III OSK 3092/23

III OSK 3092/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Przemysław Szustakiewicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art.41 ust.2 pkt 5
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2024/22 w sprawie ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr 2770 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2024/22, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 16 sierpnia 2022 r. nr 2770 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolniono skarżącego ze służby w Policji. U podstaw rozstrzygnięcia legło ustalenie, iż 27 kwietnia 2022 r., będąc słuchaczem Szkoły Policji w Pile, skarżący stawił się do służby uczestnicząc w apelu porannym w stanie nietrzeźwości stwierdzonym wynikami badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości I - 0,34 mg/l i II - 0,31 mg/l, to jest popełnił przewinienie dyscyplinarne polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, określone w art. 132 ust. 3 pkt 10 ustawy o Policji. Sąd podzielił ocenę organów administracji, iż w sprawie wystąpił ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Zwracając uwagę na specyfikę pracy w organach ścigania i rolę Policji związaną z egzekwowaniem przestrzegania prawa, zdaniem Sądu I instancji policjant, co do którego wszczęto postępowanie dyscyplinarne z uwagi na stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Sąd dodał, że udział w szkoleniu był rodzajem służby i zgodnie z zasadami organizacji szkolenia w Szkole Policji w Pile policjant winien ową służbę pełnić będąc trzeźwy. Tym samym w ocenie Sądu I instancji ważny interes służby wynikał z utraty przez skarżącego atrybutów koniecznych do pozostawania w szeregach Policji, co przesądzało o legalności zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj.:
I. art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) p.p.s.a. - przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na rozkaz personalny nr 2770 Komendanta Głównego Policji z 16 sierpnia 2022 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie nr 711 z 1 czerwca 2022 roku, w sytuacji gdy rozkaz ten ewidentnie uchybiał przepisom:
a) prawa materialnego, a uchybienie to mogło mieć wpływ na treść decyzji, tj.: art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - przez błędną jego wykładnię i niezasadne uznanie, iż w stosunku do skarżącego istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji nie zostały w sposób dostateczny wykazane;
b) przepisów postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, tj.:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - przez bezpodstawne utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr 711 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie, podczas gdy rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem przepisów postępowania;
2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - przez odstąpienie od obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zarówno interesu służbowego Policji, jak i słusznego interesu skarżącego, skutkujące błędnym przyjęciem, że interes formacji przemawia za wydaleniem skarżącego ze służby w Policji pomimo dowodów wskazujących na niewątpliwą przydatność skarżącego do wykonywanej dotąd pracy;
3. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 22 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów – przez niedostateczne uzasadnienie przez organy wyrażonego stanowiska, w tym przede wszystkim braku ustosunkowania się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, które to wskazywałby na konieczność natychmiastowego zwolnienia skarżącego ze służby w policji i niemożności dalszego pozostawania w formacji.
II. art. 151 p.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi na rozkaz personalny nr 2770 Komendanta Głównego Policji, w sytuacji, w której rozkaz ten uchybiał przepisom, zaś dostrzeżenie tych uchybień skutkowałoby uchyleniem wadliwych aktów.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uwzględnienie skargi i uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr 2770 z 16 sierpnia 2022 r. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie nr 711 z 1 czerwca 2022 r. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że zaskarżony rozkaz miał charakter uznaniowy, a organy Policji winny były dokonać analizy celowości zwolnienia skarżącego ze służby oraz wyjaśniać, jakie dowody i w jaki sposób ocenione przekreślają możliwość pozostania skarżącego w służbie. Dodał, iż zdarzenie z 27 kwietnia 2022 r. nie spowodowało, aby skarżący przestał dawać rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych mu zadań służbowych. Skarżący podkreślił, że z zaangażowaniem wykonywał swoje obowiązki służbowe oraz wywiązywał się z powierzonych mu zadań, dbając o prawidłowość odbywanej służby dla dobra publicznego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty nie mają oparcia w aktach sprawy. W ocenie organu w sposób wyczerpujący wyjaśniono zależność zachodzącą między stawieniem się do służby w stanie nietrzeźwości, wiążącym się z tym brakiem posiadania nieposzlakowanej opinii, a ważnym interesem służby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Na wstępie należy również zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie powiązano treści znacznej liczby przepisów, których zarzucono naruszenie, z okolicznościami niniejszej sprawy, co znacznie utrudnia odniesienie się do stanowiska skarżącego.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, opartym głównie na teoretycznych wywodach, bez przełożenia ich na grunt niniejszej sprawy, organy Policji wywiązały się z obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także oceniły zarówno ważny interes Policji jak i słuszny interes skarżącego prawidłowo przyjmując, że ważny interes formacji przemawia za wydaleniem skarżącego ze służby w Policji, ze względu na jego nieprzydatność do służby w Policji z powodu utraty nieposzlakowanej opinii. Organy przy tym dostatecznie uzasadniły swoje stanowisko, w szczególności ustosunkowały się do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i prawidłowo uznały, że zachodzi konieczność natychmiastowego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji ze względu na niemożność dalszego pozostawania w tej formacji. W tej sytuacji nietrafnie w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7, art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 22 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.
