III OSK 1642/21

III OSK 1642/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Jezielska
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SA/Wa 428/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-05-27
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 57 par 1, 66 par 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Tezy
1. „Tok sprawy”, o którym mowa w art. 66 § 1 p.p.s.a., obejmuje ramy czasowe między skutecznym wniesieniem skargi (sprzeciwu, skargi o wznowienie postępowania, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) a wydaniem orzeczenia przez sąd administracyjny, od którego następnie może być wniesiona skarga kasacyjna lub zażalenie.
2. Pismo uzupełniające braki formalne skargi jest zatem integralną częścią skargi, do którego należy stosować przepis art. 66 § 1 p.p.s.a.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 428/19 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia 24 października 2018 r., nr 21/2018 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 428/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. J. na decyzję Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z 24 października 2018 r., nr 21/2018, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: 1. uchylił zaskarżoną decyzję; 2. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 2 lipca 2018 r. P. J. przesłał do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w Warszawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie informacji dotyczących projektów prowadzonych przez: P. sp. z o.o., S. SA, A. sp. z o.o., C. sp. z o.o., B. sp. z o.o. D. sp. z o.o. - w ramach przedsięwzięcia pilotażowego "Wsparcie badań naukowych i prac rozwojowych w skali demonstracyjnej DEMONSTRATOR +", finansowanego ze środków Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Skarżący sformułował następujące pytania:
1. Czy projekty prowadzone przez ww. spółki w ramach ww. przedsięwzięcia pilotażowego wykonane zostały w całości?
2. Czy beneficjenci (ww. spółki), na podstawie umów zawartych z Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, zobowiązani są lub byli do uzyskania efektu wdrożeniowego w ramach prowadzonych projektów?
3. Na czym polegał efekt wdrożeniowy (no gruncie zawartych umów) w odniesieniu do projektów prowadzonych przez beneficjentów?
4. Czy beneficjenci, na podstawie umów zawartych z Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, zobowiązani są do uzyskania przychodów z komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych przeprowadzonych w ramach Projektu. Na wypadek odpowiedzi pozytywnej proszę o wskazanie wartości zakładanych przychodów?
5. Czy beneficjenci, na wypadek wykonania projektów, uzyskali przychody z komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych przeprowadzonych w ramach Projektu na zakładanym poziomie ? Na wypadek odpowiedzi negatywnej w zakresie uzyskania przychodów na zakładanym poziomie proszę o udzielenie informacji jakie przychody osiągnęli beneficjenci z komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych przeprowadzonych w ramach Projektów?
6. Na jakim etapie jest proces komercjalizacji kosmetyków i leków prowadzony przez S. SA w ramach prowadzonego projektu ? Czy beneficjent przygotował dossier i dokonał rejestracji wyrobów medycznych oraz wprowadził wyroby medyczne na rynek. Na wypadek zakończenia procesu proszę o udzielenie informacji o wysokości przychodów osiągniętych przez beneficjenta z komercjalizacji kosmetyków i leków?
7. Na jakim etapie jest proces komercjalizacji systemów kanalizacji sanitarnej prowadzony przez P. Sp. z o.o w ramach prowadzonego projektu ? Czy beneficjent przygotował dossier produktów oraz wprowadził produkty na rynek? Na wypadek zakończenia procesu proszę o udzielenie informacji o wysokości przychodów osiągniętych przez beneficjenta z komercjalizacji systemów kanalizacji sanitarnej?
8. Na jakim etapie jest proces komercjalizacji prac badawczych prowadzony przez A. Sp. z o.o. w ramach prowadzonego projektu ? Na wypadek zakończenia procesu proszę o udzielenie informacji o wysokości przychodów osiągniętych przez beneficjenta z komercjalizacji prac badawczych? Czy beneficjent przygotował dossier produktów oraz wprowadził produkty na rynek?
9. Na jakim etapie jest proces komercjalizacji prac badawczych prowadzony przez C. Sp. z o.o. w ramach prowadzonego projektu ? Na wypadek zakończenia procesu proszę o udzielenie informacji o wysokości przychodów osiągniętych przez beneficjenta z komercjalizacji prac badawczych? Czy beneficjent przygotował dossier produktów oraz wprowadził produkty no rynek?
10. Na jakim etapie jest proces komercjalizacji prac badawczych prowadzony przez D. Sp. z o.o. w ramach prowadzonego projektu ? Na wypadek zakończenia procesu proszę o udzielenie informacji o wysokości przychodów osiągniętych ‘przez beneficjenta z komercjalizacji prac badawczych?
