III OSK 194/24

III OSK 194/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2201/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-15
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1114
art. 17 ust 1-2 ust 4-6, 20 ust 1-2, 34, 36, 37 ust 1 i 3
Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2201/22 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr DKO.401.746.2022.KM w przedmiocie określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w D. kwotę 5.400 ( pięć tysięcy czterysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jest wyrok Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2023roku, sygn. akt IV SA/Wa 2201/22, którym po rozpoznaniu skargi złożonej przez B. sp. z o.o. z siedzibą w D. uchylono decyzję Głownego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie ustalenia zaległości spółki tytułem opłaty produktowej za 2014 r.
Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr DKO.401.746.2022.KM (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ" albo "Organ") po rozpatrzeniu odwołania spółki B. sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej "Skarżąca", "Spółka" albo "Strona") od decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego (dalej "Marszałka") z dnia 8 listopada 2017 nr 82/17/OS r., określającej wysokość zaległości Skarżącej z tytułu opłaty produktowej za rok 2014 w kwocie 1 900 727,00 zł oraz zobowiązującej Skarżącą do wpłaty w/w kwoty wraz z odsetkami, zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1, § 3 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.) uchylił decyzję Marszałka i w tym zakresie określił wysokość zaległości Skarżącej z tytułu opłaty produktowej za rok 2014 w kwocie 874 489 zł oraz zobowiązał Skarżącą do wpłaty ww. kwoty wraz z odsetkami, zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1, § 3 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.).
Przebieg postępowania administracyjnego, poprzedzający wydanie przez GIOŚ zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:
Decyzją z dnia 8 listopada 2017 r., wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 6 art. 34, art. 36 oraz art. 37 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1863 z póżn. zm.), dalej "ustawa", Marszałek określił wysokość zaległości Skarżącej z tytułu opłaty produktowej za rok 2014 w kwocie 1 900 727,00 zł (słownie: jeden milion dziewięćset tysięcy siedemset dwadzieścia siedem złotych), określając również termin wpłaty należności.
W uzasadnieniu decyzji Marszałek wskazał, iż wysokość zaległości określono na podstawie ustaleń kontroli w zakładzie Skarżącej, przeprowadzonej przez Marszałka w dniach 22 czerwca - 22 lipca 2016 r., zamieszczonych w protokole kontroli znak: OS-II.3163.58.2016.AKU z dnia 22 lipca 2016 r. z pominięciem mas odpadów, które zostały zadeklarowane do K. S.A. Należna opłata produktowa naliczona została w oparciu o obowiązujące przepisy, tj.: opublikowane w załączniku nr 1 do ustawa docelowe poziomy odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie stawek opłat produktowych dla poszczególnych rodzajów opakowań (Dz. U. z 2010 r., poz. 1774). Opłatę wyliczono przy zastosowaniu wzorów, zamieszczonych w załączniku nr 2 do ustawy i opisano wzory: opłaty produktowa za niewykonany recykling, opłaty produktowej za niewykonany odzysk, opłaty produktowej za niewykonany recykling dla sumy opakowań oraz opłaty łącznej. Do opisanych w decyzji wzorów organ I instancji podstawił ustalone przez siebie wartości i wskazano kwotę:
1) opłaty produktowej za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych - 139 642,34 zł,
2) opłatę produktową za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z papieru i tektury - 6 477,23 zł,
3) opłatę produktową za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z blachy stalowej - 15 663,68 zł,
4) opłatę produktową za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych ze szkła - 341 101,65 zł,
5) opłatę produktową za niewykonany odzysk odpadów opakowaniowych clą sumy opakowań - 728 789,73 zł,
6) opłatę produktową za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych dla sumy opakowań - 669 052,87 zł oraz
łączną opłatę produktową - 1 900 727,00 zł (łączna opłata produktowa zaokrąglona do pełnych złotych, zgodnie z art. 63 § 1 ustaw/ z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa).
Pismem z dnia 28 listopada 2017 r. Skarżąca odwołała się od decyzji Marszałka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Decyzją z dnia 30 września 2020 r. nr DKGO-420/843/2017/kg GIOŚ utrzymał decyzję Marszałka w mocy.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 2596/20, tut. Sąd, po rozpoznaniu skargi Skarżącej od w/w pierwszej decyzji odwoławczej GIOŚ z dnia 30 września 2020 r., uchylił tę decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano w szczególności, że zasadnie podnosi skarga, że informacja o masie opakowań nie może być ustalona w sposób dowolny w oderwaniu od wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie. Z tego względu niezwykle istotną okolicznością jest fakt, że GIOŚ w swoich rozważaniach całkowicie pominął okoliczności i wnioski dowodowe zgłaszane przez stronę, w szczególności brak jest dowodów na to, że organ przeanalizował dokumenty, na które powołuje się strona skarżąca w skardze, tj. m.in.: (-) rozliczenie ilości butelek oraz skrzynek wprowadzonych po raz pierwszy do obrotu na podstawie remanentów w 2015 r., (-) arkusze spisu z natury za 2015 r., (-) faktury zakupu butelek w 2014 r., (-) zestawienie ilości butelek, które zostały stłuczone podczas produkcji i w trakcie magazynowania na podstawie protokołów stłuczki w 2014 r., (-) zestawienie pobrania wyrobów w opakowaniach i zwrotu pustych opakowań od odbiorców w 2014 r. na podstawie dokumentów obrotu opakowań. Poszukiwanie wszelkich dostępnych informacji na temat masy opakowań jest nakazane przez ustawodawcę. Stwierdzenie dopiero bowiem braku takich danych uprawnia organ do szacunkowego ustalenia informacji o masie opakowań, co jest niezwykle istotne z uwagi na fakt, że opłata produktowa obliczana jest w oparciu o masy opakowań wprowadzone do obrotu w danym roku. Odpowiedzialności za braki postępowania odwoławczego GIOŚ nie może przerzucać na Spółkę, która sama miała podać błędne dane m.in. w tabeli pt. "Zestawienie mas opakowań po raz pierwszy wprowadzonych na rynek krajowy w latach 2014-2015". GIOŚ jako organ ochrony środowiska został wyposażony w odpowiednie instrumenty umożliwiający zweryfikowanie danych podanych przez Spółkę, czemu między innymi miało służyć postępowanie odwoławcze. Tym bardziej, że przyjęcie wyników kontroli przeprowadzonej przez Marszałka nie zwalniało GIOŚ z przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie;
Z decyzji GIOŚ nie wynika na podstawie jakich dokumentów źródłowych, jakie dokładnie dane organ wziął za podstawę wyliczenia przedmiotowej opłaty, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości zweryfikowania sposobu zastosowania obowiązujących przepisów prawa materialnego w niniejszej sprawie.
W/w wyrok tut. Sądu stał się prawomocny z dniem 24 maja 2022 r. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi został następnie doręczony GIOŚ w dniu 13 czerwca 2022 r.
