III OSK 1673/24

III OSK 1673/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Sygn. powiązane
II SA/Wa 727/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-01-17
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 727/23 w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 727/23, oddalił skargę G.G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
G.G. (dalej: "skarżący") pismem z 8 lipca 2018 r. wystąpił do Urzędu Ochrony Danych Osobowych ze skargą (uzupełnioną pismami z 27 lipca 2018 r. i 23 września 2018 r.) na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta [...] Komisariatu Policji w [...] (dalej: "Komendant"), polegające na udostępnieniu jego danych osobowych w postaci numeru telefonu i adresu zamieszkania osobie nieuprawnionej, tj. J.J. - Zastępcy Prezesa Spółdzielni [...]. Skarżący wskazał również, że Komendant nie wypełnił ciążących na nim, jako na administratorze danych, obowiązków informacyjnych określonych w art. 12 i art. 13 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U.UE.L.2016.119.1 ze zm., dalej: "RODO").
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO" lub "organ") decyzją z dnia [...] marca 2019 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 oraz z art. 57 ust. 1 pkt f i art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e RODO odmówił uwzględnienia wniosku w sprawie, powołując się na art. 156a k.p.k.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że pismem z dnia 22 sierpnia 2018 r. Komendant [...] Komisariatu Policji w [...] (dalej: "Komendant") złożył wyjaśnienia, że dane skarżącego zostały udostępnione na wniosek Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] (dalej: "Spółdzielnia") na podstawie art. 156a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r, poz. 1904 ze zm., dalej: "k.p.k."). Jednocześnie poinformował, że funkcjonariusze Wydziału Kryminalnego [...] Komisariatu Policji w [...] pod nadzorem Prokuratury [...], wykonywali czynności w ramach powierzonego śledztwa w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci X.X. (matki skarżącego) w nieustalonym dniu w roku 2018. Z uwagi na długi czas pozostawania zwłok w mieszkaniu (kilka miesięcy), należało przeprowadzić dezynfekcję tego lokalu. W związku z tym Spółdzielnia zwróciła się do Komendanta [...] Komisariatu Policji w [...] (dalej: "Komendant") o umożliwienie kontaktu ze skarżącym (spadkobiercą i synem denatki), w celu przeprowadzenia przez niego niezbędnej dezynfekcji lokalu. Jak wskazał Komendant w ww. piśmie, po rozmowie telefonicznej z referentem postępowania, skarżący zobowiązał się skontaktować ze Spółdzielnią.
Organ zaznaczył, że Komendant w piśmie z dnia 7 sierpnia 2018 r. wskazał, że skarżący nie wykonał powyższego zobowiązania. Dlatego też w dniu 5 lipca 2018 r. Zastępca Komendanta odpowiadając na pismo Zarządu Spółdzielni z dnia 3 lipca 2018 r., podpisane przez dwóch członków zarządu: Prezesa Zarządu M.M. i Zastępcę Prezesa Zarządu J.J., na podstawie art. 156a k.p.k. i za zgodą Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], przekazał Spółdzielni adres skarżącego, celem realizacji jej ustawowych zadań związanych z przeprowadzeniem dezynfekcji lokalu mieszkalnego, który stanowił zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne. W ww. piśmie Komendant wskazał również, że pismem z dnia 30 lipca 2018 r. skarżący został poinformowany o podstawach faktycznych i prawnych przekazania jego danych osobowych na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej.
