III OSK 1787/23

III OSK 1787/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1783/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-03-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 90 § 1, art. 119, art. 184, art. 134 § 1, art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2373
art. 3 pkt 15, art. 147
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 31 § 1-3, art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2556
art. 3 pkt 39
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1964
§ 14 ust. 1 pkt c i ust. 2 b
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1783/22 w sprawie ze skargi Fundacji [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 czerwca 2022 r. Nr KOA/2497/Oś/22 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Fundację [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1783/22, którym oddalono skargę wniesiona przez w/w Fundację na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 czerwca 2022 r. Nr KOA/2497/Oś/22 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Powyższy wyrok został wydany w oparciu następujące ustalenia faktyczne i prawne:
W podaniu z 14 lutego 2022 r. Fundacja [...] wniosła o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z 2 lutego 2021 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zakładu czasowego magazynowania odpadów przemysłowych na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych w M., obr. [...] M. oraz określającej środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia. We wniosku wskazano, że wznowienie winno nastąpić na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Postanowieniem Burmistrza [...] z 12 maja 2022 r. odmówiono skarżącej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza [...] z 2 lutego 2021 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zakładu czasowego magazynowania odpadów przemysłowych na działkach o numerach ew. [...] i [...], położonych w M." obręb [...] M., powiat [...], województwo [...]. Organ przede wszystkim wskazał, że skarżąca nie posiada legitymacji do skutecznego żądania wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie może złożyć wyłączne strona, a nie podmiot, który działałby na prawach strony. Brak też okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania z urzędu. Również cele statutowe skarżącej nie przewidują występowania przed organami w sprawach ochrony środowiska, zatem żądanie wznowienia nie może być uznane za uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej. W ocenie organu skarżąca nie zachowała także terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z 17 czerwca 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z 12 maja 2022 r. W uzasadnieniu aktu organ podał, że rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a także jak w niniejszej sprawie na przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przed wszczęciem postępowania (postępowanie wstępne) organ przeprowadza analizę dopuszczalności podjęcia postępowania. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania z wniosku osoby, która podaje się za stronę, nie ma zastosowania ogólna reguła wyrażona w art. 61 § 3 k.p.a., gdyż zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. organ może odmówić wszczęcia postępowania. Wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy zatem od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Należy do nich w pierwszej kolejności ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z dyspozycją art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Nie może, zdaniem Kolegium, budzić wątpliwości, że w przypadku, gdy podanie o wznowienie postępowania administracyjnego oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie może opierać się na ocenie, czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną (WSA w Gdańsku w wyroku z 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 339/08, Lex nr 526510). Gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Rozstrzygnięcie odmawiające wznowienia postępowania wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia (wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1008/13, publ. Lex nr 1468414). Podstawą odmowy wznowienia postępowania nie może być merytoryczna ocena przesłanek wznowienia postępowania, albowiem taka ocena może być dokonana dopiero na etapie postępowania właściwego i decyzji wydanej po wznowieniu postępowania (wyrok WSA w Olsztynie z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/OI 1143/13, publ. Lex nr 1429648). Jeśli istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to organ właściwy w sprawie wznowienia powinien wydać postanowienie, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji przepisu art. 149 § 2 k.p.a. (wyrok WSA w Gdańsku z 5 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 882/13, publ. Lex nr 1471187). Mając powyższe na uwadze oraz po dokładnym przeanalizowaniu wniosku Kolegium uznało, że postanowienie organu I instancji jest zgodne ze stanem fatycznym i nie narusza obowiązującego prawa. Brak legitymacji skarżącej do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z 2 lutego 2021 r. jest ewidentny. Fundacja nie była stroną postępowania ani nie wystąpiła w trakcie postępowania środowiskowego o nabycie uprawnień działania na prawach strony zgodnie z art. 44 ustawy o informacji. Powyższe powoduje, że istnieje po stronie skarżącej oczywisty brak legitymacji do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Burmistrza.