11. Na jakim etapie jest proces komercjalizacji liczników pomiarowych energii prowadzony przez B. Sp. z o.o. w ramach prowadzonego projektu ? W przypadku zakończenia procesu wniósł o udzielenie informacji o wysokości przychodów osiągniętych przez beneficjenta z komercjalizacji liczników pomiarowych energii? Czy beneficjent przygotował dossier produktów oraz wprowadził produkty na rynek.
Wniósł o udostępnienie tych informacji w formie pisemnej, przesyłką listową - poleconą, na wskazany adres dla doręczeń.
Decyzją z 3 września 2018 r., nr 14/2018, Dyrektor NCBR r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w całości, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, ze .zm.; zwanej dalej "u.d.i.p.") w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2018 r. poz. 87. ze zm., dalej: "u.z.f.n.") i art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 i art. 107 § 1-3 k.p.a.
Decyzją z 24 października 2018 r., nr 21/2018, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu odniósł się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także przypomniał podstawy prawne decyzji z 3 września 2018 r. Wskazał, że w decyzji z 3 września 2018 r. znajduje się uzasadnienie, zgodnie z którym żądane informacje wynikają z dokumentów objętych tajemnicą z mocy ustawy, a więc organ wskazał z jakich powodów nie może udostępnić wnioskowanych informacji.
Pismem z 29 listopada P. J. wywiódł skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji.
Pismem procesowym z 7 marca 2019 r. skarżący sprecyzował skargę, podnosząc że skarży decyzję z 24 października 2018 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 27 maja 2019 r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi wobec faktu, iż pełnomocnik skarżącego nie doręczył mu bezpośrednio pisma precyzującego skargę.
Uwzględniając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy organ przeprowadził postępowanie w sposób zgodny z dyspozycją art.138 k.p.a. i czy orzekał na podstawie aktualnego stanu prawnego. Na wyżej postawione pytania Sąd udzielił negatywnej odpowiedzi.
Sąd ten podniósł, że wskutek odwołania, jak i wskutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, organ winien rozpoznać sprawę na nowo od początku, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów owego odwołania, względnie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Nadto organ, czyniąc powyższe, nie może abstrahować od stanu prawnego obowiązującego w dacie ponownego rozpoznawania sprawy. Na podmiocie prawa publicznego, jakim jest pytany organ, ciąży bowiem obowiązek działania na podstawie obowiązującego prawa. Wydając decyzję administracyjną, zobligowany jest więc do odniesienia się do przepisów aktualnych na ten moment.
Zdaniem Sądu, jak wynika z treści skarżonego rozstrzygnięcia, organ nie podołał ww. obowiązkom. Zamiast rozpoznać sprawę na nowo od początku, ograniczył się wyłącznie do oceny poprawności pierwszego swojego rozstrzygnięcia. Nadto, czyniąc to, odnosił się wyłącznie do przepisów prawa jakie uczynił podstawą pierwszej decyzji-w tym m.in. do art. 15 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki. Nie zauważył jednakże tego, iż powyższy akt prawny, zgodnie z art.169 pkt 4 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669) utracił moc z dniem wejścia w życie ustawy z 20 lipca 2018r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce tj. z dniem 1 października 2018 r.
Powyższe w ocenie Sądu pierwszej instancji świadczy więc o tym, że organ przy wydawaniu skarżonej decyzji dopuścił się dwóch naruszeń prawa, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie tylko bowiem nie rozpoznał sprawy na nowo, uchybiając przepisowi art.138 k.p.a., ale dodatkowo oparł rozstrzygnięcie na nieobowiązującym przepisie prawa.
Zdaniem Sądu bez wpływu na ww. konkluzje pozostaje to, czy przepis art. 15 uchylonej ustawy o zasadach finansowania nauki został w jakiejś formie umieszczony w nowej ustawie regulującej omawiane kwestie. Okolicznością niesporną jest bowiem to, że organ w skarżonej decyzji odnosił się do stanu prawnego przywołanego w pierwszej decyzji, nie powołując jakichkolwiek innych regulacji. Sąd administracyjny bada zaś poprawność skarżonej decyzji na dzień jej wydania i nie może domyślać się tego, jaką normę prawną organ uczyniłby podstawą swego ponownego rozstrzygnięcia, gdyby spostrzegł, że pomiędzy jego pierwszym a kolejnym rozstrzygnięciem nastąpiła zmiana stanu prawnego.
