III OSK 1700/24

III OSK 1700/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 590/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-02-07
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 178
art. 32
z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze
Dz.U. 2022 poz 536
art. 7 ust. 2 i art. 80
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 590/23 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 20 lutego 2023 r. nr 3041-5.117.1.2023 w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prokuratora Okręgowego w Warszawie na rzecz skarżącego M. M. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 lutego 2024 r., II SA/Wa 590/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Warszawie z 20 lutego 2023 r., nr 3041-5.117.1.2023, w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego: stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Rejonowego Warszawa-[...]
w Warszawie z 29 grudnia 2022 r., nr 4315-0.117.6.2022.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z 29 grudnia 2022 r. Prokurator Rejonowy Warszawa–[...]
w Warszawie, z uwagi na art. 123 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo
o prokuraturze (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1360 ze zm.; dalej: "p.p."), na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2666 ze zm.), a także na podstawie art. 24 § 3 p.p. w zw. z art. 470 ust. 1 i art. 120 ust. 2 i art. 792 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 2305 ze zm), przyznał skarżącemu od 1 stycznia 2023 r. dodatek wyrównawczy
w kwocie 6484,11 zł.
Decyzją z 20 lutego 2023 r. Prokurator Okręgowy w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu przytoczył art. 125 p.p. oraz art. 439 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, wskazując, iż szczegółowe warunki otrzymania dodatku wyrównawczego zostały określone w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1126; dalej: "rozporządzenie z 2017 r."). Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie istotna jest okoliczność, że na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. nr 270, poz. 1599 ze zm.; dalej: "ustawa o prokuraturze z 1985 r.") Prokurator Generalny powołał skarżącego - będącego w stopniu majora - z dniem 8 grudnia 2015 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Z kolei na mocy art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.; dalej "przepisy wprowadzające") skarżący z dniem 4 kwietnia 2016 r. został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie,
z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie", a także prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Następnie, w związku ze zniesieniem Działu do spraw Wojskowych w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie, został on przeniesiony do nowoutworzonego Działu do spraw Wojskowych w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie i wyznaczony na stanowisko służbowe.
Prokurator Okręgowy wskazał, że prokurator przeniesiony w trybie art. 41 § 1 przepisów wprowadzających zachował prawo do wynagrodzenia zasadniczego
w kwocie wynikającej ze stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury okręgowej, przysługującej mu w dniu przeniesienia, które podlega waloryzacji. Przez pojęcie waloryzacji należy rozumieć mechanizm mający za zadanie zachowanie realnej wartości wypłacanych świadczeń w stosunku do wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, przewidziany w art. 123 p.p. W stosunku do skarżącego przysługujące mu wynagrodzenie było waloryzowane stosownymi decyzjami organu I instancji w związku ze zmianą kwoty stanowiącej podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora, obowiązującej odpowiednio w 2019 r., 2020 r., 2021 r., 2022 r. oraz w 2023 r. Podniósł, że zgodnie z art. 124 § 5 p.p. prokurator nabywa prawo do wynagrodzenia zasadniczego w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat na danym stanowisku prokuratora, czyli zajmując stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej, prokuratora prokuratury regionalnej, prokuratora prokuratury okręgowej i prokuratora prokuratury rejonowej. Wobec prokuratorów byłych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, którzy zostali przeniesieni na mocy art. 36 § 1 i art. 41 § 1 przepisów wprowadzających do 5-letniego okresu zalicza się pracę lub służbę w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, ale wykonywaną w równorzędnych stanowiskach do wyżej wymienionych, bo tylko wtedy będzie to praca lub służba na danym stanowisku.