Pismem z dnia 13 lipca 2022 r. GIOŚ zawiadomił Skarżącą na podstawie art.10 § 1 k.p.a., iż w terminie trzech dni od otrzymania pisma może ona wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
7. W/w pismo zostało doręczone Skarżącej w dniu 1 sierpnia 2022 r. (z.p.o. - k.1364 akt administracyjnych).
W ostatnim dniu wyznaczonego w piśmie GIOŚ trzydniowego terminu, tj. w dniu 4 sierpnia 2022 r., Skarżąca nadała drogą pocztową (koperta – k.1409 akt. adm.) pismo procesowe, w którym:
– wniosła o przedłużenie terminu na udostępnienie jej akt postępowania oraz wypowiedzenie się w sprawie,
– wskazała na niekompletność materiału dowodowego (brak płyty CD przedłożonej organowi I instancji w trakcie kontroli),
– wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, tj.:
1) K. F. celem wykazania przebiegu kontroli prowadzonej przez organ I instancji, powodów wskazania danych zawartych w piśmie z dnia 14 września 2016 r., a ponadto zasad odbioru od kontrahentów opakowań wielokrotnego użytku, zasad wprowadzania opakowań wielokrotnego użytku do obrotu, sposobu wyliczenia stanów magazynowych spółki, sposobu wyliczenia ilości opakowań wprowadzonych na rynek pierwszy i kolejny raz, zasad sporządzania protokołów stłuczki, a nadto, że ilość sprzedanego w 2014 r. piwa czy zakupu opakowań nie odzwierciedlają wprowadzonych opakowań na rynek po raz pierwszy;
2) W. M. celem wykazania zasad odbioru od kontrahentów opakowań wielokrotnego użytku, zasad wprowadzania opakowań wielokrotnego użytku do obrotu, sposobu wyliczenia stanów magazynowych spółki, sposobu wyliczenia ilości opakowań wprowadzonych na rynek pierwszy i kolejny raz, zasad sporządzania protokołów stłuczki, a nadto, że ilość sprzedanego w 2014 r. piwa czy zakupu opakowań nie odzwierciedlają wprowadzonych opakowań na rynek po raz pierwszy;
3) M. J. celem wykazania przebiegu kontroli prowadzonej przez organ I instancji, powodów wskazania danych zawartych w piśmie z dnia 14 września 2016 r., a ponadto zasad i przyczyn zakupu opakowań w latach 2014 - 2015, zasad dokonywania zamówień opakowań szklanych, planów inwestycyjnych Spółki w latach 2014 - 2015, odbioru od kontrahentów opakowań wielokrotnego użytku, zasad wprowadzania opakowań wielokrotnego użytku do obrotu, sposobu wyliczenia stanów magazynowych spółki, sposobu wyliczenia ilości opakowań wprowadzonych na rynek pierwszy i kolejny raz, zasad sporządzania protokołów stłuczki, a nadto, że ilość sprzedanego w 2014 r. piwa, czy zakupu opakowań nie odzwierciedlają wprowadzonych opakowań na rynek po raz pierwszy.
W uzasadnieniu w/w wniosków dowodowych Skarżąca wskazała w szczególności, że z wydanego w niniejszej sprawie wyroku WSA wynika konieczność uzupełnienia przez GIOŚ akt postępowania o w/w dowody, które wykażą, że założenie Organu, który wyliczył opłatę produktowa za 2015 r. tylko i wyłącznie na podstawie danych zakupu opakowań jest błędne.
Zaskarżoną decyzją GIOŚ rozpoznał ponownie odwołanie Skarżącej od decyzji Marszałka, reformując tę decyzję w sposób wskazany na wstępie.
W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia odwoławczego wskazano w szczególności, że skarżąca nie kwestionuje, iż dystrybuowała produkty przy pomocy opakowań takich jak butelki szklane, kartony tekturowe, etykiety papierowe, stalowe beczki typu KEG, kapsle stalowe, skrzynki z tworzywa sztucznego czy folia typu stretch. Wynika to także ze zgromadzonego sprawie materiału dowodowego. Brak jest podstaw do uwzględnienia w osiągniętym przez Skarżącą poziomie odzysku odpadów opakowaniowych: 1) liczby odebranych przez Skarżącą opakowań po piwie, stanowiących opakowania wielokrotnego użytku; 2) liczby tego rodzaju opakowań poddanych myciu celem umożliwienia ponownego użycia. Następnie przytoczono definicje z ustawy o odpadach: odpadów opakowaniowych, opakowań wielokrotnego użytku, ponownego użycia oraz przygotowania do ponownego użycia i stwierdzono, iż odbierane przez Spółkę opakowania po piwie, zgodnie z ustawą, są opakowaniami wielokrotnego użytku, a nie jak twierdzi Spółka - odpadami opakowaniowymi. Natomiast mycie odebranych opakowań wielokrotnego użytku należy traktować jako ponowne użycie opakowań, a nie rodzaj przetwarzania odpadów. Strona organizując zbiórkę używanych opakowań wielokrotnego użytku nie prowadzi w ten sposób samodzielnego odzysku odpadów opakowaniowych. Nawet jeśliby przyjąć stanowisko Strony za prawidłowe, tj. przyjąć, że zebrane opakowania należy uznać za odpady, to mycie tych opakowań byłoby przygotowaniem do ponownego użycia w rozumieniu ustawy o odpadach.
Organ odwoławczy zaznaczył, jak Strona sama wskazała w odwołaniu, że przy obliczaniu osiągniętych poziomów odzysku odpadów opakowaniowych, do odzysku zaliczane są procesy odzysku R1-R9. GIOŚ wskazał, że zgodnie z ustawą o odpadach odzysk to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Natomiast w przedmiotowej sprawie, mycie zebranych opakowań, czyli przygotowanie do ponownego użycia jako proces odzysku, jest klasyfikowane jako proces R12, czyli wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. Tak więc art. 21 ust. 1 ustawy nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie, bowiem proces odzysku R12 nie zalicza się do procesów odzysku od R1 do R9.
Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że zarówno przyporządkowanie zebranych opakowań jako opakowania wielokrotnego użytku - jak wynika z obowiązujących przepisów prawa, jak i przyporządkowanie zebranych opakowań do odpadów opakowaniowych - jak uważa Strona, co nie ma żadnego uzasadnienia, nie wskazuje, że Strona przy obliczaniu osiągniętych poziomów odzysku odpadów opakowaniowych powinna i mogła wziąć pod uwagę masę zebranych opakowań wielokrotnego użytku. Zatem bezspornym jest, że organ I instancji, przy wydawaniu przedmiotowej decyzji, nie powinien brać pod uwagę okoliczności, na które wskazywała Spółka, tj. że Strona poprzez wielokrotne zbieranie tych samych opakowań zapewnia odzysk odpadów opakowaniowych, a także, że Strona uzyskuje wymagane poziomy odzysku odpadów opakowaniowych, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Spółka nie uzyskuje wymaganych poziomów odzysku. Ponadto organ I instancji już w samej odpowiedzi na zastrzeżenia do zaleceń pokontrolnych wskazywał, że wielokrotne zbieranie tych samych opakowań nie stanowi procesu odzysku.
Strona także sama wskazała, że nie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie recyklingu i innych niż recykling procesów odzysku (pismo z dnia 14 września 2016 r.). Odbieranie bowiem przez nią opakowań wielokrotnego użytku nie jest działaniem na odpadach, a więc nie powoduje odzysku odpadów, a zapobiega ich powstawaniu (art. 3 ust. 1 pkt , art. 17 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy o odpadach).