Stwierdzić należy, że pomimo zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej ogólnie rzecz ujmując dotyczących ustaleń faktycznych dokonanych przez organ a zaakceptowanych przez Sąd I instancji, że ustalony przez organy stan faktyczny, nie był przez skarżącego kasacyjnie kwestionowany na żadnym z etapów postępowania administracyjnego i sądowoadminstracyjnego. Przed organami Policji i Sądem I instancji nie był kwestionowany fakt stawienia się skarżącego 27 kwietnia 2022 r. na porannym apelu w Szkole Policji w Pile w stanie nietrzeźwości. Potwierdza to, przede wszystkim dokumentacja związana z badaniem trzeźwości skarżącego (karta 24 akt postępowania administracyjnego) ale również brak w aktach postępowania administracyjnego, jak również w aktach sądowoadministracyjnego, informacji że skarżący kwestionuje fakt pozostawania we wspomnianym dniu na terenie jednostki organizacyjnej Policji w stanie nietrzeźwości.
W tej sytuacji podniesienie zarzutu, że "w niniejszej sprawie okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji (zwolnienia ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji) nie zostały w sposób dostateczny wykazane", jest oczywiście chybione. Organy obu instancji oraz Sąd I instancji podniosły, że stawienie się policjanta w stanie nietrzeźwości, jak również sam fakt przebywania w tym stanie na terenie jednostki organizacyjnej Policji, na której terenie obowiązuje rygorystyczny regulamin pobytu, stanowią o braku posiadania obligatoryjnego wymogu umożliwiającego pełnienie służby w Policji, jakim jest posiadanie nieposzlakowanej opinii. W ramach postępowania administracyjnego i sądowoadmnistracyjnego w sposób wyczerpujący dla podjęcia rozstrzygnięcia, wyjaśniono zależność zachodzącą między stawieniem się do służby w stanie nietrzeźwości, a utratą w związku z tym nieposzlakowanej opinii a ważnym interesem służby.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że uznanie przez Sąd I instancji ustaleń poczynionych przez organy I i ii Instancji jako trafne i uzasadnione, jest wynikiem wadliwego rozważenia materiału dowodowego sprawy, zaznaczyć należy, że podstawowym, niekwestionowanym przez skarżącego kasacyjnie dowodem są wyniki badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wyniki tych badań bezsprzecznie potwierdziły, że skarżący stawił się do służby w stanie nietrzeźwości. Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący nie sprecyzował, co w jego ocenie należy rozumieć przez wadliwość w zakresie rozważenia przez Sąd I instancji materiału dowodowego. Ponadto skarżący kasacyjnie odwołuje się do szeregu okoliczności związanych z posiadanymi przymiotami osobistymi i postawą, które to przymioty nie zostały uwzględnione przez Sąd. Jednak skarżący nie skonkretyzował szeregu okoliczności związanych z przymiotami osobistymi i jego postawą, które przemawiałyby na jego korzyść. Cechy takie jak sumienność, zdyscyplinowanie (pomimo złamania przez skarżącego regulaminu Szkoły Policji w Pile oraz zasad etyki zawodu policjanta), są warunkiem sine qua non zawodu policjanta. W związku z tym przymioty te, podobnie jak nieposzlakowana opinia, były przedmiotem postępowania kwalifikacyjnego skarżącego do służby w Policji. Konsekwencja utraty tych przymiotów może być wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W związku z tym sam fakt posiadania określonych cech osobistych nie przesadza o fakcie obligatoryjnego ich uwzględnienia w rozpoznawanej sprawie. Jak to trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną naruszenie przez policjanta ważnego