III OSK 1859/22

III OSK 1859/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Stasikowski
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Ol 116/21 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2022-04-12
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zobowiązano organ do załatwienia wniosku oraz stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art.188, art.149 par.1, art.149 par.1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2373
art.8 ust.1 i art.14 ust.1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 116/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia E. na bezczynność Burmistrza Biskupca w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżony wyrok w całości, II. stwierdza, że Burmistrz Biskupca dopuścił się bezczynności w prowadzeniu sprawy z wniosku Stowarzyszenia E. z dnia 21 czerwca 2021 r., III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zobowiązuje Burmistrza Biskupca do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia E. z dnia 21 czerwca 2021 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, V. zasądza od Burmistrza Biskupca na rzecz skarżącego Stowarzyszenia E. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie E., jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 116/21, którym oddalono skargę w/w Stowarzyszenia na bezczynność Burmistrza Biskupca w udostępnieniu informacji publicznej.
Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Stowarzyszenie E. (dalej: "Stowarzyszenie", "skarżący") wnioskiem z 21 czerwca 2021 r., powołując się na przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, z późn. zm.), dalej: "u.i.ś.o.u.s.", zwróciło się do Burmistrza Biskupca (dalej: "Burmistrz"), o udostępnienie, w formacie pdf na adres poczty elektronicznej, informacji dotyczących wydanej przez Burmistrza decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 30 grudnia 2016 r., nr BMA.[...]:
"1. W jaki sposób ma być ograniczana emisja tlenków azotu i jakie mają dać efekty zastosowane metody (o ile jest obniżona emisja dzięki użytej metodzie) ?
2. Czy w zakładzie będzie emitowany amoniak - jeśli tak, to z jakiej części instalacji i w wyniku jakiego procesu i w jakiej ilości rocznej ?
3. W jakiej ilości rocznej ma być emitowany pył PM 2,5 (proszę o wskazanie źródła danych) ?
4. W jakiej ilości rocznej mają być emitowane dioksyny i furany (proszę o wskazanie źródła danych) ?
5. Czy do spalania będą trafiały odpady z płyt OSB (ile rocznie)? Skąd będą pochodzić?
6. Czy poza terenem należącym do zakładu będzie emisja odorów? Jeśli tak, jaki obszar będzie obejmowała - proszę o załączenie mapy obrazującej to.
7. Czy poza terenem należącym do zakładu będzie emisja pyłu PM 2,5, pył u PM 10? Jeśli tak, jaki obszar będzie obejmowała - proszę o załączenie mapy obrazującej to.
8. Czy poza terenem należącym do zakładu będzie emisja LZO, w tym formaldehydu?
9. Czy w kotle (kotłowni) na biomasę dozwolone jest spalanie odpadów niebędących biomasą? Czy w zakładzie ma to mieć miejsce?
10. Ile, jakich i w ramach jakich procesów ma być w Zakładzie generowanych rocznie pyłów drewnopochodnych (oddzielna informacja dla każdego pyłu) i ile z nich ma być spalane (na dobę i rocznie) i w którym źródle ciepła? Które z nich są odpadami a które biomasą ?
11. Proszę o wymienienie źródeł ciepła, które mają być zainstalowane w instalacji -wytwarzające ciepło do procesów produkcyjnych w Zakładzie.
12. Jakie paliwa (czy są biomasą czy odpadami) i w jakich ilościach na dobę i rok mają być stosowane do źródeł ciepła zainstalowanych w zakładzie".
Pismem z 28 czerwca 2021 r. Burmistrz poinformował skarżącego, że przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, z późn. zm.), dalej: "u.d.i.p.", nie stosuje się, jeżeli informacja publiczna dostępna jest dla zainteresowanego w innym trybie. Skoro dostęp do materiałów dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwy na podstawie przepisów u.i.ś.o.u.s., to wyłączone jest stosowanie przepisów u.d.i.p. Burmistrz zaznaczył, że w tym samym dniu Stowarzyszenie złożyło wniosek z żądaniem udostępnienia tych samych informacji, w trybie obu ww. ustaw. Z uwagi na powyższe, zwrócił się o wskazanie (w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma) czy przedmiotowy wniosek ma rozpatrzyć w trybie u.d.i.p. czy jest to powtórzenie wniosku o udostępnienie tych samych informacji w trybie u.i.ś.o.u.s.