Opakowanie wielokrotnego użytku po kilku cyklach stanie się odpadem. Dopiero wtedy powinno być poddane odzyskowi. Fakt, że Strona wielokrotnie wykorzystała opakowania w zakresie wprowadzonych przez siebie do obrotu produktów w opakowaniach nie oznacza, iż opakowania te nie zostały po raz pierwszy wprowadzone do obrotu i muszą podlegać rozliczeniu na podstawie ustawy, gdyż w którymś momencie po kilku cyklach staną się odpadami. W takim razie Strona powinna za te opakowania ponieść koszty gospodarowania tymi odpadami albo bezpośrednio poprzez finasowanie odzysku albo poprzez zapłatę opłaty produktowej zgodnie z zasadą zanieczyszczający płaci.
Okoliczność że Strona wykorzystywała w swojej działalności opakowania wielokrotnego użytku zmniejszał jej zobowiązania z tytułu ustawy, gdyż wprowadzenie takich opakowań podlega ustawie tylko w zakresie pierwszego udostępnienia, a nie jak chciałaby Strona w ogóle. W ocenie GIOŚ nie ulega wątpliwości, iż ustalając ilość opakowań wprowadzonych do obrotu w 2014 r., Marszałek wziął tylko pod uwagę opakowania udostępnione przez Stronę po raz pierwszy w tym roku. Powyższe wynika także z pisma strony z dnia 14 września 2016 r., gdzie Strona wskazuje ilości ogólnie wprowadzonych opakowań oraz ilości po raz pierwszy wprowadzonych opakowań. Biorąc pod uwagę wszystkie opakowania udostępnione w 2014 r., jej zobowiązanie z tytułu ustawy byłoby wielokrotnie większe. Nawet opakowanie wielokrotnego użytku w końcu stanie się odpadem u wytwórcy i trafi do ogólnego strumienia odpadów komunalnych, a więc Strona powinna partycypować w kosztach odzysku tych odpadów, czego Strona w wystarczającym stopniu nie robiła.
Jednocześnie Strona w odwołaniu zaznaczyła, że zgodnie z art. 20 ustawy poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych w danym roku kalendarzowym stanowi wyrażona w procentach wartość ilorazu masy odpadów opakowaniowych poddanych odpowiednio odzyskowi lub recyklingowi w tym roku oraz masy wprowadzonych do obrotu opakowań w poprzednim roku kalendarzowym.
Strona wskazała, że w przypadku zaskarżonej decyzji Spółka nie posiada wiedzy, skąd powstały ilości mas opakowań opisanych w uzasadnieniu, z jakiego źródła danych organ administracji je pozyskał oraz jak wyliczył należności.
Odpowiadając na powyższe, niezależnie od wcześniej wskazanych wyjaśnień GIOŚ podkreślił, że organ I instancji w protokole kontroli z dnia 22 lipca 2016 r., znak: OS- II.3163.58.2016.AKU, przedstawił zestawienie dotyczące mas opakowań po raz pierwszy wprowadzonych na rynek krajowy w roku 2014 ze wskazaniem, że masy zostały wyliczone na podstawie zestawień, informacji, dokumentów oraz wyjaśnień przedstawionych przez Stronę. Należy zaznaczyć, że organ I instancji wielokrotnie (tj. pismami z dnia 10 stycznia 2017 r., 8 maja 2017 r. oraz 4 lipca 2017 r.) zwracał się do Strony o przedłożenie sprawozdań za lata 2014-2015 w zakresie produktów w opakowaniach wprowadzonych na rynek po raz pierwszy w danym roku kalendarzowym, o których informacji nie przekazano organizacji odzysku opakowań. Ponadto pismem z dnia 4 lipca 2017 r. znak: OS-WO-II.7250.15.2017.AS Marszałek poinformował Stronę, że w przypadku niezrealizowania obowiązku przedłożenia sprawozdań za lata 2014-2015 w zakresie produktów w opakowaniach wprowadzonych na rynek po raz pierwszy w danym roku kalendarzowym, o których informacji nie przekazano organizacji odzysku opakowań, zgodnie z art. 37 pkt 1 ustawa, wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych zostanie określona w drodze decyzji administracyjnej na podstawie danych ustalonych w trakcie kontroli przeprowadzonej na terenie zakładu Skarżącej w okresie od 22 czerwca do 22 lipca 2016 r.
W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe pismo Marszałek pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalających wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za lata 2014-2015. Strona została poinformowana o prawach przysługujących zgodnie z art. 10 § 1 kpa.
W odpowiedzi Strona wystosowała prośbę o przedłużenie terminu na złożenie sprawozdań do 30 września 2017 r., jednakże pomimo przychylenia się organu I instancji do wskazanej prośby, Strona do dnia 30 września 2017 r. nie złożyła przedmiotowych sprawozdań. Podkreślenia również wymaga, że przy wyliczeniu opłaty produktowej za 2014 rok zostały uwzględnione masy opakowań wprowadzonych po raz pierwszy danym roku wynikające z protokołu kontroli - co zostało wskazane w uzasadnieniu decyzji. Należną opłatę produktową za rok 2014 w wysokości 1 900 727,00 zł określono na podstawie danych ustalonych w trakcie kontroli zawartych w protokole kontroli z dnia 22 lipca 2016 r. znak: OS-II.3163.58.2016.AKU, który został podpisany przez K. F. oraz M. J., z pominięciem jednak mas odpadów, które zostały zadeklarowane do K. S.A.
Fakty wskazane w protokole zostały stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli o znaku: OS-II.3163.58.2016.AKU, podpisanym przez K. F. oraz M. J. Strona pismem z dnia 27 lipca 2016 r. złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli wskazując, że główne zastrzeżenie Spółki budzi okoliczność przedstawienia i ujęcia w protokole jedynie części danych, co nasuwa podejrzenie, iż kontrolujący mogą nieprawidłowo naliczać poziom odzysku i recyklingu opakowań, przede wszystkim nie uwzględniając faktu zwrotności butelek i samodzielnego prowadzenia przez Spółkę odzysku i recyklingu opakowań zwrotnych. Strona wskazała, że tabele nie uwzględniają całości przekazanych danych liczbowych, co może mieć istotny wpływ na wynik kontroli. W odpowiedzi Marszałek pismem z dnia 5 sierpnia 2016 r. znak: OS-II.3163.58.2016.AKU wskazał, że zgłoszone zastrzeżenia nie dotyczą zakresu przedmiotowej kontroli. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że Spółka nie posiada dokumentów DPO, DPR, EDPO, EDPR za okres 2014-2015 i z tego powodu organ I instancji nie uwzględnił zgłoszonych zastrzeżeń do protokołu kontroli.
