III OSK 1989/24

III OSK 1989/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6481
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 133 § 1, art.141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Skwarek-Światłoń po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Muzeum Narodowego w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Lu 25/24 w sprawie ze skargi Fundacji W. w L. na bezczynność Dyrektora Muzeum Narodowego w Lublinie w przedmiocie wykorzystania informacji sektora publicznego 1. prostuje z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 25/24 w ten sposób, że w komparycji w miejsce "Muzeum Narodowego w Lublinie" wpisuje "Dyrektora Muzeum Narodowego w Lublinie", a w sentencji w punktach I-IV w miejsce "Muzeum Narodowego w Lublinie" użytego we właściwych formach gramatycznych wpisuje "Dyrektora Muzeum Narodowego w Lublinie" we właściwych formach gramatycznych; 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 kwietnia 2024 r., II SAB/Lu 25/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Fundacji W. w L. na bezczynność Dyrektora Muzeum Narodowego w Lublinie w przedmiocie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego: I. zobowiązał Muzeum Narodowe w Lublinie do rozpatrzenia wniosku Fundacji W. w L. z 19 kwietnia 2023 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdził, że bezczynność Muzeum Narodowego w Lublinie w sprawie wniosku wskazanego w punkcie I. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądził od Muzeum Narodowego w Lublinie na rzecz Fundacji W. w L. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. oddalił wniosek o wymierzenie Muzeum Narodowemu w Lublinie grzywny.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Pismem z 9 lutego 2024 r. Fundacja W. w L. wniosła przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Muzeum Narodowego w Lublinie. W uzasadnieniu skargi wskazała, że pismem z 19 kwietnia 2023 r., złożonym za poprzez platformę ePUAP, wystąpiła do Muzeum z wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego w zakresie: 1) rejestru umów, 2) rejestru zarządzeń, 3) rejestru pełnomocnictw i upoważnień, 4) rejestru skarg i wniosków, 5) rejestru kontroli.
Decyzją z 29 maja 2023 r. organ odmówił wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie ww. informacji sektora publicznego. Na skutek odwołania Fundacji, decyzja Muzeum została uchylona decyzją Ministra Cyfryzacji z 18 sierpnia 2023 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 4 września 2023 r. Muzeum skierowało na adres ePUAP Fundacji wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego poprzez wskazanie adresata wniosku oraz wskazanie informacji sektora publicznego objętych wnioskiem. Tego samego dnia Fundacja uzupełniała brak wniosku zgodnie z wezwaniem. Skarżąca zwróciła przy tym uwagę, że wszystkie żądane informacje znajdowały się we wniosku, a zatem wezwanie było bezpodstawne. Pomimo uzupełnienia braków, Fundacja do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała odpowiedzi na wniosek.
W odpowiedzi na skargę Muzeum wniosło o jej oddalenie w całości.
Orzekając, jak na wstępie, sąd I instancji wskazał, że informacje, których udostępniania w celu ponownego wykorzystywania domaga się Fundacja, co do zasady są informacjami sektora publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r.
o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1524 ze zm., dalej jako "ustawa"). Jak bowiem wynika z art. 2 pkt 8 ustawy, informacja sektora publicznego to każda treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Do tej kategorii niewątpliwie więc należą prowadzone przez Muzeum rejestry.
Sąd I instancji podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawy ocena, czy Muzeum dopuściło się zarzucanej mu bezczynności, w istocie sprowadza się do oceny, czy przedmiotowy wniosek spełniał wymogi formalne niezbędne dla jego merytorycznego rozpoznania, czy też zasadnie został przez Muzeum pozostawiony bez rozpoznania jako obarczony brakami formalnymi, które nie zostały usunięte mimo wezwania. Sąd wskazał, że niezbędne elementy wniosku o udostępnienie lub przekazanie informacji sektora publicznego celem ponownego wykorzystywania określa art. 39 ust. 3 ustawy. W ocenie tego sądu, wbrew stanowisku Muzeum, wniosek Fundacji z 19 kwietnia 2023 r. odpowiadał wymogom formalnym określonym w powyższym przepisie i jako taki nadawał się do merytorycznego rozpatrzenia w jeden ze sposobów określonych w art. 41 ust. 1 ustawy. Wezwanie Fundacji pismem z 4 września 2023 r. do uzupełniania braków formalnych wniosku, a następnie pozostawienie go bez rozpoznania, było zatem bezzasadne i jako takie świadczy o zaistnieniu po stronie organu bezczynności.
