III OSK 1694/23

III OSK 1694/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
II SA/Bk 74/23 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2023-03-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 174 pkt 1 i 2, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 2 pkt 1 i pkt 6
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 74/23 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w (...) Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 12 grudnia 2022 r. nr BI.ZUZ.1.4200.2.2022.JK w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 74/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M. M. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w (...) Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ") z dnia 12 grudnia 2022 r. nr BI.ZUZ.1.4200.2.2022.JK w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Dnia 3 lutego 2021 r. do Nadzoru Wodnego Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w (...) wpłynęło zgłoszenie wodnoprawne zakładu (...) na postój na wodach płynących - rzeka (...) w (...) (dz. [...], obręb [...], Miasto (...)) statków bez napędu mechanicznego o nr GŻ-04-0136 i GŻ-04-0137 przeznaczonych na cele usługowe, od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października - każdego roku.
Decyzją z dnia 24 lutego nr BI.1.1.420.12.2021 Kierownik Nadzoru Wodnego w (...) PGW WP wniósł sprzeciw w przedmiotowej sprawie. Od ww. decyzji odwołała się skarżąca.
W następstwie rozpoznania powyższego odwołania organ, decyzją z 6 maja 2021 r. nr BI.ŻUŻ.1.4231.1.2021.KMP uchylił zaskarżoną decyzję z powodów proceduralnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Na skutek wyżej opisanego zgłoszenia wodnoprawnego organ I instancji kilkukrotnie wydawał decyzje o wniesieniu w stosunku do niego sprzeciwu, od których odwoływała się skarżąca.
W następstwie wniesionych odwołań organ decyzjami: BI.ZUŻ.1.4231.1.2021.KMP z 30 lipca 2021 r., BI.ŻUŻ.1.4231.6.2021.KMP z 12 stycznia 2022 r. oraz BI.ŻUŻ.1.4200.1.2022.JK z 11 lipca 2022 r., uchylał zaskarżone decyzje i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Następnie, Kierownik Nadzoru Wodnego w [...] PGW WP ostateczną decyzją znak: BI.1.1.420.12.2021 z dnia 2 września 2022 r. ponownie orzekł o wniesieniu sprzeciwu w przedmiotowej sprawie.
Od tej decyzji po raz kolejny odwołała się skarżąca.
Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, organ wydał decyzję z dnia 12 grudnia 2022 r., utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił stanowisko organu I instancji o sprzeczności wniesionego zgłoszenia wodnoprawnego z treścią obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta (...) zwanego "(...)" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w (...) z dnia 17 stycznia 2017 r.
Nie godząc się z powyższą decyzją, złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Białymstoku oddalił skargę. Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, że treść zgłoszenia wodnoprawnego pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie planowanej lokalizacji statków. Mając na uwadze, że w zgłoszeniu wodnoprawnym podano, że na statkach będą świadczone usługi, takie jak: sprzedaż pamiątek, obserwacja akwenu i jego dna, miejsce wynajmowane do fotografowania i robienia zdjęć z załogą innych statków, wypożyczalnia rowerów stacjonarnych, wypożyczalnia sprzętu wędkarskiego, Sąd podzielił twierdzenie organów obu instancji, że przedmiotowe zgłoszenie narusza zapisy planu miejscowego, które jednoznacznie wskazują, że takie usługi mogą być realizowane jedynie na płycie pomostów nawodnych. Ustalone w niniejszej sprawie okoliczności w pełni zatem odpowiadają treści art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i zdaniem Sądu dawały podstawę wniesienia sprzeciwu.
Wykładnia przepisów § 17 pkt 3 i 5 planu miejscowego, zaprezentowana przez skarżącą we wniesionej skardze, nie odpowiada prawu. Wedle skarżącej ww. przepisy planu nie zabraniają realizacji usług turystycznych, sportu, rekreacji, wypoczynku oraz gastronomii na statkach, albowiem § 17 pkt 5 jedynie wskazuje wyczerpująco, jakie usługi mogą być prowadzone na płycie pomostów i nie odbiera prawa do realizacji wymienionych rodzajów usług na innych obiektach. Stanowisko to zdaniem Sądu jest nieuzasadnione. Postanowienia planu miejscowego jako, że kształtują wraz z innymi przepisami sposób zagospodarowania terenu, nie mogą być zatem interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej.