Marszałek w toku kontroli pismem z 18 lipca 2016 r., wystosował do Strony prośbę o wypełnienie tabeli pt. "Zestawienie mas opakowań po raz pierwszy wprowadzonych na rynek krajowy w latach 2014-2015 [kg]", a dokładniej o wypełnienie wierszy pt. "masa opakowań faktycznie wprowadzonych po raz pierwszy na rynek krajowy w 2014 r." oraz "masa opakowań faktycznie wprowadzonych po raz pierwszy na rynek krajowy w 2015 r." (dowód kontroli str. 1101). W odpowiedzi Strona dnia 19 lipca 2016 r. wypełniając wiersz dot. 2015 roku wskazała, że wprowadziła 217 839,05 kg opakowań z tworzyw sztucznych, 41 955,31 kg opakowań ze stali, w tym blachy stalowej, 24 293,68 kg opakowań z papieru i tektury, a także 2 319 204 kg opakowań ze szkła (dowód kontroli str. 1102). Wobec powyższego Spółka nie powinna mieć żadnych wątpliwości co do mas opakowań opisanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, oraz wątpliwości dotyczących z jakiego źródła danych organ administracji je pozyskał, bowiem jak to wskazano już w niniejszej decyzji to sama Strona wskazała na wyżej wymienione masy uzupełniając ww. tabelę.
Organ odwoławczy podał, iż istotą sporu w niniejszej sprawie jest zaś różnica w interpretacji, czy wielokrotne zbieranie tych samych opakowań przez Stronę należy uznać za samodzielne wykonanie odzysku.
Występują więc między organem a Stroną różnice w zakresie interpretacji przepisów na tle ustalonego stanu faktycznego, a więc w zakresie interpretacji przepisów prawa materialnego. Zarzuty Strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego należy uznać za bezzasadne.
W ocenie GIOŚ Marszałek wadliwie określił wysokość zaległości Skarżącej z tytułu opłaty produktowej za rok 2014. Formułując tę ocenę, GIOŚ przedstawił własne szczegółowe wyliczenia (str.29 – 32 uzas. dec.), powołując się zarówno na materiał dowodowy zgromadzony przez Marszałka, jak i na dane przekazane przez Skarżącą przy skardze do tut. Sądu na pierwszą decyzję odwoławczą GIOŚ z 2020 r. GIOŚ stwierdził zatem, iż wysokość łącznej opłaty produktowej winna być niższa niż przyjęta przez Wojewodę i wynosić, nie jak to przyjął Wojewoda 1 900 727 zł, a jedynie 874 489 zł.
W odniesieniu do opakowań ze szkła (str.30) GIOŚ wskazał przy tym w szczególności, co następuje:
– w 2014 r. zakupiono nowych opakowań (butelek): 2 319 204 kg (zgodnie z pismem Strony z 14 września 2016 r., zgodnie ze str. 340 protokołu kontroli (ewidencja zakupu opakowań), zgodnie ze str. 1099 protokołu kontroli, 2 319 204 kg = 7 481 303 szt.;
– stan remanentowy na koniec 2013 r.: 5 419 604 szt. (zgodnie z dokumentami przekazanymi przy skardze);
– stan remanentowy na koniec 2014 r.: 9 200 006 szt. (zgodnie z dokumentami przekazanymi przy skardze).
Wprowadzono do obrotu po raz pierwszy w 2014 r.:
5 419 604 szt. + 7 481 303 szt. - 9 200 006 szt. = 3 700 901 szt.
W trakcie kontroli ustalono, że 1 szt. butelki szklanej waży 0,31 kg, czyli masa wprowadzonego szkła w 2014 r. wyniosła: 3 700 901 szt. x 0,31 kg = 1 147 279,31 kg.
GIOŚ wskazał dalej, że przy obliczaniu opakowań ze szkła (butelki szklane), opakowań z tworzywa sztucznego (skrzynki) oraz opakowań ze stali (KEG) wzięto pod uwagę wyłącznie opakowania wprowadzone wraz z produktem po raz pierwszy - z uwagi na fakt, że są to opakowania wielokrotnego użytku. W związku z tym, że Strona nie prowadziła ewidencji, powyższe wartości (dot. butelek szklanych oraz skrzynek z tworzywa sztucznego) należało oszacować. Przy wykonywaniu ww. obliczeń GIOŚ nie wziął pod uwagę danych dot. zwrotów opakowań. Zbierania ww. opakowań przez Stronę nie należy traktować jako samodzielnego prowadzenia odzysku.
Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą GIOŚ, podnosząc przeciwko temu aktowi następujące zarzuty:
1) naruszenia przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącej, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez:
a) wyznaczenie stronie jedynie 3 dni na ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego w sprawie prowadzonej przez organy od 2016 r., a nadto wydanie decyzji z pominięciem stanowiska skarżącej zgłoszonego w piśmie z dnia 4 sierpnia 2022 r. (złożonym w wyznaczonym przez organ terminie 3 dni), a które to pismo wpłynęło do organu II instancji w dniu 8 sierpnia 2022 r. czyli już po wydaniu przez organ decyzji w sprawie;
b) powyższe naruszenie uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z aktami sprawy i zgłoszeniem dowodów mających istotny wpływ na wynik postępowania, a wyznaczenie stronie 3 dniowego terminu należy uznać za jedynie pozorną realizację zasady wskazanej w art. 10 k.p.a.;
2) konsekwencją m in. naruszenia art. 10 k.p.a. było naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie a tym samym naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało: nieprawidłowym ustaleniem ilości opakowań posiadanych przez Skarżącą, nieprawidłowym ustaleniem ilości opakowań wprowadzonych przez Skarżącą do obrotu;
3) naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a. przez nierozpoznanie przez organ spawy, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym jej nieważnością;
4) naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 i 136 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i oparcie się w tym zakresie jedynie na wyliczeniach skarżącej, które miały obrazować skale naruszenia postępowania przez organ I instancji, co skutkowało pozbawieniem skarżącej uprawnienia do dwukrotnego, całościowego i wyczerpującego zweryfikowania sprawy w toku postępowania administracyjnego;
5) naruszenie art. 40 ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 888) o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi w związku z art. 70 ust. 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie, że zobowiązanie z tytułu opłaty produktowej uległo przedawnieniu, a postępowanie w tej sprawie powinno zostać umorzone;
6) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 888) o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (dalej: ustawa) poprzez ich niezastosowanie i pominięcie celu ustawy jakim jest zapobieganie negatywnemu wpływowi opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko poprzez zwiększenie wielokrotnego użytku opakowań;
7) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art, 17 ust. 1,2 i 3 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 888) o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi poprzez ich błędną wykładnię, co skutkowało uznaniem, że Skarżąca nie może być uznana za podmiot zapewniający odzysk odpadów opakowaniowych samodzielnie,
8) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 8 pkt 9), 21) oraz 24) ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 888) o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie mas opakowań podlegających opłacie;
9) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 Dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych z dnia 20 grudnia 1994 r. Dz.U. Urz. EU nr 365) w związku z art. 34 ust. 2 ustawa poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zakresem regulacji przepisu art. 34 ust 2 ustawa objęte jest nałożenie opłaty produktowej z tytułu wprowadzenia opakowań wielokrotnego użytku, pomimo że zgodnie z art. 15 Dyrektywy celem regulacji dotyczącej nałożenia instrumentu ekonomicznego" tj. opłaty produktowej w prawie krajowym było nałożenie opłaty jedynie w celu realizacji zasady "zanieczyszczający płaci".