Organ II instancji stwierdził, iż okres służby w wojskowej prokuraturze okręgowej od 8 grudnia 2015 r. do 3 kwietnia 2016 r. będzie mógł być zaliczony skarżącemu do stażu niezbędnego do uzyskania piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego, lecz dopiero z chwilą powołania go na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej. Do tego czasu skarżący posiada prawo do wynagrodzenia zasadniczego w kwocie wynikającej z zachowanej stawki prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, czyli stawki czwartej, z zastosowaniem mnożnika 2,36 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, która podlega waloryzacji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wniósł skarżący.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Orzekając, jak na wstępie, sąd I instancji wskazał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, co implikuje ich nieważność stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd ten wskazał w szczególności, że z dniem 4 kwietnia 2016 r. na mocy przepisów wprowadzających zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można było utworzyć komórki organizacyjne właściwe do spraw wojskowych, przy czym w prokuraturach rejonowych – działy do spraw wojskowych. Stosownie do art. 32 przepisów wprowadzających obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 536; dalej: "s.w.ż.z.") zawodowych przejął Prokurator Generalny. W świetle art. 40 § 1 i § 2 oraz art. 41 § 1 i § 2 przepisów wprowadzających prokurator wojskowej prokuratury okręgowej mógł zostać powołany przez PG na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej lub przeniesiony na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Wynagrodzenie prokuratora prokuratury okręgowej, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury, jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej.
Sąd I instancji wskazał, że wedle art. 53 § 1 przepisów wprowadzających Prokurator Generalny, działając na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Z art. 70 przepisów wprowadzających wynika natomiast, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu p.p. W myśl art. 22 ust. 7a s.w.ż.z. (zastąpionej obecnie przez ustawę o obronie Ojczyzny) do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy p.p. Z kolei art. 23 s.w.ż.z. stanowił, iż tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk normują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz p.p. W związku ze zmianą ustroju prokuratury, PG decyzją z 4 kwietnia 2016 r.,
w oparciu o art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, przeniósł skarżącego - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie, z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, a następnie - decyzją wydaną 12 lutego 2018 r., nr PK IX K 117.62.2018, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 s.w.ż.z. - wyznaczył go na stanowisko służbowe w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie.
Zdaniem sądu I instancji, z uwagi na fakt, iż miesięczne uposażenie skarżącego, jako żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych, jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, art. 80 ust. 2 s.w.ż.z. przewidywał dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Obecnie dodatek ten przewiduje art. 439 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny. Sąd ten podkreślił, że p.p. nie zawiera jakiejkolwiek regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury i dlatego, na mocy art. 125 p.p., należy w tym zakresie stosować przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych, aktualnie zawarte w przepisach ustawy o obronie Ojczyzny. Zdaniem tego sądu nie jest prawidłowe zapatrywanie organu, iż art. 32 przepisów wprowadzających ma charakter przejściowy, dostosowujący, a kompetencja PG wyprowadzona z tego przepisu ustała z datą powołania skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie, czyli 4 kwietnia 2016 r., czy też z datą wyznaczenia na stanowisko służbowe prokuratora Prokuratury Rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie, zaś po tym czasie organem uprawnionym do wydawania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego dla skarżącego stał się kierownik powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, w tym przypadku Prokurator Rejonowy właściwej prokuratury, jako odpowiednik dowódcy jednostki wojskowej. PG jest organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania prokuratorowi wojskowemu, przeniesionemu na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej, dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o obronie Ojczyzny (poprzednio s.w.ż.z.). Pogląd ten znalazł potwierdzenie w wyrokach NSA: z 17 kwietnia 2019 r., I OSK 1570/17; z 23 maja 2019 r., I OSK 1866/17; z 24 września 2019 r., I OSK 2234/17; z 20 listopada 2020 r., I OSK 2731/18 oraz z 19 kwietnia 2021 r., III OSK 310/21.