Prezes UODO w piśmie z dnia 15 października 2018 r., stanowiącym odpowiedź na zarzuty skarżącego, zawarte w uzupełnieniu skargi z dnia 23 września 2018 r., Komendant ponownie przytoczył podstawę prawną udostępnienia danych osobowych skarżącego, tj. art. 156a k.p.k. Wskazał, iż przywołany przepis zezwala na udostępnienie danych lub oryginałów dokumentów znajdujących się w załączniku adresowym, przy czym nie zawęża danych do miejsca zamieszkania czy imienia i nazwiska. W niniejszej sprawie numer telefonu skarżącego przechowywany był w załączniku adresowym do akt sprawy, a sam skarżący, jak twierdzi Komendant, wyraził zgodę na kontakt telefoniczny z przedstawicielami Spółdzielni w tej sprawie. Ponadto wyjaśnił, że Spółdzielnia dążąc do przeprowadzenia dezynfekcji lokalu mieszkalnego, miała na celu ochronę zdrowia mieszkańców budynku przed negatywnymi konsekwencjami postępującego rozkładu ciała w lokalu mieszkalnym skarżącego. Wskazał także, że złożono zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 165 § 1 k.k., tj. sprowadzenie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób, poprzez spowodowanie zagrożenia epidemiologicznego w związku z postawą skarżącego, który sam nie przeprowadził dezynfekcji lokalu, ani nie podjął próby współdziałania w tym zakresie ze Spółdzielnią, mimo istnienia w tym zakresie obowiązku prawnego.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r,. sygn. akt II SA/Wa 1050/19, uznał ją za niezasadną. W ocenie Sądu dane osobowe skarżącego zostały udostępnione, w oparciu i w zgodzie z treścią art. 156a k.p.k., przez prokuratora nadzorującego postępowanie przygotowawcze, z uwagi na wystąpienie "ważnego interesu", polegającego na zagrożeniu sanitarno-epidemiologicznym sąsiednich lokali mieszkalnych, w związku z rozkładem zwłok matki skarżącego w lokalu należącym do niego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2986/21, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję.
Zdaniem NSA zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Komendant wyszedł poza ramy pozwalające mu na udostępnienie danych osobowych wyznaczone przez art. 156a k.p.k., czym naruszył art. 6 ust. 1 lit. c) i lit. e) RODO. Z danych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Spółdzielnia nie wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych skarżącego. W piśmie z 3 lipca 2018 r. Spółdzielnia wnosiła o "przymuszenie" skarżącego do wykonania dezynfekcji, z czego nie wynika, że żąda ona udostępnienia danych w trybie art. 156a k.p.k., choć jest w nim wzmianka o wcześniejszej korespondencji z Komendantem odnośnie udostępnienia danych skarżącego, przy czym brak jest informacji, jaki był cel i charakter wniosków Spółdzielni. Z kolei z pisma uczestnika postępowania z 5 lipca 2018 r. jasno wynika, iż zakres zarządzenia Prokuratora dotyczy tylko adresu skarżącego, natomiast nie przekazano danych dotyczących jego numeru telefonu. Tymczasem skarżący od samego początku konsekwentnie wskazuje, że bezprawnie przekazano jego dane osobowe w postaci numeru telefonu. W aktach sprawy brak jest też zarządzenia Prokuratora w tym zakresie, a więc nie wiadomo, czy w ogóle takie zarządzenie było wydane. W konsekwencji organ nie poczynił niezbędnych ustaleń pozwalających na stwierdzenie, czy istotnie zaistniała przesłanka legalizująca przekazanie Spółdzielni przez Komendanta danych osobowych skarżącego. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej NSA uznał za niezasadne.
Ponownie rozpoznając sprawę PUODO, pismem z 20 kwietnia 2021 r., w oparciu o art. 58 ust. 1 lit. a) i lit. e) RODO, wystąpił do Komendanta o jednoznaczne wskazanie czy, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie prawnej i w jakim celu udostępnił on dane osobowe skarżącego w postaci jego numeru telefonu w sposób opisany w skardze. Jednocześnie organ zwrócił się o przesłanie uwierzytelnionej kopii zarządzenia Prokuratora, o którym mowa w skierowanym do Spółdzielni i podpisanym przez Zastępcę Komendanta piśmie z 5 lipca 2018 r., na podstawie którego to zarządzenia uczestnik postępowania udostępnił dane osobowe skarżącego J.J.
W piśmie z 4 maja 2021 r. Komendant poinformował, że dane osobowe skarżącego w postaci numeru telefonu nie zostały nigdy udostępnione, mimo przeciwnych twierdzeń skarżącego. Natomiast zarządzenie Prokuratora, o którym mowa w ww. piśmie z 5 lipca 2018 r., miało formę ustną, a nie pisemną, dlatego nie może zostać udostępnione. Jak bowiem wskazał wydający zgodę Prokurator, udzielenie zgody na udostępnienie danych osobowych w trybie art. 156a k.p.k. nie wymaga formy pisemnej, gdyż nie jest zaskarżalne.