Stowarzyszenie w piśmie z 7 lipca 2021 r. wyjaśniło, że złożyło dwa odrębne wnioski, to jest w trybie u.d.i.p. i w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.
Burmistrz poinformował Stowarzyszenie pismem z 12 lipca 2021 r., że oba wnioski rozpoznał w trybie u.i.ś.o.u.s. Stwierdził, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, gdyż odnosi się do działalności organów publicznych i dotyczy treści aktów administracyjnych. Stwierdził, że informacje publiczne, o które Stowarzyszenie wnioskuje, wynikają z decyzji Burmistrza Biskupca nr 40/16 z 30 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego na terenie miasta i gminy Biskupiec, która została wydana w oparciu o przepisy u.i.ś.o.u.s. Wyjaśnił, że ustawa ta przewiduje tryb udostępnienia informacji o środowisku. Jak wynika zaś z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisów u.d.i.p. nie stosuje się, jeżeli informacja publiczna dostępna jest dla osoby zainteresowanej w innym trybie. Skoro więc dostęp do materiałów sprawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwy na podstawie przepisów u.i.ś.o.u.s., to uznać w sprawie wyłączone jest stosowanie przepisów o dostępie do informacji publicznej.
Odnosząc się natomiast do przedmiotowych wniosków Burmistrz podkreślił, że obowiązek udostępniania informacji nie dotyczy informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Stwierdził, że Stowarzyszenie dysponuje decyzją środowiskową i raportem o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a odpowiedzi na zadane pytania wynikają wprost z tych dokumentów. Zaznaczył, że te dokumenty odebrał osobiście Prezes Stowarzyszenia w kwietniu 2017 r. Ponadto z treści decyzji Samorządowego Kolegium w [...] z 12 września 2017 r, (znak: SK0.[...]), odmawiającej stwierdzenia nieważności podjętej przez Burmistrza Biskupca decyzji środowiskowej i decyzji Kolegium z 9 marca 2018r. (znak: SK0.[...]), utrzymującej w mocy ww. decyzję oraz uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie z 10 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 322/18, oddalającego skargi m.in. Stowarzyszenia na tę decyzję Kolegium, jednoznacznie wynika, że Stowarzyszenie jest w posiadaniu szczegółowych i pełnych informacji na temat przedmiotowej inwestycji, a więc także informacji objętych przedmiotowymi wnioskami. W takiej sytuacji wniosek o udostępnienie informacji o środowisku, które są znane Stowarzyszeniu, stanowi nadużycie prawa do uzyskania informacji o środowisku.
W złożonej skardze Stowarzyszenie zarzuciło Burmistrzowi bezczynność w udostępnieniu "informacji publicznej (o środowisku)" i wniosło o zobowiązanie Burmistrza do załatwienia wniosków Stowarzyszenia z 17 czerwca 2021 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i orzeczenie o kosztach postępowania skargowego według norm prawem przewidzianych. Stowarzyszenie zakwestionowało prawidłowość załatwienia przedmiotowego wniosku pismem z 12 lipca 2021 r., zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.i.ś.o.u.s., gdyż udostępnienie informacji o środowisku powinno nastąpić w sposób i w formie określonych we wniosku, a odmowa udostępnienia informacji powinna nastąpić w drodze decyzji. Podkreśliło, że z uwagi na zakres wniosku, możliwe było udzielenie informacji o środowisku w sposób i w formie określonej przez Stowarzyszenie. Zaznaczyło, że nie wnioskowało o decyzję, lecz konkretne informacje. Tym samym, Burmistrz pozostaje w bezczynności, gdyż udzielenie informacji niepełnej i niezgodnej z treścią żądania należy ocenić jako bezczynność adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie w przypadku uznania bezczynności organu, wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i jednocześnie wniósł o niewymierzanie organowi grzywny z urzędu. Burmistrz wskazał, że po analizie złożonych przez Stowarzyszenie wniosków, pismem z 12 lipca 2021 r., poinformował skarżącego, że oba wnioski (o tożsamej treści) podlegają łącznemu rozpoznaniu w trybie u.i.ś.o.u.s. Zaznaczył, że obowiązek udostępniania informacji nie dotyczy informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Skarżący jest w posiadaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z których wprost wynikają wnioskowane informacje. Okoliczność ta została także przyznana w skardze. Dalej Burmistrz wyjaśnił przyczyny, dla których rozpoznał oba wnioski w trybie przepisów u.i.ś.o.u.s. Zaznaczył, że wszelkie czynności organu w sprawie były podejmowane niezwłocznie. W ocenie organu w sprawie nie można mówić o bezczynności w pojęciu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż w terminach ustawowych podejmował czynności w sprawie, a art. 15 i art. 20 ust. 1 u.i.ś.o.u.s. nie powinien mieć zastosowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznając skargę wniesioną przez Stowarzyszenie za pozbawioną uzasadnienia na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.