Sąd zauważył, że stwierdzając konieczność uzupełniania wniosku poprzez wskazanie jego adresata oraz wskazanie (doprecyzowanie) zakresu żądanych informacji publicznych, Muzeum powołało się na wytyczne zawarte w decyzji kasatoryjnej Ministra Cyfryzacji z 18 kwietnia 2023 r. Zdaniem sądu z treści tej decyzji wynika jednoznacznie, że zastrzeżenia organu odwoławczego co do zachowania wymogów formalnych nie odnosiły się do wniosku Fundacji z 19 kwietnia 2023 r., lecz do wniosku złożonego 3 kwietnia 2023 r. przez K. K. To w odniesieniu do wniosku z 3 kwietnia 2023 r. Minister Cyfryzacji wskazał na niedopuszczalność jego merytorycznego załatwienia spowodowaną nieuzupełnieniem, pomimo wezwania, jego braków formalnych. Wniosek Fundacji z 19 kwietnia 2023 r. Minister zakwalifikował natomiast jako odrębny względem wniosku K. K. z 3 kwietnia 2023 r. Jednocześnie wprost wskazał, że wniosek z 19 kwietnia 2023 r. winien zostać załatwiony poprzez przekazanie żądanych informacji bez określania warunków ich ponownego wykorzystywania (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy) ewentualnie z określeniem warunków ponownego wykorzystywania (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy).
Sąd zwrócił uwagę, że w pkt 3 wniosku precyzyjnie określono zakres informacji sektora publicznego, których wniosek dotyczy poprzez wskazanie kategorii rejestrów, których udostępniania w celu ponownego wykorzystywania domaga się Fundacja. Wobec braku zakreślenia jakichkolwiek ram czasowych informacji ze wskazanych rejestrów obowiązkiem organu było przyjęcie, że żądanie to obejmuje wszystkie dane zgromadzone we wskazanych rejestrach.
Sąd ten, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a."), zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie zawartego w niej wniosku o wymierzenie organowi grzywny. O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok
w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie
i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art 39 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 o otwartych danych i ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2023 r., poz. 54) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wymóg formalny wniosku dotyczący wskazania informacji sektora publicznego, które będą ponownie wykorzystywane, a jeżeli są już udostępniane lub zostały przekazane, warunki ponownego wykorzystywania, na jakich mają być ponownie wykorzystywane, oraz źródło udostępniania lub przekazania nie wymaga wskazania zakresu żądanych informacji, a w konsekwencji przyjęcie, że wniosek strony przeciwnej - Fundacji [...] z 19 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji sektora publicznego spełnił wymagane ww. przepisami warunki formalne tj. zawierał wskazanie informacji sektora publicznego, które będą ponownie wykorzystywane, podczas gdy Fundacja [...] ograniczyła się wyłącznie do hasłowego żądania udostępnienia rejestru umów, rejestru zarządzeń, rejestru pełnomocnictw i upoważnień, rejestru skarg i wniosków, rejestru kontroli bez wskazania zakresu żądanych informacji;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 8 w związku z art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rejestry żądane przez Fundację [...] mieszczą się w zakresie definicji informacji sektora publicznego i mogą podlegać ponownemu wykorzystywaniu na podstawie przepisów powołanej ustawy, podczas gdy żądane rejestry nie stanowią podlegającej udostępnieniu informacji sektora publicznego;
3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego (akt sprawy) i uznaniu, że ustalenia faktyczne dokonane przez skarżącego kasacyjnie nie odpowiadały prawu poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że złożony wniosek spełniał warunki formalne określone w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy i nadawał się do rozpoznania, podczas gdy złożony wniosek nie zawierał wskazania żądanej informacji w sposób umożliwiający jego realizację, co miało istotny na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie poprzez uwzględnienie skargi;
4) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego (aktach sprawy) i uznaniu, że ustalenia faktyczne dokonane przez skarżące kasacyjnie Muzeum Narodowe w Lublinie nie odpowiadał prawu, prowadzące do przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że złożony przez Fundację [...] wniosek zawierał żądanie przekazania podlegającej udostępnieniu informacji sektora publicznego, podczas gdy ogólne żądanie udostępnienia rejestrów jako takich nie stanowi podlegającej udostępnieniu informacji sektora publicznego, co miało istotny wpływ na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie poprzez uwzględnienie skargi;
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.),
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Zarzuty 3) i 4) nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Podobnie rzecz się ma w przypadku badania przez sąd bezczynności organu, uwzględniając oczywiście specyfikę tego postępowania - sąd ocenia zgodność działań organu lub ich brak z prawem materialnym i procesowym
w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Podstawą orzekania sądu jest zatem materiał zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład w postępowaniu sądowym dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11).
Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11). Nie jest naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd jako zgodnej z przepisami postępowania oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń faktycznych będących konsekwencją tej oceny nawet, gdyby nie uwzględniało ono całości materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 13 maja 2008 r., II FSK 419/0). W ramach zarzutu
art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można też skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny zaskarżonej decyzji - również z punktu widzenia poprawności uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji - oraz innych dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd I instancji, z którą nie zgadza się organ administracji publicznej (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11; 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10). Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z: 26 maja 2010 r., I FSK 497/09; 19 października 2010 r., II OSK 1645/09; 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12).
Oba rozpoznawane zarzuty zostały podniesione w celu zakwestionowania stanowiska prawnego wyroku, tj. na błędnej zdaniem skarżącego kasacyjnie ocenie materiału dowodowego dokonanej przez sąd, co czyni je nieuzasadnionymi.
Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, wykazać należy, że sąd stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
W zarzucie 1) skarżący kasacyjnie organ w pierwszej jego części zarzucił sądowi I instancji wykładnię art 39 ust. 3 pkt 3 ustawy, której sąd ten nie dokonał. W żadnym fragmencie uzasadnienia wyroku sądu I instancji nie wskazał, że wymóg formalny wniosku dotyczący wskazania informacji sektora publicznego nie wymaga wskazania zakresu żądanych danych.
Niezależnie od powyższego zarzut ten nie mógł okazać skuteczny także z innej przyczyny. Skarżący kasacyjnie usiłował bowiem za pomocą naruszenia przepisu prawa materialnego zakwestionować ocenę sądu I instancji co do spełnienia przez wniosek Fundacji wymogów formalnych przewidzianych w ww. przepisie, a zatem chciał podważyć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego oceny i ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy. Tymczasem tego rodzaju oceny i ustalenia można kwestionować zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Jeżeli strona uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego też omawiany zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się niezasadny.
Zarzut 2) również nie mógł zostać uwzględniony z przyczyn podanych wyżej.
W zarzucie tym skarżący kasacyjnie, za pomocą naruszenia art. 2 pkt 8 w związku z art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. poprzez błędną wykładnię, usiłował podważyć dokonaną przez sąd I instancji ocenę wnioskowanych informacji, jako informacji sektora publicznego. Takie skonstruowanie zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego jest w świetle powyższych wywodów niedopuszczalne. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych również w związku z ich wykładnią zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, a czyni to podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z 11 października 2012 r., I FSK 1972/11, wyrok NSA z 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Należy zwrócić uwagę, że w zarzucie tym z jednej strony zarzucono sądowi I instancji błędną wykładnię ww. przepisów, lecz z treści zarzutu oraz z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie autorka skargi kasacyjnej zarzuciła sądowi I instancji błędne zastosowanie ww. przepisów. Prawdopodobnym jej zamiarem było wykazanie, że prawo do wykorzystania żądanych informacji podlega ograniczeniu na podstawie art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy, lecz nie jest to równoznaczne z tym, że tracą one charakter informacji sektora publicznego. Omawiany zarzut jest więc niespójny i nie nadawał się do merytorycznego rozpoznania. Na marginesie należy zauważyć, że kwalifikacja żądanych rejestrów jako informacji sektora publicznego nie stoi na przeszkodzie, aby organ zastosował art. 41 ust. 4 ustawy.
Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
W związku z oczywistą omyłką pisarską na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzeczono o sprostowaniu z urzędu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 kwietnia 2024 r. w ten sposób, że w komparycji w miejsce "Muzeum Narodowego w Lublinie" wpisano "Dyrektora Muzeum Narodowego w Lublinie", a w sentencji w punktach I-IV w miejsce "Muzeum Narodowego w Lublinie" użytego we właściwych formach gramatycznych wpisano "Dyrektora Muzeum Narodowego w Lublinie" we właściwych formach gramatycznych.