Wobec powyższego, pismem z 13 września 2021 r., PUODO wystąpił do Prokuratora o wyjaśnienie, czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie Prokurator nadzorujący postępowanie o sygn. [...] wyraził Komendantowi zgodę na udostępnienie danych osobowych skarżącego.
W odpowiedzi z 1 października 2021 r. Prokurator potwierdził, iż Prokurator nadzorujący ww. postępowanie dotyczące przestępstwa z art. 155 k.k., wyraził w formie ustnej na podstawie art. 156a k.p.k. - z uwagi na ważny interes społeczny - zgodę Komendantowi na udostępnienie danych adresowych skarżącego zawartych w załączniku adresowym do akt ww. postępowania. Zgoda ta obejmowała udostępnienie aktualnego adresu zamieszkania skarżącego osobie działającej z ramienia Spółdzielni. Informacje w tym zakresie były niezbędne Spółdzielni do przeprowadzenia prac związanych z dezynfekcją lokalu skarżącego. Wzmianka o udzielonej zgodzie została odnotowana na okładkach akt podręcznych Prokuratora w sprawie o sygn. [...].
Pismem z 13 września 2021 r., organ wezwał prezesa zarządu Spółdzielni o jednoznaczne wskazanie, czy, a jeżeli tak, to kiedy, na jakiej podstawie prawnej oraz w jakim celu zwracał się do Policji lub (i) Prokuratury z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych skarżącego. PUODO zażądał przy tym precyzyjnego podania, jakich konkretnie danych osobowych skarżącego domagał się prezes zarządu Spółdzielni.
W wyjaśnieniach z 22 września 2021 r. Spółdzielnia podkreśliła, że kilkakrotnie zwracała się do Komendanta o umożliwienie kontaktu ze skarżącym z uwagi na fakt, iż przebywanie rozkładających się zwłok jego matki w mieszkaniu numer [...] przy ul. [...] w [...] powodowało zagrożenie epidemiologiczne dla mieszkańców bloku, którego Spółdzielnia jest zarządcą. Żądanie udostępnienia danych osobowych skarżącego w postaci jego adresu zamieszkania było podyktowane z jednej strony koniecznością szybkiego przeprowadzenia dezynfekcji mieszkania, w którym odkryto zwłoki, a którą zlecił Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w [...], a z drugiej strony - wielokrotnymi interwencjami właścicieli lokali znajdujących się w bloku przy ul. [...] w [...], obawiających się o swoje zdrowie. Jednocześnie Spółdzielnia załączyła kopie pism z 3 lipca 2018 r. i 5 lipca 2018 r. wskazujących, że zwracała się do Komendanta o interwencję u skarżącego w sprawie wykonania przez niego dezynfekcji lokalu, jako potencjalnego spadkobiercy oraz o ustalenie danych adresowych skarżącego.
Decyzją z [...] stycznia 2023 r., nr [...], Prezes UODO, na mocy art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 oraz z art. 57 ust. 1 pkt f i art. 6 ust. 1 RODO, umorzył postępowanie wszczęte skargą skarżącego w zakresie udostępnienia danych osobowych skarżącego przez uczestnika postępowania na rzecz Spółdzielni, w tym numeru telefonu skarżącego. W ocenie organu wykonując zobowiązanie zawarte w wyroku NSA z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2986/21, Prezes UODO uzyskał wyjaśnienia, z których jasno wynika, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Komendant był uprawnionym do udostępnienia danych osobowych skarżącego na rzecz Spółdzielni. Odnośnie kwestii udostępnienia Spółdzielni numeru telefonu skarżącego organ wskazał, że choć Komendant był w dyspozycji numeru telefonu skarżącego w związku z przesłuchaniem go w charakterze świadka w sprawie karnej, nie mniej jednak materiał dowodowy nie potwierdził, aby został on udostępniony Spółdzielni – mimo jej przeciwnych twierdzeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 727/23, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę G.G.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółdzielnia była zobowiązana do ustalenia, czy stan sanitarny budynku, którym zarządza, a więc także lokalu mieszkalnego skarżącego, nie wskazuje na istnienie zagrożenia dla życia lub zdrowia pozostałych mieszkańców, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – do podjęcia odpowiednich czynności w celu jego wyeliminowania. Akta przedmiotowej sprawy wskazują, że skarżący, pomimo obowiązku, nie współdziałał ze Spółdzielnią - początkowo twierdził, iż obowiązek dezynfekcji spoczywa na Spółdzielni; dopiero 31 października 2018 r. wywiązał się z tego obowiązku, podnosząc, iż przez cztery miesiące nie dysponował kluczami do przedmiotowego lokalu, które zostały zabezpieczone do sprawy karnej.