Na wstępie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, po przedstawieniu ustalonego stanu faktycznego i stanowiska strony skarżącej oraz organu stwierdził, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z 28 października 2020 r., II OSK 1830/20, dostępny pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznał, że w sprawie nie jest kwestionowane, że Burmistrz zasadnie do załatwienia jednobrzmiących wniosków skarżącego, złożonych w trybie u.d.i.p. oraz u.i.ś.o.u.s., zastosował przepisy tej ostatniej ustawy.
Sąd I Instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 u.i.ś.o.u.s. władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. W myśl art. 14 ust. 1 władze publiczne udostępniają informację o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku. Przy czym, termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. W tym przypadku przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (ust. 2). Stosownie do art. 15 ust. 1 ww. ustawy, udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie następuje w sposób i w formie określonych we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponują władze publiczne, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
Sąd I instancji stwierdził, że z przedłożonych akt sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek został złożony 16 czerwca 2021 r. Zatem, termin do udostępnienia informacji upływał 16 lipca 2021 r. W piśmie z 12 lipca 2021 r. Burmistrz poinformował wnioskodawcę, że żądanie dotyczy informacji, które już zostały udostępnione Stowarzyszeniu w kwietniu 2017 r., gdyż w tym terminie ww. decyzję i raport o środowiskowych uwarunkowaniach doręczono prezesowi Stowarzyszenia. WSA zaznaczył, że skarżący nie kwestionuje faktu dysponowania tymi dokumentami. Dodał również, że z treści skarg Stowarzyszenia w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 322/12 i II SA/Ol 424/20, wynika, że skarżący zna bardzo dobrze treść ww. decyzji środowiskowej.
Dalej Sąd I instancji podkreślił, że w przedmiotowym wniosku Stowarzyszenie wymieniło wprawdzie 12 zagadnień szczegółowych, które jednak - jak sprecyzowano to we wniosku - dotyczyły ww. decyzji Burmistrza nr 40/16, czy jak to określono w skardze - stanowiły "informacje wynikające (związane z) z decyzji (ą) o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nr 40/16 wydanej przez Burmistrza". Z uwagi na tak zakreślony przedmiot żądania, zasadnie Burmistrz uznał, że skoro Stowarzyszenie jest w posiadaniu decyzji objętej wnioskiem, wystarczające jest odesłanie do treści tej decyzji, co uczynił w piśmie z 12 lipca 2021 r. W ocenie Sądu I instancji, taki tryb rozpatrzenia wniosku stanowił realizację prawa dostępu do informacji o środowisku i nie naruszał art. 8 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.i.ś.o.u.s. Zbędne też było wydawanie decyzji w trybie art. 20 ust. 1 tej ustawy, gdyż Burmistrz nie odmawiał wnioskodawcy udostępnienia żądnej informacji o środowisku, lecz informował, że wnioskodawca już posiada tę informację.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Stowarzyszenie E. wnosząc, na podstawie art. 176 § 1 w zw. z art. 185 § 1 oraz w związku z art. 188 p.p.s.a.:
1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez orzeczenie:
a) że Burmistrz Biskupca dopuścił się bezczynności w postępowaniu o udostępnienie informacji o środowisku i bezczynność ta miała charakter rażący,
b) zobowiązanie Burmistrza Biskupca do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji o środowisku poprzez jej udzielenie w terminie 30 dni od dnia zwrotu organowi akt;
2) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie;
Nadto skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wnosiło o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie, to jest art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 1029 dalej także "ustawa środowiskowa") w związku z art. 3 ust, 1, art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.Urz. UE, L 41/26 – dalej także "dyrektywa środowiskowa") poprzez uznanie, że:
a) dostęp wnioskodawcy do dokumentu źródłowego, wyklucza możliwość pozyskania informacji "przetworzonej", co zdaniem Stowarzyszenia nie jest prawidłowe, szczególnie w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości, czy dana informacja o środowisku istotnie wynika z treści dokumentów źródłowych,
b) rozpoznanie wniosku Stowarzyszenia przez Burmistrza Biskupca mogło nastąpić w formie "odesłania" wnioskodawcy do treści decyzji burmistrza Biskupca nr 40/16 o środowiskowych uwarunkowaniach (BMA.[...]) z 30.12.2016 r. (dalej także "decyzja środowiskowa"), jednak bez wskazania na relewantne, konkretne fragmenty tej decyzji, podczas gdy Stowarzyszenie wnioskowało o udostępnienie konkretnych informacji "przetworzonych" we wskazany sposób i formie (odpowiedź na pytania), a nadto informacji wynikających (związanych) z tą decyzją, co nie oznacza, że są one wprost w niej wyrażone. Gdyby wnioskowane informacje wprost wynikały z dokumentów źródłowych, wówczas Stowarzyszenie nie występowałoby o ich udzielenie w postaci konkretnych danych.
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:
a) art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi w związku z art. 149 § 1 punkt 1 i 3 oraz 149 § 1a p.p.s.a. (poprzez nie stwierdzenie bezczynności, mającej charakter rażący oraz niezobowiązanie Burmistrza Biskupca do udzielenia informacji o środowisku) w związku z art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy środowiskowej, które to przepisy ustawy środowiskowej i dyrektyw środowiskowej zostały naruszone przez Burmistrza Biskupca, który w ustawowym terminie nie udzielił wnioskowanej informacji, również w oczekiwanym sposób i formie, błędnie uznając, że dostęp do dokumentów źródłowych wyklucza możliwość pozyskania informacji przetworzonej,
b) art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi w związku z art. 149 § 1 punkt 1 i 3 oraz 149 § 1a p.p.s.a. (poprzez niestwierdzenie bezczynności, mającej charakter rażący oraz niezobowiązanie Burmistrza Biskupca do udzielenia informacji o środowisku) w związku z:
- art. 20 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 5 ustawy środowiskowej, który to ostatni przepis został naruszony przez Burmistrza Biskupca, a nakazujący, aby odmowa udostępnienia informacji o środowisku nastąpiła w formie decyzji administracyjnej w terminie jednego miesiąca, a nie pisemnego powiadomienia (które oznacza faktyczną odmowę udzielenia wnioskowanej informacji), że obowiązek udzielania informacji nie dotyczy sytuacji, gdy wnioskodawca jest w posiadaniu dokumentów źródłowych,
- art. 4 ust. 5 dyrektywy środowiskowej, który również został naruszony przez Burmistrza Biskupca, a nakazujący, aby odmowa była opatrzona odpowiednim uzasadnieniem i pouczeniem o przysługujących środkach odwoławczych, czego nie zawiera pismo Burmistrza z dnia 12 lipca 2021 roku.
c) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 punkty 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. oraz w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku za art. 8 ust. 1 i art. 14 ust 1 ustawy środowiskowej ewentualnie w związku z art. 20 ust. 1 i art. 14 ust. 5 ustawy środowiskowej poprzez wykroczenie poza zakres przedmiotowy sprawy i rozstrzygnięcie przez WSA w Olsztynie sprawy przede wszystkim w przedmiocie "zasadności" wniosku, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia (skargi) była bezczynność Burmistrza Biskupca w przedmiocie udzielenia informacji o środowisku, który powinien udzielić jej w formie czynności materialno- technicznej ewentualnie odmówić w formie decyzji administracyjnej (choć Stowarzyszenie konsekwentnie twierdzi, że wniosek powinien być pozytywnie "załatwiony"), w terminie maksymalnie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku, czego nie uczynił, a co winno skutkować stwierdzeniem bezczynności organu i zobowiązaniem go do załatwienia wniosku, a nie oddaleniem skargi.
