III OSK 1753/22

III OSK 1753/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski
Piotr Korzeniowski
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Go 31/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2022-04-27
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 31/22 w sprawie ze skargi B.B. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B.B. na rzecz Wójta Gminy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 31/22, oddalił skargę B.B. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Wnioskiem z dnia 7 lutego 2022 r., B.B. zwróciła się do Urzędu Gminy [...], na adres poczty elektronicznej tego Urzędu, o udostępnienie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.), na wskazany przez nią adres mailowy, informacji publicznej w zakresie:
1. dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone gminy w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w latach 2018-2021;
2. dokumentów zawierających informacje o wysokości udzielonego dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej dotyczących profilaktyki chorób (wraz z ich wskazaniem) w latach 2018-2021;
3. dokumentów zawierających ocenę efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018-2021;
4. potwierdzeń/pism urzędowych będących świadectwem podejmowanych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018-2021.
W odpowiedzi, pismem z dnia 16 lutego 2022 r., Wójt Gminy [...] stwierdził, iż wnioskowane informacje należą do katalogu informacji przetworzonych, w związku z czym, wezwał wnioskodawczynię do wykazania, iż uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Jednocześnie organ, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował, że załatwienie sprawy nastąpi w terminie 1 miesiąca od daty wykazania przez wnioskodawczynię powyższej przesłanki. Niewskazanie tej przesłanki skutkować będzie wydaniem decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji przetworzonej. Powyższe pismo zostało pozostawione przez wnioskodawczynię bez odpowiedzi.
Pismem z dnia 7 marca 2022 r. B.B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2022 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia jej wniosku, wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek, procedowanie sprawy w zakresie ustalenia, iż organ dopuścił się bezczynności i ustalenia jej charakteru, jak również zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uznał, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), że skarga jest niezasadna.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że w sprawie spór pomiędzy skarżącą, a organem koncentrował się wokół tego czy po pierwsze, organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 7 lutego 2022 r. oraz po drugie, czy informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku stanowi informację publiczną prostą czy też przetworzoną.
WSA w Gorzowie Wlkp. wskazał, że organ otrzymał wniosek skarżącej w dniu 7 lutego 2022 r. Organ miał zatem 14 dni na udostępnienie żądanej informacji, względnie na zawiadomienie w tym terminie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego niż 2 miesiące – innego terminu na udostępnienie informacji. Skierowanie przez organ do skarżącej, przed upływem 14 dni, wezwania do wykazania w zakreślonym terminie przesłanki szczególnie uzasadnionego interesu publicznego mieści się w kategorii "powiadomienia o powodach opóźnienia", czyli w zakresie przedmiotowym art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Stanowisko takie jest uzasadnione tym bardziej, iż w wezwaniu zawarto również wskazanie, że załatwienie sprawy nastąpi w terminie 1 miesiąca od daty wykazania przez skarżącą powyższej przesłanki. Innymi słowy, stan faktyczny sprawy, odpowiada tym elementom hipotezy normy prawnej z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., które dotyczą czynności "powiadamiania o powodach opóźnienia". Natomiast tok czynności organu prowadzi do konkluzji, że na dzień wniesienia skargi (tzn. 7 marca 2022 r.) organ nie pozostawał jeszcze w bezczynności. Po otrzymaniu wniosku (7 lutego 2022 r.) podjął bowiem, w terminie 14 dni od tej daty, stosowne działania natury procesowej celem załatwienia sprawy poprzez skierowanie wezwania do skarżącej (17 lutego 2022 r.) i oczekując na odpowiedź – wyznaczył termin na załatwienie sprawy (1 miesiąc od daty wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej). Biorąc pod uwagę, że wobec braku reakcji skarżącej na wezwanie organ wydał w dniu 16 marca 2022 r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, uznać należy, iż załatwienie sprawy nastąpiło nie tylko w jednomiesięcznym terminie wyznaczonym wezwaniem, ale przede wszystkim w terminie zakreślonym ustawą, tzn. 2 miesięcy od daty otrzymania wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Skoro najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić załatwienie wniosku, jest termin 2 miesięcy od daty jego złożenia, w rozpatrywanej sprawie organ tego terminu dochował, wydając decyzję w terminie wcześniejszym i nie pozostając w trakcie jego biegu w bezczynności. Tymczasem skarga została wniesiona przed upływem wskazanych wyżej terminów, tzn. 7 marca 2022 r. i wobec tego była przedwczesna.