Sąd podkreślił, że przetwarzanie przez uczestnika postępowania danych osobowych skarżącego w postaci imienia, nazwiska i adresu jego zamieszkania miało umocowanie w art. 6 ust. 1 lit. c) i lit. e) RODO w związku z art. 156a k.p.k., przy czym jak słusznie zauważył to organ, do jego kognicji nie należała merytoryczna ocena prawidłowości formy czy zasadności zgody wyrażonej przez nadzorującego postępowanie przygotowawcze prokuratora. Dodatkowo zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że dane osobowe w postaci numeru telefonu skarżącego, którymi dysponował Komendant w związku z prowadzonymi czynnościami w postępowaniu przygotowawczym, zostały udostępnione Spółdzielni.
Jednocześnie WSA w Warszawie zaznaczył, że umorzenie postępowania, zainicjowanego skargą skarżącego, w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., jest zasadne jedynie w części odnoszącej się do zarzutu przetwarzania numeru telefonu skarżącego, z uwagi na ustalenie, że nie był on w ogóle przetwarzany (udostępniany) przez uczestnika postępowania. Jednakże tego rodzaju uchybienie w sentencji decyzji (umorzenie w całości postępowania administracyjnego zamiast umorzenie w zakresie przetwarzania numeru telefonu skarżącego oraz odmowa uwzględnienia wniosku/skargi w zakresie przetwarzania imienia, nazwiska i adresu zamieszkania) nie skutkuje, zdaniem Sądu, koniecznością wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Waga tego uchybienia nie jest na tyle istotna, by wymagała kolejnego rozpatrzenia wniosku skarżącego, który nie jest uzasadniony.
Wobec powyższego Sąd uznał, że Prezes UODO, wydając zaskarżoną decyzję, nie dopuścił się naruszenia zarówno wiążących Polskę przepisów prawa europejskiego, jak i regulacji prawa krajowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponownie zaś rozpoznając sprawę uzupełnił i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w zakresie, jaki wynikał z zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku III OSK 2986/21, co pozwoliło na uznanie skargi za bezzasadną.
Skarżący od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie:
I. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a), które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] stycznia 2023 r., mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.c., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ - pomimo jednoznacznych wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2021 roku, III OSK 2986/21 uchylającego wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Wa 1050/19, nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie dążył do ustalenia prawdy obiektywnej w sposób budzący zaufanie skarżącego do władzy publicznej, działania podjęte przez organ miały charakter jedynie pozorny, a wszelkie wnioski dowodowe skarżącego zmierzające do wyjaśnienia istoty sprawy nie zostały uwzględnione, a co więcej zebrany przez organ materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, a nie swobodny, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, poprzez błędne przyjęcie, że:
a) Spółdzielnia wystąpiła do organów Policji z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych skarżącego, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, Spółdzielnia nigdy nie wystąpiła z jednoznacznym wnioskiem o udostępnienie danych, a tym samym Komendant Policji nie był uprawniony do udostępniania danych osobowych skarżącego;
b) została udzielona zgoda na udostępnianie danych osobowych skarżącego znajdujących się w załączniku adresowym do akt postępowania o sygn. [...] pracownikom Spółdzielni w trybie art 156a k.p.k., a ponadto taka zgoda nie wymagała formy pisemnej w postaci zarządzenia prokuratora, podczas gdy fakt istnienia takiej zgody w momencie udostępnienia danych osobowych skarżącego pracownikom Spółdzielni nie wynika z akt postępowania, a co więcej ww. zarządzenie dla swojej ważności i skuteczności powinno mieć formę pisemną z uwagi na możliwości jego zaskarżenia przez skarżącego na podstawie art. 302 § 1 k.p.k.;
c) Komendant nie udostępnił danych osobowych skarżącego w postaci numeru telefonu, podczas gdy taka okoliczność wynika ze znajdujących się w aktach sprawy pism Komendanta Policji pochodzących z 2018 roku, w szczególności pisma z 15 października 2018 r., a ponadto w sprawie o sygn. [...] dotyczącej odmowy wydania skarżącemu kluczy do mieszkania przy ul. [...] funkcjonariusz Policji zeznał, że na polecenie przełożonego przekazał J.J. numer telefonu skarżącego;
II. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:
1) art. 6 ust. 1 lit. c i e RODO w zw. z art. 156a k.p.k., poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że Komendant był uprawniony do przekazania Spółdzielni danych adresowych G.G., podczas gdy z akta sprawy nie wynika jednoznacznie, aby w momencie udostępnienia danych osobowych skarżącego pracownikom Spółdzielni zarządzenie prokuratora nadzorującego postępowanie przygotowawcze było prawidłowo i skutecznie wydane i aby istniały należyte podstawy do wydania takiej zgody;
2) art. 12 oraz art. 13 RODO, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, ze brak poinformowania skarżącego o tym, kto jest administratorem jego danych osobowych oraz jakie prawa w związku z tym mu przysługują w trakcie jego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 14 czerwca 2018 roku nie stanowi naruszeń obowiązku informacyjnego dotyczącego przetwarzania danych osobowych, podczas gdy realizacja obowiązku informacyjnego powinna mieć charakter bezwzględny i uprzedni w stosunku do ich pozyskania i gromadzenia;
3) art. 15 RODO, poprzez pobawienie skarżącego prawa do żądania od administratora danych osobowych sprostowana, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych skarżącego.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie skargi, ewentualnie na wypadek uznania przez NSA, że sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej, koniecznym jest przypomnienie pewnych zasadniczych kwestii dotyczących zarówno wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna, jak i celu oraz zakresu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zgodnie z treścią wskazywanego już powyżej art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami wskazanymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a tym samym zarzutami i wnioskami sformułowanymi przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem kasatora zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione.
W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (por. wyroki NSA: z 3 grudnia 2008 r., II FSK 1253/07; z 19 lutego 2009 r., II FSK 97/08; z 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12; z 7 marca 2013 r., II GSK 2321/11; z 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; publik. CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny, czy działające w sprawie organy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie.
Należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia przysługującym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem formułowane zarzuty muszą dotyczyć wyroku sądu pierwszej instancji i wad, jakich miał on dopuścić się przy ocenie skarżonego aktu administracyjnego.
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, Lex nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, Lex nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, Lex nr 1488113).
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zostały one skonstruowane w sposób niepozwalający na ich ocenę merytoryczną.
W pierwszym z zarzutów (pkt I.1) kasator wytknął Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Tymczasem oba powołane w omawianej podstawie kasacyjnej przepisy określają kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego i nie mogą być stosowane równocześnie. Po drugie przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. zawiera wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie. Podobnie art. 151 p.p.s.a. wskazuje, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie zostaje uwzględniona. Unormowania te są przepisami kompetencyjnymi - dającymi sądowi administracyjnemu możliwość podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowymi" - mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy. Ich naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymienione we wskazanych zarzutach przepisy nie mogą być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Przepisy te można naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. Dopiero bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. W takiej więc sytuacji oddalenie skargi jest wadliwe i stanowi naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. - przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. - przez jego błędne zastosowanie. Tymczasem w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej naruszenie wskazanych przepisów o charakterze wynikowym nie zostało powiązane z naruszeniem żadnego innego przepisu.