W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 25 października 2022 r., GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi, GIOŚ wskazał m.in., iż okoliczność, że Strona wykorzystywała w swojej działalności opakowania wielokrotnego użytku, zmniejszał jej zobowiązania z tytułu ustawy, gdyż wprowadzenie takich opakowań podlega ustawie tylko w zakresie pierwszego udostępnienia, a nie jak chciałaby Strona w ogóle. Skarżąca zapoznała się już wcześniej z materiałem dowodowym 17 września 2020 r. w siedzibie GIOŚ. Materiał dowodowy, z którym zapoznała się Strona, został uzupełniony przez dokumenty przekazane przy skardze z 4 listopada 2020 r. (dokumenty te zostały przekazane przez Stronę). Po rozpatrzeniu skargi WSA uchylił zaskarżoną ww. decyzję GIOŚ i wskazał, że organ II instancji powinien przeanalizować i odnieść się do dokumentów, na które Strona powołała się w skardze (z 4 listopada 2020 r.).
W związku z powyższym GIOŚ został zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy i w toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 13 lipca 2022 r., znak: DKO.401.746.2022.1.KM, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił Stronę o zakończeniu zbierania materiałów dowodowych oraz poinformował ją, że w terminie 3 dni od daty otrzymania zawiadomienia ma ona prawo do zapoznania się z materiałami dotyczącymi sprawy oraz do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Co prawda, wyznaczony termin rzeczywiście był terminem krótkim, niemniej jednak podkreślenia wymaga, że Strona już kilkukrotnie zapoznawała się z zebranym materiałem dowodowym. W piśmie z dnia 13 lipca 2022 r., znak: DKO.401.746.2022.1.KM, GIOŚ również podkreślił, że materiał dowodowy nie uległ rozszerzeniu w porównaniu do postępowania GIOŚ zakończonego decyzją z dnia 30 września 2020 r., znak: DKGO-420/843/2017/kg.
Wbrew twierdzeniu Strony GIOŚ nie uznał, że liczba sprzedanego w 2014 r. piwa czy zakupu opakowań odzwierciedla liczbę wprowadzonych opakowań po raz pierwszy - co zostało opisane w decyzji z dnia 5 sierpnia 2022 r., znak: DKO.401.746.2022.KM. Organ II instancji wykonał bardzo dużo wyliczeń na podstawie obszernych akt postępowania zebranych przez Marszałka oraz na podstawie danych przekazanych przez Stronę przy skardze z 4 listopada 2020 r. Wyniki obszernych wyliczeń zostały przedstawione w decyzji GIOŚ z 5 sierpnia 2022 r., znak: DKO.401.746.2022.KM, na stronach 30-32. GIOŚ nadto wskazał, jakie dane wziął pod uwagę, odnosząc się nawet do konkretnych numerów stron akt postępowania.
Podkreślenia również wymaga, że przy obliczaniu opakowań ze szkła (butelki szklane) oraz opakowań z tworzywa sztucznego (skrzynki) wzięto pod uwagę wyłącznie opakowania wprowadzone wraz z produktem po raz pierwszy - z uwagi na fakt, że są to opakowania wielokrotnego użytku. W związku z tym, że Strona nie prowadziła ewidencji, powyższe wartości (dot. butelek szklanych oraz skrzynek z tworzywa sztucznego) należało oszacować. Przy wykonywaniu ww. obliczeń GIOŚ nie wziął pod uwagę danych dotyczących zwrotów opakowań. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zbieranie ww. opakowań przez Stronę nie należy traktować jako samodzielnego prowadzenia odzysku. Organ nie wziął pod uwagę jako liczby opakowań wprowadzonych po raz pierwszy liczby kupionych opakowań (czyli 7 481 303 szt.), nie wziął też pod uwagę liczby sprzedanych butelek (czyli wspomnianych przez Stronę 16 mln szt.).
By oszacować ww. wartości organ II instancji przyjął, że należy do stanu remanentowego z końca 2013 r. dodać liczbę zakupionych opakowań i od tego odjąć stan remanentowy z końca 2014 r. Wynikiem powyższego działania była liczba 3 700 901 szt., czyli Organ przyjął najbardziej sprawiedliwy z możliwych sposobów oszacowania ww. wartości. Dlatego organ przy obliczaniu opłaty produktowej nie wziął pod uwagę ogólnej liczby wprowadzonych opakowań (sprzedanych butelek), ale oszacowaną ww. sposobem liczbę. Organ od powyższej wartości nie mógł odjąć liczby zwróconych butelek w 2014 r. (ok. 14,5 mln szt.), ponieważ w ten sposób Strona uniknęłaby w ogóle obowiązku zapewnienia odzysku ww. opakowań, a jak wyżej wspomniano Strona powinna "rozliczać się" z liczby wprowadzonych opakowań po raz pierwszy. Nie sposób również przyjąć, że wpływ na wynik sprawy miałby dokument, którego rzekomo GIOŚ nie wziął pod uwagę, wskazany przez Stronę w skardze z 23 września 2022 r. - stan magazynu w D.
Strona w skardze również wskazała, że zobowiązanie uległo przedawnieniu z dniem 3 sierpnia 2022 r. Biorąc pod uwagę, że Strona złożyła skargę 5 listopada 2020 r. (na decyzję z 30 września 2020 r., znak: DKGO-420/843/2017/kg) to tego dnia bieg terminu zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu. Prawomocny wyrok uchylający zaskarżoną decyzję został doręczony GIOŚ dnia 13 czerwca 2022 r. (str. 1360 akt postępowania), a nie jak Strona wskazała 7 czerwca 2022 r. Podkreślenia wymaga, że Strona zapoznając się z aktami 12 sierpnia 2022 r. (str. 1424 akt) powzięła informację nt. wpływu ww. wyroku do GIOŚ. Zatem zobowiązanie uległo przedawnieniu z dniem 9 sierpnia 2022 r.
W piśmie z dnia 3 sierpnia 2023 r., stanowiącym replikę na odpowiedź GIOŚ na skargę, Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:
1) arkusza spisu z natury z 2 stycznia 2015 r., obrazującego stan magazynu wyrobów gotowych w C., obejmującego piwo w opakowaniach tj. w butelkach i plastikowych skrzynkach, na okoliczność ilości opakowań (butelek i skrzynek), które nie wprowadzono do obrotu po raz pierwszy, a od których to organ naliczył opłatę produktową;
2) arkusza spisu z natury z 2 stycznia 2015 r., obrazującego stan magazynu wyrobów gotowych w B., obejmującego piwo w opakowaniach tj. butelkach i plastikowych skrzynkach, na okoliczność ilości opakowań (butelek i skrzynek), które nie wprowadzono do obrotu po raz pierwszy, a od których to organ naliczył opłatę produktową;
3) arkusza spisu z natury z 2 stycznia 2015 r., obrazującego stan magazynu wyrobów gotowych w L., obejmujący piwo w opakowaniach tj. butelkach, plastikowych skrzynkach i beczkach KEG, na okoliczność ilości opakowań (butelek, skrzynek i beczek KEG), które nie wprowadzono do obrotu po raz pierwszy, a od których to organ naliczył opłatę produktową.