W piśmie z dnia 12 lipca 2022 r. Burmistrz Biskupca wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Przypomnieć nadto należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, o czym świadczy wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów. Artykuł 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że skarga kasacyjna ma zawierać zarzuty i ich uzasadnienie. Zatem strona ma wskazać naruszone - jej zdaniem - przepisy, wyjaśnić na czym polegało ich naruszenie, przedstawić sposób poprawnego stosowania tych przepisów i wykazać, w przypadku naruszeń procesowych istotny wpływ tych naruszeń na wynik sprawy. Wymogi te muszą być spełnione w sposób bezwzględny, nawet pomimo uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09. Mają co najmniej być zawarte w uzasadnieniu jeżeli nie znalazły odzwierciedlenia w samym zarzucie. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest precyzyjne sformułowanie jej zarzutów.
Dokonując oceny merytorycznej skargi kasacyjnej z uwzględnieniem powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż zawiera ona usprawiedliwione podstawy.
Przed przystąpieniem poszczególnych zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy środowiskowej władze publiczne są obowiązane do udostępnienia każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadków sądów i trybunałów- działalności orzeczniczej. Komentowany przepis powstał w wyniku transponowania do prawa krajowego wspólnotowej normy zawartej w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2003/4/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 roku w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90//313/EWG (Dz. Urz. UE. L 41/26). W końcowej części normy z art. 3 ust. 1 tej dyrektywy zawarta jest klauzula, zgodnie z którą udostępnienie informacji o środowisku ma następować bez konieczności wykazania przez podmiot ubiegający się o jej udostępnienie interes, czyli wnioskujący o udostępnienie przedmiotowej informacji nie jest zobowiązany do uzasadnienia swojego wniosku posiadaniem jakimkolwiek w tym interesu czy to pranego, czy też faktycznego. Ta kwestia swoje rozwiązanie w przepisie art. 13 ustawy środowiskowej, który nie wymaga od podmiotu żądającego informacji o środowisku i o jego ochronie wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Wypada również podkreślić, że komentowany przepis art. 8 ustawy środowiskowej jak i regulacje zawarte w następnych przepisach tej ustawy dotyczących udostępnienia tej informacji stanowi realizację konstytucyjnej zasady zawartej w art. 74 ust. 3 Konstytucji RP stosownie do której "każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska". Podkreślić również należy, że zgodnie z motywem 16 Preambuły do dyrektywy środowiskowej ujawnienie informacji o środowisku i informacji o jego ochronie powinno stanowić regułę oraz, że organy władzy publicznej powinny móc odmówić powyższej informacji w określonych i jasno sprecyzowanych przypadkach. Wyrazem tego są postanowienia ustawy środowiskowej określające sytuację w których organ może odmówić udzielenia informacji środowisku i informacji o jego ochronie, które zostały wskazane w art. 15 ust. 3 oraz art. 20.
Nadto należy podkreślić, że zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się wtedy, gdy nie są one do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnymi, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do określonego rodzaju informacji publicznej. Taką szczególną regulacje niewątpliwie zawiera ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko- od art. 8 do art. 28. Przepisy te są przepisami szczególnymi w odniesieniu do przepisów zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i wyłączają stosowanie w sprawach dotyczących udzielenia informacji o środowisku i informacji o jego ochronie przepisów tej ostatniej. Nie można mówić, że istnieje dualizm prawny w zakresie udostępniania informacji o środowisku informacji o jego ochronie. Brak jest podstawy aby w tych sprawach odpowiednio stosować przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sprawy dotyczące udzielenia informacji o środowisku i informacji o jego ochronie winny być rozstrzygane wyłącznie regulacje prawne zwarte w ustawie środowiskowej oraz wspomnianą wyżej dyrektywę 2003/4/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG.