Sąd I instancji stwierdził, że art. 32 przepisów wprowadzających przyznaje wyłączną kompetencję PG do wydania decyzji w sprawach wynikających aktualnie z przepisów ustawy o obronie Ojczyzny, a taką jest sprawa dodatku wyrównawczego. Konstrukcja ww. przepisu nie wskazuje, aby miał być on stosowany przez określony czas do następstw zdarzeń powstałych przed wejściem w życie nowych unormowań. Sąd ten nie podzielił poglądu zaprezentowanego przez NSA w wyrokach powołanych przez organ w odpowiedzi na skargę, w których uznano, że art. 32 przepisów wprowadzających jest przepisem przejściowym. W konsekwencji stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji - jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 19 k.p.a.) - przedwczesne było odnoszenie do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Sądowi I instancji zarzucił:
I. na podstawie art. 174 pkt. 1) p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy — art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., to jest:
1) art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 17, art. 19, art. 20, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i w zw. z art. 31, art. 32 i art. 70 przepisów wprowadzających;
2) § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych;
3) art. 3 § 2, art. 13 § 1, § 2 i § 3 , art. 24 § 3 i § 4, art. 28 , art. 31 § 1 pkt 7) oraz art. 125 p.p.
4) art. 7 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt. 2, ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 23 ,art. 80 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 104 ust. 1 s.w.ż.z.
• poprzez ich wadliwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego był wyłącznie Prokurator Generalny, który przejął uprawnienia i obowiązki m.in. wojskowych prokuratorów okręgowych po zniesieniu wojskowych jednostek prokuratury na podstawie art. 32 przepisów wprowadzających, podczas gdy kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. wojskowego prokuratora garnizonowego ustała - na mocy art. 31 § 3 przepisów wprowadzających - z chwilą przeniesienia decyzją Prokuratora Generalnego — na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie, wobec ustania statusu prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w rozumieniu art. 32 przepisów wprowadzających
i powierzenia nowych obowiązków i uprawnień, a także wobec nieistnienia poprzedniego organu. Powyższe przeniesienie spowodowało, że organem kompetentnym do wydania zaskarżonej decyzji na mocy art. 24 § 3 i 4 oraz art. 31 § 1 pkt 7) p.p. był Prokurator Rejonowy Warszawa-[...] w Warszawie, jako przełożony skarżącego, kierujący tamtejszą Prokuratura Rejonową, co wynika również z art. 7 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 7, art. 80 ust. 2 oraz ust. 4 i art. 104 ust. 1 s.w.ż.z i § 2 ust. 4 pkt 4) rozporządzenia z 2017 r. - organ mający kompetencje m.in. do przyznania dodatku wyrównawczego;
• poprzez niewłaściwą wykładnię art. 32 przepisów wprowadzających i przyjęcie, że jest on przepisem szczególnym, który nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w tym zakresie, podczas, gdy przepis miał charakter przepisu przejściowego i dostosowującego, mającego na celu przejęcie przez Prokuratora Generalnego obowiązków i uprawnień organów wojskowych prokuratury w okresie przejściowym. Na skutek przeniesienia skarżącego na stanowisko służbowe w prokuraturze powszechnej odpadła podstawa prawna do uznania, iż organem kompetentnym w stosunku do skarżącego jako prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny, który przejął uprawnienia przysługujące wcześniej m.in. Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w tym dot. przyznania dodatku wyrównawczego;
• wadliwe ustalenie normy prawnej w zakresie przejęcia obowiązków i uprawnień dotyczących wydania decyzji o dodatku wyrównawczym poprzez wskazanie art. 32 przepisów wprowadzających i niezastosowanie art. 7, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 4 , ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 s.w.ż.z., z których wynika, iż żołnierz zawodowy może pełnić służbę wojskową na stanowiskach służbowych m.in. w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Na wskazane stanowisko służbowe wyznacza go kierownik instytucji cywilnej lub inny uprawniony organ, w takim przypadku stosuje się również przepisy ustawy Prawo o prokuraturze. Dodatki do uposażenia przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104 tej ustawy tj. dowódca jednostki wojskowej, którym w rozumieniu art. 24 § 3 i § 4 oraz art. 31 § 1 pkt 7) jest Prokurator Rejonowy kierujący jednostką i przełożonym prokuratorów wykonujących czynności w tej jednostce;
• poprzez nieprawidłowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Prokuratora Okręgowego w Warszawie i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Rejonowego Warszawa-[...] w Warszawie w przedmiocie przyznanego dodatku wyrównawczego, choć nie było ku temu podstaw prawnych, ponieważ przedmiotowe decyzje nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja podlegała właściwości rzeczowej Prokuratora Rejonowego, jako przełożonego skarżącego.