Jednocześnie Skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie podając m.in., że organ podniósł, w związku z tym, że Skarżąca nie prowadziła ewidencji, wartość opakowań wprowadzonych na rynek należało oszacować. Przepis stanowi natomiast, że informacje o masie opakowań organ ustala na podstawie wszelkich dostępnych informacji, a dopiero w przypadku ich braku – szacunkowo. Organ wskazał, że przy obliczaniu ilości opakowań, nie wziął pod uwagę danych dotyczących zwrotów opakowań. W 2013 r. Skarżąca odebrała z rynku ogromne ilości swoich opakowań tj. 9.403.184 butelek szklanych, 517.673 plastikowych skrzynek, 4.715 metalowych beczek KEG. Opakowania te, po ich zebraniu z rynku, były przez Skarżącą wprowadzane na rynek ponownie, w tym także w 2014 r.W stanach remanentowych z 2013 r. były także opakowania, które wróciły z rynku, czyli te, które nie powinny być uwzględnione w wyliczeniach organu. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Organu, że dokument w postaci arkusza spisu z natury z dnia 31 grudnia 2014 r. nie miałby wpływu na wynik sprawy. Pozostaje to w sprzeczności z wyjaśnieniami Organu w zakresie sposobu wyliczenia ilości opakowań wprowadzonych na rynek po raz pierwszy tj. stany remanentowe z 2013 r. plus liczba zakupionych opakowań minus stany remanentowe w 2014 r. W 2013 - 2014 r. działalność Spółki nie ograniczała się do pracy jednego browaru. Działalność spółki była zlokalizowana w C., T., B., L. oraz w D.
Wyrokiem z dnia 15 września 2025 r. (IV SA/Wa 2201/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzje GIOŚ.
Sąd podał, że zaskarżona decyzja odwoławcza GIOŚ została wydana z naruszeniem art.10 § 1 k.p.a., polegającym na jedynie pozornym umożliwieniu Skarżącej wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji odwoławczej, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Skarżąca wykazała natomiast przekonująco, iż rozpatrzenie przez GIOŚ jej wniosków dowodowych, zgłoszonych w piśmie procesowym z dnia 4 sierpnia 2022 r., podobnie, jak i podniesionej tam merytorycznej argumentacji, mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przed zakończeniem kontrolowanego obecnie postępowania odwoławczego doszło natomiast do sytuacji, w której: - pismem z dnia 13 lipca 2022 r., doręczonym Skarżącej w dniu 1 sierpnia 2022 r., GIOŚ zawiadomił Skarżącą o uprawnieniach, wynikających z art.10 § 1 k.p.a., wyznaczając Skarżącej trzydniowy termin na ich realizację, upływający z dniem 4 sierpnia 2022 r., - termin ten, odbiegający od standardowo wyznaczanego przez organy na siedem dni, należy uznać za wyjątkowo krótki, -następnie, co przesądza o naruszeniu w sprawie art.10 § 1 k.p.a., Organ, nie przewidując stosownej, kilkudniowej rezerwy czasowej, umożliwiającej doręczenie mu ewentualnej korespondencji procesowej Skarżącej, która mogła zostać skierowana do Organu w celu wykonania uprawnień, o których mowa w piśmie z dnia 13 lipca 2022 r., wydał decyzję odwoławczą już w dniu 5 sierpnia 2022 r., a zatem już w dniu następnym po upływie trzydniowego terminu wyznaczonego Skarżącej, uniemożliwiając tym samym rozpatrzenie przed wydaniem decyzji odwoławczej pisma Skarżącej, datowanego na dzień 4 sierpnia 2022 r. (tj. na ostatni dzień wyznaczonego Skarżącej terminu) i nadanego w tym samym dniu drogą pocztową (k.1410 akt GIOŚ), które to pismo wpłynęło do Organu dopiero w dniu 8 sierpnia 2022 r.
Jednocześnie Sąd stwierdził, iż o naruszeniu art.10 § 1 k.p.a., obligującym sąd administracyjny do uwzględnienia skargi, przesądza samo przekonujące wykazanie przez skarżącego, iż naruszenie to mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy.
W ocenie Sądu Skarżąca wykazała, iż naruszenie przez GIOŚ art.10 § 1 k.p.a., polegające na jedynie pozornym umożliwieniu Skarżącej wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji odwoławczej i prowadzące do faktycznego uniemożliwienia Skarżącej przedstawienia własnego stanowiska przed zakończeniem postępowania odwoławczego (tak należy traktować wydanie przez GIOŚ decyzji odwoławczej z dnia 5 sierpnia 2022 r. przed doręczeniem Organowi stanowiska Skarżącej, zawartego w piśmie z dnia 4 sierpnia 2022 r., nadanego przez Skarżącą drogą pocztową w terminie wyznaczonym jej w piśmie GIOŚ z dnia 13 lipca 2022 r., dodatkowo wyjątkowo skróconym), pozbawiło ją możliwości podjęcia takich inicjatyw procesowych, które mogły skutkować rozstrzygnięciem przez GIOŚ odwołania Skarżącej od decyzji Marszałka w inny sposób, niż to miało miejsce w decyzji odwoławczej zaskarżonej obecnie do Sądu (niezależnie od tego, iż jest to decyzja co do zasady korzystna dla Skarżącej a to w związku ze znaczącym zmniejszeniem zobowiązań Skarżącej z tytułu zaległości w opłacie produktowej o ponad 50% w stosunku do kwoty ustalonej w decyzji organu I instancji).
Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skargi co do przedawnienia się w dacie wydania zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej GIOŚ z dnia 5 sierpnia 2022 r. dopuszczalności wydania decyzji, stwierdzającej zaległość z tytułu opłaty produktowej i przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie.
W niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia przez Skarżącą opłaty produktowej za 2014 r. upłynął z dniem 15 marca 2015 r. Wydana w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji, ustalająca na podstawie art. 37 ust.1 ustawa wysokość zaległości w opłacie produktowej, została wydana przez Marszałka w dniu 8 listopada 2017 r. a zatem po upływie niecałych dwóch lat, licząc od końca roku kalendarzowego (tj. 2015 r.), w którym przedmiotowa opłata produktowa stała się wymagalna. Nie ulega wątpliwości, iż nastąpiło to przed upływem każdego z terminów (tj. trzyletniego lub pięcioletniego), o których mowa w art. 68 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.). Już samo zachowanie w sprawie przedmiotowych terminów przez organ I instancji pociągnęło za sobą umocowanie GIOŚ do wydania nawet po ich upływie decyzji odwoławczej, nie pogarszającej sytuacji Skarżącej. O niedopuszczalności wydania przez GIOŚ zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, reformującej decyzję Marszałka na korzyść Skarżącej, która to niedopuszczalność miałaby wynikać z przekroczenia terminu przedawnienia, nie może być zatem mowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł GIOŚ, zaskarżając go w całości i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. w zw. z art. 10 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.) poprzez przyjęcie, iż organ naruszył przepis procedury w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych.