interesu służby ma charakter stały, tzn. nie jest możliwe dokonanie gradacji stopnia tego naruszenia, a tym bardziej nie jest możliwe skompensowanie tego naruszenia osobistymi cechami charakteru, jak i postawą prezentowaną przez osobę przyczyniającą się do naruszenia ważnego interesu służby. Żaden z argumentów, do których odwołuje się skarżący kasacyjnie, nie może stanowić swoistej okoliczności łagodzącej, a z całą pewnością nie może prowadzić do chociażby zrównoważenia istoty naruszonego ważnego interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym (publicznym), z indywidualnymi cechami osobistymi, czy też dotychczas prezentowaną postawą społeczną lub zawodową.
Wobec niepodważonych w skardze kasacyjnej ustalonych przez organy Policji okoliczności związanych ze stawieniem się skarżącego na apelu w stanie nietrzeźwości, obowiązkiem organów Policji i Sądu I instancji było odniesienie tych ustaleń do normy prawnej określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarówno w zaskarżonej decyzji jaki i w zaskarżonym wyroku w sposób szczegółowy wyjaśniono korelację zachodzącą między stawieniem się skarżącego kasacyjnie do służby w stanie nietrzeźwości a utratą wymogu nieposzlakowanej opinii, która nie pozostaje bez wpływu na ważny interes służby.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. należy wyjaśnić, że w zakresie obowiązku uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, odwołać się należy do Trybunał Konstytucyjnego, który podkreślił podstawowe znaczenie prawidłowego wykonywania zadań Policji dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli zaznaczając, że publiczny wymiar Policji w istotnym stopniu kształtuje autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu (wyrok TK z 14 grudnia 1999 r. sygn. akt SK 14/98, pub. OTK ZU nr 7/1999, poz. 163). Troska o dobro służby publicznej, usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować je będzie duży stopień represyjności (wyrok TK z 19 kwietnia 2004 r., sygn. K 1/04). Podobnie określono też sytuację prawną funkcjonariuszy służb mundurowych w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z 23 kwietnia 1996 r., sygn. K. 29/95, OTK ZU nr 2/1996, poz. 10, czy z 3 listopada 1999 r., sygn. K. 13/99, OTK ZU nr 7/1999, poz. 155. W świetle przedstawionej argumentacji nie może budzić najmniejszej wątpliwości, że funkcjonariusz Policji obowiązany jest pełnić służbę w taki sposób, by czynić zadość wszystkim postawionym przed nią wymaganiom. Jeśli nie byłoby to w pełni możliwe, zachodzi konieczność wyważenia dobra służby, jako interesu publicznego i interesu indywidualnego funkcjonariusza, z czym każdy pełniący służbę mundurową musi się godzić w chwili jej podejmowania. Tak też w orzecznictwie sądów administracyjnych rozumiane jest pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji. Uznaje się bowiem, że przez ważny interes służby należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji nawet, gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta (por. wyrok NSA z 12 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 710/17). Zważywszy na istniejące w sprawie okoliczności faktyczne należy uznać, iż Sąd I instancji prawidłowo przyjął za organami Policji, że dobro służby w niniejszej sprawie należy ocenić jako przewyższające słuszny interes skarżącego upatrywany w pozostaniu w służbie. To świadczy o niezasadności omawianego zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a.
Uwzględniając powyższe Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. do uwzględnienia skargi.