II. w oparciu o art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 1) i art. 19 i art. 20 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny legalności zaskarżonej i poczynionych przez sąd ustaleń, co spowodowało nieprawidłowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej
i poprzedzającej ją decyzji, z uwagi na naruszenie przez organ przepisów
o właściwości, choć nie było podstaw prawnych do dokonania takiej oceny. Nastąpiło wadliwe zbadanie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem wystąpienia kwalifikowanej wady prawnej, podczas gdy nie ziściła się przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 1) k.p.a. Sąd nie powinien zastosować art. 145 § 1 pkt. 2) p.p.s.a. i uwzględnić skargi na decyzję, wobec stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. Decyzje nie powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego ponieważ zostały wydane przez właściwy organ.
W piśmie procesowym z 1 września 2025 r. nazwanym "odpowiedź na kasację" skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty oparte o obie podstawy uregulowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ich istota bez względu na podstawę kasacyjną, jak i powołane jako naruszone przepisy w poszczególnych zarzutach, sprowadza się do zakwestionowania stanowiska sądu I instancji, iż organem wyposażonym w kompetencję administracyjną w rozpoznawanej sprawie w przedmiocie dodatku wyrównawczego był wyłącznie PG. Autor skargi kasacyjnej stoi na stanowisku, że kompetencja PG wywodzona z przejęcia obowiązków i uprawnień organów prokuratury wojskowej na podstawie art. 32 przepisów wprowadzających ustała z chwilą przeniesienia prokuratorów wojskowych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych prokuratury powszechnej.
W celu określenia organu właściwego rzeczowo do wydania decyzji ustalającej dla byłego prokuratora prokuratury wojskowej powołanego na stanowisko prokuratora prokuratury powszechnej, który jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową w prokuraturze wojskowej – wysokości dodatku wyrównawczego, niezbędne stało się przedstawienie stanu prawnego związanego z wprowadzonymi przez ustawodawcę zmianami organizacyjnymi w prokuraturze.
Dla ich zobrazowania niezbędne stało się jednak wskazanie, że poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) zawierała rozdział 8 – Przepisy szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (art. 108-116), który odmiennie, niż zapisy rozdziałów poprzedzających, regulował kwestie związane z wyznaczaniem, przenoszeniem i zwalnianiem ze stanowisk służbowych; delegowaniem prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury; kar dyscyplinarnych za przewinienia dyscyplinarne i wykroczenia oraz kwestie związane z uposażeniem. Wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury (określone w art. 17-20 tej ustawy) wchodziły w skład Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, ich działalność była finansowana z wyodrębnionych środków budżetowych Ministerstwa Obrony Narodowej. W zakresie służby wojskowej Naczelny Prokurator Wojskowy podlegał Ministrowi Obrony Narodowej, a pozostali prokuratorzy wojskowi – właściwym prokuratorom przełożonym (art. 108 ust. 1 ,1a, 2 tej ustawy).
Zgodnie z art. 116 ust. 4 i 5 cyt. ustawy o prokuraturze – uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określały przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie, o którym mowa w ust. 4, oraz wynagrodzenie prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Przepisy o uposażeniu żołnierzy są zawarte w szczególności w rozdziale 5 – Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych – ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a organy uprawnione do realizacji uprawnień w tym przedmiocie określa art. 104 tej ustawy. Oznaczało to, że stosowne decyzje administracyjne dotyczące ustalenia wysokości należnego prokuratorom wojskowym będącym żołnierzami zawodowymi dodatku wyrównawczego (art. 80 ust. 2 i ust. 4 tej ustawy) wydawali Naczelny Prokurator Wojskowy, wojskowi prokuratorzy okręgowi i oraz wojskowi prokuratorzy garnizonowi jako dowódcy tych jednostek wojskowych.
