III OSK 1799/22

III OSK 1799/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
II SA/Po 824/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-03-29
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1592
art. 14 ust. 1 i ust. 4
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Żak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 824/21 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 824/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej "WSA w Poznaniu" lub "Sąd I instancji") oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca" lub "spółka") na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ") z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie odpadów.
Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Z inicjatywy Prezydenta Miasta [...], który rozpatrywał wniosek skarżącej o udzielenie skarżącej pozwolenia zintegrowanego, WIOŚ wszczął 2 grudnia 2020 r. kontrolę zakładu skarżącej. Z kontroli sporządzono protokół datowany na [...] lipca 2021 r., [...]. Na podstawie ustaleń kontroli WIOŚ, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (dalej "u.I.O.Ś."), w zarządzeniu pokontrolnym z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], polecił (zarządził) skarżącej między innymi prowadzić przetwarzanie odpadów po uzyskaniu zezwolenia z art. 41 ust. 1 u.o.o. (pkt 3) oraz prowadzić wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, to jest zgodnie z art. 25 ust. 6b-6e u.o.o. i przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 8a u.o.o. (pkt 4).
W uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego WIOŚ wskazał, że w oparciu o ewidencję odpadów (kart przekazania odpadów) za okres od 1 stycznia 2020 r. do 25 maja 2021 r.) oraz sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2020 r., można ustalić, iż skarżąca prowadziła przetwarzanie odpadów, a odbywało się to bez wymaganego zezwolenia. Skarżąca posiadała decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r., [...], udzielającą jej zezwolenia na wytwarzanie odpadów (uwzględniającego także warunki przewidziane dla zezwolenia na przetwarzanie odpadów) – jednak zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 zm., dalej "ustawa nowelizująca") obowiązana była do 5 marca 2020 r. złożyć wniosek o zmianę udzielonego jej w 2015 r. pozwolenia stosownie do art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. Wniosku takiego nie złożyła, stąd w myśl art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej udzielone jej zezwolenie 6 marca 2020 r. wygasło w zakresie określenia wymagań dotyczących przetwarzania odpadów. W okresie przeprowadzonej kontroli spółka nie posiadała więc zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a takowe powinna posiadać stosownie do art. 41 ust. 1 u.o.o.
Nawiązując dalej do pkt 4 zarządzenia pokontrolnego, to jest kwestii obowiązku prowadzenia monitoringu wizyjnego magazynowanych odpadów, WIOŚ zaznaczył, że w trakcie oględzin stwierdzono na terenie zakładu skarżącej magazynowanie odpadów (w betonowym boksie i poza nim). Oznacza to, że zaktualizował się obowiązek z art. 25 ust. 6a u.o.o.
Skarżąca złożyła skargę do WSA w Poznaniu na zarządzenie pokontrolne z dnia [...] sierpnia 2021 r., zarzucając mu wydanie w oparciu o wadliwy protokół oraz naruszenie: 1) art. 14 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej poprzez niewłaściwą wykładnię; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a na skutek pobieżnej oceny tego materiału – niedostrzeżenie istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących rzekomego magazynowania odpadów; 3) art. 8 ust. 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w zakresie pkt 3 i 4. WIOŚ wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 29 marca 2022 r. WSA w Poznaniu wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji – w kontekście zarzutów dotyczących pkt 3 zaskarżonego zarządzenia – przytoczył art. 14 ust. 1, 2 i 4 ustawy nowelizującej i wskazał, że skarżąca nie złożyła wniosku z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. Oznacza to, że udzielone jej wcześniej pozwolenie z dnia [...] września 2015 r. na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasło z dniem 6 marca 2020 r. W czasie kontroli WIOŚ skarżąca wymaganej decyzji dotyczącej przetwarzania odpadów zatem nie posiadała. W zarządzeniu pokontrolnym trafnie w pkt 3. polecono skarżącej (a ściślej jej kierownikowi) prowadzić przetwarzanie odpadów po uzyskaniu zezwolenia z art. 41 ust. 1 u.o. Skarżąca bowiem bezspornie w okresie kontroli przetwarzała odpady w procesie [...], lecz nie posiadała stosowanego zezwolenia, jako że pozwolenie z dnia [...] września 2015 r., w zakresie dotyczącym przetwarzania odpadów, wygasło 6 marca 2020 r.