WSA uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. Stwierdzenie naruszenia przez złożone zgłoszenie wodnoprawne zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej lokalizacji statków nie budzi wątpliwości i stanowiło w ocenie Sądu wystarczającą przyczyną do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie.
Z uwagi na powyższe, pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad postępowania, w szczególności podnoszonych w kontekście nie zbadania przez organy obu instancji przesłanki naruszenia interesu osób trzecich w związku z dokonanym zgłoszeniem wodnoprawnym, uznać należało za nie mające wpływu na wynik w sprawie. Postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony właściwie. Wbrew twierdzeniom skargi, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, kwestionując go w całości i zarzucając mu naruszenie:
przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 11, art. 12 i art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221 z późn. zm, dalej: "Prawo przedsiębiorców"), poprzez oddalenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i niedostrzeżenie przez Sąd I Instancji, iż organy postępowania:
- zaniechały dokonania interpretacji i oceny zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy uwzględnieniu obowiązku rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony i w konsekwencji błędnie przyjęły, iż zapisy planu znajdują zastosowanie do postoju statków (urządzeń pływających), gdy w rzeczywistości wykładnia celowościowa i systemowa postanowień planu winna prowadzić do wniosku, iż tego rodzaju urządzenia wyłączone są spod wskazanych regulacji;
- w przedmiotowej sprawie dokonały rozstrzygnięcia odmiennego od przyjętej praktyki organu dotyczącej wydawania zgód na postój statków usługowych (przeznaczonych na cele turystyczne i rekreacyjne) na przedmiotowy akwen rzeki (...), gdyż inni przedsiębiorcy w tożsamym stanie faktycznym i prawnym uzyskiwali zgody na postój statków, co stanowiło przejaw naruszenia zasady nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania tożsamych spraw, jak również naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej oraz równego traktowania przedsiębiorców.
2. prawa materialnego, tj. art. 423 ust. 5 pkt 2 P.w. w zw. z § 17 pkt 5 w zw. z § 3 pkt 4, 8 i 9 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w (...) z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta (...) zwanego "(...)" - dalej: "Plan Miejscowy" - poprzez błędne przyjęcie, iż postój statków objętych zgłoszeniem wodnoprawnym skarżącej narusza zapisy planu miejscowego w zakresie odnoszącym się do wskazywanej w § 17 pkt 5 planu miejscowego nieprzekraczalnej linii zabudowy i realizacji usług świadczonych na wskazanym terenie, pomijając przeprowadzenie całościowej, systemowej i celowościowej wykładni ww. przepisów planu miejscowego wskazującej, iż postój statku (jako jednostki pływającej) nie stanowi formy trwałego zagospodarowania (zabudowy) wskazanego terenu, wobec czego zapisy planu miejscowego ograniczające świadczenie określonych usług nie znajdują w sprawie zastosowania, a zgłoszenie wodnoprawne skarżącej nie narusza powołanych przepisów.
Na podstawie powyższych przepisów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu II Instancji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego i oświadczono o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wobec oświadczenia skarżącej kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 P.p.s.a.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183
§ 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Podniesione w niej zarzuty oparto na obu podstawach kasacyjnych, tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Na gruncie rozpoznawanej sprawy, metodologiczna poprawność nakazuje w pierwszej kolejności ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego, albowiem podważa on poprawność ukształtowania treści norm wchodzących w podstawę prawną kwestionowanej skargą decyzji. Od właściwego ukształtowania podstawy materialnoprawnej decyzji administracyjnej zależy zakres faktów istotnych w sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, w granicach skargi kasacyjnej, rozważy najpierw zarzut naruszenia prawa materialnego.
Naruszenia art. 423 ust. 5 pkt 2 P.w. w zw. z § 17 pkt 5 w zw. z § 3 pkt 4, 8 i 9 Planu Miejscowego skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że postanowienia Planu Miejscowego mogą regulować działalność usługową prowadzoną na statku, a zatem na obiekcie niebędącym obiektem budowlanym i w żaden sposób niezwiązanym z gruntem.
Wstępnie należy podać, że stosowanie do postanowień art. 1 ust. 1 ustawy
z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022r. poz. 503; dalej w skrócie: "upzp") określa ona: 1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej; 2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.
Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 upzp "[k]ształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy." Jak wynika wprost z treści cytowanego przepisu z władztwa planistycznego gminy w zakresie wód, wyłączono wyłącznie morskie wody wewnętrzne oraz morze terytorialne. Tereny wód śródlądowych są objęte polityką przestrzenną gminy. Potwierdza to również obowiązujące w dacie uchwalania Planu Miejscowego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz. 1587, dalej: "rozporządzenie"), które
w Załączniku nr 1 L.p. 5.8. wyodrębnia "Tereny wód powierzchniowych śródlądowych (rzeki, jeziora, stawy, strumienie, kanały)".
Ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania
i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 upzp.
W sprawie jest bezsporne, że wskazany w zgłoszeniu teren, na którym miał być realizowany postój statków, objęty jest Planem Miejscowym i wchodzi w zakres nieprzekraczalnej linii zabudowy pomostów i przystani – zgłoszenie z 3 lutego 2021 roku. Zgodnie z planem teren ten oznaczony jest symbolem 5 WS - teren wód powierzchniowych śródlądowych i drogi wodnej klasy Ia – fragment rzeki (...) - § 4 ust. 1 pkt 4 Planu Miejscowego.
W § 17 Działu III części tekstowej Miejscowego Planu, zatytułowanej "Ustalenia Szczegółowe" określono "zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania wyodrębnionych w planie terenów". Z intytulacji tej części Planu wynika, że nie odnosi się ona wyłącznie do zabudowy, a więc obiektów kubaturowych, ale również do "zagospodarowania terenu", a więc do sposobu jego wykorzystania, który nie musi być równoznaczny z jego zabudową. Przyjęte założenie potwierdza wprost § 4 pkt 1 rozporządzenia, w którym stwierdza się, że "ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów". Rozporządzenie wyodrębnia przy tym tereny o odmiennych przeznaczeniach, które nie są lub nie muszą być związane z zabudową, np.: tereny użytkowane rolniczo, tereny zieleni, lasy, tereny wód. Jak z powyższego wynika, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa sposobu zagospodarowania wyłącznie tych terenów, na których dopuszcza się zabudowę. Postanowienia planu mogą określać sposób zagospodarowania, a więc sposób wykorzystania terenów, na których zabudowa nie jest dopuszczalna, albo jest limitowana wskaźnikami adekwatnymi do jego przeznaczenia. Przyjęte założenie potwierdza § 3 pkt 4 Planu Miejscowego, w którym "przeznaczenie podstawowe" definiuje się jako "określony w planie rodzaj przeznaczenia danego terenu, wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, przeważający na danym terenie, zarówno w zakresie wykorzystania powierzchni jak i kubatury". Prawodawca lokalny jednoznacznie przesądził w Planie Miejscowym, że przeznaczenie terenu odnosi się również do "wykorzystania powierzchni".
W przyjętym reżimie należy odczytywać postanowienia § 17 ust. 5 Planu Miejscowego, w którym ustalono przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 5 WS, na którym miała być realizowana aktywność objęta zgłoszeniem skarżącej kasacyjnie. W § 17 ust. 5 pkt 1 Planu Miejscowego uściślono raz jeszcze przeznaczenie terenu o tym symbolu, wskazując, iż jest to "teren wód powierzchniowych śródlądowych i drogi wodnej klasy Ia – fragment rzeki (...)". W § 17 ust. 5 pkt 3 Miejscowego Planu wskazano, że na terenie wyznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy pomostów i przystani dopuszcza się lokalizację pomostów nawodnych, przystani oraz wypożyczalni sprzętu wodnego i portów dla jednostek wykonujących sezonowe przewozy turystyczne. Z kolei w § 17 ust. 5 pkt 5 Miejscowego Planu zastrzeżono, że realizację usług turystycznych, sportu, rekreacji, wypoczynku oraz gastronomii dopuszcza się na płycie pomostów, o których mowa w pkt 3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone postanowienia Planu Miejscowego, a w szczególności jego § 17 ust. 5 pkt 5, potwierdzają konkluzję Sądu pierwszej instancji, że działalność usługowa na terenie o przeznaczeniu 5 WS może być prowadzona wyłącznie na pomostach nawodnych. W ramach władztwa planistycznego, jakim dysponował prawodawca lokalny, na tym terenie działalność taka nie może być prowadzona na statkach bez napędu mechanicznego. Należy dodać, że takie rozwiązanie jest spójne z postanowieniami:
- § 17 ust. 3 pkt 3 Miejscowego Planu, który dopuszcza sytuowanie urządzeń terenowych i obiektów dla sezonowych usług z zakresu turystki, sportu, rekreacji, wypoczynku i gastronomii na terenach oznaczonych symbolem 3 ZP - publiczna zieleń parkowa z nadrzecznym ciągiem pieszo-rowerowym, ciągami pieszymi i rowerowymi oraz nabrzeżem - bulwar miejski w zieleni towarzyszącej;
- § 17 ust. 2 pkt 1 Miejscowego Planu, który dopuszcza sytuowanie zabudowy usługowej z zakresu administracji publicznej, turystyki, kultury, oświaty, rekreacji, wypoczynku, gastronomii oraz sportu wraz z ośrodkiem sportów wodnych (baza kajakarzy) na terenie oznaczonym symbolem 2 UZP;
- § 17 ust. 4 pkt 1 Miejscowego Planu, który dopuszcza sytuowanie tymczasowej zabudowy usługowej nieuciążliwej z zakresu turystki, sportu, rekreacji, wypoczynku
i gastronomii na terenie oznaczonym symbolem 4ZP.