Mając na uwadze powyższe uwagi należy stwierdzić, że zasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji odmowę udzielenie wnioskowanej informacji o środowisku tj. art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 3 w zw. art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1 w zw. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceanach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 3 ust. 1 , art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG, których to naruszenia skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie upatruje w odesłaniu wnioskodawcy do treści decyzji Burmistrza Biskupca z dnia 30 grudnia 2016r. nr 40/16 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego w [...], podczas gdy Stowarzyszenie wnioskowało o udzielenie konkretnej odpowiedzi na postawione pytania.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że pytania zawarte we wniosku Stowarzyszenia z dnia 21 czerwca 2021 r., dotyczące udzielenia informacji związanych z realizacją przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego w [...] są informacjami o środowisku i o jego ochronie w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez organ o czym świadczy zarówno korespondencja prowadzona między organem a Stowarzyszeniem oraz udzielona odpowiedź na skargę. Treść samych pytań również takich wątpliwości nie nasuwa. Tym samym organ, zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 wspomnianej ustawy, obowiązany był powyższą informację Stowarzyszeniu udzielić w terminie określonym w art. 14 ust. 1 (bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku), co winno nastąpić w sposób i formie określonej we wniosku, co z kolei wynika z treści art. 15 ust. 1 ustawy środowiskowej.
Stowarzyszenie wyraźnie wskazało, że wnioskuje o udzielnie informacji o środowisku i jego ochronie w formie odpowiedzi na postawione pytania w formacie pdf. W żaden sposób organ, w toku prowadzonego postępowania jak i przed Sądem I instancji, nie twierdził, że powyższej informacji nie posiada czy też nie jest możliwe udzielenie tej informacji w sposób i formie wnioskowanej przez Stowarzyszenie. Nie może stanowić wywiązania się przez organ z obowiązku udzielenie wnioskowanej informacji o środowisku i jego ochronie przez poinformowanie zainteresowanego podmiotu, że wnioskowane informacje już znajdują się w jego posiadaniu, a odpowiedzi na zadane pytania wynikają wprost z posiadanych dokumentów oraz, że przebieg postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Biskupca z dnia 30 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia świadczy, że Stowarzyszenie jest w posiadaniu szczegółowych i pełnych informacji na temat inwestycji. Tym samym wnioskowane o udostępnienie informacji o środowisku, które są znane Stowarzyszeniu, stanowią nadużycie prawa do udostepnienia informacji o środowisku.
Nie zasługuje również, z uwagi na treść powołanych wyżej przepisów, stanowisko Sądu I instancji, przytoczone jako uzasadnienie oddalenia skargi na bezczynność organu, że skoro Stowarzyszenie jest w posiadaniu decyzji objętej wnioskiem, z której wynikają informacje objęte wnioskiem o udzielenie informacji o środowisku to odesłanie do treści tej decyzji, co uczynił Burmistrz w piśmie z dnia 12 lipca 2021 r., należy uznać za realizację prawa wnioskodawcy do informacji o środowisku i, że nie stanowi to naruszenia art. 8 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy środowiskowej. W aktach sprawy znajduję się wspomniana decyzja środowiskowa i wbrew twierdzeniom organu jak i Sądu I instancji nie można w jej treści znaleźć odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania. Podnieść należy, że zarówno organ jak i Sąd I instancji nie podjęły próby wykazania prawdziwości swojego stanowiska. Poprzestały na tak ogólnikowym wyżej opisanym stwierdzeniu. Nadmienić nadto należy, że do akt sprawy nie dołączono np. raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie powyższe ustalenia i rozważania prowadzą do wniosku, że organ nie odmówił udzielenia Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji, co może nastąpić jedynie w sytuacjach określonych jak już wyżej wspomniano w art. 20 oraz w sytuacji opisanej w art. 15 ust. 3 ustawy środowiskowej. Jedynie usiłował jej udzielić w sposób i formie nie przewidzianej w ustawie środowiskowej tj. poprzez ogólnikowe odesłanie do treści innej wydanej decyzji, która winna jego zdaniem zawierać wnioskowane informacje bez ich wskazania.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, że w niniejszej sprawie organ faktycznie nie uwzględniając wniosku o udzielenie informacji o środowisku i jego ochronie winien wydać decyzję. Jak już wyżej wskazano decyzję w przedmiocie udzielenia informacji o środowisku organ zobowiązany jest wydać tylko w sytuacjach wskazanych w art. 15 ust. 3 i art. 20 ustawy środowiskowej. W powyższych przepisach trudno szukać przypadku jaki zaistniał w niniejszej sprawie tj. organ poinformował wnioskodawcę, że żądaną informację o środowisku już otrzymał albowiem jest zawarta w innych posiadanych przez niego dokumentach. Natomiast w innych sytuacjach gdy np. organ danej informacji nie posiada winien uczynić to w formie czynności materialno – technicznej jaką jest pismo procesowe adresowane do wnioskodawcy informujące o sposobie załatwienia wniosku. Oczywistym jest, że pismo takie winno przedstawiać motywy zajętego stanowiska, czyli winno zawierać uzasadnienie.