Również zarzuty przytoczone w pkt I.2, z uwagi na ich błędną konstrukcję, uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie ich zasadności. Jak już wskazano powyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jako przepis kompetencyjny i wynikowy nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, lecz musi być w podstawie kasacyjnej połączony z innym przepisem. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że przepis ten nie jest podstawą do oceny wyroku w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie odnosi się do stosowania prawa procesowego. Zatem przepis ten, wskazując na uchylenie decyzji ze względu na wadliwe stosowanie prawa materialnego, może być łączony tylko z podstawą z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a nie procesową (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak uczynił to kasator. Podkreślenie tej zależności jest istotne z tego względu, że zarzut stawiany w niewłaściwej podstawie kasacyjnej, jako formalnie wadliwy nie może być podstawą kontroli skarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 13 lipca 2021 r., III OSK 1420/18).
Ponadto w zarzucie określonym w pkt I.2 autor skargi kasacyjnej połączył zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 "k.p.c.", podnosząc go nie tylko w samych zarzutach ale również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Przytoczona podstawa prawna "k.p.c." oznacza skrót nazwy ustawy Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.) Tymczasem postępowanie przed Prezesem UODO jest postępowaniem administracyjnym, toczącym się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (skrót "k.p.a."). Zarówno Prezes UODO jak i Sąd pierwszej instancji nie orzekali na postawie ww. przepisów k.p.c., a zatem kasator nie może stawiać skutecznego zarzutu ich naruszenia. Nie można bowiem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów, których sąd ten w ogóle nie badał i nie oceniał. Nawet gdyby przyjąć, że skrót "k.p.c." stanowił jedynie oczywistą omyłkę pisarską autora skargi kasacyjnej i w rzeczywistości chodziło o podanie w zarzutach naruszenia przepisów "k.p.a", czyli zarzut naruszenia przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, to przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku doprecyzowywania w tym zakresie stanowiska autora skargi kasacyjnej i domyślania się, z którą z podstaw kasacyjnych wiąże on wskazane naruszenia prawa. Na marginesie należałoby jedynie wspomnieć, że wymienione przez kasatora przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 (k.p.a.) są również przepisami proceduralnymi (procesowymi). Oznacza to, że ich połączenie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie mogłoby odnieść zamierzonego przez kasatora skutku. Już z tej przyczyny – z uwagi na nieprawidłową konstrukcję - zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za bezzasadny.
Również kolejne zarzuty podnoszone w pkt I.2 zostały sformułowane niestarannie. Skarżący cytując zasady postępowania administracyjnego nawiązuje do wydanego wcześniej w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2021 r., III OSK 2986/21, uchylającego wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2019 r., II SA/Wa 1050/19. Tymczasem jeżeli intencją kasatora było wykazanie, że zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji nie wykonały zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych ww. wyroku z 20 stycznia 2021 r., powinien wskazać konkretny przepis prawa (art. 153, art. 170, czy też 190 p.p.s.a.) będący uregulowaniem, które wyraża kwestię związania przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawną. Jeżeli zatem z treści uzasadnienia zarzutów wynika, że skarżący uznał, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wytycznych zawartych w ww. wyroku NSA z 20 stycznia 2021 r., to tym samym oznaczało to konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej, uchybił sąd pierwszej instancji. Sformułowanie zarzutów naruszenia prawa nie może być bowiem jedynie ogólnikowe, opisowe, lecz musi odnosić się do konkretnej jednostki redakcyjnej (artykułu, paragrafu, ustępu lub punktu) i pozostawać w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy, od tego bowiem zależy ocena wpływu naruszenia na ten wynik. W rozpoznawanej sprawie brak zarzutu naruszenia konkretnego przepisu uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ocenę, czy słusznie sąd administracyjny uznał, że Prezes UODO ponownie rozpoznając sprawę (w warunkach art. 153 p.p.s.a.) rozpatrując wniosek skarżącego z 8 lipca 2018 r. zebrał i ocenił nowe dowody w sprawie wedle wytycznych zawartych w wyroku Sądu kasacyjnego z 20 stycznia 2021 r., III OSK 2986/21, o których kasator wspomina w pkt 1.2 lit. a, b, c – dla przypomnienia w połączeniu z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 "k.p.c."
