-8., których istota wiąże się z próbą uchylenia się przez administratora danych osobowych za naruszenie zasad ich przetwarzania i przyjęcia założenia, że odpowiedzialność ta spoczywa na gruncie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy na podmiocie przetwarzającym. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w związku z powierzeniem funkcji podmiotu przetwarzającego dane osobowe podlegającemu jurysdykcji B. zachodzi pełna odpowiedzialność administratora danych osobowych, którym jest skarżąca spółka, a w konsekwencji rozważanie, czy to administrator prowadził procesy przetwarzania danych osobowych i czy miało to miejsce bez podstawy prawnej w tym kontekście nie ma znaczenia z punktu widzenia wymierzenia odpowiedzialności w zakresie administracyjnej kary pieniężnej. Wyprowadzenie procesu przetwarzania danych osobowych poza kraje, w których obowiązują przepisy RODO, oraz na rzecz podmiotu, który nie podlega jurysdykcji państwa członkowskiego UE, było świadomym działaniem administratora, stąd dla zachowania realizacji praw podmiotowych osób podlegających ochronie przepisów RODO i skuteczności tych przepisów konieczne jest przyjęcie takiego stanowiska.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione są zaś zarzuty 9. i 10. Wyrok w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada prawu, a w związku z incydentem ujawnienia danych osobowych klientów [...] w likwidacji w W. przez podmiot przetwarzający dane zachodzi potrzeba prowadzenia jednego postępowania w odniesieniu do całości zdarzenia naruszenia zasad przetwarzania danych osobowych. Sprawa powinna zostać rozpoznana ponownie, w jej ramach winno dojść do połączenia w jedną sprawę sprawy głównej, w której wydana została przez Prezesa UODO decyzja z 17 grudnia 2020 r., pod sygn. DKN.5130.1354.2020.104813, jak również wszystkich innych spraw prowadzonych w związku ze skorzystaniem przez osoby, których dane osobowe zostały naruszone, ze środka w postaci indywidualnej skargi do organu nadzoru. Osoby takie powinny uzyskać status stron takiego postępowania. W jego ramach winno dojść do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jaki i zapewnienia praw procesowych stronom postępowania, a następnie wydania decyzji orzekającej o konsekwencjach administracyjnoprawnych odnoszących się do całości incydentu.
W związku z przyjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny takiego stanowiska rozpoznanie pozostałych zarzutów byłoby przedwczesne.
Mając na względzie powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę.
Przedstawione wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko, powoduje konieczność uchylenia punktu 1 zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to ma charakter pochodny, ale jest także konsekwencją stwierdzenia, że w postępowaniu przed organem nadzoru doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania wyjaśniającego, co wymaga ponownego jego przeprowadzenia. Konieczne jest bowiem połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania ze sprawą, w której wydana została decyzja z 17 grudnia 2020 r., pod sygn. DKN.5130.1354.2020.104813. Sprawy te powinny być prowadzone łącznie ze wszystkimi sprawami zainicjowanymi skargami indywidualnymi, w tym ze sprawami, w których skargę kasacyjną wniosła [...] w likwidacji w W. (sprawy, w których Prezes UODO udzielił spółce upomnienia).
O zwrocie kosztów postępowania sądowego od Prezesa UODO na rzecz [...] w likwidacji w W. orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.