Odnośnie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania zgłoszonego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. : 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi w związku z art. 149 § 1 punkt 1 i 3 oraz 149 § 1a p.p.s.a. (poprzez nie stwierdzenie bezczynności, mającej charakter rażący oraz niezobowiązanie Burmistrza Biskupca do udzielenia informacji o środowisku) w związku z art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy środowiskowej, które to przepisy ustawy środowiskowej i dyrektyw środowiskowej zostały naruszone przez Burmistrza Biskupca, który w ustawowym terminie nie udzielił wnioskowanej informacji, również w oczekiwany sposób i formie, błędnie uznając, że dostęp do dokumentów źródłowych wyklucza możliwość pozyskania informacji przetworzonej, stwierdzić należy, że ustawa środowiskowa w zakresie dotyczącym udzielania informacji o środowisku nie posługuje się zwrotem informacji prostej i przetworzonej (odmiennie ustaw o dostępie do informacji publicznej). Komentowana ustawa wskazuje jedynie na możliwość przekształcenia informacji, ale wyłącznie co do jej formy. Władze publiczne udostępniając informacje o środowisku lub jego ochronie obowiązane są podejmować działania dopuszczalne ustawą (na podstawie przepisów i w ich ramach), zaś w zakresie przekształcania informacji podejmują wyłącznie czynności materialnotechniczne nie ingerujące w treść udostępnionych danych. Z przepisów ustawy środowiskowej w zakresie udzielania informacji o środowisku lub informacji o ochronie środowiska nie wynika aby organy zobowiązane do jej udzielania były zobligowane do "tworzenia" takich informacji na żądanie wnioskującego. Wynika to między innymi z treści art. 8 ust. 1 ustawy środowiskowej, który mówi o obowiązku przekazywania informacji znajdujących się w posiadaniu władzy publicznej przeznaczonych dla władz publicznych. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie także w treści art. 8 ust. 2 wspomnianej ustawy nakładający na władze publiczne obowiązek udzielania niezbędnej pomocy i wskazówek przy wyszukiwaniu informacji o środowisku i jego ochronie, który powstaje wtedy, gdy organ żądanej informacji nie posiada. Oczywiście powyższe nie zwalnia organu od dokonania prostych zestawień już posiadanych informacji o środowisku umożliwiających uzyskanie danych o które wnosi wnioskodawca.
Mając na uwadze stan faktyczny wynikający z dokumentów przedłożonych do akt sprawy uznać należy, że co najmniej przedwczesnym jest stwierdzenie czy organ posiada żądane informacje o środowisku. Brak jest np. sporządzonego do przedsięwzięcia raportu o jego oddziaływaniu na środowisko, co uniemożliwia ustalenie informacji jakie znajdują się w posiadaniu organu, oraz ewentualnie jakie organ musi dokonać w oparciu o te informacje czynności, aby uzyskać objęte wnioskiem. Rezultatem powyższych ustaleń winno być stwierdzenie, czy organ znajduje się w posiadaniu wnioskowanych informacji.