Odnosząc się do zarzutu kasacyjnego GIOŚ wskazał, iż jego opinii nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Strona kilkukrotnie zapoznawała się z zebranym materiałem dowodowym (również przy postępowaniu dot. opłaty produktowej za 2014 r.). Materiał dowodowy nie uległ rozszerzeniu w porównaniu do postępowania GIOS zakończonego decyzją z dnia 30.09.2020 r., znak: DKGO[?]420/843/2017/km. Materiał ten zawierał także dokumenty przekazane przez Stronę 4 listopada 2020 r., które zgodnie z wyrokiem Sądu GIOŚ był zobowiązany rozpatrzeć. Nie można uznać, że Strona nie znała materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz że uzupełnienie postępowania dowodowego i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków (dot. m.in. zasad wprowadzania opakowań wielokrotnego użytku, sposobu wyliczenia stanów magazynowych, sposobu wyliczenia ilości opakowań wprowadzonych po raz pierwszy i kolejny, zasad sporządzania protokołów stłuczki oraz wskazania, że liczba sprzedanego w 2014 r. piwa czy zakupu opakowań nie odzwierciedla liczby wprowadzonych opakowań po raz pierwszy) miałoby wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniu Strony, GIOŚ nie uznał, że liczba sprzedanego w 2014 r. piwa czy zakupu opakowań odzwierciedla liczbę wprowadzonych opakowań po raz pierwszy - co zostało opisane w decyzji z dnia 11.01.2023 r., znak: DKO.401.746.2022.km. Organ II instancji wykonał bardzo dużo wyliczeń na podstawie obszernych akt postępowania zebranych przez Marszałka oraz na podstawie danych przekazanych przez Stronę. Wynikł obszernych wyliczeń zostały przedstawione w decyzji GIOŚ z 11.01.2023 r., znak: DKO- DKO.401.746.2022.km. Zdaniem GIOŚ zostały wykonane prawidłowo, a Strona na każdym etapie postępowania mogłaby dodawać nowe dowody, wnosząc o ponowne przeliczenie ww. stanów magazynowych, robiąc to jak dotychczas. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż kolejne wnioski dowodowe zgłaszane przez stronę miały wpływ na wynika sprawy, tj. ich uwzględnienie skutkowałoby odmienny rozstrzygnięciem przez organ odwoławczy, w świetle zgromadzonego już materiału dowodowego. Trudno też przyjąć za zasadny zarzut sądu I instancji, iż zapewnienie udziału strony w postępowaniu miało charakter pozorny. Mając powyższe na względzie, organ stoi na stanowisku, iż nie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka B. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie od GIOŚ na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Twierdzenia organu, że organ wyznaczył stronie krótki termin, bowiem strona zapoznawała się z nim już wcześniej (tj. przed wydaniem pierwszej decyzji GIOŚ w 2021 r.), potwierdzają, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przepis stanowi bowiem, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tym samym, strona powinna mieć możliwość zweryfikowania dokumentów, które znajdowały się w aktach sprawy, nawet tych złożonych przez samą skarżąca, co nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się kilka lat, a strona, przy bierności organu, niejako "uczyła" się jakie dokumenty są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. To organ jako specjalista powinien wystąpić do spółki o wyjaśnienia, informacje - wskazując dane, które są niezbędne do dokonania ustaleń.
Spółka, w wyznaczonym terminie przedstawiła swoje stanowisko oraz zgłosiła wniosku dowodowe. Przesłuchanie wskazanych świadków, w szczególności K. F. pozwoliłoby na wyjaśnienie organowi, że wyliczenia z pominięciem stanów magazynów wyrobów gotowych jest błędne. Organ miałby okazję zwrócić uwagę, że wyliczenia dokonane na podstawie jedynie pustych opakowań nie odzwierciedla faktycznej liczby opakowań wprowadzonych do obrotu po raz pierwszy. Nadto, zapoznanie się z aktami sprawy pozwoliłoby skarżącej ocenić, czy wszystkie dowody, którymi dysponuje, zostały przez nią złożone i ewentualnie uzupełnić materiał dowodowy. Trzydniowy termin, nie tylko nie pozwolił na zapoznanie się z aktami sprawy, ale i nie dał realnej możliwości na przedstawienie swojego pełnego stanowiska. Nie pozwolił nawet na zgromadzenie dowodów, które znajdowały się w archiwach spółki. Skoro przepis art. 9 ust. 3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wskazuje, że ciężar udowodnienia, że wprowadzenie do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach nie nastąpiło albo nastąpiło w innym dniu niż określony w ust. 1 (wydania z magazynu albo przekazania osobie trzeciej, w przypadku opakowań i produktów w opakowaniach wytworzonych na terytorium kraju), spoczywa na wprowadzającym je do obrotu przedsiębiorcy, to skarżąca miała prawo i obowiązek przedstawić wszelkie dowody, które pozwoliłyby jej zrealizować ten obowiązek.
W konsekwencji naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. k.p.a. doprowadziło do naruszenia art. 77 § 1 kpa, który nakłada na organ wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Dopiero, na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ mógł ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
W ocenie Spółki zasadnie Sąd dostrzegł, że powoływanie się przez organ na argumenty, że skarżąca znała materiał dowodowy jest niewystarczające mając na uwadze chociażby oczywistą złożoność i wielowątkowość stanu faktycznego sprawy, a zapoznawania się przez skarżąca z materiałem dowodowym sprawy na wcześniejszych etapach postępowania, nie zwalnia organ z obowiązku stosowania art. 10 § 1 k.p.a., tj. realnego umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej.
Zatem naruszenie art. 10 § 1 kpa polegało nie tylko na wyznaczeniu stronie jedynie 3 dniowego terminu, ale także wydanie decyzji bez zapoznania się ze stanowiskiem strony. Konsekwencją m.in. naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. było naruszenie także innych przepisów k.p.a., mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie a tym samym naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa. Wszystkie te naruszenia skutkowały nieprawidłowym ustaleniem ilości opakowań posiadanych przez B. sp. z o.o., nieprawidłowym ustaleniem ilości opakowań wprowadzonych przez B. sp. z o.o. do obrotu.