Niezależnie od powyższego, w ocenie tego Sądu, organ, oceniając poprawność pierwszej swej decyzji, nie rozwinął zawartego w niej stwierdzenia, że pkt 1-4 wniosku inicjującego postępowanie dotyczą treści wniosków o dofinansowanie, a pkt 5-11 dotyczą treści raportów. W zakresie powyższego organ powinien zaś przedstawić szczegółowe motywy świadczące o tym, ze dokonał poprawnej systematyki przedmiotu wniosku. W szczególności winien odnieść się do treści pytań i dokładnie wyjaśnić, jakie z żądanych danych musiałby uzyskać z wniosków o dofinansowanie a jakie z raportów. Winien więc wyjaśnić m.in. to, jak często sporządzane są raporty (ma to znaczenie dla pytań o etap procesów komercjalizacji), czy raporty zawierają dane o dossier produktów, czy zawierają dane o wysokości dochodów z komercjalizacji, czy raporty zawierają informacje o rejestracji wyrobów medycznych, czy umowy o dofinansowanie zawierają dane na temat tego, na czym polegał efekt wdrożeniowy, czy z wniosków o dofinansowanie będzie wynikała informacja o tym, czy projekty zostały wykonane w całości? Brak rozwinięcia decyzji w powyższym zakresie sprawia bowiem, iż nabiera ona charakteru arbitralnego, wymykając się kontroli sądowej.
Odnosząc się do procesowego wniosku pełnomocnika organu podniesionego na rozprawie Sąd ten nie dopatrzył się podstaw do odrzucenia niniejszej skargi. Do pisma procesowego pełnomocnika skarżącego z dnia 7 marca 2019 r. precyzującego skargę nie znajdowała zastosowania dyspozycja art. 66 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Pismo precyzujące skargę ma bowiem tę samą wagę jak sama skarga i jego wniesienie pociąga za sobą poważne skutki procesowe. Powyższe sprawia iż niewłaściwym byłoby poddanie wymogów formalnych wniesienia takiego pisma dyspozycji art. 66 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji brak samodzielnego doręczenia pisma precyzującego skargę przez pełnomocnika skarżącego pełnomocnikowi organu, nie powodował konieczności zwrotu owego pisma. Wywołało więc ono skutki w sferze faktycznej.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c p.p.s.a. O kosztach orzekł stosownie do dyspozycji art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, uczynić podstawą decyzji dyspozycje aktualnie obowiązującego prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz
o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:
1) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 66 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie skargi, która podlegała odrzuceniu ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, a w konsekwencji na niesprecyzowanie przedmiotu skargi, z uwagi na brak w piśmie procesowym sporządzonym przez pełnomocnika skarżącego oświadczenia o doręczeniu odpisu pisma procesowego precyzującego skargę pełnomocnikowi organu, albo o jego nadaniu przesyłką poleconą. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w przypadku zastosowania powyższych przepisów skarga podlegałaby odrzuceniu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ rozwinął powyższy zarzut.
W piśmie procesowym z 14 października 2019 r. skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Zarządzeniem z 8 sierpnia 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w związku z art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842), zwróciła się do stron postępowania o udzielenie informacji czy wyrażają zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi z 18 sierpnia 2022 r. skarżący kasacyjnie organ wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Natomiast skarżący nie odniósł się do korespondencji sądowej.
Zarządzeniem z 12 października 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r., wyznaczyła posiedzenie niejawne, o czym poinformowano strony wraz z pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.
W tej sytuacji sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W ramach skargi kasacyjnej podniesiono jeden zarzut w oparciu o podstawę określoną w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut ten jest nieuzasadniony.