Sąd I instancji uznał, że stanowiska skarżącej co do wykładni art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej nie można zaakceptować, gdyż zakłada ono zbyt daleko idące odstąpienie od wymogów ustawy. Art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej stanowią przepisy mające konkretne cele. Do wskazanego przez ustawodawcę terminu należało uzupełnić obowiązujące zezwolenia i pozwolenia o dane dotyczące magazynowania odpadów oraz o dane dotyczące zabezpieczenia roszczeń wykonania zastępczego między innymi dotyczących usunięcia odpadów i ich zagospodarowania. Uzupełnienie zezwolenia powodowało jego automatyczne podtrzymanie, natomiast bierność zainteresowanego podmiotu – jego wygaśnięcie. W świetle brzmienia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej trudno więc przyjmować, że wystąpienie o nową, a już zwłaszcza rodzajowo inną, decyzję z zakresu gospodarki odpadami mogłoby wywoływać skutek podtrzymujący moc obowiązującą dotychczasowego zezwolenia/pozwolenia. Ustawodawca sformułował bowiem art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej w sposób jednoznaczny. Z brzmienia tych przepisów jasno wynika, iż obowiązkiem przedsiębiorców gospodarujących odpadami było uzupełnienie posiadanych zezwoleń pod rygorem ich utraty (wygaśnięcia). Podmioty gospodarujące odpadami mogły alternatywnie, tak jak chciała to uczynić skarżąca, ubiegać się o nowe zezwolenie (pozwolenie), jeżeli z jakiś względów uznałyby to za wskazane. Było to możliwe tym bardziej, że ustawa nowelizująca weszła w życie 5 września 2018 r., przez co od tej daty do daty ziszczenia się skutku z art. 14 ust. 4 było dostatecznie dużo czasu, aby złożyć wniosek i uzyskać stosowne decyzje. Przedsiębiorcy rezygnujący z trybu z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej czynili to jednak na własne ryzyko, które wyrażało się w tym, że jeżeli nie uzyskali nowej decyzji dotyczącej gospodarki odpadami przed 5 marca 2020 r., to musieli się liczyć z wygaśnięciem dotychczasowej.
Sąd I instancji podkreślił, że ma świadomość tego, iż skarżąca w listopadzie 2019 r. wystąpiła o udzielenie jej pozwolenia zintegrowanego obejmującego przetwarzanie odpadów w zakładzie przy ul. [...] w [...] (zezwolenie to zostało jej zresztą udzielone w grudniu 2021 r.). Procedura ubiegania się przez spółkę o pozwolenie zintegrowane, jako odrębna, nie mogła być jednak uznana za procedurę, którą można by podciągnąć pod art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej. Postępowanie o udzielenie pozwolenia zintegrowanego nie powodowało bowiem uzupełnienia danych dotychczasowego zezwolenia/pozwolenia o elementy wymagane przez ustawę nowelizującą, a taki był cel art. 14 ust. 1 i 2 tej ustawy.
W kontekście zarzutów dotyczących pkt 4 zaskarżonego zarządzenia Sąd I instancji wskazał, że – wbrew stanowisku skarżącej – na terenie zakładu skarżącej miało miejsce (w trakcie kontroli) magazynowanie odpadów. Zdaniem Sądu I instancji jest faktem nie do podważenia to, że skarżąca czasowo przechowywała odpady na swoim terenie jako podmiot przetwarzający – co jest stanem wprost podpadającym pod definicję z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. c u.o.o. Po szczegółowym odniesieniu się do argumentacji skarżącej, Sąd I instancji skonkludował, że skoro na terenie zakładu skarżącej magazynowano odpady, to trafnie WIOŚ zarządził w pkt 4 zarządzenia pokontrolnego – prowadzić wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, to jest zgodnie z art. 25 ust. 6b-6e u.o. i przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 8a u.o. Posiadanie wizyjnego sytemu kontroli jest bowiem dla miejsc magazynowania odpadów zasadniczo obowiązkowe.
Pismem z dnia 26 maja 2022 r. skarżąca (dalej także "skarżąca kasacyjnie") wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 marca 2022 r., zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej poprzez niewłaściwą wykładnię,
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie zaszły okoliczności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i uwzględnienie w całości skargi poprzez uchylenie zaskarżonego zarządzenia w zakresie pkt 3 – ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona – o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, niemniej jednak w niniejszej sprawie należy od tej zasady uczynić wyjątek. Wskazywane przez skarżącą kasacyjnie naruszenie przepisów postępowania jest bowiem ujmowane zasadniczo jako konsekwencja naruszenia prawa materialnego.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie tej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. Art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej wskazuje dokumenty, które należy dołączyć do wniosku. Z kolei art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej stanowi, że jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa.
Skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie powołanych przepisów przez ich błędną wykładnię. Treść zarzutu nie wskazuje, na czym ta błędna wykładnia ma polegać, jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącej kasacyjnie obowiązkowi z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej można uczynić zadość i tym samym zapobiec skutkowi z art. 14 ust. 4 tej ustawy – inaczej niż przyjął Sąd I instancji – nie tylko przez złożenie we właściwym czasie wniosku o zmianę posiadanej decyzji, ale także przez złożenie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej kasacyjnie, uznając zarazem, że wykładnia odnośnych przepisów dokonana przez Sąd I instancji jest w pełni prawidłowa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na aprobatę zasługuje również argumentacja Sądu I instancji wskazująca, że w świetle literalnego brzmienia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej nie sposób przyjmować, że wystąpienie o nową, a zwłaszcza inną rodzajowo decyzję z zakresu gospodarki odpadami, mogłoby wywoływać skutek podtrzymujący moc obowiązującą dotychczasowego zezwolenia. Przepisy są sformułowane jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości nakładają na przedsiębiorców gospodarujących odpadami obowiązek wystąpienia o zmianę posiadanych zezwoleń pod rygorem ich wygaśnięcia. Wniosek musi przy tym mieć ściśle określoną treść, a ponadto muszą być doń dołączone enumeratywnie wyliczone załączniki.
Dodatkowo warto zauważyć, że uregulowania zawarte w art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej stanowią typowy przykład znanego i opisanego w doktrynie rozwiązania intertemporalnego, przewidującego jurysdykcyjne dostosowanie do nowego prawa (w założeniu lepszego i bardziej adekwatnego do obecnych uwarunkowań) ostatecznych decyzji wydanych pod rządami starego prawa. To rozwiązanie kreuje specyficzną sprawę administracyjną, której sednem jest możliwość i zarazem potrzeba wydania decyzji "dostosowawczej". Zakłada ono nie tyle ustanowienie nowej normy indywidualnej (uprawnień i obowiązków), ile modyfikację normy indywidualnej, która już istnieje, przy zachowaniu ciągłości jej obowiązywania (zob. M. Kamiński, Prawo administracyjne intertemporalne, Warszawa 2011, passim, zwłaszcza s. 446). Wykładnia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej prezentowana przez skarżącą kasacyjnie, zmierzająca do utożsamienia wniosku o wydanie decyzji "dostosowawczej" i wniosku o wydanie decyzji mającej kształtować nową normę indywidualną (w dodatku normę o innym zakresie niż dotychczasowa) – jawi się jako sprzeczna z istotą przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania intertemporalnego.
Rozwiązanie intertemporalne ustanowione w art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej oznacza, że ustawodawca zaakceptował pozostawanie w obrocie prawnym decyzji niedostosowanych do nowego stanu prawnego w okresie przejściowym. Skoro liczyła się data złożenia wniosku, okres przejściowy w założeniu wykraczał poza dzień 5 marca 2020 r. – trwał on jeszcze przez czas potrzebny na wydanie decyzji "dostosowawczej". Wydanie decyzji "dostosowawczej" jest jednak w założeniu mniej skomplikowane i, przy uwzględnieniu standardowych terminów załatwienia spraw, następuje szybciej niż wydanie decyzji "nowej", zwłaszcza decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego, co do której obowiązuje termin szczególny. Uznanie, że obowiązkowi z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej można uczynić zadość nie tylko przez złożenie we właściwym czasie wniosku o zmianę posiadanej decyzji, ale także przez złożenie wniosku o wydanie nowego pozwolenia zintegrowanego – de facto implikowałoby, wbrew woli ustawodawcy, znaczne wydłużenie okresu przejściowego.
W świetle powyższych uwag sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej okazuje się niezasadny. Siłą rzeczy nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów postępowania "poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie zaszły okoliczności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Gdy chodzi o ten zarzut, to trzeba też zaznaczyć, że nie jest on prawidłowo skonstruowany. Powołano w nim tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. – są to przepisy wynikowe, które co do zasady same przez się nie mogą być podstawą skutecznego zarzutu kasacyjnego (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., III OSK 6008/21). Poza tym przepisy te – skoro skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w ogóle nie były przez Sąd I instancji stosowane i nie mogły być przezeń naruszone. "W przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a." (wyrok NSA z 8 listopada 2024 r., III OSK 1804/24). Skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej suponuje wprawdzie również "nieprawidłowe ustalenia faktyczne", ale nie precyzuje, na czym one polegają, ani nie wskazuje przepisów postępowania, mogących stanowić punkt odniesienia dla ich weryfikacji w postępowaniu kasacyjnym.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.