Stwierdzić zatem należy, że skarga kasacyjna podważyła skutecznie rozumowanie Sądu I instancji w aspekcie stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, opierając się na art. 188 p.p.s.a., rozpoznać skargę, poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., o bezczynności organu.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Przepis art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie określa, jakimi kryteriami powinien kierować się sąd, określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych w nim działań. W związku z tym należy przyjąć, że sąd powinien kierować się przede wszystkim interesem strony, a jako wytyczne traktować terminy ustawowe do załatwiania spraw w postępowaniu, w którym nastąpiła bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 21 czerwca 2021 r. w terminie 30 dni, mając na względzie charakter sprawy, dokumenty jakie winny zostać poddane przez organ analizie oraz dotychczasowy okres zwłoki. Naczelny Sąd Administracyjny miał także na uwadze, że przedsięwzięcie, którego dotyczą wnioskowane informacje stanowi często przedmiot prowadzonych postępowań administracyjnych prowadzonych przez organy np. postępowania nieważnościowego, postępowania o wydanie zezwolenia zintegrowanego.
Jak wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając przewlekłość lub bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy przewlekłość lub bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W przedmiotowej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym wypadku bezczynność stanowiła konsekwencję błędnej oceny charakteru prawnego złożonego wniosku, a taki stan rzeczy nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Wniosek o udzielenie informacji o środowisku i jego ochronie Stowarzyszenie złożyło w dniu 21 czerwca 2021 r., a organ udzielił odpowiedzi w dniu 12 lipca 2021 r. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny, w oparciu o który Stowarzyszenie wnosiło o ustalenie, że bezczynność organu nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Powyższe rozważania prowadzą jednoczesne do stwierdzenia, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 20 w zw. z art. 14 ust. 5 ustawy środowiskowej dotyczący konieczności wydania przez organ w niniejszej sprawie w ustalonym stanie faktycznym decyzji odmownej w przedmiocie udzielenia wnioskowanej informacji środowiskowej i jego ochronie. Take samo stanowisko należy odnieść do naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 4 ust. 5 Dyrektywy 2003/4/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90//313/EWG.
Rozpatrując ponownie wniosek o udzielenie informacji o ochronie środowiska organ winien uwzględnić powyższe rozważania dotyczące konieczności dokonania wskazanych czynności i w oparciu o dokonane ustalenia podjąć stosowne rozstrzygnięcie.
W ustalonym stanie faktycznym brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 punkty 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. oraz w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku za art. 8 ust. 1 i art. 14 ust 1 ustawy środowiskowej ewentualnie w związku z art. 20 ust. 1 i art. 14 ust. 5 ustawy środowiskowej poprzez wykroczenie poza zakres przedmiotowy sprawy i rozstrzygnięcie przez WSA w Olsztynie sprawy przede wszystkim w przedmiocie "zasadności" wniosku, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia (skargi) była bezczynność Burmistrza Biskupca w przedmiocie udzielenia informacji o środowisku, który powinien udzielić jej w formie czynności materialno- technicznej ewentualnie odmówić w formie decyzji administracyjnej (choć Stowarzyszenie konsekwentnie twierdzi, że wniosek powinien być pozytywnie "załatwiony"), w terminie maksymalnie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku, czego nie uczynił, a co winno skutkować stwierdzeniem bezczynności organu i zobowiązaniem go do załatwienia wniosku, a nie oddaleniem skargi. Organ formalnie odmówił udzielenia informacji o środowisku nie z uwagi na stwierdzenie jednej z przesłanek wymienionych w art. 20 ust. 1, czy też sytuacji opisanej w art. 15 ust. 3 ustawy środowiskowej a jedynie z uwagi na dysponowanie już tą informacją, wynikającą z uprzednio doręczonych Stowarzyszeniu dokumentów. Tym samym przedmiotem oceny w niniejszej sprawie stanowiła czynność materialno- techniczna.
Mając powyższe, mając na uwadze art. 188 oraz art. 149 § 1 , art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i w zw. art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, wpis od kasacyjnej w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżące Stowarzyszenie w postępowaniu w II instancji, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit.a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) w kwocie 480 zł.