Z dniem 4 kwietnia 2016 r. ustawą z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.) zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe.
W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych – działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych (art. 31 § 1 i § 2 pkt 3 cyt. ustawy).
Stosownie do treści art. 32 tej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny.
W świetle regulacji zawartej w art. 40 § 1 i § 2 oraz 41 § 1 i § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, prokurator wojskowej prokuratury okręgowej mógł zostać powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej lub przeniesiony na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Wynagrodzenie prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury, jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej. Przy czym w tym przypadku przy wykonywaniu czynności służbowych prokurator dotychczasowej wojskowej prokuratury okręgowej posługuje się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym.
Zgodnie z art. 53 powołanej ustawy, Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej. Z art. 70 ww. ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze. Z kolei art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze. Stosownie do treści art. 23 powołanej wyżej ustawy, tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze.
Jak przytoczono wcześniej, skarżący decyzją Prokuratora Generalnego z 4 kwietnia 2016 r. został przeniesiony ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku. Następnie, również decyzją Prokuratora Generalnego, skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie w Dziale do Spraw Wojskowych tej powszechnej jednostki prokuratury. Warto w tym miejscu wskazać na treść przepisu art. 22 ust. 4 u.s.w.z.z., który stanowi, że "żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, wyznacza na wskazane stanowisko służbowe kierownik instytucji cywilnej lub inny uprawniony organ, w formie przewidzianej dla tego stanowiska" i zaznaczyć, że regulacja ta dotyczy wyznaczania przez kierownika instytucji cywilnej lub inny uprawniony organ, w formie przewidzianej dla tego stanowiska żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury, na wskazane stanowisko służbowe. W przypadku powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, w których zostały utworzone komórki do spraw wojskowych, kierownikami instytucji cywilnych są: Prokurator Krajowy, prokuratorzy niektórych prokuratur okręgowych i prokuratorzy niektórych prokuratur rejonowych, którzy tymi jednostkami kierują. W niniejszej sprawie zostało to dokonane przez Prokuratora Generalnego. W uzasadnieniu do projektu omawianej ustawy wyjaśniono, że dodanie słów "inny uprawniony organ" jest konieczne z uwagi na tryb powołania zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych (powołanie przez Prezesa Rady Ministrów).
Jako że miesięczne uposażenie skarżącego - żołnierza zawodowego, pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury - jest niższe od wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, stosownie do art. 80 ust. 2 u.s.w.z.z., przysługuje mu dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Ponownie w tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 80 ust. 4 ww. ustawy przedmiotowy dodatek przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104, czyli dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Prawo o prokuraturze w rozdziale 4 zawiera regulację dotyczącą finansowania działalności prokuratury, z której wynika, że działalność powszechnych jednostek organizacyjnych w zakresie spraw podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, w tym uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych oraz wynagrodzenia urzędników i innych pracowników w tych jednostkach, jest finansowana ze środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie potrzeb obronnych Rzeczypospolitej Polskiej w ramach części budżetowej, o której mowa w art. 53, z wyjątkiem należności i świadczeń określonych w art. 74 ust. 2 u.s.w.z.z., które są finansowane ze środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie potrzeb obronnych Rzeczypospolitej Polskiej w ramach części budżetowej, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej. Kwotę wydatków na działalność, o której mowa w § 1, Minister Obrony Narodowej ustala w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym i, na etapie opracowania projektu budżetu państwa, przekazuje do części budżetowej, o której mowa w art. 53. Świadczenia i należności związane z delegowaniem prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi są pokrywane ze środków, o których mowa w § 1. Brak jest jednak przepisów określających zasady ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, a więc poprzez odesłanie z art. 125 Prawa o prokuraturze konieczne jest zastosowanie przepisów dotyczących żołnierzy zawodowych, czyli regulacje u.s.w.z.z.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie organu, analiza art. 32 przepisów wprowadzających nie pozwala na uznanie, że przepis ten ma charakter przejściowy, dostosowujący i kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z tego przepisu ustała z datą powołania skarżącego na stanowisko w powszechnej jednostce prokuratury, a więc 4 kwietnia 2016 r. i po tym czasie organem uprawnionym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego dla wyżej wymienionego prokuratora stał się kierownik powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, w tym przypadku Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-[...] w Warszawie, jako odpowiednik dowódcy jednostki wojskowej.