Sąd także słusznie uznał, że w toku postępowania GIOS ustalił ilość opakowań wprowadzonych wraz z produktami do obrotu w 2014 r. nie podejmując próby ustalenia, czy wśród tych opakowań byty także opakowania wielokrotnego użytku, pochodzące ze zwrotów, a tym samym przy określaniu wartości parametru istotnego dla rozstrzygnięcia spawy GIOS oparł się zatem na szacunkach. Powyższe nastąpiło pomimo konsekwentnego twierdzenia skarżącej, że 1) ilość opakowań wprowadzonych drugi raz i kolejny ma znaczenie w kontekście ustalenia wysokości opłaty produktowej oraz 2) że ustalenie momentu wprowadzenia opakowań do obrotu po raz pierwszy ma kluczowe znaczenie biorąc pod uwagę, że organ dokonał wyliczeń z pominięciem ilości opakowań znajdujących się w magazynie wyrobów gotowych i wyliczając tą opłatę na podstawie pustych opakowań. Jak podkreślała skarżąca, organ nie ustalił, w jakiej dacie nastąpiło wprowadzenie opakowań na rynek biorąc pod uwagę specyfikę działalności skarżącej. Kluczowe pytanie tj. w jakiej dacie nastąpiło wprowadzenie opakowań na rynek jeżeli do wydania produktu dochodzi pomiędzy magazynami spółki. Przy takim założeniu, logiczne jest, że wartości te nie będą odzwierciedlać faktycznych ilości wprowadzenia produktu w opakowaniu do obrotu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14, LEX nr 1658243). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 § 1 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 p.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK1448/06, LEX nr 419045). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 16/13, LEX nr 1551417; wyrok NSA z 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Przystępując do oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej w ramach wyżej określonych przypomnieć należy, że podstawą uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji było stwierdzenie naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a. polegające na jedynie pozornym umożliwieniu skarżącej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji odwoławczej co do zebranych w sprawie dowodów i materiału oraz zgłoszonych żądań. Stanowisko to Sąd I instancji uzasadnił nawiązując do wytycznych zawartych w uprzednio wydanym prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2022 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2596/20, który uprawomocnił się z dniem 24 maja 2022 roku, a wskazujących jakie okoliczności i wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę organ odwoławczy pominął przed wydaniem decyzji z dnia 30 września 2020 roku oraz na brak analizy dokumentów, na które wskazywała strona, a dotyczące możliwości ustalenia faktycznej ilości masy opakowań wprowadzonych po raz pierwszy na rynek w 2014 roku i zbyt krótkim terminem zakreślonym w trybie art. 10 k.p.a. umożliwiającym faktyczne skorzystanie przez stronę z uprawnień określonych w przywołanym przepisie. Jednocześnie podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń faktycznych mających, zdaniem Sądu I instancji, istotny wpływ na powyższą ocenę, tj. datę wydania wspomnianego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 2596/20, tj. 1 lutego 2022 roku, datę jego uprawomocnienia – 24 maja 2022 roku, datę doręczenia GIOŚ tegoż wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności wraz z aktami sprawy administracyjnej - 13 czerwca 2022 roku. Nadto należy zwrócić uwagę, że pismem z dnia 13 lipca 2022 roku organ odwoławczy zawiadomił skarżącą spółkę, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., iż w termie 3 dni od otrzymania tego pisma może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a które doręczono spółce w dniu 1 sierpnia 2022 roku. W dniu 4 sierpnia 2020 roku, czyli w ostatnim dniu zakreślonego terminu, spółka nadała w urzędzie pocztowym pismo procesowe, w którym nie tylko wnosiła o przedłużenie powyższego terminu, ale także wnioskowała o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania trzech świadków wskazując ich dane osobowe oraz okoliczności, których miały dotyczyć ich zeznania (ustalenia masy opakowań wprowadzonych na rynek po raz pierwszy w latach 2014- 20115). Nadto skarżąca spółka w powyższym piśmie, w obszernych wyjaśnieniach, zakwestionowała sposób w jaki dotychczas organ dokonał ustaleń istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności związanych z ustaleniem masy wprowadzonych po raz pierwszy na rynek opakowań wielokrotnego użycia w 2014 roku. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 8 sierpnia 2022 roku. Następnie Sąd I instancji wskazał, że kolejną istotną okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku, był fakt, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu 5 sierpnia 2022 roku.
Skoro jak już wyżej wskazano powyższe ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie poważone w skardze kasacyjnej stanowią one podstawę oceny zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Zakwestionowany przepis obliguje organ do wysłuchania stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Jedynie w sytuacjach określonych w art. 10 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może odstąpić od zasady określonej w § 1, czyli gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Nadto przepis art. 10 § 3 k.p.a. w sytuacjach określonych w § 2 nakłada na organ administracji publicznej dodatkowy obowiązek związany z utrwaleniem tej sytuacji w aktach sprawy, w drodze adnotacji. Dotyczy to zarówno postępowania przed organem pierwszej instancji jak i drugiej instancji, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę w art. 10 § 1 k.p.a. zwrotu "przed wydaniem decyzji". W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji dla strony stanowi niejako ostatnią szansę na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska, a zatem wyznaczenie terminu na wypowiedzenie jest uzasadnione koniecznością określenia czasu, w jakim organ powinien oczekiwać na stanowisko strony. Jednak czas ten nie może być udzielony tylko pozornie. Musi on umożliwić stronie realną możliwość skorzystania z tego uprawnienia.
Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że w realiach niniejszej sprawy, w tym konieczności wykazania okoliczności wynikających z wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2020 roku, zakreślony stronie termin 3 dni do realizacji uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowił należytej, realnej gwarancji realizacji tych uprawnień. Mając na uwadze chociażby zakres dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego nie może budzić wątpliwości, że konieczność wykazania metodą szacunkową, o której mowa art. 22 ust. 2 o.g.o.o. istotnych do rozstrzygnięcia sprawy faktów mających wpływ na ustalenie masy opakowań wprowadzonych po raz pierwszy na rynek w 2014 roku, a w konsekwencji na wysokość spornej opłaty produktowej wymaga, dokonania przez stronę analizy znacznej ilości posiadanej dokumentacji znajdującej się w jej archiwum mając na uwadze rozmiar i rodzaj prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i okresu jakiego mają dotyczyć ustalenia. Mimo, że ustawodawca w u.g.o.o. nie zdefiniował pojęcia "szacunkowo" oraz, że trudno w innych ustawach znaleźć definicję takiego pojęcia, zgodzić się należy ze stanowiskiem, że słowo to znaczy "przybliżone określenie wartości, wielkości lub ilości czegoś". Z kolei słowo "przybliżony" oznacza " niezupełnie dokładny, ale bardzo bliski rzeczywistemu". Wykładnia językowa prowadzi zatem do wniosku, że organ ochrony środowiska powinien dążyć do ustalenia określonego w przepisie stanu faktycznego mimo braku w tym zakresie wymaganych przez ustawodawcę dokumentów. Nie powinien dokonywać ustaleń w żadnej mierze w oparciu o dowolne ustalenia, nie znajdujące potwierdzenia lub wymaganego uprawdopodobnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Realizację tego obowiązku może zapewnić między innymi zapewnienie stronie realnej możliwości skorzystania z uprawnienia określonego w art. 10 § 1 k.p.a. w znaczeniu wyżej wskazanym. Realizacja przez organ tego obowiązku stanowi między innymi gwarancję realizacji zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. Ustawodawca w żadnym przypadku nie daje pierwszeństwa zasadzie szybkości postępowania i prostoty postępowania określonej w art. 12 k.p.a. przed zasadą określoną w art. 7 k.p.a. Zauważyć należy, że przyjmując metodę szacunkową wyliczenia masy opakowań wprowadzonych po raz pierwszy na rynek w 2014 roku organ odwoławczy oparł się na ilości opakowań zakupionych w 2014 roku oraz stanach magazynowych tych opakowań na koniec 2013 roku i na koniec 2014 roku. Uwzględniając definicję wprowadzenia opakowania po raz pierwszy na rynek organ nie uwzględnił podnoszonej przez stronę okoliczności dotyczącej braku uwzględnienia ilości opakowanego produktu w magazynie produktów gotowych, czyli który nie został jeszcze wprowadzony do obrotu, czy też do kwestii stłuczek. Sąd nie przesądza czy skarżąca te okoliczności w sposób należyty wykazała i w jakim stopniu jej wyjaśnienia winny być uwzględnione przy ustalaniu masy opakowań wielokrotnego użycia wprowadzonych po raz pierwszy na rynek, jednak umożliwienie stronie realnego skorzystania z uprawnień określonych w art. 10 § 1 k.p.a. zapewnia możliwość przedstawienia takich dowodów, które następnie będą podlegać ocenie przez organ. Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie nastąpiło w toku postępowania administracyjnego naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Zasądzono od organu wnoszącego skargę kasacyjną na rzecz skarżącej spółki zwrot poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego, tj. kwotę 5400 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem, ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 2 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1964 ze zm.).