III OSK 1952/24

III OSK 1952/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1332/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-02-28
Skarżony organ
Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1762
art. 9e ust. 1, art. 9d ust. 5
Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 par 1, art. 141 par 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1332/23 w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1332/23 oddalił skargę B. D. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 5 listopada 2018 r. B. D. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") - dyrektor Zespołu Szkół nr [...] w L. - złożył do Dolnośląskiego Kuratora Oświaty wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.
Po przeprowadzeniu analizy formalnej, pismem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], wnioskodawca został poinformowany o brakach w dokumentacji i wezwany do ich uzupełnienia w trybie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 lipca 2018 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2020 r. poz. 2200). Zgodnie z ww. przepisem wnioskodawca został poinformowany, że nieusunięcie braków we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Pismem z dnia 10 grudnia 2018 r. B. D. zwrócił się do Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z prośbą o powtórną analizę dokumentacji dołączonej do wniosku o podjęcie postępowania na stopień nauczyciela dyplomowanego oraz złożył wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej dokumentacji.
Pismem z dnia 21 grudnia 2018 r. nr [...] wnioskodawca został poinformowany o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Pismem z dnia 3 stycznia 2019 r. B. D. ponowił swoją prośbę o powtórną analizę dokumentacji.
Pismem z dnia 28 stycznia 2019 r. wnioskodawca wystąpił do Dolnośląskiego Kuratora Oświaty o wydanie decyzji w trybie art. 9b ust. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2018 r. poz. 967 z późn. zm., zwana dalej: "Karta Nauczyciela").
W odpowiedzi na ww. pisma, wnioskodawca pismem z dnia 4 lutego 2019 r. nr [...] został poinformowany o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braków formalnych.
B. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wr 118/19 oddalił skargę.
Od powyższego wyroku w dniu 7 stycznia 2020 r. B. D. wniósł skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt I OSK 550/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wr 522/20 stwierdził, że Dolnośląski Kurator Oświaty dopuścił się bezczynności i zobowiązał Dolnośląskiego Kuratora Oświaty do wydania aktu kończącego postępowanie w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W dniu 30 kwietnia 2021 r. B. D. stawił się na posiedzenie Komisji Kwalifikacyjnej. W części IV Komisja ustaliła, po "zapoznaniu się z dokumentacją i po przeprowadzeniu rozmowy kwalifikacyjnej", że nauczyciel nie spełnia niezbędnych wymagań do uzyskania stopnia awansu zawodowego z uwagi na brak zaświadczenia pracodawcy o spełnieniu wymagania dotyczącego nieprzerwanego okresu pracy na stanowisku dyrektora wynoszącego, co najmniej 3 lata oraz brak opisu i analizy sposobu realizacji wymagań określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia.
Po przeprowadzeniu postępowania, Dolnośląski Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], na podstawie art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela, odmówił nadania B. D. stopnia nauczyciela dyplomowanego. Decyzję uzasadniono nieuzyskaniem akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej.
Od powyższej decyzji pismem z dnia 25 czerwca 2021 r. B. D. złożył odwołanie.
Po zbadaniu materiału dowodowego i analizie stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowym zakresie, Minister Edukacji i Nauki decyzją z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 9b ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę B. D. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w ocenie Sądu decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. W niniejszej sprawie organ zarówno pierwszej i drugiej instancji poprawnie ustalił stan faktyczny oraz dokonał prawidłowej wykładni art. 9e ust. 1 Karty Nauczyciela, a następnie subsumpcji.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że z akt sprawy wynika, że skarżący pozostawał zatrudniony na stanowisku starszego specjalisty ds. szkoleń, pełniąc najpierw funkcję p.o. Dyrektora (w okresie od 10 do 31 sierpnia 2015 r.), a później Dyrektora Zespołu Szkół [...] w L. (w okresie od 1 września 2015 r. do 31 lipca 2017 r.). Następnie skarżący dnia 1 września 2017 r. rozpoczął pracę na stanowisku Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w L. Choć okres zatrudnienia skarżącego na stanowisku dyrektora, względnie p.o. dyrektora, trwał zgodnie z hipotezą art. 9e ust. 1 Karty więcej niż 3 lata (licząc do dnia złożenia wniosku), to nie charakteryzował się przymiotem nieprzerwania. Skarżący w okresie od 1 do 31 sierpnia 2017 r. nie był zatrudniony na stanowisku dyrektora żadnej szkoły, co prawidłowo stwierdziły organy oby instancji. Do dnia 14 sierpnia 2017 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, a później uczestniczył w przekazywaniu stanowiska dyrektora Zespołu Szkół [...] w L. nowo powołanemu dyrektorowi. Co więcej, z uzasadnienia decyzji obu instancji wynika, że niespełnienie przez skarżącego wymogu nieprzerwania okresu zatrudnienia stanowiło w zasadzie jedyną przesłankę negatywnego rozpoznania wniosku skarżącego.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze, Sąd stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a w szczególności zarzut braku właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Twierdzenie skarżącego, że okres od dnia 1 do 31 sierpnia 2017 r., w którym ww. nie był zatrudniony na stanowisku dyrektora, zalicza się do okresu pracy wymaganego do uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego nie znajdował potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Stosowanie takiej wykładni w zakresie dyspozycji art. 9e ust. 1 Karty Nauczyciela, który wyraźnie określa, iż "Dyrektor szkoły posiadający na tym stanowisku nieprzerwany okres pracy wynoszący co najmniej 3 lata" może złożyć wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o awans zawodowy należy zanegować. Artykuł 9e ust. 1 ustawy jest przepisem wykluczającym wykładnię rozszerzającą z uwagi na swoje jednoznaczne brzmienie.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł B. D., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 9e ust. 1 w związku z art. 9d ust. 5 Karty Nauczyciela do wniosku skarżącego, polegające na uznaniu, że wnioskodawca nie spełnia warunku 3 letniego nieprzerwanego okresu zatrudnienia jako dyrektor szkoły, o którym mowa w art. 9e ust. 1 Karty Nauczyciela.
2. naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego w postaci § 8 ust. 2 w związku z w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2013 r. poz. 393, zwana dalej: "rozporządzenie", polegające na ich pominięciu przy rozpoznawaniu skargi w części dotyczącej zarzutu, że organ I i II instancji błędnie uznały, iż wniosek skarżącego zawiera braki formalne dotyczące opisu i analizy sposobu realizacji wymagań określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia.
3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a."), art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku wskazania w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd I instancji w rozstrzygnięciu całkowicie pominął zaskarżone ustalenia organu I i II instancji, że wniosek zawiera braki formalne dotyczące opisu i analizy sposobu realizacji wymagań określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia, dlaczego Sąd I instancji w rozstrzygnięciu pominął argumentację skarżącego, iż w realiach niniejszej sprawy spełnił on wskazany w art. 9e ust. 1 Karty Nauczyciela wymóg nieprzerwanego trzyletniego okresu pracy na stanowisku dyrektora szkoły, gdy Sąd w zaskarżonym wyroku winien wyjaśnić, dlaczego nie uznał wskazywanej przez stronę argumentacji, co skutkowało naruszeniem art. 151 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie, że skarżący B. D. uzyskał stopień awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, alternatywnie uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy sądowi administracyjnemu l-szej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, w postępowaniu kasacyjnym według norm prawem przepisanych.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Pismem procesowym uzupełniającym skargę kasacyjną z dnia 12 czerwca 2024 r. B. D. oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie.
Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Należy też zauważyć, że skarżący nie podniósł i nie zakwestionował skutecznie przyjętego w niniejszej sprawie przez organy administracyjne stanu faktycznego. Podkreślić należy, że to zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.
Powyższa konstatacja sprawia, że zarzut naruszenia przepisów prawa administracyjnego materialnego poprzez "niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 9e ust. 1 w związku z art. 9d ust. 5 Karty Nauczyciela do wniosku skarżącego, polegające na uznaniu, że wnioskodawca nie spełnia warunku 3 letniego nieprzerwanego okresu zatrudnienia jako dyrektor szkoły, o którym mowa w art. 9e ust. 1 Karty Nauczyciela" jest niezasadny.
Przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Zauważyć należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut odnosi się nie do błędnej wykładni art. 9e ust. 1 w związku z art. 9d ust. 5 Karty Nauczyciela, ale do ich niewłaściwego zastosowania. Jedynie dla porządku zauważyć należy, że zgodnie z brzmieniem art. 9e ust. 1 Karty Nauczyciela "dyrektor szkoły posiadający na tym stanowisku nieprzerwany okres pracy wynoszący co najmniej 3 lata (...) oraz legitymujący się co najmniej bardzo dobrą oceną pracy, może złożyć wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego po upływie 4 lat od dnia nadania stopnia nauczyciela mianowanego (...). Jak wskazał NSA w swoim wyroku z 14 października 2020 r., sygn. III OSK 550/20 "jednym z merytorycznych warunków oceny dyrektora placówki oświatowej w trybie wyznaczonym przez art. 9e ust. 1 ustawy z 1982 r. Karta Nauczyciela jest spełnianie przez niego warunku okresu pracy na stanowisku." Jak nadto podniósł w uzasadnieniu tego wyroku Sąd, dyrektor szkoły mający na tym stanowisku nieprzerwany okres pracy wynoszący co najmniej 3 lata nie ma obowiązku odbywania stażu, a wymienione okresy są równoważne z odbywaniem stażu. Osoba taka nie podlega również ocenie dorobku zawodowego, ponieważ ocena ta ma dotyczyć przebiegu stażu, z odbywania którego są oni zwolnieni. Natomiast art. 9d ust. 5 Karty Nauczyciela odnosi się do nieobecności w pracy nauczycieli odbywających staż, z którego odbywania, jak stwierdził NSA w powołanym wyroku, dyrektorzy szkół są ustawowo zwolnieni. Sam skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu wniosku, przytoczonym zresztą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podaje, że w okresie od 01.09.2015 r. do 31.07.2017 r. pełnił funkcję dyrektora Zespołu Szkół [...] w L. – przy czym był zatrudniony przez organ prowadzący szkołę do 31.08.2017 r. Od 01.09.2017 r. pełnił funkcję dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] im. [...] w L. "W okresie od 01.08 do 31.08.2017 r. [formalnie] nie zajmowałem stanowisko dyrektora szkoły".
Odnosząc się do tego zarzutu skargi kasacyjnej przede wszystkim stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie w ogóle odnosił się nie do wykładni, lecz do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Skarżący kasacyjnie upatruje bowiem wadliwości działania Sądu I instancji w błędnym w jego ocenie uznaniu, że nie spełnia on warunku 3 letniego nieprzerwanego okresu zatrudnienia jako dyrektor szkoły.
W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Z tych wszystkich powodów zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany przez organ skarżący kasacyjnie okazał się niezasadny.
Z tych samych powodów niezasadny jest zarzut drugi naruszenia prawa materialnego "w postaci § 8 ust. 2 w związku z w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (...), polegające na ich pominięciu przy rozpoznawaniu skargi w części dotyczącej zarzutu, że organ I i II instancji błędnie uznały, iż wniosek skarżącego zawiera braki formalne dotyczące opisu i analizy sposobu realizacji wymagań określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia."
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.