Słusznie przytoczył sąd I instancji, powołując się na orzeczenie NSA z 24 września 2019 r., I OSK 2234/17, w którym sąd bazując na wykładni literalnej i systemowej zauważył, że dopiero od art. 25 przepisów wprowadzających regulacje dotyczą bezpośrednio prokuratorów i funkcjonowania prokuratury. Co istotne, już z literalnej treści tych przepisów jednoznacznie wynika, że nie mają one charakteru przepisów przejściowych. Tam, gdzie ustawodawca chciał wprowadzić regulacje przejściowe, czynił to w sposób wyraźny, używając zwrotów typu "do dnia", "z dniem", "do czasu". W pozostałym zakresie przepisy te mają charakter ustrojowy – określają strukturę organizacyjną, tworzą nowe podmioty oraz precyzują zakres ich działania. Trudno więc zgodzić się, że regulacje te odnoszą się jedynie do "okresu przejściowego", w szczególności w odniesieniu do art. 32 przepisów wprowadzających. Tym samym Prokurator Generalny został określony jako organ o kompetencjach dowódczych nie tylko na okres przejściowy, a więc do czasu powołania bądź przeniesienia prokuratorów byłych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury do powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, ale kompetencja tego organu w sprawie wynikającej z u.s.w.z.z., a więc m.in. wydania decyzji dotyczącej dodatku wyrównawczego dla prokuratora do spraw wojskowych, będącego żołnierzem zawodowym w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury, nie ustała.
Błędna jest również przedstawiona przez organ wykładnia przepisów art. 7 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 23, art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 u.s.w.z.z., na podstawie której próbowano udowodnić właściwość rzeczową Prokuratora Rejonowego do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego. Z art. 7 ust. 2 u.s.w.z.z. wynika, że przepis ust. 1, określający podmioty mające uprawnienia i obowiązki dowódców jednostek wojskowych, stosuje się odpowiednio do kierowników instytucji cywilnych, o których mowa w art. 22 ust. 1. Wobec jednak jednoznacznego w swej treści art. 32 przepisów wprowadzających, określającego "podmiot mający uprawnienia dowódcze" jako Prokuratora Generalnego, pogląd ten nie jest prawidłowy. Wyjaśnić należy, że jedną z zasad prawa administracyjnego, wywodzoną z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP)
i powtórzoną w art. 6 k.p.a., jest zakaz domniemania kompetencji organów administracji do wydania decyzji administracyjnej. Oznacza to, że przepisy regulujące kompetencje organów powinny być wykładane ściśle przy zastosowaniu przede wszystkim metody językowej. Sięganie do innych rodzajów wykładni (systemowej czy celowościowej) - aczkolwiek co do zasady dopuszczalne także w odniesieniu do przepisów kompetencyjnych - nie powinno jednak odbywać się w drodze skomplikowanych zabiegów prawnych prowadzących w efekcie do zaprzeczenia literalnej treści przepisu i wyłączenia jego stosowania. Wynik wszystkich metod wykładni powinien bowiem prowadzić do jednoznacznego rezultatu, a w przypadku, gdy tak nie jest, pierwszeństwo powinno przyznać się wykładni językowej. Ponadto norma prawna art. 32 przepisów wprowadzających stanowi regulację szczególną ustanowioną w przepisach ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, a więc późniejszą od normy prawnej art. 7 ust. 2, będącej regulacją ogólną zawartą w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zastosowanie w tym przypadku wcześniejszej normy ogólnej w miejsce późniejszej normy szczególnej jest zatem nieuprawnione.