Podsumowując powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że istotne wadliwości w konstrukcji zarzutów naruszenia prawa procesowego, skutkują niemożnością ich rozpoznania w zakresie, w jakim chciałby tego skarżący.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu określonego w pkt II.1, czyli naruszenia art. 6 ust. 1 lit. c i e RODO w zw. z art. 156a k.p.k., poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że Komendant był uprawniony do przekazania Spółdzielni danych adresowych skarżącego, podczas gdy zdaniem kasatora z akta sprawy nie wynika jednoznacznie, aby w momencie udostępnienia danych osobowych pracownikom Spółdzielni zarządzenie prokuratora nadzorującego postępowanie przygotowawcze było prawidłowo i skutecznie wydane i aby istniały należyte podstawy do wydania takiej zgody.
Należy przypomnieć, że niniejsza sprawa rozpoznawana była w warunkach art. 153 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wcześniejszym orzeczeniu z dnia 20 stycznia 2021 r. wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę, chcąc ustalić istnienie przesłanki legalizującej (art. 156a k.p.k.), pozwalającej na przekazanie Spółdzielni przez Komendanta danych osobowych skarżącego, powinien z uwagi na brak w aktach sprawy zarządzenia prokuratora w zakresie wyrażenia zgody Komendantowi na udostępnienie danych kasatora – zbadać, "czy w ogóle zarządzenie takie było wydane".
Odnosząc się do rozpatrywanego zarzutu należy przypomnieć, że RODO nie ustanawia bezwzględnej zasady ochrony tych danych przed udostępnieniem osobom trzecim bez ich zgody. Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c RODO, możliwe jest przetwarzanie danych osobowych, gdy jest to niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Natomiast wedle treści art. 6 ust. 1 lit. e RODO przetwarzanie jest dozwolone, gdy jest ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Zgodnie z art. 6 ust. 3 RODO podstawa przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. c i e, musi być określona: w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. Oznacza to, że art. 6 ust. 1 lit. c i e RODO "samodzielnie nie stanowi podstawy legalizacyjnej przetwarzania, ale jedynie w połączeniu z odpowiednim przepisem prawa obowiązującego w państwie, któremu podlega administrator, lub też w połączeniu z odpowiednim przepisem unijnym" (E. Bielak-Jomaa (red.), D. Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, LEX 2019).
W rozpoznawanej sprawie za podstawę legalizującą przekazanie danych osobowych kasatora Zastępcy Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej uznano art. 156a k.p.k., wedle którego dane lub oryginały dokumentów znajdujące się w załączniku adresowym udostępnia się wyłącznie organom państwowym oraz organom samorządu terytorialnego na ich wniosek, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania ustawowych zadań tych organów. Można je udostępnić także na wniosek innych instytucji lub osób, jeżeli przemawia za tym ich ważny interes. W przypadku podmiotów niepaństwowych przekazywanie danych odbywa się tylko na ich wniosek i tylko wówczas, gdy wykażą się one wystąpieniem ważnego interesu społecznego, przy czym w postępowaniu przygotowawczym w tym zakresie zarządzenie wydaje prokurator (por. D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX 2020, Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz. I red. D. Drajewicz 2020, wyd. 1 Legalis 2020).
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezes UODO pismem z 13 września 2021 r. wystąpił do Prokuratora Rejonowego [...] o wskazanie, czy - a jeśli tak, to w jakiej formie i w jakim zakresie - prokurator nadzorujący postępowanie oznaczone sygn. [...] wyraził Komendantowi zgodę na udostępnienie danych osobowych skarżącego.
W odpowiedzi z 1 października 2021 r. p.f. Prokurator Rejonowy [...] X.Y. wskazała, że prokurator nadzorujący postępowanie [...] o przestępstwo z art. 155 k.k. wyraził Komendantowi zgodę w formie ustnej na udostępnienie danych osobowych skarżącego (świadka w sprawie) zawartych w załączniku adresowym do akt ww. postępowania. Zgoda obejmowała udostępnienie aktualnego adresu zamieszkania kasatora osobie działającej z ramienia Spółdzielni. Informacje te były niezbędne z powodu konieczności przeprowadzenia prac związanych z dezynfekcją lokalu położonego w [...]. Jednocześnie Prokurator zaznaczył, że wzmianka o udzielonej zgodzie została odnotowania na okładkach akt podręcznych ww. sprawy.