Istota podniesionego zarzutu sprowadza się do wykładni przepisów art. 66 § 1 i 3 p.p.s.a. i ustalenia, czy skargę można uznać za skutecznie wniesioną
w rozumieniu art. 66 § 1 p.p.s.a., mimo że dotknięta jest brakami formalnymi, o których mowa w art. 57 § 1 p.p.s.a., oraz czy pismo uzupełniające barki formalne skargi wnosi się "w toku sprawy" w rozumieniu przepisu art. 66 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 66 § 1 p.p.s.a. w toku sprawy adwokaci, radcy prawni, doradcy podatkowi, rzecznicy patentowi i Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej doręczają sobie nawzajem pisma bezpośrednio za potwierdzeniem odbioru
i oznaczeniem daty lub przesyłką poleconą. W treści pisma procesowego wniesionego do sądu zamieszcza się oświadczenie o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu przesyłką poleconą. Pisma niezawierające powyższego oświadczenia podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego braku. Z art. 66 § 3 p.p.s.a. wynika, że przepis § 1 nie dotyczy wniesienia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, sprzeciwu, skargi o wznowienie postępowania i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Przepis art. 66 § 1 p.p.s.a. wprowadza jako zasadę doręczanie sobie pomiędzy tzw. fachowymi pełnomocnikami pism procesowych w sposób bezpośredni, ograniczając ją jednak do pism, które są doręczane w "toku sprawy". Granice czasowe zwrotu "toku sprawy" użytego w art. 66 § 1 p.p.s.a. ustawodawca określa pośrednio w art. 66 § 3 p.p.s.a., który dla wniesienia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, sprzeciwu, skargi o wznowienie postępowania i skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przewiduje wyłączenie przepisu art. 66 § 1 p.p.s.a., co oznacza, iż pisma te składane są do sądu administracyjnego, a ten dokonuje ich doręczenia stronie przeciwnej na zasadzie oficjalności (art. 65 p.p.s.a. i nast.). Oznacza to, że "tok sprawy", o którym mowa w art. 66 § 1 p.p.s.a., obejmuje ramy czasowe między skutecznym wniesieniem skargi (sprzeciwu, skargi o wznowienie postępowania, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) a wydaniem orzeczenia przez sąd administracyjny, od którego następnie może być wniesiona skarga kasacyjna lub zażalenie.
Z przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. wynika, iż tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego jest pośredni. Skarga jest bowiem kierowana za pośrednictwem organu administracyjnego. Datą zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi. Dla skutecznego wniesienia skargi, tj. uruchomienia sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonego aktu, konieczne jest by skarga odpowiadała wymogom formalnym przewidzianym w art. 57 § 1 p.p.s.a. i art. 46 § 1 p.p.s.a. Tylko bowiem skarga spełniająca te wymogi może skutecznie uruchomić kontrolę zaskarżonego aktu (bezczynności). Pismo procesowe skarżącego uzupełniające braki formalne skargi doręczane jest wraz z odpisem (odpisami) sądowi administracyjnemu, który dokonuje jego oceny przez pryzmat nałożonego na skarżącego zobowiązania w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Dopiero decyzja sądu administracyjnego o nadaniu sprawie zainicjowanej skargą biegu przejawiająca się w braku zastosowania środka, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., oznacza, iż sprawa znajdzie się w toku. Tym samym stwierdzenie przez sąd administracyjny, iż skarga odpowiada wymogom formalnym i nadanie jej biegu oznacza, że sprawa znajduje się w toku, co uprawnia, a zarazem zobowiązuje do stosowania przez fachowych pełnomocników przepisu art. 66 § 1 p.p.s.a.
Należy dodać, iż pismo uzupełniające braki formalne skargi zawiera w swej treści uzupełnienie skargi o elementy, które w świetle wymogów wynikających z przepisu art. 57 § 1 p.p.s.a. winny się w niej znaleźć, a które w skutek uchybienia powinnościom procesowym w skardze się pierwotnie nie znalazły. Pismo uzupełniające braki formalne skargi jest zatem integralną częścią skargi, do którego należy stosować przepis art. 66 § 1 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego w dniu 4 grudnia 2018 r. wniósł do organu skargę, która nie spełniała wymogów formalnych. W dniu 20 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego został zobowiązany do sprecyzowania przedmiotu skargi, co uczynił w zakreślonym terminie, kierując pismo wraz z jego odpisem do sądu administracyjnego. Działania pełnomocnika skarżącego, a następnie WSA, odpowiadały przepisom art. 66 § 1 i 3 p.p.s.a., gdyż sprawa na tym etapie nie znajdowała się jeszcze w toku w znaczeniu przyjętym w art. 66 § 1 p.p.s.a. WSA dokonywał bowiem dopiero uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż ta ze względu na nie została jeszcze wniesiona skutecznie. Tym samym pełnomocnik skarżącego nie miał obowiązku bezpośredniego doręczenia pełnomocnikowi organu odpisu pisma zawierającego odpowiedź na zobowiązanie nałożone na niego przez WSA w dniu 20 lutego 2019 r. Pismo zawierające sprecyzowanie skargi zostało wniesione prawidłowo i skutecznie. Przedmiot skargi został więc sprecyzowany i nie zachodziła podstawa do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów zarzut ten nie znajduje podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.