Jak z powyższego wynika działalność usługowa nie jest przewidziana wyłącznie na pomostach nawodnych, ale również, a raczej przede wszystkim na innych terenach objętych Planem Miejscowym. Nie jest natomiast dopuszczalna na terenie oznaczonym symbolem 5 WS, na którym miał być realizowany postój, którego dotyczyło zgłoszenie z 3 lutego 2021 roku – z wyłączeniem pomostów nawodnych.
Z wyłożonych względów weryfikowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony. Nie można zgodzić się z tezami skargi kasacyjnej, że postanowienia § 17 Miejscowego Planu odnoszą się wyłącznie do zabudowy, a więc do obiektów kubaturowych. Jak wykazano, postanowienia Planu określają również przeznaczenie terenu, a więc sposób wykorzystania jego powierzchni, które nie musi zawsze być skorelowane z jego zabudową. Przyjętego założenia nie podważa eksponowany w skardze kasacyjnej fragment § 17 ust. 5 Miejscowego Planu, który w oznaczeniu tabelarycznym odnoszącym się do punktów od 2 do 17 wskazuje, iż wzmiankowane jednostki redakcyjne normują "zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu". Regulacja przewidziana w § 17 ust. 5 pkt Miejscowego Planu dotyczy "zagospodarowania terenu", a nie "zasad kształtowania zabudowy", co mieści się w zakresie "przeznaczenia podstawowego", o którym mowa w § 3 pkt 4.
Rację ma skarżąca kasacyjnie, że nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza teren, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków - § 3 pkt 9 Miejscowego Planu. Nie dostrzega jednak przy tym, że ograniczenie możliwości prowadzenia działalności usługowej na terenie oznaczonym symbolem 5 WS wyłącznie do pomostów nawodnych nie obowiązuje wyłącznie w granicach nieprzekraczalnej linii zabudowy, lecz na całym tym obszarze.
Negatywnej weryfikacji podlegał również zarzut naruszenia art 151 P.p.s.a.
w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 11, art. 12 i art. 14 Prawo przedsiębiorców. Artykuł 11 Prawa przedsiębiorców stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Cytowany przepis nie mógł mieć zastosowania w sprawie, albowiem dotyczyło ono odmowy przyznania uprawnienia. Wynik postępowania w żaden sposób nie zmieniał więc negatywnie dotychczasowej sytuacji prawnej skarżącej kasacyjnie. Artykuły 12 i 14 Prawa przedsiębiorców wyrażają zasady, odpowiednio: prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i zakazu odstępowania bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w analogicznych sprawach organ traktował inne podmioty w sposób odmienny. Z kolei organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną podał, że decyzjami z 12.11.2020 r. znak: BI.1.1.420.50.2020
i BI.1.1.420.51.2020 oraz z 19.03.2021 znak: BI.l.1.420.18.2021 wniósł sprzeciwy od zgłoszeń wodnoprawnych C. s.j. z siedzibą w (...) na postój statków. Nie potwierdziły się zatem zarzuty skarżącej kasacyjnie, że wymieniona spółka jest przez organ traktowana w sposób uprzywilejowany.
Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.