W uzasadnieniu podnoszonych zarzutów skarżący wskazał, że zgoda prokuratora, o której mowa w art. 156a k.p.k., z uwagi na ochronę prywatności osób trzecich powinna mieć formę pisemną. Ze stanowiskiem tym nie sposób się jednak zgodzić. Artykuł 156a k.p.k. mówi jedynie o zgodzie na udostępnienie danych zawartych w załączniku adresowym, bez wskazania formy, w jakiej ma to nastąpić. O tym, że zarządzenie prokuratora może przybierać firmę ustną stanowi jednak Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (tj. Dz.U. z. 2025 r. poz. 753), który w § 118 wskazuje, że zarządzenie prokuratora w prowadzonym lub nadzorowanym przez niego postępowaniu przygotowawczym może być wydane ustnie, jeżeli nie przysługuje na nie zażalenie. O wydaniu takiego zarządzenia prokurator sporządza w aktach podręcznych adnotację.
W okolicznościach niniejszej sprawy uznać zatem należało, że Prezes UODO zrealizował wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 20 stycznia 2021 r., uzyskując od Prokuratora wyjaśnienia co do okoliczności i sposobu wydania przez niego zgody w trybie art. 156a k.p.a. na udostępnienie przez Komendanta danych adresowych skarżącego, jednocześnie zaznaczając, że o udzielonej zgodzie odnotowana została wzmianka na "okładkach akt podręcznych sprawy". To, że adnotacja nie znajdowała się na dołączonej do skargi kserokopii pierwszej (zewnętrznej) strony akt, nie oznacza tym samym, że nie było jej na wewnętrznych stronach obwoluty akt, co jest częstą praktyką organów wymiaru sprawiedliwości.
W tym miejscu zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że organ zasadnie uznał, że do jego kognicji nie należy merytoryczna ocena prawidłowości formy czy zasadności zgody wyrażonej przez nadzorującego postępowanie przygotowawcze Prokuratora. Również i Naczelny Sąd Administracyjny nie będzie analizował, czy też kwestionował stanowiska Prokuratora wyrażonego w tej sprawie, gdyż stoi na stanowisku, że ocena formy wydania zarządzenia Prokuratora, czy też prawa do wniesienia od niego ewentualnego zażalenia, czy to w trybie art. 159 k.p.k., czy też art. 302 k.p.k. nie należy kompetencji sądu administracyjnego, lecz do prokuratora bezpośrednio przełożonego. Do niego zatem skarżący powinien kierować swoje zastrzeżenia, co do czynności podejmowanych przez prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
Tym samym nie można podzielić poglądu skarżącego co do braku podstaw prawnych skutecznego udzielenia przez prokuratora zgody Komendantowi na udostępnienie Spółdzielni danych adresowych skarżącego.
W rozpoznawanej sprawie nie można zapominać, że cała procedura związana z udostępnieniem danych adresowych została uruchomiona przez Spółdzielnię w związku z koniecznością przeprowadzenia dezynfekcji miejsca znalezienia zalegających przez okres około czterech miesięcy zwłok matki skarżącego. Dlatego - jak słusznie to zauważył Sąd pierwszej instancji - Spółdzielnia była zobowiązana do szybkiego ustalenia, czy stan sanitarny budynku, którym zarządza, a więc również i lokalu skarżącego, nie wskazuje na istnienie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego pozostałych mieszkańców, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości - do podjęcia odpowiednich czynności w celu ich wyeliminowania. Do tego potrzebne były dane adresowe skarżącego (ustawowego spadkobiercy matki).
Wobec powyższych ustaleń za niezasadne należało uznać zarzuty skarżącego wskazujące na naruszenia art. 6 ust. 1 lit. c i e RODO w zw. z art. 156a k.p.k., poprzez ich błędne zastosowanie.
Przechodząc do kolejnych zarzutów naruszenia prawa materialnego opisanych w pkt II.2 i II.3, należy podkreślić, że są one analogiczne jak te podnoszone w skardze kasacyjnej z 20 marca 2020 r. Zarzuty te były już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2986/21, uznał je za niezasadne. NSA w obecnym postępowaniu nie może się zatem do nich odnosić, bowiem kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. W przeciwnym wypadku NSA dopuściłby się naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a.
Wobec powyższego skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.