Tak więc zdaniem Sądu I instancji z uwagi na przebieg postępowania organ nie dopuścił się bezczynności w sprawie, albowiem wszystkie czynności zostały podjęte w ustawowym terminie, stąd też w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p., przy czym organ w sposób przekonujący wyjaśnił, dlaczego przedłużył termin załatwienia sprawy.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi na bezczynność w przypadku uznania, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i:
1. umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 7 lutego 2022 r.;
2. stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności w zakresie odpowiedzi na wniosek skarżącej,
3. uznanie, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,
4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem pierwszej instancji oraz w postępowaniu kasacyjnym wedle norm przepisanych, a także przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów zalegających w aktach sprawy w postaci wydruku pisma z dnia 16 lutego 2022 r. oraz wydruku pisma z dnia 16 marca 2022 r. na okoliczność potwierdzenia, iż organ wskazał, iż:
• brak wykazania przesłanki szczególnego interesu publicznego w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania skutkować będzie wydaniem decyzji odmownej.
• dopiero w razie wykazania szczególnego interesu publicznego dojdzie do załatwienia udostępnienia danych w terminie miesiąca od daty wykazania szczególnego, uchybienie 7-dniowemu terminowi skutkować będzie wydaniem decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej:
Na podstawie art 174 pkt 1 oraz pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi we wskazanym terminie, braku wydania decyzji odmownej, pomimo upływu terminu wskazanego w piśmie organu z dnia 16 lutego 2022 r. - gdzie organ wprost wskazał, iż brak wykazania szczególnego interesu wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej w terminie 7 dni skutkować będzie wydaniem decyzji odmownej, a zatem bezzasadne jest uznanie, iż skarżąca przedwcześnie złożyła skargę na bezczynność organu skoro organ określił w wezwaniu z dnia 16 lutego 2022 r. - dwa różne terminy:
✓ 7-dniowy na wykazanie szczególnego interesu publicznego liczony od daty doręczenia wezwania,
✓ miesięczny na wykonanie wniosku skarżącej liczony od daty wykazania szczególnego interesu publicznego,
- skoro skarżąca nie wykazała szczególnego interesu publicznego w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, tj. od dnia 17 lutego 2022 r. organ zobowiązany był niezwłocznie wydać decyzję odmowną w zakresie udostępnienia informacji publicznej - od dnia 25 lutego 2022 r. brak wydania decyzji administracyjnej skutkował powstaniem stanu bezczynności po stronie organu;
2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w zakresie w jakim organ zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni, ewentualnie przedłużenia tego terminu ale nie dłużej niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, poprzez nieuzasadnione zastosowanie wskazanego terminu do wydłużenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji odmownej, tymczasem przepisy prawa materialnego nie dają takiej możliwości - z ustawy wynika jedynie możliwość przedłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej, a zatem pozytywnego załatwienia wniosku, inne rozumienie wspomnianych przepisów spowodowałoby nieuzasadnione przedłużenie postępowania, a także niepewność strony do skorzystania z przysługujących jej środków prawnych - w tym skargi na bezczynność, skoro w realiach sprawy organ zakreślił 7-dniowy termin na wykazanie szczególnego interesu publicznego liczony od daty doręczenia wezwania wskazując, iż jego uchybienie skutkować będzie wydaniem decyzji odmownej. Zatem skoro skarżąca we wskazanym terminie nie wykazała szczególnego interesu publicznego, winno dojść do wydania decyzji odmownej, tymczasem decyzja została wydana dopiero po złożeniu skargi na bezczynność, tj. w dniu 16 marca 2022 r., zaś 7-dniowy termin do wykazania szczególnego interesu publicznego upłynął 24 lutego 2022 r., zatem organ winien niezwłocznie wydać decyzję negatywną w zakresie udostępnienia żądanej informacji, zaś brak wydania decyzji administracyjnej skutkował powstaniem stanu bezczynności po stronie organu;
3. art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez błędną, bowiem sprzeczną z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą, w tym bezzasadne uznanie, iż pismem z dnia 16 lutego 2022 r. organ wezwał skarżącą do sprecyzowania wniosku, tymczasem okoliczność ta nie wynika z treści zalegającego w aktach sprawy pisma, lecz wynika z niego, iż organ wezwał skarżącą do wykazania szczególnego interesu publicznego w terminie 7 dni pod rygorem wydania decyzji odmownej. Skoro organ decyzji odmownej nie wydał niezwłocznie po upływie tego terminu, doszło do dowolnej oceny materiału dowodowego, a co za tym idzie oddalenia skargi na skutek uznania, iż była ona przedwczesna. Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego Sąd winien wywieść wniosek, iż skoro skarżąca w zakreślonym terminie nie wykazała interesu, organ winien wydać decyzję zgodnie z przesłanym stronie pouczeniem, nie mógł rozpocząć bowiem biegu termin miesięczny, skoro dotyczył on udostępnienia informacji publicznej po wykazaniu szczególnego interesu publicznego, a w konsekwencji skarga na bezczynność winna podlegać uwzględnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano podstawy kasacyjnej unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.
Stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie, przez wnoszącego ten środek prawny, rażącego naruszenia prawa materialnego. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Należy podkreślić, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie spełniają w pełni wskazanych wyżej wymogów.
Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 P.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W tym kierunku idzie zdecydowana większość orzeczeń NSA. Zauważa się przede wszystkim, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa – wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05. Można w nim przy tym znaleźć liczne przykłady wad uzasadnienia, polegające na naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a., które mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. I tak w wyroku NSA z 7 marca 2006 r., I OSK 990/05 stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05, za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, w oparciu o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji. W szczególności za wadę uzasadnienia orzeczenia, skutkującą uwzględnieniem skargi kasacyjnej, należy uznać nieustosunkowanie się w nim do zarzutów podniesionych w skardze lub w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których trafność zobowiązywałaby sąd do uwzględnienia skargi. Przykładowo, podniesiono w niej, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, a w uzasadnieniu wyroku nie ma rozważań świadczących o tym, że sąd rozpoznał ten zarzut – por. szerzej wyrok NSA z 18 maja 2011 r., I OSK 1323/10. Uogólniając należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem – co do zasady – lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Takich wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 13 u.d.i.p. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., oddalając, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę.
Jednocześnie należy podnieść, że nie można uznać za uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżąca kasacyjnie uważa, że organ był w bezczynności, ponieważ powinien był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej natychmiast po upływie terminu, który wyznaczył jej do wykazania się, stosowanie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., szczególnie istotnym interesem publicznym.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Nie ulega wątpliwości, że przedłużenie omawianego terminu musi opierać się na przesłankach obiektywnych, wynikających z charakteru wniosku (jego skomplikowaniu, obszerności, wielowątkowości, itp.). Ustawodawca nie wskazuje ponadto, jakie konkretne powody opóźnienia są dopuszczalne, w świetle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie, w piśmie z dnia 16 lutego 2022 r., organ powiązał przyczynę opóźnienia realizacji wniosku z koniecznością przeprowadzenia analizy i wyodrębnienia stosowanych informacji oraz zaangażowania w ten proces pracowników, którzy muszą go wykonać poza zwykłymi swoim obowiązkami. Zdaniem NSA, wskazany powód - w okolicznościach niniejszej sprawy - wystarczył do przedłużenia terminu do załatwienia wniosku strony i nie naruszał art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie należy podkreślić, że termin do wykazania, że skarżąca kasacyjnie legitymuje się interesem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., miał charakter instrukcyjny i organ nie był nim związany. Organ, działając bowiem w dobrej wierze, mógł zakładać, że wnioskodawczyni przedstawi argumentację, iż jej wniosek jest szczególnie istotny dla interesu publicznego. Ponadto przedłużenie terminu, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., może nastąpić nie tylko wówczas, gdy organ zamierza żądaną informację udostępnić, lecz również, gdy planuje odmówić jej udostępnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 698/22). Oczywistym jest bowiem, że taką decyzję należy przygotować, szczególnie w zakresie użytej argumentacji, tak, aby zgodnie z wyrażaną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, wyjaśnić stronie motywy podjętego rozstrzygnięcia. W sprawie, organ, decyzją z dnia 16 marca 2022 r., powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odmówił skarżącej kasacyjnie dostępu do informacji publicznej. Powyższe działania organu miały zatem miejsce w ustawowych terminach określonych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i w konsekwencji zarzucana przez skarżącą kasacyjnie bezczynność organu nie miała miejsca.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 P.p.s.a. (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).