Nie jest też zasadne stanowisko jakoby z przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (§ 2 ust. 1, 2, 3 i ust. 4 pkt 4) wynikała kompetencja do wydawania decyzji w sprawie dodatku przez Prokuratora Rejonowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozporządzenie to w zakresie regulującym właściwość organów do wydawania decyzji w przedmiocie dodatków wyrównawczych zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego (wyrok NSA z 22 marca 2023 r., III OSK 4342/21). Podstawa prawna rozporządzenia wynika z art. 80 ust. 7 u.s.w.z.z., zgodnie z którym "Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wysokości dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2 z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, a także terminy wypłacania tego dodatku, mając na względzie konieczność zapewnienia pełnej i niezwłocznej kompensaty różnicy w uposażeniu należnym na zajmowanym stanowisku". Zacytowane upoważnienie szczegółowe jest sformułowane w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości. Brak jest w nim kompetencji do samodzielnego ustalenia jakie organy są właściwe do wydawania decyzji przyznających dodatek wyrównawczy. Podkreślić trzeba, że rozporządzenie jest aktem podustawowym i niesamodzielnym. Dla swej ważności wymaga odpowiedniej podstawy prawnej. Przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy mogą pełnić jedynie taką funkcję jaką nadaje im ustawodawca, a więc służyć wykonaniu danej ustawy i powinny znajdować oparcie wyłącznie w delegacji ustawowej. Stąd należy uznać, że przepisy § 2 ust. 4 tego rozporządzenia, jako niemogące stanowić samoistnych czy samodzielnych przepisów regulujących zakres kompetencji organów prokuratury do wydawania decyzji, nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Zatem nie mogły być podstawą wydania decyzji przez Prokuratora Okręgowego i poprzedzającej ją decyzji przez Prokuratora Rejonowego.
W kontekście zarzutów naruszenia art. 17 art. 19 i art. 20 p.p.s.a. (zarzut I ust. 1) należy stwierdzić, że nie zostały one w żaden sposób uzasadnione przez autora skargi kasacyjnej. Co więcej w związku z faktem, że przepisy te regulują materię wyłączenia sędziego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie dotyczą konkluzji zawartej w opisie zarzutów nie sposób się do nich odnieść.
Zgodnie z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd I instancji zasadnie stwierdził, że tylko Prokurator Generalny jest organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego w określonej wysokości, w oparciu o przepisy ustawy przepisy wprowadzające i u.s.w.z.z. Zatem zaskarżona decyzja Prokuratora Okręgowego i utrzymana nią w mocy decyzja Prokuratora Rejonowego zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, co skutkowało koniecznością stwierdzenia ich nieważności przez sąd I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
W konsekwencji za chybione należało uznać postawione przez organ zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz przepisów Prawa o prokuraturze, przepisów wprowadzających, przepisów u.s.w.z.z. i przepisów rozporządzenia Prezydenta RP z 2 czerwca 2017 r. - zmierzających do wykazania, iż organami właściwymi do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego byli Prokurator Rejonowy i Prokurator Okręgowy.
Jak zauważono na wstępie, zarzuty naruszenia przepisów postępowania były ściśle powiązane z zasadnością zarzutów naruszenia prawa materialnego. Jako że materialnoprawnie sprawa została oceniona przez sąd I instancji prawidłowo, toteż nie sposób uznać, że naruszono art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a. i art. 20 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, których domagał się pełnomocnik w piśmie procesowym z 1 września 2025 r. (data prezentaty). Zgodnie z art. 179 p.p.s.a. zdanie pierwsze strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pismo stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną zostało wniesione po ustawowym terminie. Złożenie zaś odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to traci ten przymiot i staje się zwykłym pismem procesowym, a zawarty w takim piśmie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania jest nieskuteczny. Natomiast w związku z udziałem pełnomocnika skarżącego w rozprawie w dniu 3 września 2025 r. na podstawie art. 204 pkt 2) w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego związany z udziałem w rozprawie oraz zwrot opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa procesowego.