Również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest zasadny. Autorka skargi kasacyjnej upatruje go w błędnej jego wykładni i niezasadnym uznaniu, że w stosunku do skarżącego istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy zdaniem skarżącego okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji nie zostały w sposób dostateczny wykazane. Zatem istota tego zarzutu sprowadza się do podważenia stanowiska organów zaakceptowanego przez Sąd, że w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na ową okoliczność powołał się organ w zaskarżonej decyzji. Jej podstawą prawną był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, w myśl którego, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Co do pojęcia ważnego interesu służby, to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, że policjant, który stawił się w stanie nietrzeźwości na porannym apelu, w trakcie którego sprawdza się gotowość policjantów do podjęcia czynności służbowych, traci przymiot nieskazitelności charakteru. Stąd też pozostawanie w służbie skarżącego, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływałaby bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutowałaby na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania skarżącego w służbie, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia skarżącego, który stawił się na służbę nietrzeźwy, określane mianem "słusznego interesu strony" w rozumieniu art. 7 k.p.a.
Należy też podkreślić, że rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m. in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sąd administracyjny nie mógł natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i przesądzać o tym, czy skarżący powinien nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie go z grona funkcjonariuszy tej formacji.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej organy Policji uwzględniły wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy i rozważyły szczegółowo cel i sposób funkcjonowania Policji i status funkcjonariuszy tej formacji a także interes społeczny oraz słuszny interes skarżącego i wykazały, dlaczego ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Działały w ramach przyznanego im uznania administracyjnego, nie przekraczając jego granic. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono się do obszernej argumentacji organów, całkowicie jej nie dostrzegając. Zatem nie sposób przyjąć za skarżącym, że zaskarżona decyzja został oparta na dowolności. Komendant Główny Policji nie przeczy, iż skarżący miał pozytywną opinię i dobrze wykonywał obowiązki służbowe. Jednak te okoliczności nie mogą spowodować, że wobec tak nagannego postępowania skarżącego, jakie miało miejsce na szkoleniu w Szkole Policji, można go pozostawić w szeregach Policji.
Trzeba tu też przypomnieć, że skarżący był w służbie przygotowawczej Tymczasem rygorystyczne wymogi stawiane policjantom, winny być egzekwowane w sposób jeszcze bardziej bezwzględny wobec funkcjonariuszy mających taki status. Jeśli bowiem już na tak wstępnym etapie rozwoju zawodowego, policjant wykazuje lekceważący stosunek do ciążących na nim obowiązków, to brak jest racjonalnych przesłanek umożliwiających przypuszczenie, że będąc już w służbie stałej, będzie realizował postulat posiadania nieskazitelnego charakteru.
W rezultacie, słusznie przyjął Sąd I instancji, że charakter i rodzaj zachowania jakiego dopuścił się skarżący, miał znaczny ciężar gatunkowy, jak również powodował negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Sąd zasadnie więc uznał, że powyższe sprawiło, iż policjant przestał legitymować się przymiotem nieskazitelności charakteru. Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej, nie byłoby wystarczające trzymiesięczne zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych aby naprawić wizerunek i autorytet Policji jako formacji powołanej do egzekwowania i przestrzegania prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie byłaby to w opinii publicznej wystarczająca reakcja organów Policji, na jednoczesne stawienie się kilku funkcjonariuszy Policji na apelu, po którym mieliby podjąć czynności służbowych w stanie nietrzeźwości. Zwolnienie skarżącego z Policji nie jest wadliwe i nie wykracza poza zakres uznania administracyjnego. Sąd I instancji słusznie uznał, że w działaniu organów Policji wobec skarżącego nie można dopatrzyć się cech dowolności. Pozostanie skarżącego w Policji pomimo jego dotychczasowego przebiegu służby nie jest bowiem możliwe.
Uwzględniając powyższe Sąd I instancji nie miał także podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i uwzględnienia skargi.
Podsumowując Sąd I instancji zasadnie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, dlatego prawidłowo na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącego kasacyjnie na rzecz Komendanta Głównego Policji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.