Fundacja [...] w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zobowiązanie organu do wydania decyzji, o której mowa w treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, tj. że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o informacji w postępowaniu w sprawie wydania decyzji zachodziła konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 31 § 1 i 3 w zw. z art. 147 w zw. z art. 149 § 1 k.p.a. przez brak wznowienia postępowania z urzędu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z 17 czerwca 2022 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie Burmistrza [...] z 12 maja 2022 r. nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Istotą sprawy była problematyka legitymacji skarżącej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, niezależnie od powołanych w nim, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. przesłanek, jakie miałyby za tym wznowieniem przemawiać. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Zatem z treści pierwszej z przywołanych regulacji wynikają dwa "źródła", od których pochodzić może inicjatywa we wszczęciu postępowania wznowieniowego – albo jest to organ działający z własnej inicjatywy lub też z taką inicjatywą występuje strona, rozumiana jako "osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 uzasadniającego jej udział" (wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2146/10). Bez wniosku pochodzącego od uprawnionego podmiotu, brak jest bowiem możliwości wszczęcia postępowania wznowieniowego w ogóle i badania zaistnienia przesłanek je uzasadniających, a organ zobowiązany jest do wydania wtedy postanowienia w trybie art. 149 § 3 k.p.a. Powyższy warunek w sprawie niniejszej – czego co do zasady skarżąca nie neguje – nie został spełniony. Po pierwsze – skarżąca nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zakończonym decyzją Burmistrza z 2 lutego 2021 r. Po drugie – i to najistotniejsze w przedmiotowej sprawie – że skarżąca w oparciu o istniejące regulacje prawne mogłaby brać udział w tym postępowaniu jedynie jako podmiot "na prawach strony", a wznowienie postępowania nie jest możliwe na wniosek takiego podmiotu. Innymi słowy, organizacja nie występowałaby w obronie swoich praw i interesów, a jedynie mogłaby dokonywać czynności procesowych w jego toku. Słusznie zatem w postanowieniu organu pierwszej instancji podniesiono kwestię braku możliwości dysponowania przedmiotem sprawy – w tym przypadku ustaleniem uwarunkowań środowiskowych – przez podmiot uczestniczący na prawach strony, zasadnie powołując na tę okoliczność orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, traktujące o tym problemie, w tym m. in. wyrok NSA z 2 lipca 2014 r. (sygn. II OSK 225/13) czy wyrok NSA z 6 listopada 2020 r. (sygn. akt II OSK 1852/20), w których wprost wskazano, że "organizacja społeczna, która nie jest stroną z uwagi na swój interes prawny lub obowiązek, lecz podejmuje czynności procesowe na podstawie art. 31 k.p.a., działa w sprawie dotyczącej innej osoby (art. 31 § 1 k.p.a.). [...] Z taką formą uczestnictwa w postępowaniu wiążą się określone konsekwencje prawne. Organizacja społeczna może, zgodnie z art. 31 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. Natomiast organizacji społecznej nie przysługują uprawnienia, które przysługują tylko stronie". Wobec powyższego bez znaczenia dla sprawy pozostawało to - czy wszczęcie postępowania wznowieniowego jest w niniejszej sprawie uzasadnione celami statutowymi skarżącej, a także - czy skarżąca zachował wynikający z art. 148 k.p.a. miesięczny termin uprawniający do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie. ` Odnosząc się do podniesionej w treści skargi kwestii istnienia po stronie organu obowiązku wznowienia postępowania z urzędu, w sytuacji gdy pozyska on wiedzę na temat faktów, które mogą stanowić w konkretnym stanie faktycznym przesłanki do wznowienia postępowania Sąd I instancji stwierdził, że brak jest możliwości przymuszenia go do takiego działania. Stanowisko takie jest również ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Nie można na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, doprowadzić do wyegzekwowania od organu inicjatywy w tym zakresie, tzn. sprawić, by z tego prawa skorzystał w każdej ostatecznie zakończonej sprawie w celu sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy wznowienia. Wobec całości powyższych wywodów za zbędne Sąd uznał ustosunkowanie się do zarzutów dotyczących spełnienia przez skarżącą warunków określonych w art. 31 § 1 k.p.a., jak również do oceny wystąpienia okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Za całkowicie nieuzasadnione uznał także zarzuty wskazujące na naruszenie przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej, stan w sprawie organy ustaliły w sposób poprawny i doprowadziły do wydania postanowień zgodnych z prawem. W tym stanie rzecz - Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Fundacja [...] wnosząc na podstawie art. 176, art. 179a art. 185 oraz 188 p.p.s.a.:
- przeprowadzenie przez Sąd I instancji autokontroli poprzez stwierdzenie, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, a w konsekwencji uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy (art. 179a p.p.s.a.),
a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku przez Sąd I instancji o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (185 § 2 p.p.s.a.), ewentualnie uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty. Nadto skarżąca kasacyjnie Fundacja wnosiła o zasądzenie od organu kosztów postępowania za obie instancje, w tym postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 90 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy nie na rozprawie, a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. oraz 151 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowej kontroli działalności organu, czego wyrazem był brak uchylenia przez Sąd I instancji decyzji organu co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu.
Nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie odniosła się do szczególnych rozwiązań wprowadzonych w związku z COVID-19. Zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a dokładniej jej art. 15zzs4 ust. 4 "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki umożliwiające rozpoznanie sprawy nie na rozprawie. W szczególności nie było to konieczne skoro zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 sąd mógł przeprowadzić rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.
Podniesiony w skardze zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 90 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy nie na rozprawie, a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. oraz 151 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowej kontroli działalności organu, czego wyrazem był brak uchylenia przez Sąd I instancji decyzji organu co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 90 § 1 p.p.s.a., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Podkreślić należy, że termin: "posiedzenie sądowe" ma szerokie znaczenie i obejmuje swoim zakresem tak posiedzenia jawne, jak i posiedzenia niejawne, z tym, że co do zasady posiedzenia jawne są rozprawami i tylko wyjątkowo nie muszą one mieć takiej formy np. w sytuacji posiedzenia, na którym ma miejsce odroczenie ogłoszenia wyroku. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że zasadą jest jawność postępowania, zaś rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest możliwe tylko wówczas, gdy stanowi tak przepis szczególny. Zasada jawności posiedzeń sądowych wyrażona w art. 90 § 1 p.p.s.a. stanowi uszczegółowienie konstytucyjnej zasady jawności postępowania sądowego, wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym: "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd." Gwarancje konstytucyjne prawa do sądu obejmują, oprócz prawa dostępu do sądu, także prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, tj. zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności. Pojęcie "jawności postępowania sądowego" oznacza jawność dla publiczności, jak również jawność dla stron (uczestników) postępowania w dopuszczeniu do udziału w czynnościach procesowych (por. wyrok TK z dnia 11 czerwca 2002 r., sygn. SK 5/02, OTK ZU 2002, nr 4A, poz. 41; postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia, sygn. II GZ 57/09, (w:) CBOSA). W związku z tym podkreślenia wymaga, że odbycie w sprawie posiedzenia niejawnego, jako wyjątku, musi mieć wyraźną podstawę w przepisach ustawy. Należy także zauważyć, że w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określono przypadki, w których możliwe jest skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne. Takim przepisem jest art. 120 p.p.s.a. który stanowi, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Z przepisem tym bezpośrednio jest związany przepis art. 119 p.p.s.a. który wskazuje sprawy , które sąd może rozpoznać w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a w trybie uproszczonym może być rozpoznana sprawa, której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnymi zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie może budzić w niniejszej sprawie wątpliwości, że zaskarżone postanowienie należy do postanowień o których mowa w powołanym art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zatem zasadnie Sąd uznał, że niniejsza sprawę należy rozpatrzyć w trybie postępowania uproszczonego, co skutkowało zgodnie z powołanym już art. 120 p.p.s.a. rozpoznanie jej na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oczywiście przepis art. 122 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Jest to jednak uprawnienie Sądu i do jego wyłącznej kompetencji należy skorzystanie z powyższego uprawnienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się także, że rozpoznanie sprawy w rybie uprawnionym na posiedzeniu niejawnym nie jest zależne nawet od woli stron postępowania. Złożenie wniosku np. przez stronę wnoszącą skargę o skierowanie sprawy do rozpoznania w oparciu o art. 122 p.p.s.a. nie wiąże sądu ją rozpoznającego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2021r., sygn. akt II OSK 387/21). Art. 120 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady orzekania na posiedzeniach jawnych, oczywiście zgodny z Konstytucją, która w art. 45 ust. 1 przewiduje jawność rozpatrzenia sprawy przez sąd, lecz prawo do jawnego rozpatrzenia sprawy przez sąd może być ograniczane na ogólnych warunkach z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Stwierdzić także należy, że nie ma konieczności rozważania zasadności twierdzeń podniesionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 15zzs4 ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, albowiem powyższy przepis procesowy nie był stosowany w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.